II SA/Ol 489/17

Dnia 28 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi J. Ż. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie mianowania na niższe stanowisko służbowe uchyla zaskarżony rozkaz personalny z dnia "[...]", nr "[...]" oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny z dnia z dnia "[...]", nr "[...]". Komendant Powiatowy Policji (dalej jako KPP) działając na podstawie art. 32 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz art. 103 ust. 1 w zw. z art. 6 f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782) oraz § 1 ust. 1, ust. 2-3 i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.) wydał w dniu "[..]" rozkaz personalny nr "[...]", którym z dniem 30 listopada 2016 r. zwolnił J. Ż. z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 grudnia 2016 r. mianował na niższe stanowisko asystenta Referatu do spraw Dochodzeniowo-Śledczych Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji w "[...]" Komendy Powiatowej Policji w "[...]", w 5 (piątej) grupie zaszeregowania, z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 1,55 kwoty bazowej, co wynosi 2360 zł miesięcznie i przyznał dodatek służbowy w wysokości 900 zł miesięcznie, z jednoczesnym zachowaniem na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji prawa do stawki uposażenia w wysokości 2740 zł pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Rozkazem Organizacyjnym nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w "[...]" z dnia "[...]" wprowadzono z dniem 1 grudnia 2016 r. zmianę organizacyjną postaci reorganizacji Wydziału Kryminalnego poprzez zlikwidowanie Referatu do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją oraz utworzenie w nowej strukturze Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją, w której nie występuje stanowisko kierownika referatu, zajmowane dotychczas przez ww. funkcjonariusza. Stwierdzono, że w związku z likwidacją ww. stanowiska oraz brakiem możliwości przeniesienia funkcjonariusza na równorzędne stanowisko zaistniała konieczność mianowania wyżej wymienionego na niższe stanowisko występujące w nowej zreorganizowanej strukturze jednostki obowiązującej od dnia 1 grudnia 2016 r. W związku z powyższym przedstawiono J. Ż. wykaz 5 wakujących stanowisk na dzień 1 grudnia 2016 r. ze wskazaniem grupy zaszeregowania, stopnia etatowego oraz miejsca pełnienia służby. Stwierdzono, że ww. wyraził zgodę na propozycję mianowania, na stanowisko asystenta Zespołu do spraw Dochodzeniowo-Śledczych Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji w "[...]" Komendy Powiatowej Policji w "[...]". Nadmieniono, że J. Ż. posiada doświadczenie w pionie kryminalnym i mianowanie go na nowe stanowisko usytuowane również w tym pionie zgodne jest z jego kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym. Jednocześnie wskazano, że zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, w związku z przeniesieniem na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, ww. zachował prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego, bez zmiany wysokości dotychczasowego dodatku. Dodano, że Policja jako formacja państwowa została powołana do realizacji zadań w sferze bezpieczeństwa i porządku publicznego, zaś zapewnienie sprawności organizacyjnej jest niewątpliwie elementem interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej jako: k.p.a.). W odwołaniu J. Ż. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w "[...]" z dnia "[...]". Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez nieprzeprowadzenie postępowania administracyjnego ze wszelkimi uprawnieniami strony. Wskazał na naruszenie art. 73 k.p.a. poprzez niezapoznanie z aktami postępowania, art. 78 k.p.a. i art. 123 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie złożonych wniosków oraz art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania interesu społecznego i słusznego interesu strony, a także błędną wykładnię art. 38 ust. 2 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że zapis "gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko", dotyczy konkretnie daty 1 grudnia 2016 r., czyli wejścia w życie zmiany organizacyjnej. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji (dalej jako KWP), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia "[...]" utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji nr "[...]" z dnia "[...]". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, przytaczając treść przepisu art. 38 ust. 2 i ust. 4 ustawy o Policji, podniósł, że rozkazem organizacyjnym nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w "[...]" z dnia "[...]", z dniem 1 grudnia 2016 r. dokonano zmian organizacyjnych w strukturze organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji w "[...]" oraz podległych jednostkach organizacyjnych Policji. W wyniku reorganizacji w Wydziale Kryminalnym min. zlikwidowano Referat do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją, a w jego miejsce utworzono Zespół do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją i w konsekwencji z etatu wyłączono 8 stanowisk. Stwierdzono, iż zmiany mają na celu właściwe rozdysponowanie zasobów etatowych w stosunku do faktycznych potrzeb sprawnego funkcjonowania komórek organizacyjnych Komendy Powiatowej Policji w "[...]" i Komisariatu Policji w "[...]". Natomiast zmiany organizacyjne w Wydziale Kryminalnym mają na celu uporządkowanie podległych komórek pod względem kadrowym, a także dostosowanie struktury do aktualnych potrzeb oraz realizacji bieżących czynności służbowych, nakreślonych zadań i mierników. Dodano, iż cofnięcie przez ustawodawcę reformy kodeksu postępowania karnego, która nakładała na kierownictwo komórek kryminalnych dodatkowe zadania spowodowało, że ustała przyczyna utrzymywania w pionie kryminalnym 4 stanowisk kierowniczych. Dlatego organ I instancji po dokonaniu analizy struktury etatowej Komendy Powiatowej Policji w "[...]" uznał, że na dzień 1 grudnia 2016 r. w pionie kryminalnym nie występuje wolne stanowisko, które jest równorzędne do stanowiska kierownika referatu. Natomiast w pionie prewencji 2 wakujące stanowiska kierownika referatu (Kierownik Referatu Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego i Kierownik Referatu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego), obsadzone zostaną funkcjonariuszami z pionu prewencji, którzy mają doświadczenie w kierowaniu komórkami organizacyjnymi pionu prewencji. W związku z powyższymi zmianami w dniu 17 listopada 2016 r. Komendant Powiatowy Policji przeprowadził rozmowę z J. Ż. w sprawie propozycji mianowania z dniem 1 grudnia 2016 r. na niższe stanowisko służbowe, z jednoczesnym zachowaniem, na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. J. Ż. w dniu 23 listopada 2016 r. przedłożył pismo, w którym wyraził zgodę na mianowanie na stanowisko asystenta Zespołu do spraw Dochodzeniowo-Śledczych Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji w "[...]" Komendy Powiatowej Policji w "[...]" z jednoczesnym zachowaniem prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Odnosząc się do argumentów odwołania Komendant wskazał, że z urzędu ustalono, iż w strukturze etatowej w Komendzie Powiatowej Policji na chwilę obecną brak jest wakujących stanowisk, które należałoby potraktować jako równorzędne ze stanowiskiem skarżącego, tj. kierownika Referatu do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją. Natomiast, na stanowiska kierownika Referatu Ruchu Drogowego oraz kierownika Referatu Patrolowo-Interwencyjnego w Wydziale Prewencji i Ruchu Drogowego zostali wyznaczeni funkcjonariusze, którzy spełniają wymagania zarówno w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, a jednocześnie posiadają wieloletnie doświadczenie w służbie w pionie prewencji. Niemniej, zgoda wyrażona przez odwołującego się w toku postępowania wszczętego z urzędu w sprawie przeniesienia na inne stanowisko, zwalnia organ z wykazywania w uzasadnieniu decyzji wyczerpania się faktycznych możliwości mianowania na stanowisko równorzędne. Dodatkowo Komendant podniósł, że organ I instancji w sposób prawidłowy zinterpretował zastosowane w sprawie przepisy ustawy o Policji, prawidłowo przeprowadził postępowanie i słusznie uznał, że zbędne jest przeprowadzenie wnioskowanych przez odwołującego się dowodów. Skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji wywiódł do tut. Sądu J. Ż. żądając jego uchylenia, jak też uchylenia rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił: - przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez akceptację naruszenia przez organ I instancji art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji polegającego na nieprzeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania administracyjnego w sprawie mianowania na niższe stanowisko służbowe. - naruszenie art. 73 § 1 k.p.a. poprzez niezaznajomienie strony z materiałami postępowania zarówno w I instancji jak też postępowania prowadzonego przez organ II instancji, - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania zarówno interesu społecznego jak też słusznego interesu strony. W tym przypadku interes społeczny jest tożsamy ze słusznym interesem strony albowiem stanowisko, na które został mianowany jest dalece poniżej posiadanego wykształcenia zawodowego i doświadczenia oraz uciążliwe ze względu na dojazdy (koszty), a także bez możliwości awansu zwiększenia uposażenia w grupie zaszeregowania. Ponadto na stanowisko specjalisty Wydziału Kryminalnego został mianowany policjant z doświadczeniem i wykształceniem zawodowym zdecydowanie niższym - przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez akceptację naruszenia przez organ I instancji art. 38 ust. 2 ustawy o Policji przyjmując, że zapis ".. gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko" dotyczy dnia 1 grudnia 2016 r., czyli wejścia w życie zmiany organizacyjnej, a nie okresu poprzedzającego zmianę, jak też okresu po zmianie organizacyjnej, - błędne zastosowanie 136 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w zastępstwie organu pierwszej instancji, a nie zgodnie z dyspozycją - czyli w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, wielokrotne złamanie zasady legalizmu poprzez wykonywanie czynności przez organ zarówno I jak i II instancji bez podstaw prawnych i niezgodnie z przepisami. W uzasadnieniu wskazał m.in., że wydanie rozkazu personalnego przez organ I instancji nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem postępowania administracyjnego, organ nie zrealizował złożonych wniosków dowodowych, nie zaznajomił skarżącego z aktami sprawy. Podniósł, że naruszenie norm procesowych było również udziałem organu odwoławczego, który nie zapewnił mu udziału w postępowaniu i nie zapoznał ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie skarżący podniósł, ze jego stanowisko pracy nie zostało zlikwidowane, a zmieniła się tylko jego nazwa, zaś zakres obowiązków jest tożsamy z tym, który przypisany był do jego zlikwidowanego stanowiska, również opis tego stanowiska – w jego ocenie – jest tożsamy. Dodał, ze odpowiednim dla niego stanowiskiem byłby specjalista z VI grupa zaszeregowania, gdyż zachowałby możliwość awansu, a na obecnym stanowisku szansy takowej nie ma (chodzi o brak możliwości awansu na stanowisko oficerskie). Sąd po zamknięciu rozprawy, w trybie art. 113 § 2 p.p.sa., przeprowadził uzupełniający dowód z dokumentów, w tym z rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji : - nr "[...]" z dnia "[...]" dotyczącego mianowania G. J. z dniem 1 grudnia 2016r. na stanowisko specjalisty (A06M) Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w "[...]" - nr "[...]" z dnia "[...]" dotyczącego mianowania G. J. z dniem "[...]" na stanowisko specjalisty (A06M) Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w "[...]" - nr "[...]" z dnia "[...]" dotyczącego mianowania B. R. z dniem "[...]" na stanowisko specjalisty (A06M) Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w "[...]" oraz z karty opisu stanowiska pracy Specjalisty – nieetatowego KOORDYNATORA Komendy Powiatowej Policji Wydziału Kryminalnego Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją zajmowanego przez B. R., które to stanowisko w ocenie skarżącego byłoby odpowiednim dla niego (równorzędnym) stanowiskiem w uwagi na grupę zaszeregowania (VI) i możliwość awansu, a przede wszystkim na tożsamy, z dotychczas przynależnym, zakres obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. W świetle prezentowanych powyżej kryteriów oceny legalności aktu administracyjnego skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, który stanowił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Natomiast na zasadzie art. 38 ust. 4 ustawy, policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. W rozpoznawanej sprawie policjant został przeniesiony na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Należy zaznaczyć, że decyzja wydawana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 28 września 2000 r. sygn. akt II SA 637/00, opubl. LEX nr 53769) stwierdził, że cyt. " na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach m.in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego". Tym samym przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas, gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko (zob. też wyroki NSA z dnia 8 stycznia 2010 r., I OSK 952/09, opubl. LEX nr 595640, I OSK 864/09, opubl. LEX nr 595580 wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 376/10, opubl. LEX nr 756938). Uznaniowość decyzji wydanej na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oznacza w praktyce, że rozstrzygnięcie w niej zawarte nie może być dowolne, lecz musi wynikać z wszechstronnego oraz bardzo dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie pozwala uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest dowolne. Zgodnie z art. 38 ustawy o Policji, powody zmiany stanowiska, które wynikają ze względów organizacyjnych, a nie z uwagi na ocenę sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, powinny uzasadniać przeniesienie na stanowisko wprawdzie niższe, ale z objęciem którego wiążą się najmniejsze dolegliwości dla funkcjonariusza, przy uwzględnieniu warunków służby, możliwości awansu oraz kwalifikacji i doświadczenia funkcjonariusza. Należy zgodzić się ze stanowiskiem, że z uwagi na charakter stosunku służbowego, którego cechami są podporządkowanie, dyspozycyjność i hierarchiczność, decyzja o celowości przeniesienia konkretnego policjanta na niższe stanowisko służbowe pozostaje w wyłącznej gestii właściwego przełożonego w sprawach osobowych. Kontrola sądowoadministracyjna w tym zakresie oznaczałaby kontrolę polityki kadrowej, do której sądy administracyjne nie są upoważnione. Okolicznością niesporną jest fakt, iż nastąpiła likwidacja stanowiska zajmowanego przez skarżącego, tym samym przesłanka ta została spełniona. Co zaś się tyczy drugiej z wymienionych w przepisie przesłanek, to zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie została ona spełniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zwraca uwagę, że sytuacja prawna skarżącego jest szczególna, bowiem w sytuacji likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, co w niniejszej sprawie miało miejsce - zasadą jest przeniesienie jego na stanowisko równorzędne. W tej sytuacji, to na organie administracyjnym podejmującym decyzję o przeniesieniu takiej osoby na niższe stanowisko służbowe spoczywa obowiązek wykazania, że istotnie nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Tymczasem orzekające organy nie wykazały w sposób przekonywujący i wyczerpujący, iż nie było innego równorzędnego stanowiska służbowego, którego objęcie gwarantowały skarżącemu przepisy ustawy o Policji powołane w zaskarżonej decyzji. Okoliczność braku wykazania przez organ możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 tej ustawy o Policji ma charakter fakultatywny (policjant może być zwolniony ze służby). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do właściwego zdefiniowania hipotezy art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a właściwie ustalenia cezury, w której rozpatrywana jest możliwość mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe. Orzekające w sprawie organy uznały, że rzeczoną cezurą czasową jest data (daty) orzekania w sprawie co do istoty, (a właściwie wcześniejsza propozycja mianowania na niższe stanowisko służbowe z dnia 17 listopada 2016r.), a w konsekwencji na dany okres (okresy) rozpatrywały istnienie stanowisk równorzędnych względem zwalnianego przez skarżącego stanowiska, a w dalszej kolejności możność (właściwie jej brak) mianowania go na owe stanowiska równorzędne. Z kolei skarżący stał na stanowisku (co wielokrotnie podnosił w pismach, począwszy od pisma z dnia 22 listopada 2016r.), że owym przedziałem czasowym dla identyfikacji innych stanowisk równorzędnych winien być okres począwszy od powzięcia przez KPP wiedzy o zgodzie KWP na reorganizację Komendy Powiatowej Policji w "[...]" przejawiającą się m. in. w likwidacjami zajmowanego przez niego stanowiska. W tym też kontekście wielokrotnie wnosił o przeprowadzenie dowodu m. in. z wykazu wszystkich zmian kadrowych będących konsekwencją zmian organizacyjnych w powyższym okresie. Skład orzekający w niniejszej sprawie wyraża przekonanie, że adekwatną cezurą dla ustalenia możliwości, właściwie jej braku, w kontekście art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe jest data likwidacji jego stanowiska, względnie inne przyczyny uzasadnione potrzebami organizacyjnymi w związku z którymi następuje rzeczone przeniesienie policjanta. Za powyższym rozumieniem przemawia wewnętrzna spójność czasowa przyczyny przeniesienia skorelowanej z jednoczesnym brakiem możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko służbowe. Przyjęcie odmiennej, zastosowanej przez orzekające w sprawie organy, koncepcji rozumienia analizowanego przepisu zasadzającej się na rozerwaniu więzi czasowej pomiędzy przyczyną przeniesienia, a istniejącymi w tej dacie innymi stanowiskami równorzędnymi, skutkowałoby tym, że hipoteza rzeczonego przepisu w zakresie "gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko" stałaby się blankietowa, a właściwie wyzuta z treści. Nie trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, że o ewentualnym istnienie innych równorzędnych stanowisk w rozumieniu przywołanego przepisu w dacie późniejszej, niż przyczyna przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe decydowałby, wcześniejsza obsada tychże stanowisk wywołana tą samą przyczyną, jaką w niniejszej sprawie był Rozkaz Organizacyjny Nr "[...]" KPP z dnia "[...]". Oczywiście, jak powyżej podano, polityka kadrowa w Policji jest wewnętrzną sprawą jej organizacji i domeną jej nadrzędnych organów, co jednocześnie nie wyklucza i nie pozostaje w opozycji względem potrzeby wskazania kryteriów, według których następuje obsada rzeczonych stanowisk. Oczywiście sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji owych kryteriów, jednakże aby decyzja wydana w trybie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ustrzegła się zarzutu dowolności powinna spełniać weryfikowalne kryteria obsady innych stanowisk równorzędnych i co ważniejsze istniejących (stanowisk równorzędnych) w dacie zaistnienia przyczyny wywołującej potrzebę owych zmian, tj. likwidacji stanowiska (inna przyczyna uzasadniona potrzebami organizacyjnymi). Weryfikacja ewentualnego braku możliwości mianowania na inne stanowisko w czasookresie dalece wykraczającym poza datę zlikwidowania stanowiska służbowego, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, niewątpliwie czyniłoby zagwarantowane art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji uprawnienie policjanta (choć nie tak silne, by przybrało formę roszczenia o uznanie rozkazu personalnego za bezskuteczny) iluzorycznym. Prezentowane przez orzekające w sprawie organy rozumienie analizowanego przepisu z założenia skutkowałoby, czego niniejsza sprawa jest przykładem, brakiem (przynajmniej częściowym) możliwości mianowania policjanta w trybie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji na inne równorzędne stanowisko, pomimo, że nie można wykluczyć, że takowe stanowiska istniały w dacie likwidacji zajmowanego stanowiska (inne przyczyny uzasadnione potrzebami organizacyjnymi). Reasumując, brak wskazania istniejących (ewentualnie) stanowisk równorzędnych w dacie likwidacji zajmowanego stanowiska i merytorycznych kryteriów ich obsadzania z założenia uniemożliwia ocenę co do istoty przeniesienia policjanta na niższe stanowisku służbowe w trybie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. W takowej sytuacji polityka kadrowa w Policji na kanwie przywołanego przepisu, acz mająca w pełni charakter uznaniowy, byłaby całkiem nietransparentna, co z kolei byłoby zaprzeczeniem, z przyczyn powyżej wskazanych, celu i sensu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Kontynuując postępowanie organy ustalą istnienie w dacie wydania Rozkazu Organizacyjnego Nr "[...]" KPP z dnia "[...]" inne - dla zwolnionego przez skarżącego - stanowiska równorzędne i wskażą kryteria, których ewentualne niespełnienie skutkowało brakiem możliwości mianowania J. Ż. na inne równorzędne stanowisko służbowe, a zajęte stanowisko uzasadnią zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Identyfikując rzeczone (ewentualnie) inne równorzędne stanowiska organy w szczególności ocenią, czy w okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy (grupa zaszeregowania, stanowisko oficerskie i możliwość awansu) za takowe może być uznane stanowisko Specjalisty – nieetatowego KOORDYNATORA Komendy Powiatowej Policji w "[...]" Wydziału Kryminalnego Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją. W realizacji powyższego porównają zakres powinności z karty opisu stanowiska tej pracy z zakresem pragmatyki służbowej na dotychczas zajmowanym (zlikwidowanym) stanowiska pracy. Aktualnie oceny takowej orzekający w sprawie Sąd nie może dokonać, jako, że wykracza to poza jego ustrojową pozycję, jaką jest ocena ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu przez orzekające w sprawie organy, których to ustaleń aktualnie organy nie poczyniły. Sąd ograniczy się tylko do stwierdzenia, że takowa ocena prima facie nie powinna nastręczać jakichkolwiek trudności. Przedsięwzięte stanowisko winien w świetle kryteriów powyżej statuowanych (grupa zaszeregowania, stanowisko oficerskie i możliwość awansu) szczegółowo uzasadnić. Niezbędność dokonania powyższej oceny wynika także z nie w pełni czytelnych kryteriów obsady stanowiska Specjalisty – nieetatowego KOORDYNATORA Komendy Powiatowej Policji w "[...]" Wydziału Kryminalnego Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją przywołanych w części faktograficznej uzasadnienia. Brak wskazania jasnych i weryfikowalnych kryteriów mianowania na rzeczone stanowisko, zwłaszcza w odniesieniu do funkcjonariusza G. J., który – jak można wywieść - zajmował je tylko przez okres 5 dni - może spotkać się z uzasadnionym zarzutem pozorności zmian kadrowych w tym zakresie, pozorności odczytywanej jako wyeliminowanie przedmiotowego stanowiska z desygnatu innego równorzędnego stanowiska w rozumieniu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego co do okoliczności istotnych w sprawie, a znamiennych hipotezą rzeczonego przepisu, skutkowało, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzeczeniem, jak w sentencji.