III SA/Kr 376/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi L. Z. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 4 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na niższe stanowisko służbowe skargę oddala Zaskarżonym przez L. Z. rozkazem personalnym z dnia 04 marca 2010r. Nr [...] znak [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w A z dnia [...] 2009r. Nr [...] znak [...] dotyczący mianowania asp. L. Z. na niższe stanowisko służbowe asystenta Zespołu Prewencji Komisariatu Policji w B z zachowaniem prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Rozkaz zapadł w następujących okolicznościach stanu faktycznego: Komendant Powiatowy Policji w A rozkazem personalnym z dnia [...] 2009r. Nr [...] znak [...] wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 i art. 38 ust. 2 pkt 4 i 103 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277) zwolnił L. Z., zajmującego stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji w B w 6 grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2670,00 zł z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy oraz dodatkiem służbowym w kwocie 460 zł miesięcznie , z dniem 15 stycznia 2010r. z zajmowanego stanowiska i z dniem 16 stycznia 2010r. mianował go na niższe stanowisko asystenta Zespołu Prewencji Komisariatu Policji w B w 5 grupie uposażenia zasadniczego z zachowaniem na prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego tj. 2670,00 zł z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy oraz dodatkiem służbowym w kwocie 460 zł. W uzasadnieniu Komendant powołał się na wydany przez siebie rozkaz organizacyjny w dniu [...] 2009r. Nr [...], na podstawie którego z dniem 15.01.2010r. została zlikwidowana i wyłączona z etatu KP w B komórka organizacyjna: Zespół Dyżurnych w całym stanie etatowym. Tym samym uległo likwidacji stanowisko dyżurnego dotychczas zajmowane przez skarżącego. Wobec braku możliwości mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe, w dniu 20.11.2009r. podczas rozmowy z powołaną specjalną komisją skarżący został zapoznany z wolnymi stanowiskami służbowymi występującymi w Komendzie Powiatowej Policji w B a następnie zaproponowano mu mianowanie na stanowisko asystenta w Zespole Prewencji. Skarżący odmówił wyrażenia zgody na proponowane stanowisko ale jednocześnie nie zgłosił żadnych uwag, propozycji ani wniosków w sprawie mianowania na inne stanowisko. Organ wskazał, że skarżący posiada ogólne i zawodowe wykształcenie i niezbędne doświadczenie do zajmowanego stanowiska asystenta w Zespole Prewencji. W ocenie organu zasadnym ze względu na dobro służby jest mianowanie go na proponowane stanowisko, przy czym z zaznaczeniem, że zachowa uprzednio pobierane wynagrodzenie. Odwołując się od powyższego rozkazu L. Z. zarzucił organowi w pierwszej kolejności naruszenie przepisów art. 7 Kpa i 10 Kpa poprzez zaniechanie zapoznania go z rozkazem organizacyjnym nr [...] z [...] 2009r. o likwidacji i wyłączeniu ze stanu etatowego Komisariatu Policji w B komórki organizacyjnej Zespół Dyżurnych w całym stanie etatowym i niedopuszczenie go w ten sposób do czynnego udziału w postępowaniu poprzedzającym przeniesienie na niższe stanowisko oraz zaniechanie przeprowadzenia dogłębnego i wnikliwego postępowania, które potwierdziłoby niemożność mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe. Podniósł, że nie wyraził zgody na zaproponowane mu niższe stanowisko służbowe a mimo to Komendant wydał rozkaz o mianowaniu go na niższe stanowisko. Jedynym dokumentem, z którym go zapoznano była decyzja Komendanta Powiatowego Policji w A o powołaniu komisji ds. reorganizacji służby w KP B i o wyznaczeniu terminu przeprowadzenia rozmów z policjantami, których stanowiska ulegają likwidacji. Zakwestionował stwierdzenia, które padły podczas rozmowy z komisją w dniu 20.11.2009r. o tym, że nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko z tego względu, że komisja ta nie przedstawiła mu żadnego wykazu wolnych etatów w Komendzie w A i jednostkach podległych ani też nie przedstawiła dowodów na to, że podejmowano próbę ustalenia czy istnieje możliwość utworzenia równorzędnych stanowisk dla skarżącego i innych policjantów, którzy byli jednocześnie adresatami rozkazów o zwolnieniu ich z dotychczas zajmowanych stanowisk. Ogólnie zarzucił organowi, że nie podjął wszystkich przewidzianych ustawą o Policji działań w celu uniknięcia konieczności przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe, wskazując jednocześnie, że organ miał możliwość zastosowania art. 37 b ustawy. Po rozpoznaniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji wydał opisany na wstępie rozkaz, w którym podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji, bliżej przedstawiając okoliczności i cel wprowadzenia zmian organizacyjnych Komendy Powiatowej Policji w A w ten sposób, że nastąpiła likwidacja Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji w B i wyłączono pięć stanowisk policyjnych w korpusie aspirantów Policji. Jednocześnie utworzono Zespół Prewencji i włączono do niego dwa stanowiska asystenta w korpusie aspirantów Policji. Celem tej reorganizacji było wdrożenie programu modernizacji Policji w kierunku ucywilnienia stanowisk policyjnych i przenoszenie policjantów z takich stanowisk do pełnienia służby "w terenie". Również w ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do ustaleń, że w Komendzie Powiatowej w A i jednostkach podległych nie było w momencie dokonywania zmian w strukturze jednostki wolnych etatów a stąd nie było możliwości mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko. Zaproponowane mu stanowisko pozostaje w zgodzie z posiadanymi przez niego kwalifikacjami a też, co istotne, skarżący zachowuje uposażenie na poziomie uprzednio zajmowanego stanowiska. W rozmowie ze skarżącym w dniu 20.11.2009r. został poinformowany o wszystkich zmianach reorganizacyjnych w Komendzie, stąd nie może czynić zarzutu braku znajomości okoliczności przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe. Na koniec organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja wydawana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji jest wydawana w granicach uznania administracyjnego. Właściwy przełożony w sprawach osobowych nie musi zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. W tym celu organ pierwszej instancji powołał komisję do przeglądu struktury Komisariatu Policji w B i ta komisja przeprowadziła rozmowę ze skarżącym w przedmiocie proponowanego mu stanowiska i ogólnie w przedmiocie sytuacji w Komisariacie, co uzasadnia przyjęcie, że organ podjął niezbędne działania poprzedzające zaskarżoną decyzję. Organ zaznaczył przy tym, że niewyrażenie zgody przez skarżącego na zmianę mu stanowiska nie mogło na gruncie ustawy o Policji wstrzymać mianowania policjanta na nowe stanowisko. Nie zaistniały w sprawie przesłanki do zastosowania art. 37 a ust. 2 ustawy o Policji. Komendant Powiatowy w A uznał bowiem, że interes społeczny polegający na zwiększeniu poczucia bezpieczeństwa lokalnej społeczności jest ważniejszy niż słuszny interes policjanta jako strony postępowania. Rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji stał się przedmiotem skargi L. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, która częściowo zawierała zarzuty odwołania od decyzji pierwszej instancji tj. zarzut naruszenie przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie treści art. 10 Kpa, polegającego na obowiązku zapewnienia stronie udziału w postępowaniu, zaniechanie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego a także zarzuty wszczęcia postępowania bez wiedzy i udziału skarżącego, niezapewnienie możliwości składania prze skarżącego wniosków dowodowych i żądań, powołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozkazu organizacyjnego nie będącego źródłem powszechnie obowiązującego prawa, brak pouczenia skarżącego o możliwości skorzystania z pełnomocnika, brak końcowego zapoznania skarżącego z zebranym materiałem dowodowym i w związku z tym nieskorzystanie prze niego z uprawnień na podstawie Kpa oraz nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wykazu wakatów w Komendzie Powiatowej Policji w A oraz zaniechanie przesłuchania skarżącego jako strony w postępowaniu. We wnioskach skargi znalazł się wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego. Dodatkowo, pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 20.09.2010r., podtrzymując żądanie skargi zauważył, że organ policji wydając decyzję na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania i wykazania, że w dacie wydawania rozkazu personalnego o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe nie ma żadnego stanowiska równorzędnego do zajmowanego przez funkcjonariusza albo w najbliższym czasie takie stanowisko się nie zwolni lub nie zostanie utworzone. Pełnomocnik powołał przy tym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroku z dnia 22.01.2010r. sygn. akt I OSK 919/09 , w którym Sąd orzekł, że zwolnienie policjanta na podstawie w/w artykułu może nastąpić jedynie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Ma to wynikać a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Komendant podejmuje decyzję o przeniesieniu policjanta na stanowisko równorzędne bez jego zgody przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa. Pełnomocnik zarzucił, że w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zabrakło elementu wykazania przesłanek decyzji podjętej w ramach uznania. Decyzja taka wymyka się kontroli, gdyż nie jest właściwie i wyczerpująco uzasadniona. Zarówno decyzja organu drugiej jak i pierwszej instancji nie wyjaśnia w sposób nie budzący wątpliwości czy w dacie orzekania nie było wolnych równorzędnych stanowisk lub nie były przewidywane jakieś zmiany personalne. Uzasadnienie takiego rozkazu personalnego powinno jasno wskazywać liczbę wolnych etatów w danej grupie zaszeregowania, oczekiwane zmiany, liczbę funkcjonariuszy przebywających na rocznym urlopie dla poratowania zdrowia oraz funkcjonariuszy w wieku przedemerytalnym. Ponadto pełnomocnik położył akcent na potrzebie ujęcia w formie aktu administracyjnego ukształtowania warunków stosunku służbowego policjanta a co za tym idzie na konieczność wypowiedzenia policjantowi warunków pracy i płacy, chociażby nie uległy one pogorszeniu oraz na konieczności udziału policjanta w procedurze wypowiedzenia mu tych warunków. W przedmiotowej sprawie nie dokonano takiego wypowiedzenia, a co więcej skarżący nie miał możliwości ustosunkowania się do proponowanych zmian, gdyż nie został wystarczająco wcześniej poinformowany o posiedzeniu komisji z jego udziałem a także nie miał możliwości w późniejszym czasie ustosunkować się do informacji przekazanych mu na posiedzeniu. Dodatkowo pełnomocnik zauważył, że przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe skutkować będzie obniżeniem wartości mnożnika emerytury czy innych świadczeń. W końcowych wnioskach pełnomocnik uznał, że decyzje obu organów winny zostać uchylone a istotnym w sprawie jest fakt, że skarżący posiadał wiedzę, że w momencie przenoszenia go na niższe stanowisko służbowe istniała perspektywa zwolnienia się stanowiska w tej samej grupie zaszeregowania , w której pozostawał skarżący więc nie jest trafne stwierdzenie organów, że brak było równorzędnych stanowisk. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 21.07.2010r. pełnomocnik organu podniósł, że spośród pięciu osób, które pracowały w Zespole Dyżurnym w B trzy przeszły na emeryturę a dwójka funkcjonariuszy, w tym skarżący zostali mianowani na niższe stanowisko z tym, że obydwoje z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie podjęli służbę na tych niższych stanowiskach. Pełnomocnik nie posiadał wiedzy czy istniały inne, równorzędne stanowiska do zajmowanego przez skarżącego a skarżący w trakcie rozmowy z komisją w dniu 20.11.2009 r. ograniczył się do stwierdzenia , że nie wyraża zgody na niższe stanowisko natomiast nie składał żadnych wniosków, że jest gotowy przykładowo dojeżdżać do innego komisariatu gdyby tam stanowisko równorzędne było wolne. Nieskorzystanie przez organ z art. 37 a ustawy o Policji spowodowane było z jednej strony koniecznością skierowania policjantów do wykonywania konkretnej pracy w służbie prewencyjnej a z drugiej nie było rokowań na zwolnienie się stanowiska służbowego, na które skarżący mógłby być mianowany. Z kolei na pytanie Sądu skarżący podał, że posiada informację o tym, że co najmniej jeden z policjantów Komendy Powiatowej w A zamierza przejść na emeryturę a zajmuje stanowisko równorzędne do skarżącego. Przeniesienie skarżącego przez komendanta dawałoby mu możliwość kierowania i wykonywania różnych zadań, w tym również do tych , do których został skierowany poprzez mianowanie na stanowisko asystenta zespołu prewencji. Pełnomocnik organu w wykonaniu zarządzenia Sądu przedstawił na piśmie z dnia 23.07.2010r. informację dotyczącą stanu stanowisk równorzędnych do zajmowanego przez skarżącego przed podjęciem rozkazu personalnego o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe w okresie od listopada 2009r. do kwietnia 2010r., z których wynika, że w KPP A i jednostkach podległych istniejące stanowiska służbowe są obsadzone i nie są objęte ruchami kadrowymi a obecnie nie ma żadnych wniosków i raportów funkcjonariuszy, z których wynikałoby, że w najbliższym czasie zostanie uwolnione równorzędne lub wyższe stanowisko w stosunku do zajmowanego przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz organu I instancji wydany został na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji. Przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 stanowi, Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach: likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Nadto art. 38 ust.4 ustawy stanowi, policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2 może być zwolniony ze służby. Na wstępie wyjaśnienia wymaga relacja jaka zachodzi pomiędzy art. 38 ust. 2 i art. 38 ust.4 . Przede wszystkim możliwość fakultatywnego przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadkach o których mowa w ust.2 nie wymaga zgody policjanta, jeżeli tym samym spełniona jest jedna z przesłanek wymienionych w ust.2 pkt 1 do pkt 4 , organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe. Natomiast zgodnie z ust. 4 brak zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn wskazanych w ust. 2 może spowodować zwolnienie policjanta ze służby. Tym samym zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 38 ust.4 ma charakter fakultatywny ( wyrok NSA z dnia 1 lutego 1999r. sygn.akt II SA 1702/98, LEX nr 47383 ), co oznacza, że mimo braku zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe, albo zwolnić ze służby. Podkreślić zatem należy, że decyzja wydawana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Naczelny Sąd Administracyjny m.in w wyroku z dnia 28 września 2000r. sygn. akt II SA 637/00 ( LEX nr 53769 ) sformułował następujący pogląd " Na podstawie art.38 ust.2 pkt 4 ustawy z 1990r. o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach m.in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle powyższego stanu prawnego organ może – zgodnie z art.38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji - przenieść policjanta bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Tym samym przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. Jak wynika z zaskarżonej decyzji i akt sprawy Komendant Powiatowy Policji w A w dniu [...] 2009r. wydał decyzję w sprawie powołania zespołu do przeglądu struktur organizacyjnych w Komendzie Powiatowej Policji w A, a następnie w dniu [...] 2009r. wydał rozkaz organizacyjny nr [...] w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Powiatowej Policji w A. Paragraf 2 tego rozkazu dotyczył zmian w Komisariacie Policji w B m.in. w pkt 2 zlikwidowany został Zespół Dyżurnych w pełnym stanie etatowym w tym 5 stanowisk policyjnych w korpusie aspirantów Policji i 0,8 stanowisk pracowniczych, natomiast w pkt 3 tworzy się i włącza do etatu Zespól Prewencji o stanie etatowym 2 stanowiska w korpusie aspirantów Policji. Jak wynika z uzasadnienia rozkazu likwidacja Zespołu Dyżurnych umożliwiła wzmocnienie komórek pionu kryminalnego i prewencji stanowiskami realizującymi prace bezpośrednio w terenie. W dniu 20 listopada 2009r., I z zastępca Komendanta Powiatowego Policji w A, działając z upoważnienia Komendanta Powiatowego Policji w A w obecności m.in. Komendanta Komisariatu Policji w B przeprowadził rozmowę z skarżącym w czasie której został poinformowany o rozkazie organizacyjnym nr [...] z dnia [...] 2009r. Komendanta Powiatowego Policji w A, o likwidacji stanowiska służbowego dotychczas zajmowanego przez skarżącego tj dyżurnego w Zespole Dyżurnych, a także o braku możliwości mianowania na stanowisko równorzędne i propozycji mianowania na niższe stanowisko służbowe tj asystenta w Zespole Prewencji. Skarżący po zapoznaniu się z powyższym podał, że nie wyraża zgody na mianowanie na proponowane niższe stanowisko. Innych uwag, oświadczeń, wniosków skarżący nie zgłosił, co wynika z treści protokołu z przeprowadzonej w dniu 20 listopada 2009r. rozmowy. Również po dacie tej rozmowy w czasie trwania postępowania skarżący nie zgłaszał żadnych wniosków zarówno o charakterze formalnym jak i materialnoprawnym. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu spełniona została jedna z przesłanek o jakiej mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji tj likwidacja zajmowanego stanowiska służbowego. Odnośnie zaś drugiej kumulatywnie wymaganej przesłanki tj braku możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko, organ ustalił, że w Komendzie Powiatowej Policji w A (a więc nie tylko w Komisariacie Policji w B) nie ma wolnych równorzędnych stanowisk. Dodatkowo na zarządzenie Sądu organ w piśmie z dnia 23 lipca 2010r. potwierdził, że zarówno w okresie od listopada 2009r. do kwietnia 2010r. jak i nadal w Komendzie Powiatowej Policji w A zajęte są zarówno stanowiska równorzędne jak i stanowiska wyższe, a nadto nie ma złożonych żadnych wniosków i raportów funkcjonariuszy z których wynikałoby, że w najbliższym okresie zwolnione zostanie stanowisko równorzędne lub wyższe od stanowiska jakie zajmował skarżący. W takich okolicznościach zdaniem Sądu spełniona została druga wymagana przesłanka z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji tj brak możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. Tym samym zdaniem Sądu podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia art.38 ust.2 pkt 4 w zw z ust.4 ustawy o Policji są niezasadne. Również powołane przez pełnomocnika skarżącego wyroki NSA z dnia 8 stycznia 2010r. sygn. akt I OSK 864/09 i z dnia 22 stycznia 2010r. sygn. akt I OSK 919/09 nie wpływają na ocenę powyższych zarzutów, a to dlatego, że dotyczą innego zagadnienia niż w rozpoznawanej sprawie. W sprawach będących przedmiotem wyroków NSA doszło do mianowania policjantów na niższe stanowisko służbowe po wejściu w życie rozporz. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia policjantów .. z pominięciem przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował taką wykładnię formułując pogląd, że przepisy rozporządzenia nie wyłączają stosowania norm rangi ustawowej, takie wyłączenie mogłoby nastąpić jedynie poprzez regulacje ustawową. Pełnomocnik skarżącego odwołał się nadto do fragmentu uzasadnienia wyroku NSA z dnia 8 stycznia 2010r. sygn I OSK 864/09, w którym m.in. stwierdzono " w ocenie składu orzekającego nie stracił na przydatności w administarcyjnoprawnych procedurach służbowych pogląd, zgodnie z którym wprowadzenie nowego schematu organizacyjnego, powodującego zmianę stanowiska pracownika, wymaga wypowiedzenia mu warunków pracy i płacy, chociażby aktualnie nie ulegały one pogorszeniu ( patrz: uchwała SN z dnia 25 czerwca 1975r. sygn. akt I PZP 15/75 ) " Tego poglądu nie podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, albowiem brak podstaw prawnych, które pozwalałyby na stosowanie rozwiązań dotyczących stosunków pracowniczych, bo takich dotyczy uchwała SN, do stosunków służbowych funkcjonariuszy Policji, które mają zupełnie odmienny charakter prawny i podlegają kognicji sądów administracyjnych. Sąd nie podziela również zarzutu dotyczącego naruszenia art. 37 a ustawy o Policji, polegającego na jego nie zastosowaniu. Zgodnie z art. 37a Policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych , na okres: 1) poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Dokonując wykładni powyższego przepisu należy zwrócić uwagę na dwa istotne zagadnienia: przede wszystkim możliwość przeniesienia policjanta do dyspozycji przełożonego ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny, a ponadto, aby organ mógł zastosować to fakultatywne rozwiązanie musi być spełniona przesłanka ustawowa określona w pkt 1. Czyli przeniesienie policjanta do dyspozycji przełożonego następuje na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe. W rozpoznawanej sprawie ta przesłanka nie była spełniona, skarżący w realnie określonej perspektywie czasowej nie oczekiwał na powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe, stąd też zarzut naruszenia art. 37 a ustawy należy ocenić jako bezzasadny. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art.10 kpa Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza co następuje, niewątpliwie zgodnie z treścią tego przepisu, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednak zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art.10 kpa. ( tak m.in. w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2009r. sygn. akt III SA/kr 1055/08). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła . Warto również przypomnieć, że zgodnie z art.145 § 1 lit. b i lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U nr 153, poz.1270 z zm.) naruszenie przepisów postępowania może być podstawą uwzględnienia skargi tylko wówczas gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.151 ustawy powołanej wyżej oddalił skargę.