III SAB/Kr 83/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego I. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji do załatwienia wniosku skarżącego K. J. z dnia 2 marca 1990 r. w terminie 30 dni, II. stwierdza, że Komendant Powiatowy Policji dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. w pozostałym zakresie skargę oddala, V. przyznaje od Komendanta Powiatowego Policji na rzecz skarżącego K. J. sumę pieniężną w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych, a w zakresie żądania przyznania wyższej sumy pieniężnej skargę oddala. K. J. pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nierozpatrzenia jego wniosku o przydział lokalu mieszkalnego z dnia 2 marca 1990 r. Skarga została poprzedzona zażaleniem z dnia 11 sierpnia 2016 r. wniesionym do Komendanta Wojewódzkiego Policji za pośrednictwem poczty elektronicznej platformy e-puap. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że w sprawie prawa do lokalu mieszkalnego Komendant Powiatowy Policji pozostawał i nadal pozostaje w rażącej bezczynności, bowiem w zakresie konstytutywnego prawa do lokalu mieszkalnego, należnego z mocy przepisów prawa i wbrew obowiązkom określonych w normach prawnych, nie podejmuje żadnych działań lub czynności aby zaspokoić zgodnie z prawem potrzeby mieszkaniowe skarżącego, czy też nie informuje skarżącego o toku sprawy, jak i o jakichkolwiek okolicznościach mogących stanowić podstawę do naruszenia terminów określonych w art. 35 K.p.a.; 2) zobowiązanie skarżonego organu do obowiązku uznania prawa skarżącego do lokalu mieszkalnego przydzielanego decyzją administracyjną z mocy przepisów z art. 2, 29 i 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i w tym zakresie szczególnego odesłania do norm prawnych regulujących takie sprawy dla policjantów w stanie spoczynku, w sposób prawem przewidziany dla funkcjonariuszy pozostających nadal w służbie czynnej, ze zważeniem, że prawo do lokalu przydzielonego w służbie czynnej w okresie spoczynku funkcjonariusza określono w odrębnym przepisie ustawy o Policji; 3) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, względnie w okolicznościach zasadnych, przewlekłości postępowania, bowiem brak jakichkolwiek prawem nakazanych działań, czy też czynności zmierzających do załatwienia zgodnie z literą prawa sprawy prawa do lokalu mieszkalnego dla tej instancji jest bezsporny, dlatego też o zobowiązanie organu do podjęcia prawem nakazanych i określonych działań w celu zaspokojenia potrzeb w formie przydziału lokalu, a do tego czasu zrealizowania tego prawa podmiotowego w zastępczej formy rzeczonego prawa konstytutywnego; 4) zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do uwzględnienia w sprawie prawomocnego i merytorycznego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn.. akt II SA/Wa 1032/08 oraz w tym zakresie uwzględnienie akt administracyjnych sprawy rozpoznanej tym wyrokiem sądowoadministracyjnym, które to wg. informacji z Komendy Wojewódzkiej Policji, ich oryginały są nadal przechowywane w Komendzie Głównej Policji, jednakże ich uwierzytelnione odpisy zostały z Komendy Wojewódzkiej Policji przekazane do Komendy Powiatowej Policji, a w razie braków w tej dokumentacji, zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji do niezwłocznego podjęcia działań i czynności, aby akta sprawy rozstrzygniętej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uzyskać i włączyć jako wymagalne z mocy prawa do akt sprawy związanej z prawem do lokalu mieszkalnego; 5) zastosowanie w toku rozpoznawania sprawy i zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji do uwzględnienia w trybie art. 32 ustawy zasadniczej wykładni prawa z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w szczególności z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 245/06; z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 821/08; z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 525/07; z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 1363/08; z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 1363/13. Z ww. wyroków wynika, że prawo funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku do przydziału lokalu mieszkalnego celem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych jest prawem konstytutywnym i wymagalnym, zatem jest konstytutywną formą działania organu w tego typie sprawach także w razie niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, tj. nieprzydzielenia lokalu, lub nie wypłacenia pomocy finansowej na jego uzyskanie, w trybie normami prawa powszechnie obowiązującego nakazanej; 6) na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. o przyznanie od skarżonego organu sumę pieniężną w wysokości maksymalnej prawem określonej. W uzasadnieniu skargi skarżący uzasadniała wnioski skargi wskazując na obowiązujące przepisy. K. J. wyjaśnił, że jego skarga dotyczy niezałatwienia wniosku o przydzielenie celem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych z dnia 2 marca 1990 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych, który to wniosek wszczął postępowanie administracyjne. W toku tego postępowania skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o oświadczenie mieszkaniowe i podjęte zostały działania zmierzające do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w zastępczej formie prawa rzeczowego, tj. poprzez wypłacanie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jako konstytutywnej formy zastępczej prawa do lokalu. Sprawa w związku z reorganizacją służb, zgodnie z art. 65 K.p.a. była przekazywana zgodnie z właściwością miejscową i rzeczową, ostatecznie do ostatniego organu właściwego w służbie czynnej, a będącego właściwym również w stanie spoczynku, tj. do Komendanta Powiatowego Policji. Skarżący oświadczył, że w związku ze złożonym wnioskiem o przydział lokalu, nie wydano żadnej decyzji o przydziale, odmowie przydziału lokalu, jak i innej czynności kończącej to postępowanie administracyjne, jak i nie był skarżący informowany o przyczynach zwłoki w przydzieleniu lokalu mieszkalnego mimo, że organ podjął czynności w sprawie cofnięcia prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, gdzie podstawą cofnięcia jest wyłącznie utrata prawa do lokalu, a taka sytuacja nie zaistniała lub zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych przydziałem lokalu mieszkalnego lub skorzystanie z pomocy finansowej na jego uzyskanie, co również nie nastąpiło do dnia dzisiejszego, mimo przeszło 11-letniego okresu czasu przejścia w stan spoczynku i nadal istniejącego prawa do lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie i podał, że przekazuje skargę K. J. z dnia 31 sierpnia 2016 r. na rzekomą bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie przydzielenia mu lokalu mieszkalnego. Podał, że w dniu 6 marca 1990 r. do ówczesnego Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych wpłynął raport K. J. datowany na dzień 2 marca 1990 r., któremu nadano nr [...] oraz dołączono do akt mieszkaniowych. W aktach mieszkaniowych oraz aktach osobowych brak jest dokumentów, potwierdzających udzielenie wnioskującemu stosownej odpowiedzi. W dniu 1 stycznia 1999 r. w miejsce Komendy Rejonowej Policji (jednostki, która przejęła realizację zadań Urzędu Spraw Wewnętrznych w zakresie swojej właściwości terytorialnej) - w której był zatrudniony K. J., powstała Komenda Powiatowa Policji. Skarżący z urzędu został przeniesiony do nowopowstałej jednostki, a Komendant Powiatowy Policji stał się organem właściwym do realizacji przysługującego wówczas uprawnień do lokalu mieszkalnego. Przez cały okres pełnienia służby przez K. J. w dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji pozostawało wyłączenie 8 zasiedlonych lokali mieszkalnych w miejscowości K. Do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. do 30 kwietnia 2005 r. stan faktyczny K. J. nie zmienił się, a w terminie późniejszym lokale te zostały przekazane do dyspozycji Starostwa Powiatowego. Będąc zwolnionym ze służby w Policji K. J. zachował prawo do przydziału lokalu mieszkalnego z zasobów Policji w rozmiarze przysługującym w dniu zwolnienia ze służby tj. w wymiarze 3 norm zaludnienia. W przypadku braku lokalu zamiennie przysługiwało prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Pomoc finansowa była i jest świadczeniem jednorazowym i przyznawana jest na wniosek osoby zainteresowanej. Kwestia bezczynności w zakresie przydziału lokalu mieszkalnego była przedmiotem korespondencji skierowanej do Wydziału Inwestycji i Remontów Komendy Wojewódzkiej Policji, gdzie pismem [...] z dnia 8 września 2016 r. pouczono skarżącego o możliwości ubiegania się o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Nadmieniono, że złożony w dniu 2 marca 1990 r. raport do ówczesnego Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych - był jedynym wnioskiem złożonym przez K. J. w tym zakresie. Przez cały okres pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji jak i w terminie późniejszym, K. J. nie składał ponownego wniosku o przydział lokalu mieszkalnego ani o przyznanie pomocy finansowej. Komendant Powiatowy Policji nie dysponuje żadnymi zasobami mieszkaniowymi, nie jest więc możliwy przydział lokalu mieszkalnego w "naturze", a tym samym organ ten nie pozostaje z bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art.3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4a, czyli w przypadkach, gdy sprawa powinna być załatwiona przez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz przez inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sprawa ta została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła bezczynności organu. Zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga została poprzedzona zażaleniem wniesionym zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. Z akt sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący złożył wniosek o przyznanie mu lokalu mieszkalnego. W dacie wniesienia tego wniosku obowiązywały przepisy ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej (Dz. U. z 1985 r. Nr 38, poz. 181). Zgodnie z art. 80, art. 86 i art. 87 ww. ustawy przyznawanie funkcjonariuszowi Urzędu Spraw Wewnętrznych lokalu mieszkalnego następowało na podstawie decyzji administracyjnej. Tym samym wniosek skarżącego z dnia 2 marca 1990 r. zatytułowany jako "Raport dot. mieszkania droga służbowa" musiał zostać formalnie rozpoznany i nie można było go pozostawić bez nadawania mu formalnego biegu. Jak jednak wynika z akt sprawy, mimo zarejestrowania tego wniosku, wniosek ten nie został rozpoznany ani w ten sposób, że została wydana decyzja o przyznaniu lokalu mieszkalnego, ani też nie wydano decyzję o odmowie przyznania lokalu mieszkalnego. Następnie z dniem 10 maja 1990 r. weszła w życie ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179), która również regulowała w art. 88-98 zagadnienia związane z przyznawaniem lokali mieszkalnym policjantom. Skarżący pracował bowiem do dnia 30 kwietnia 2005 r. w Policji. Także i ta regulacja przewidywała i nadal przewiduje wydanie decyzji administracyjnej przydzielającej policjantowi lokal mieszkalny. Jeżeli wprost z ustawy wynika, że zaakceptowanie wniosku policjanta dotyczące przydzielenia lokalu mieszkalnego następuje w drodze decyzji administracyjnej, to tym bardziej w sytuacji odmowy uwzględnienia takiego wniosku należy wydać decyzję administracyjną. podanie o przydział lokalu mieszkalnego wszczęło postępowanie administracyjne. Tylko w ten sposób będą należycie chronione prawa policjanta. Od decyzji organu I instancji służy odwołanie do organu II instancji, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Gdyby wniosek policjanta o przydział lokalu mieszkalnego nie był załatwiany w drodze decyzji administracyjnej, wówczas stanowiłoby to przyznanie policjantowi nieidentycznych form ochrony jego prawnie chronionego interesu. Oto bowiem w drodze decyzji administracyjnej byłby przyznawany lokal mieszkalny i od takiej decyzji także policjant mógłby wnieść odwołanie. Natomiast odmowa przyznania takiego lokalu nie mając formy decyzji administracyjnej, nie mogłaby być tak skutecznie zaskarżona i poddana jakiejkolwiek ocenie legalności odmowy przyznania lokalu mieszkalnego, a sam policjant nie mógłby skutecznie kwestionować zaistnienia przesłanek np. z art. 95 ustawy o Policji przewidujących odmowę przydzielania policjantowi mieszkania. To przede wszystkim w przypadku braku przyznania stronie wnioskowanego przez nią dobra (w tej sprawie przydziału lokalu mieszkalnego) należy dokonać takiej wykładni przepisów prawa, które pozwoliłyby na merytoryczną weryfikację takiej odmowy. Taki tryb uruchamia wydanie decyzji o odmowie przyznania lokalu mieszkalnego. Jak wynika z akt tej sprawy, wniosek skarżącego w ogóle nie był formalnie rozpoznany. Okoliczność przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego nie może stanowić przesłanki do braku podstaw do oceny bezczynności w rozpoznaniu wcześniejszego wniosku skarżącego o przydział lokalu mieszkalnego. W sprawie skargi na bezczynność Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy taka bezczynność miała miejsce i czy bezczynność ta miała postać rażącego naruszenia prawa. Ocena tej kwestii wymaga przedstawienia czynności podejmowanych w sprawie przez organ. Jak przy tym wskazuje sam skarżący, zarzucany przez niego stan bezczynności datuje się od dnia 2 marca 1990 r. Nie ulega wątpliwości, że dopiero od dnia 1 stycznia 1999 r. tj. z chwilą utworzenia komend Powiatowych Policji, Komendant Powiatowy Policji był bezczynny. Nie obciąża bezczynnością Komendanta Powiatowego Policji stan od dnia 2 marca 1990 r. do końca grudnia 1998 r., a to dlatego, że wówczas inny organ Policji był właściwy do załatwienia wniosku. Wobec Komendanta Powiatowego Policji bezczynność w załatwieniu wniosku skarżącego trwa więc od 1 stycznia 1999 r., czyli przez okres ponad 17 lat. Bezczynności tej nie przerwały ani pisma ani stanowisko Komendanta Powiatowego Policji podejmowane w dniach 29 sierpnia 2016 r., 10 listopada 2016 r. ani też stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 września 2016 r. Pisma te stanowiły bowiem uzasadnienie braku przydzielenia skarżącemu lokalu mieszkalnego i akcentowały zarówno okoliczność, że w 1990 r. ówczesne organy służb bezpieczeństwa nie posiadały wolnych lokali mieszkaniowych jak i w okresie późniejszym takich wolnych lokali organy Policji nie posiadały. Tak podnoszone okoliczności są zdecydowanie przedwczesne w tej sprawie. Ta sprawa nie dotyczy bowiem zasadności lub braku zasadności przydzielenia skarżącemu lokalu mieszkalnego, ale bezczynności organu Policji w zakresie załatwienia wniosku skarżącego dotyczącego przydzielenia lokalu mieszkalnego. Sama bezczynność została zaskarżona a nie to, czy należało skarżącemu lokal mieszkalny przyznać czy też nie było takiej możliwości. Organ Policji (a do 10 maja 1990 r. organ ówczesnych służb bezpieczeństwa) przestałby być bezczynne, gdyby wniosek skarżącego z dnia 2 marca 1990 r. został formalnie rozstrzygnięty, a więc wydana byłaby decyzja o przydzieleniu lokalu mieszkalnego lub decyzja o odmowie przydzielenia takiego lokalu, ewentualnie w innych sposób formalny wniosek ten byłby rozpoznany (np. decyzją o umorzeniu postępowania). Sąd w tej sprawie nawet nie wnika, jak należało wniosek skarżącego z dnia 2 marca 1990 r. rozpoznać a jedynie wskazuje, że nie można było tego wniosku pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność przez organ: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3) stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 149 § 1b i § 2 P.p.s.a. Sąd w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego oraz przypadku, o którym mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd może przyznać z urzędu albo na wniosek strony od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W tej sprawie zgodnie z powołanym art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do wydania aktu w terminie 30 dni mając na uwadze terminy załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności, a zgodnie z art. 149 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Okres załatwienia sprawy przez Komendanta Powiatowego Policji wynosił bowiem kilkanaście lat i nic nie uzasadniało aż tak długiego oczekiwania. Być może nie było takiej "praktyki" aby wnioski o przydzielanie lokali mieszkalnych załatwiać w drodze decyzji, albo też wnioski kończące się odmową przyznawania lokali mieszkalnych w jakikolwiek sposób formalnie załatwiać. To jednak nie może usprawiedliwiać bezczynności organu. Także i kolejna okoliczność podnoszona w odpowiedzi na skargę, a dotycząca przyznanego skarżącemu w okresie pełnienia służby w formacjach Policji innych świadczeń jak równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego także nie może uzasadniać bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z 2 marca 1990 r. Przyznanie równoważnika pieniężnego policjantowi uzależnione jest od braku posiadania przez policjanta lokalu mieszkalnego i nie może stanowić żadnej przeszkody przez formalnym załatwieniem wniosku o przydział lokalu mieszkalnego. Analogicznie nawet gdyby skarżący otrzymywał pomoc finansową z funduszu mieszkaniowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego to i taka sytuacja nie mogłaby usprawiedliwiać braku załatwienia wniosku skarżącego. Jeszcze raz należy wyraźnie stwierdzić, że w tej sprawie Sąd nie ocenia, czy skarżącemu należało przydzielić lokal mieszkalny czy też nie należało. To jest bowiem poza zakresem tej sprawy. Sąd jedynie ocenia, czy organ Policji w jakikolwiek sposób załatwił wniosek skarżącego z 2 marca 1990 r., czy też ten wniosek pozostawiono bez jakiegokolwiek załatwienia. To jest właśnie bezczynnością organu, tzn. brak załatwienia wniosku a nie to, w jaki sposób należało ten wniosek załatwić. Stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd przyznał od Komendanta Powiatowego Policji na rzecz skarżącego kwotę 500 złotych. Taka kwota uzasadniona jest długim okresem bezczynności, oczekiwania przez skarżącego na załatwienie sprawy, ale także i tego, że skarżący otrzymywał inną pomoc związaną z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych i że po dacie 2 marca 1990 r. sam skarżący nie interesował się swoim wnioskiem. Zasądzenie kwoty przekraczającej 500 zł na rzecz skarżącego Sąd uznał za nieuzasadnione. Nie można bowiem w tym trybie doprowadzić do uzyskania dodatkowego dochodu niezależnie od tego, w jaki sposób wniosek skarżącego z 2 marca 1990 r, byłby załatwiony. Sąd nie uwzględnił dodatkowych żądań zawartych w skardze, a to dlatego, że rozpoznając skargę na bezczynność danego organu, Sąd nie mógł rozstrzygać merytorycznie o tej sprawie lub innej sprawie. Sąd na podstawie akt sprawy (a w istocie braku tych akt, ponieważ wniosek skarżącego z 2 marca 1990 r. pozostawiono de facto bez rozpoznania) nie mógł zobowiązać organu Policji do uznania prawa skarżącego do lokalu mieszkalnego, co wynikało z żądania nr 2 skargi. Także żądanie nr 4 skargi nie mogło zostać w ogóle objęte rozpoznaniem przez Sąd. Dla oceny bezczynności w tej sprawie nie było potrzeby gromadzenia przez Sąd akt spraw z innych postępowań sądowych. Natomiast art. 153 P.p.s.a. zawsze wiąże i organ administracji i sąd w danej sprawie i dlatego też nie ma potrzeby orzekania w tym zakresie. Także inne sprawy dotyczące świadczenia polegającego na przyznaniu skarżącemu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego nie mogły być objęte rozpoznaniem w tej sprawie. Po uprawomocnieniu się wyroku w tej sprawie obowiązkiem Komendanta Powiatowego Policji będzie załatwienie wniosku skarżącego z dnia 2 marca 1990 r., uwzględniając stan prawny i faktyczny sprawy administracyjnej, przy czym zasadą jest związanie organu stanem prawnym i faktycznym sprawy na datę wydania aktu administracyjnego, chyba że co innego wynika z przepisów prawa. Sąd stwierdzając bezczynności i zobowiązując organ do załatwienia wniosku skarżącego nie może przesądzić o tym, jak ten wniosek ma być załatwiony. To należy do kompetencji organu. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.