I SA/Sz 901/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2014 r. , po wznowieniu postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia 11 września 2017 r. o nr [...], wydaną m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – dalej: "O.p.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lipca 2017 r., nr [...] którą po wznowieniu postępowania, uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 marca 2016 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 16 września 2016 r. i określono B. K. zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2014 r. w kwocie [...]zł zaś wobec B. K. umorzono postępowanie w sprawie. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2017 r. B. K. i B. K. wnieśli o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2014 r., którą określono zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2014 r. [...] i B. K., powołując się na wyrok Sądu Okręgowego w K. [...] Odwoławczy z dnia 7 marca 2017 r., wyrok NSA z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 322/15 i sygn. akt II FSK 3597/15 ponieważ ustalenie osoby podatnika w decyzji z dnia 1 marca 2016 i 16 września 2016 r. jest odmienne do stanu prawnego i faktycznego ustalonego w wyroku ww Sądu Okręgowego. Zdaniem wnioskujących orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony, sądy ale także każde inne organy. Sąd ten ustalił, że jedynym właścicielem: naczepy ciężarowej uniwersalnej [...] o nr rej. [...], ciągnika samochodowego siodłowego [...] o nr rej. [...], ciągnika samochodowego siodłowego [...], o nr rej. [...] jest B. K.. Ponadto podnieśli, że powołane wyroki NSA znajdują się w aktach sprawy dotyczącej zobowiązania podatkowego za rok 2012 i 2013 r. B. K. i B. K. wnieśli o przeprowadzenie dowodu z wyroku NSA z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 3597/15 i sygn. akt II FSK 322/15, wyroku Sądu Okręgowego w K. VII Wydział Cywilno-Odwoławczy z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt VII Ca [...], decyzji Prezydenta Miasta K. za 2014 r. z dnia 16 września 2014 r. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 marca 2016 r. na okoliczność ustalenia osoby właściciela/podatnika podatku od środków transportowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. wznowiło postępowanie podatkowe na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W konsekwencji organ uchylił dotychczasowe rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2014 r. i określił podatnikowi B. K. zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2014 r. oraz umorzył postępowanie w sprawie wobec B. K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że rozstrzygającym dowodem w zakresie ustalenia kto jest właścicielem przedmiotowych środków transportowych stanowi prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie VII Ca [...], w którym to ustalono, że B. K. jest wyłącznym właścicielem dwóch ciągników siodłowych (nr rej. [...] oraz [...] i naczepy ciężarowej (nr rej. [...], jako nabytych z jego majątku odrębnego. Tym samym organ uznał, że nie należą do majątku wspólnego z B. K.. Podsumowując organ wskazał, że B. K. jako właściciel ww. środków transportowych winien uiścić podatek od środków transportowych za 2014 rok ponieważ zgodnie z informacją z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców nie były one wycofane z ruchu, brak jest decyzji organu rejestrującego, właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, o wyrejestrowaniu ww. pojazdów, bądź czasowym ich wycofaniu z ruchu. Dodatkowo organ wyjaśnił, że obowiązek podatkowy ciążył będzie na B. K. do czasu wydania przez właściwy organ decyzji w przedmiocie wyrejestrowania pojazdów. Odnośnie ustanowionego zastawu rejestrowego na dwóch środkach transportowych należących do B. K. (nr rej [...]) organ wyjaśnił, że ustanowienie zastawu nie oznacza zmiany właściciela rzeczy, lecz stanowi wyraz umowy zawartej między właścicielem rzeczy i wierzycielem, której celem jest obciążenie rzeczy prawem wierzyciela do dochodzenia zaspokojenia z rzeczy niezależnie od tego, czyją ona stała się własnością i z pierwszeństwem przed osobistymi wierzycielami właściciela, z zastrzeżeniem ustawowego pierwszeństwa szczególnego. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, B. K. w imieniu własnym zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wniósł o uchylenie decyzji z uwagi na niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie, brak szczegółowego wyjaśnienia sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania (art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a.), wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentu z dnia 8.05.2013 r. zawierającego oświadczenie Starostwa Powiatowego o czasowym wycofaniu z ruchu od dnia 15.02.2005 r., pisma Urzędu Miasta K. z 6.05.2013 r. W uzasadnieniu wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania, zgromadzony materiał dowodowy, dokumenty pochodzące od Starostwa Powiatowego odnośnie wycofania pojazdów, zapisach w dowodach rejestracyjnych pojazdów, zabezpieczenie wierzytelności bankowych, prawidłowego zdefiniowania art. 9 ust. 4 a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.) dalej: "u.p.p.o.l." w zw. z art. 78a, art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawa o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) dalej: "Prawo o ruchu drogowym", § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie czasowego wycofania pojazdów z ruchu (Dz.U. nr 285, z 2004 r., poz. 2856) Rozpatrując ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 września 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Po wskazaniu na dotychczasowy przebieg wznowionego postępowania podatkowego, organ odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania wskazując na regulacje u.p.o.l. nakładające obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych na właściciela pojazdu. Następnie odnosząc się do argumentacji odwołania organ odwoławczy wskazał, że B. K. jako właściciel ww. środków transportowych winien uiścić podatek od środków transportowych za 2014 rok ponieważ zgodnie z informacją z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców nie były one wycofane z ruchu, brak jest decyzji organu rejestrującego, właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, o wyrejestrowaniu ww. pojazdów, bądź czasowym ich wycofaniu z ruchu. Dodatkowo organ wyjaśnił, że obowiązek podatkowy ciążył będzie na B. K. do czasu wydania przez właściwy organ decyzji w przedmiocie wyrejestrowania pojazdów. Zdaniem organu odwoławczego nawet zniszczenie, porzucenie pojazdu, czy brak możliwości faktycznego korzystania z zarejestrowanego środka transportowego np. na skutek kradzieży nie zwalnia właściciela z obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. W tym zakresie organ podatkowy odwołał się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r., sygn. II FSK 108/10. Organ szczegółowo odniósł się także do argumentacji co do ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu, także do kwestii ustanowionego zastawu rejestrowego na dwóch środkach transportowych należących do B. K. (nr rej [...]. Wyjaśnił, że ustanowienie zastawu nie oznacza zmiany właściciela rzeczy, lecz stanowi wyraz umowy zawartej między właścicielem rzeczy i wierzycielem, której celem jest obciążenie rzeczy prawem wierzyciela do dochodzenia zaspokojenia z rzeczy niezależnie od tego, czyją ona stała się własnością i z pierwszeństwem przed osobistymi wierzycielami właściciela, z zastrzeżeniem ustawowego pierwszeństwa szczególnego. B. K. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2017 r., domagając się jej uchylenia oraz przeprowadzenia dowodów z dokumentu z dnia 8 maja 2013 r. zawierającego oświadczenie Starostwa Powiatowego o czasowym wycofaniu z ruchu od dnia 15 lutego 2005 r. przedmiotowych pojazdów i pisma Urzędu Miasta K. z 6 maja 2013 r. nr [...] Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu niewłaściwą oceną zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz brak szczegółowego wyjaśnienia sprawy w całości oraz naruszenie przepisów art. 6 i art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi Skarżący przywołał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych, w tym zarzutów podnoszonych w roku 2012r. i obecnie, stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 355/15, odniósł się obszernie do kwestii czasowego wycofania z ruchu środków transportowych. Wskazał, że zostały one w dniu 15 lutego 2005 r. czasowo wycofane z ruchu do dnia 13 czerwca 2005 r., jednakże status ten ww. środki transportu nadal posiadają. Zakwestionował tym samym sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego i analizy materiału dowodowego. Skarżący podkreślił, że jego zdaniem obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym właściciel pojazdów wyłączonych czasowo z ruchu, odbierze dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne, co oznacza dopuszczenie pojazdu do ruchu. Stwierdził, że nie odbiera dowodów rejestracyjnych pojazdów w celu uniknięcia ponoszenia ciężaru podatku od środków transportowych, a ustanowione zabezpieczenia na rzecz wierzyciela stanowią faktyczną i wyłączną przyczynę złożenia dowodów rejestracyjnych w Starostwie Powiatowym w K.. Skarżący wskazał, że organ odwoławczy wydając decyzję w dniu 5 lipca 2017 r. i orzekając o zobowiązaniu podatkowym i nie uwzględniając zarzutów wszedł w kompetencje organu I instancji, który posiadał z urzędu całkowitą informację o czasowym wycofaniu z ruchu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie Skarżący podtrzymał skargę i wniosek dowodowy w niej zawarty oraz przedłożył adnotację działu egzekucji administracyjnej z dnia 14.11.2016 r., kserokopię dowodów rejestracyjnych, postanowienie o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego z 13.04.2016 r., odpowiedź Starostwa powiatowego z 8.06.2015 r., na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., Zapytanie o pokrycie ubezpieczenia dla samochodów o nr. rejestracyjnych [...], [...], [...], Sąd postanowił dopuścić wnioski dowodowe z dokumentów załączonych do sprawy na rozprawie oraz załączonych do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2017 r. wydana po rozpoznaniu sprawy w trybie nadzwyczajnym tj. w trybie wznowienia postępowania podatkowego. Zauważyć bowiem należy, że na wniosek B. K. i B. K. doszło do wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2014 r., z uwagi na orzeczenie przez Sąd Okręgowy w K. dnia 7 marca 2017 r. w sprawie VII Ca [...] zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt I C [...] w ten sposób, że ustalił, że B. K. jest wyłącznym właścicielem środków transportowych w postaci ciągnika siodłowego [...] nr rej. [...] oraz ciągnika siodłowego [...] nr rej. [...] i naczepy ciężarowej uniwersalnej [...] 250 nr rej. [...], które zostały nabyte z jego majątku odrębnego i nie stanowią majątku wspólnego B. F. K. i B. K.. Nie budzi wątpliwości, że wyrok Sądu Okręgowego w zakresie ustalenia właściciela wywołuje skutek ex tunc, potwierdza okoliczności które miały miejsce. W konsekwencji w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, organ umorzył wobec B. K. postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2014 r., jedynym zobowiązanym – podatnikiem tego podatku czyniąc B. K.. Skarżący B. K. wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2017 r. nie wnosił zarzutów co do umorzenia postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2014 r. wobec B. K.. Zarzuty skargi ukierunkowane są na zasadność opodatkowania dwóch ciągników siodłowych (nr rej. [...] oraz [...] i naczepy ciężarowej (nr rej. [...] z uwagi na stan pojazdów, fakt czasowego ich wycofania z ruchu, nie korzystania z nich, ustanowienia na tych pojazdach zastawu rejestrowego. Mając na uwadze powyższą istotę sporu w rozpoznawanej sprawie Sąd wskazuje, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego, jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 128 O.p., zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w O.p. oraz ustawach podatkowych. Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie takiej decyzji jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Ustawodawca dopuszcza jednak możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w O.p. Jednym z nich jest uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania podatkowego (art. 240-246 O.p.). Sąd podkreśla jednak, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, niepubl., Dowgier Rafał, Etel Leonard, Kosikowski Cezary, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Presnarowicz Sławomir, komentarz LEX 2009, Komentarz do art.240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Oceniając zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje należało zatem cały czas mieć na uwadze, że zostały one wydane w związku ze złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, a więc w tzw. nadzwyczajnym trybie postępowania z uwagi na ustalenia z powództwa cywilnego osoby właściciela pojazdów. W związku z zagadnieniami, jakie rysują się przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, celowe jest również zwrócenie uwagi na to, że wydanie decyzji po uruchomieniu trybu nadzwyczajnego nie pozostaje bez wpływu na zakres kontroli dokonywanej przez sąd w wyniku wniesienia skargi. Na ten aspekt trafnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 670/09 (LEX nr 744839). NSA wskazywał w nim, że: "(...) charakterystyczną cechą sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, np. po wznowieniu postępowania administracyjnego, jest to, że diametralnie ulega ograniczeniu zakres stanu faktycznego i prawnego ocenianego (badanego) przez sąd administracyjny pierwszej instancji w porównaniu do stanu faktycznego i prawnego będącego przedmiotem takiej analizy w sytuacji kontroli decyzji administracyjnej wydanej w trybie zwykłym. Okoliczności tej nie zmienia wynikająca z art. 134 § 1 p.p.s.a. zasada niezwiązania sądu granicami skargi (...). Powyższe spostrzeżenie wiąże się z tym, że postępowanie prowadzone po wznowieniu nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Granice sprawy zakreśla bowiem wniosek o wznowienie postępowania oraz postanowienie organu o wznowieniu postępowania.". Stąd zarzuty skargi odnośnie zasadności i ustaleń w zakresie opodatkowania pojazdów tj dwóch ciągników siodłowych (nr rej. [...] oraz [...] i naczepy ciężarowej (nr rej. [...], podatkiem od środków transportowych w tym co do nieuwzględnienia przez organ okoliczności związanych z czasowym wycofaniem ich z ruchu, złożeniem tablic rejestracyjnych i dowodów rejestracyjnych, nie odebrania tablic pomimo upływu terminu czasowego wycofania z ruchu, ponownego dopuszczenia do ruchu, faktycznego nie korzystania z dróg a co za tym idzie istnienia obowiązku podatkowego, jego wygaszenia, nie mogą być przedmiotem kontroli Sądu przy poddaniu takiej kontroli decyzji wydanej po wznowieniu postępowania. Kontrola Sądu ograniczona jest bowiem w granicach wznowienia do rozstrzygnięcia w przedmiocie osoby podatnika- właściciela pojazdu. Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. W świetle powołanego wyroku Sądu Okręgowego, który stanowił podstawę do wznowienia postępowania podatkowego nie budzi wątpliwości, że B. K. jest właścicielem dwóch ciągników siodłowych (nr rej. [...] oraz [...] i naczepy ciężarowej (nr rej. [...]. Nie budzi wątpliwości, że współwłaścicielem spornych pojazdów nie jest B. K.. Sąd ponownie podkreśla, iż jak wskazał na wstępie, postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, jak i wskazane granice postępowania wznowieniowego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w ocenie Sądu, zasadnie uznały organy podatkowe, iż w oparciu o wyrok Sądu Okręgowego, wskazane przez Skarżącego przesłanki wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie zaistniały. Stąd zasadnie organy jako właściciela pojazdów wskazały na B. K.. Organ jednocześnie zasadnie wskazał, mając na uwadze, że postępowanie toczy się wokół osoby właściciela pojazdów, że ustanowienie bankowego zastawu rejestrowy na dwóch środkach transportowych należących do B. K. (nr rej [...] nie oznacza zmiany właściciela rzeczy, lecz stanowi wyraz umowy zawartej między właścicielem rzeczy i wierzycielem, której celem jest obciążenie rzeczy prawem wierzyciela do dochodzenia zaspokojenia z rzeczy niezależnie od tego, czyją ona stała się własnością i z pierwszeństwem przed osobistymi wierzycielami właściciela, z zastrzeżeniem ustawowego pierwszeństwa szczególnego. Jako ograniczone prawo rzeczowe, zastaw rejestrowy nie powoduje zmiany tytułu własności rzeczy. Uznając zatem, że prawidłowe są ustalenia organu co do osoby właściciela ciągnika siodłowego [...] nr rej. [...], ciągnika siodłowego [...] nr rej. [...] i naczepy ciężarowej uniwersalnej [...] 250 nr rej. [...],uzasadnione jest uznanie jako podatnika podatku od ww środków transportowych za 2014 r. B. K.. Stąd zarzuty skargi odnośnie niewłaściwej oceny zebranego materiału w sprawie oraz brak wyjaśnienia sprawy, naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. odnosząc do wznowionego postępowania w przedmiocie osoby właściciela, podatnika podatku od środków transportowych uznać należy za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe, mając na uwadze granice prowadzonego wznowionego postępowania podatkowego nie mogą być przedmiotem rozpoznania zarzuty kierowane w skardze a dotyczące okoliczności wykraczających poza osobę właściciela pojazdów, podatnika podatku od środków transportowych. Nie budzi także wątpliwości, że z uwagi na zarzuty odwołania, wbrew twierdzeniom Skarżącego, słusznie organ podatkowy jako organ odwoławczy zgodnie z art. 233 O.p. i art. 127 O.p. odniósł się do zarzutów odwołania. Rolą organu odwoławczego, wynikającą wprost z określonej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest bowiem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy z zastrzeżeniem, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem prowadzonym w wyniku wznowienia postępowania w ściśle określonych ramach. Nie zmienia to jednak obowiązku tego organu do stosownego uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia, w tym wnikliwego ustosunkowania się do zarzutów odwołania. Stąd organ wskazał na regulacje art. 9 ust. 4a u.p.o.l. w zakresie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych, który powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Wskazał też organ na to, że sam fakt wygaśnięcia decyzji nie spowoduje co prawda automatycznego zwrotu tablic i dowodu rejestracyjnego, konieczne jest bowiem złożenie pisemnego wniosku właściciela pojazdu oraz dołączenie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Nie ma zaś wymogu dokonywania innych czynności organu rejestrującego czy składania dodatkowych wniosków przez właściciela pojazdu. Dalej odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że przez ponowne dopuszczenie do ruchu należy rozumieć potencjalną możliwość wykorzystywania przez właściciela pojazdu na drogach publicznych. Datą ponownego dopuszczenia będzie zatem pierwszy dzień, w którym może on odebrać w siedzibie organu rejestrującego dowód i tablice. Organ odnosząc się do odwołania, wskazał również, iż obowiązek podatkowy w omawianym podatku nie wygasa np. w przypadku złego stanu technicznego pojazdu, faktycznego braku możliwości korzystania z posiadanego środka transportu. Wbrew stanowisku odwołującego się konieczność opłacenia podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania. Obowiązek ten wygasa w przypadku wyrejestrowania pojazdu. Mając powyższe na uwadze oraz art. 210 O.p. odnośnie elementów składowych decyzji, należy stwierdzić, że organ odwoławczy w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, spełnił powyższe wymagania. Nie tylko ponownie rozpoznał sprawę ale także dokonał ponownej analizy sprawy, dokonał analizy zarzutów odwołania, za czym przemawia treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Stąd zarzuty skargi w tym zakresie uznać należy za nieuzasadnione. Mając zatem na uwadze zarzuty odwołania i przedstawioną tam argumentację z uwagi na obowiązki organu odwoławczego (art. 127 O.p., art. 210 O.p.) uznać należy, że zasadnie organ odniósł się do zarzutów odwołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co nie powoduje, że zmienił się zakres sprawy rozpoznanej w wyniku wznowienia postępowania podatkowego. Odnosząc się do złożonych dokumentów i wniosku dowodowego Skarżącego w trybie art. 106 p.p.s.a. wskazać należy, że analiza tych dokumentów wskazuje, że dotyczą one okoliczności związanych ze stanem pojazdów i ewentualnego wygaszenia obowiązku podatkowego z uwagi na przedmiot a nie podmiot obowiązku podatkowego, co oznacza, że wnioski te zmierzają do weryfikacji ustaleń w zakresie obowiązku podatkowego B. K. od strony przedmiotowej a nie podmiotowej, które to ustalenia nie były przedmiotem postępowania prowadzonego na skutek wznowienia postępowania podatkowego. Sąd nie podziela także zarzutu Skarżącego jakoby organ odwoławczy nie działał na podstawie prawa (art. 6 k.p.a. odpowiednio art. 120 O.p., albowiem k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). Przeciwnie, organ działał na podstawie i w granicach prawa, wyjaśniał podstawę rozstrzygnięcia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, dokonał wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie, jak i również odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania, czym działał na podstawie przepisów prawa, jak i również prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie mogły w związku z powyższym odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania, przez zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego jako wykraczające poza ramy postępowania prowadzonego przez organ w wyniku wznowionego postępowania podatkowego. Stąd zarzuty naruszenia art. 7 a, co najmniej art. 7 b k.p.a. nie mogły również zamierzonego skutku. Nie stwierdzając zatem, aby skarżona decyzja w sposób istotny naruszała prawo, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę