VII SA/Wa 954/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji. oddala skargę Decyzją znak: [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "kpa", po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o. o., reprezentowanej przez Prezesa Zarządu – M. P., od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi [...] N. S. – L. (A4) odcinek 2: od km 16+400 do km 33+30", utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z dnia 24 września 2014 r. A. spółka z o. o. G. spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą w Z. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., podnosząc pominięcie jej w zakończonym postępowaniu. Wskazała, że działka nr [...] położona w gminie P., obręb [...] S., została w dniu 26 kwietnia 2013 r. nabyta przez A. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.W. A. A. B., od P. Sp. z o. o. Zmiana właściciela nieruchomości nastąpiła jeszcze przed wszczęciem postępowania i zawiadomieniem o tym stron, co miało miejsce w dniu 6 września 2013 r. A. B. zmarł w dniu 5 czerwca 2013 r., a jego wyłączną spadkobierczynią jest córka – K. B., która kontynuuje działalność gospodarczą prowadzoną przez zmarłego pod firmą A. K. B. Na mocy umowy objęcia akcji i wniesienia wkładu niepieniężnego na pokrycie obejmowanych akcji z dnia 27 lutego 2014 r. zorganizowana część przedsiębiorstwa A. K. B. (w skład której wchodziła również nieruchomość nr [...]) została wniesiona jako aport do Spółki A. Spółka z o. o. G. Spółka komandytowo – akcyjna, która stała się i pozostaje nadal wyłącznym właścicielem tej nieruchomości. Powyższe okoliczności nie zostały wzięte pod uwagę przez Wojewodę [...], gdyż w dniu 6 września 2013 r., a więc już po zbyciu nieruchomości przez P. Sp. z o. o. organ powiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania, zamiast aktualnego właściciela, którym w owym czasie była K. B. Również w późniejszych obwieszczeniach a także, w decyzji Wojewody [...], jako właściciela działki nr [...] wskazywano P. Sp. z o. o. Skarżąca wskazała, że o wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. dowiedziała się w dniu 8 września 2014 r., tj. w dniu doręczenia jej zawiadomienia Wojewody [...] z dnia 28 sierpnia 2014 r., o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...]. Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. jest dotknięta wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 kpa, gdyż została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania, tj. do A. Sp. z o. o. zamiast do A. Sp. z o. o. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2015 t. po rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego własną ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] zezwalającą na realizację inwestycji drogowej pn. : "Budowa drogi [...] N. S.- L. (A4)" odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa rozpoznając odwołanie od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wniesione przez A. Sp. z o. o. nie znalazł podstaw do jej zmiany bądź uchylenia. Organ wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna, w sytuacji gdy postępowanie ją poprzedzające dotknięte było wadami procesowymi. Nie jest to kontynuacja postępowania, w którym wydano decyzję ostateczną, ale ustalenie czy wystąpiła jedna z wad postępowania określonych w art. 145 § 1, 145a kpa i czy miała ona wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie o wznowienie postępowania oparty został o przesłankę określoną w art. 145 § pkt 4 kpa, zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 11d ust. 5 specustawy drogowej, która w sposób szczególny reguluje sposób zawiadomienia stron postępowania o jego wszczęciu, jak i o wydaniu decyzji, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń. Każdy z tych sposobów zawiadamia dotyczy konkretnej kategorii osób, a mianowicie właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręcza się indywidualnie zawiadomienie w trybie art. 39 kpa, zaś pozostałe strony postępowania zawiadamiane są w drodze obwieszczeń. Przepisem szczególnym stanowiącym podstawę zastosowania w przedmiotowej sprawie trybu zawiadomienia stron wskazanego w art. 49 kpa jest art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, zgodnie z którym wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Z powyższego wynika, że decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi. Natomiast pozostałe strony zawiadamiane są o wydaniu decyzji poprzez publiczne ogłoszenie, o którym mowa w art. 11f ust. 3 specustawy drogowej. Jak wynika z wypisu z ewidencji gruntów, sporządzonego przez Starostę P. na dzień [...] kwietnia 2013 r., właścicielem działki nr ewidencyjny [...] obręb [...] S. G. była P. Sp. z o. o. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] przesłał zawiadomienie z dnia 6 września 2013 r., znak: [...], o wszczęciu postępowania w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, m.in. wskazanemu w katastrze właścicielowi ww. działki tj. P. Sp. z o. o. i jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienie to zostało odebrane w dniu 13 września 2013 r. Podobnie zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody [...] przesłane zostało do P. Sp. z o. o. i odebrane przez ten podmiot w dniu 6 marca 2014 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa podkreślił, że specustawa drogowa nie nakłada na organy orzekające w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej obowiązku weryfikacji danych zawartych w ewidencji gruntów pełniącej funkcję katastru. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wyjaśnił, że organy architektoniczno – budowlane związane są przy wydawaniu decyzji zapisami z ewidencji gruntów. Zawarte w rejestrze dane mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W judykaturze zwraca się nadto uwagę na fakt, że starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa, odpowiada za aktualność danych w ewidencji, nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego, o czym stanowi § 44 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm.). Niezależnie od powyższego organ wskazał, że z udostępnionej przez Ministerstwo Sprawiedliwości Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych - księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr ewidencyjny [...] obręb [...] S. ([...]), jak również z treści księgi wieczystej i dokumentów przedłożonych przez skarżącą spółkę oraz twierdzeń samej Spółki wynika, że A. Spółka z o. o. G. Spółka komandytowo-akcyjna właścicielem nieruchomości stała się w dniu 27 lutego 2014 r., zatem już po wydaniu decyzji Wojewody [...]. Wobec powyższych ustaleń brak było podstaw do przyjęcia, iż skarżącej Spółce przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] lutego 2014 r. Stroną, zgodnie z art. 28 kpa jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającego na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy środek zaskarżenia. Interes prawny powinien być rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba prawej ochrony. Jest to interes o charakterze osobistym przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Relatywną cechą interesu prawnego jest bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny lub uprawnienie. Ten interes prawny musi być "własny", czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2256/13). Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Odnosząc się do zarzutu kwalifikowanej wadliwości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że wadliwość określona w art. 156 § 1 pkt 4 kpa ma miejsce wtedy, gdy nastąpiło określenie praw i obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć rozstrzygnięcie w tej decyzji o prawach i obowiązkach oznaczonego podmiotu, czyli ukształtowanie w sposób wiążący jego sytuacji prawnej. W niniejszej sprawie, decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. bezspornie rozstrzygnięto w sprawie wniosku A. Spółka komandytowo-akcyjna z dnia 22 września 2014 r., a zatem o prawach i obowiązkach tego podmiotu w zakresie zgłoszonego przez ten podmiot żądania. Samo zaadresowanie koperty do A. Spółka z o. o., zamiast do następcy prawnego A. Spółka z o. o. G. Spółka komandytowo-akcyjna, tj. do A. Sp. z o. o. nie może być utożsamiane z kwalifikowaną wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 kpa, gdyż doręczenie decyzji (wprowadzenie jej do obrotu prawnego) ma wyłącznie charakter procesowy (na poparcie swojego stanowiska przywołał wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r. II OSK 2079/11). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał nadto, że z rozdzielnika decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., rozstrzygnięcie to prawidłowo zostało przesłane do A. Sp. z o. o., jako następcy prawnego A. Sp. z o. o. G. Spółka komandytowo-akcyjna, tj. do A. Sp. z o. o., a błąd polegał jedynie na niewłaściwym wskazaniu nazwy adresata korespondencji. Jak jednak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. pomimo niewłaściwej nazwy podmiotu na kopercie, została odebrana przez A. Sp. z o. o. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r. wniosła A. Sp. z o. o. z siedzibą w Z., zarzucające naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 §1 pkt 4 i art. 10 § 1 KPA i w zw. z art. 11d ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 156 § 1 kpt. 4 KPA polegające na podtrzymaniu decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2015 roku o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z [...] lutego 2014 roku, w sytuacji, gdy A., jako właściciel nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, a więc zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 6 września 2013 roku organ przesłał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej do P. Sp. z o.o. (dalej jako: "P."), mimo iż P. w tym czasie nie była właścicielem nieruchomości, przez co nie miała przymiotu strony. W sprawie organy administracyjne obu instancji błędnie ustaliły krąg osób będących stroną w postępowaniu, albowiem zarówno Wojewoda [...], jak i Minister nadali przymiot strony P., zamiast K. B., a następnie Spółce, które były właścicielami nieruchomości. Powyższe stanowi podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 KPA. Skarżący podtrzymał także zarzut nieważności decyzji wskazując, że zarówno zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji ( decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r.), jak i decyzja tegoż organu z dnia [...] maja 2015 r. wydana we wznowionym postępowaniu zostały skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa. Sąd kontrolował decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r., którą utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Kontroli Sądu podlega zatem zasadność odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., po wznowieniu postępowania na wniosek skarżącej Spółki z uwagi na to, że zdaniem organów administracji nie zaistniała przesłanka stanowiąca podstawę wznowienia, określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia ma charakter nadzwyczajny i stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracji zakończonej decyzją ostateczną. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji dotychczasowej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 kpa). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w trybie zwykłych (por. uchwała WSA z 2 grudnia 2002 r, sygn. akt OPS 11/02 ONSA 200/3/86). W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postepowania można podzielić na dwie fazy. W pierwszej z nich bada się formalne podstawy wznowienia ( zachowanie terminu do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania oraz wskazanie przesłanki wznowieniowej), natomiast w drugiej, organ po przeprowadzonym na wniosek strony postępowaniu, wydaje decyzję na podstawie art. 151 kpa. Podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie stanowił art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Skarżąca wskazała, że mimo, iż w dacie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej była właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę [...] obręb [...] S., która objęta była wnioskiem o wydanie decyzji nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i nie brała w nim udziału. Podkreślić należy, że oparcie żądania wznowienia postępowania o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa powoduje konieczność wznowienia postępowania, w toku którego może być zweryfikowane twierdzenie wnioskodawcy, co do posiadania przez niego przymiotu strony. Jak wynika z akt sprawy organ po wznowieniu postępowania niewadliwie ustalił, iż skarżąca Spółka nie może skutecznie domagać się wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, gdyż w dacie wydania decyzji ostatecznej nie była właścicielem działki [...] obręb [...] S. Wojewoda [...] przesłał zawiadomienie z dnia 6 września 2013 r., o wszczęciu postępowania w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, m.in. wskazanemu w katastrze właścicielowi ww. działki tj. P. Spółka z o. o. i jak wynika ze wrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienie to zostało odebrane w dniu 13 września 2013 r. Podobnie zawiadomienie o wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. przesłane zostało do P. Spółka z o. o. i odebrane przez ten podmiot w dniu 6 marca 2014 r. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych, organy architektoniczno- budowlane związane są przy wydawaniu decyzji zapisami zawartymi w ewidencji gruntów. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego konkretnej nieruchomości na podstawie danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów (patrz: wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 389/10, wyrok NSA z 8 lipca 2010 r. sygn. akt OSK 1251/09 WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 7 października 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 573/09, [...], WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 223/11). Dodatkowo wskazać należy, na co także zwrócił uwagę Minister Infrastruktury i Budownictwa, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2015, poz. 520 ze zm.), właściciel nieruchomości oraz inne osoby władające nieruchomościami obowiązani są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Zawarte w rejestrze dane mają bowiem walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. W konsekwencji, tylko właściciel nieruchomości, który dokonał zawiadomienia o zaistnieniu zmiany w ewidencji gruntów, a zmiana ta została faktycznie dokonana w zakresie podanym przez właściciela, może skutecznie podnosić zarzut naruszenia art. 11d ust. 5 i art. 11f ust. 3 specustawy drogowej. Ewentualne nieprawdziwości w tym zakresie, wynikające z zaniechania osób zobowiązanych do zgłoszenia zmian danych ewidencyjnych nie mogą obciążać organu administracji, który przesłał zawiadomienie na adres określony w ewidencji gruntów. W aktach sprawy znajduje się, także udostępniona przez Ministerstwo Sprawiedliwości z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych księga wieczysta prowadzona dla działki nr ewidencyjny [...] obręb [...] S. ([...]), z której wynika, że A. Spółka z o. o. G. Spółka komandytowo-akcyjna właścicielem nieruchomości stała się w dniu 27 lutego 2014 r., zatem już po wydaniu decyzji Wojewody [...]. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy w powyższym zakresie został prawidłowo i wyczerpująco ustalony, co oznacza, iż organ w sposób niewadliwy stwierdził brak wystąpienia przesłanki do wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nie może być także skuteczny zarzut kwalifikowanej wadliwości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., o której stanowi art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 września 2011 r. II OSK 1347/10 orzekł, iż z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 kpa mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. W żadnym razie faktu doręczenia decyzji nie należy utożsamiać ze "skierowaniem decyzji" w rozumieniu ww. przepisu. "Skierowanie decyzji" w rozumieniu tego przepisu oznacza rozstrzygnięcie w tej decyzji o prawach i obowiązkach tej osoby, czyli uksztaltowanie nią w sposób wiążący jej sytuacji prawnej, co nie miało miejsca w kontrolowanym postępowaniu. Taki pogląd prezentowany jest także w doktrynie (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 912-913). Sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku. Podsumowując Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione zarzuty nie mogą być skuteczne. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.