III OSK 655/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3054/17 w sprawie ze skargi L. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wielkości emisji hałasu I. prostuję oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3054/17 w ten sposób, że zamiast oznaczenia przedmiotu sprawy "umorzenia postępowania administracyjnego" wpisuje "określenia wielkości emisji hałasu", II. oddala skargę kasacyjną, III. oddala wniosek uczestnika J. P. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3054/17 oddalił skargę L. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] września 2017 r. znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] uchylającą w następstwie wznowienia postępowania decyzję tego organu z dnia [...] września 2015 r. znak [...] o umorzeniu postępowanie w sprawie i określającą dla instalacji - obiektu handlowego Sklepu L. w [...] przy ul. [...], prowadzonego przez L. sp. z o.o. sp.k. ul. [...], wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) zwanej dalej w skrócie K.p.a. w związku z art. 79 ust. 1 i 80 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1892 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.s.d.g. oraz art. 12a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 1688) zwanej dalej w skrócie u.i.o.ś. Podzielił stanowisko organu, że wynikom pomiarów dokonanym przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach [...] [...] lipca 2015 r. przedstawionym w sprawozdaniu z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...], nie można odmówić wiarygodności i mocy dowodowej tylko z tego względu, że zostały one dokonane bez uprzedniego zawiadomienia podmiotu prowadzącego sklep. Dokonywanie pomiarów hałasu emitowanego przez instalację odbywa się nie w ramach postępowania w indywidualnej sprawie administracyjnej, prowadzonego w oparciu o przepisy K.p.a., nie jest to również kontrola działalności gospodarczej w rozumieniu u.s.d.g. Samo niezawiadomienie podmiotu prowadzącego sklep o przeprowadzeniu takich pomiarów nie uzasadnia ich pominięcia w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Nie podzielono zarzutu naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542) zwanego dalej "rozporządzeniem Ministra Środowiska", ponieważ ze sprawozdania z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] z pomiarów hałasu wynika, iż zostały one przeprowadzone zgodnie z metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń (z wyjątkiem hałasu impulsywnego), określoną w załączniku nr 7 do tego rozporządzenia. Stąd stanowią one podstawę do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Jako nieusprawiedliwiony oceniono zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności pomiarów monitoringowych wykonanych na terenie posesji położonej przy ul. [...] przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach [...] - [...] lipca 2015 r. z których jednoznacznie wynika, że przedmiotem pomiarów nie był tylko i wyłącznie hałas emitowany z terenu sklepu prowadzonego przez skarżącego, a zespół zjawisk akustycznych występujących na terenie nieruchomości [...], niezależnie od źródeł je wywołujących. Sąd uznał za przekonujące wyjaśnienie organu, że hałas emitowany stale przez te źródła stanowi tło akustyczne. Ze sprawozdania z pomiarów wynika, że gdy nie odbywała się dostawa towarów do sklepu L. i ich rozładunek, ruch pojazdów oraz klientów sklepu na parkingu przysklepowym, praca urządzeń - agregatów i wentylatorów zainstalowanych przy elewacji budynku sklepu, a hałas był emitowany jedynie przez: ruch pojazdów po okolicznych ulicach, przejazdy pociągów, czy był to hałas bytowy, zmierzony poziom hałasu był o wiele niższy niż wówczas, gdy np. wjeżdżał TIR na teren parkingu sklepu z dostawą towarów. W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 115a ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r. poz. 672 z późn. zm.) zwanej w skrócie P.o.ś., bowiem z pomiarów wykonanych w dniu [...]-[...] lipca 2015 r. przyjętych przez organy za podstawę do wydania tej decyzji wynika, że dotyczyły one również ruchu pojazdów po ul. [...] i ul. [...] oraz przejazdów pociągów. Za chybiony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 115 oraz art. 114 ust. 2 P.o.ś. Wykładnia art. 114 ust. 2 P.o.ś. prowadzi do wniosku, że okolicznością istotną dla wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu jest ustalenie, jaki rodzaj terenu chronionego akustycznie jest przeważający. Nieistotne zaś jest to, jakie inne rodzaje terenów, poza wymienionymi w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. są przeważającymi terenami występującymi w sąsiedztwie źródła hałasu. W trakcie postępowania organy ustaliły, że spośród rodzajów terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś., w sąsiedztwie terenu zajmowanego przez sklep L. znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zabudowy związanej z czasowym pobytem dzieci i młodzieży, przy czym przeważają na tym obszarze tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz tereny czasowego pobytu dzieci i młodzieży. Oceny tej kwestii dokonano na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu, które obrazuje znajdująca się w aktach sprawy mapa terenów chronionych akustycznie, stanowiąca złącznik do pisma Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r., gdyż dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na powyższe nie mogła zostać uwzględniona argumentacja skarżącej, że przeważającym terenem sąsiadującym z nieruchomością położoną przy ul. [...] jest teren usługowy oraz droga publiczna (ul. [...]). Także zarzut naruszenia art. 115a ust. 1 P.o.ś. okazał się nieskuteczny bowiem nawet jednorazowe, incydentalne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, obliguje organ do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego przez zakład. W tych okolicznościach, ustalenie - na podstawie pomiarów dokonanych dniach [...] - [...] lipca 2015 r.- że poza sklepem L., w wyniku jego działalności, przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu, obligowało organ do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Nie wyłącza tego obowiązku okoliczność, że następne pomiary nie wykazały przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego w związku z działalnością sklepu prowadzonego przez skarżącą. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła L. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w J., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 79 ust. 1 i 80 ust. 1 u.s.d.g. oraz art. 12a u.i.o.ś. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której zarówno zaskarżona decyzja jak i organu pierwszej instancji zostały wydane w oparciu o pomiary klimatu akustycznego, które zostały przeprowadzone na terenie posesji położonej przy ul. [...] w dniach [...]-[...] lipca 2015 r. bez uprzedniego zawiadomienia skarżącej o miejscu i terminie planowanej kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącej, uniemożliwiając tym samym skarżącej wzięcie czynnego udziału w prowadzonej kontroli polegającej na pomiarze klimatu akustycznego występującego w sąsiedztwie sklepu L., w tym składania przez skarżącą uwag do protokołu, zadawania pytań biegłym, czy też stronom; b) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez niewskazanie i niewyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku podstawy prawnej, w oparciu o którą możliwym było na gruncie niniejszej sprawy przeprowadzenie kontroli działalności gospodarczej w zakresie emisji hałasu bez uprzedniego zawiadamiania skarżącej, co skutkuje brakiem możliwości zdekodowania procesu rozumowania, jaki doprowadził Sąd pierwszej instancji do uznania, że organ administracji publicznej dokonujący pomiaru klimatu akustycznego w dniach [...]-[...] lipca 2015 r. (w oparciu o który została wydana decyzja) nie był zobowiązany do uprzedniego zawiadomienia skarżącej o planowanej kontroli, a w konsekwencji brakiem możliwości dokonania kontroli instancyjnej skarżonego wyroku; c) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska poprzez oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w oparciu o wadliwie przeprowadzone pomiary ogólnego klimatu akustycznego, w szczególności bez uwzględniania warunków zlokalizowania punktów pomiarowych oraz z wykorzystaniem urządzeń pomiarowych nieposiadających aktualnych świadectw wzorcowania; d) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do jednej z kluczowych kwestii w przedmiotowej sprawie, a dotyczącej wadliwie, (tj. niezgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska) przeprowadzonego pomiaru ogólnego klimatu akustycznego, co skutkuje brakiem możliwości zdekodowania procesu rozumowania, jaki doprowadził Sąd pierwszej instancji do lakonicznego uznania, że pomiary będące podstawą wydania decyzji zostały przeprowadzone zgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska, a w konsekwencji brakiem możliwości dokonania kontroli instancyjnej skarżonego wyroku; e) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w oparciu o błędne uznanie, że przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu stwierdzone na skutek pomiarów monitoringowych wykonanych na terenie posesji położonej przy ul. [...] w [...]przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu [...]-[...] lipca 2015 r. dotyczą tylko i wyłącznie hałasu generowanego przez obiekt L. skarżącej, podczas gdy ze sprawozdania z tych pomiarów jednoznacznie wynika, że przedmiotem pomiarów nie był tylko i wyłącznie hałas emitowany z terenu obiektu, a zespól zjawisk akustycznych występujących na terenie nieruchomości [...] niezależnie od źródeł je wywołujących; f) art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 133 P.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku do jednego z kluczowych dowodów w przedmiotowej sprawie, tj. pomiarów przeprowadzonych na terenie posesji nr[...]przy ul. [...] w M. na wniosek Starosty M. w dniu [...] marca 2016 r. przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, zgodnie z którymi w związku z działalnością obiektu L. (i tylko obiektu L.) nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, pomimo że zarówno sprawozdanie jak i protokół z tych pomiarów znajdują się w aktach sprawy, co skutkuje brakiem możliwości zdekodowania procesu rozumowania, jak doprowadził Sąd pierwszej instancji do oddalenia skargi, a w konsekwencji brakiem możliwości dokonania kontroli instancyjnej skarżonego wyroku; 2) naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: a) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 115a ust. 1 P.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. wydanie decyzji określającej dopuszczalne poziomy hałasu dla obiektu L. w sytuacji, gdy z prawidłowo przeprowadzonych pomiarów emisji hałasu z terenu obiektu L. w dniu [...] marca 2016 r. wynika, że w związku z jego działalnością nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu; b) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 115a ust. 2 P.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wydanie decyzji określającej dopuszczalne poziomy hałasu dla obiektu L. w sytuacji, gdy z pomiarów wykonanych w dniu [...]-[...] lipca 2015 r. przyjętych przez organy za podstawę do wydania tej decyzji wynika, że dotyczyły one również ruchu pojazdów po drodze publicznej - ul. [...] i ul. [...] oraz ruchu pociągów. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania J.P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przechodząc do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy zauważyć, że wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Sprawia to, że w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że rozpoznanie zarzutu naruszenia prawa materialnego może nastąpić dopiero wówczas, gdy ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Jednym z zagadnień wokół którego koncentrują się zarzuty naruszenia przepisów postępowania jest zarzut, że decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu o pomiary klimatu akustycznego, które zostały przeprowadzone na terenie posesji położonej przy ul. [...] w dniach [...]-[...] lipca 2015 r. bez uprzedniego zawiadomienia strony skarżącej o miejscu i terminie planowanej kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez tę stronę, uniemożliwiając tym samym stronie skarżącej wzięcie czynnego udziału w prowadzonej kontroli polegającej na pomiarze klimatu akustycznego występującego w sąsiedztwie Zakładu, co miało zdaniem L. doprowadzić do naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 79 ust. 1 i art. 80 ust. 1 u.s.d.g. oraz art. 12a u.i.o.ś. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że nie zasługiwał na uwzględnienie. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że dokonywanie pomiarów hałasu emitowanego przez instalację odbywa się nie w ramach postępowania w indywidualnej sprawie administracyjnej prowadzonego w oparciu o przepisy K.p.a., a przede wszystkim, że nie jest to kontrola działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia [...] lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do doszukiwania się jakiejkolwiek nieprawidłowości w braku zawiadomienia L. o przeprowadzeniu takich pomiarów. Podkreślić należy, że pomiary te nie były kontrolą działalności gospodarczej, a kontrolą stanu środowiska w wyniku której okazało się, że praca zakładu prowadzona przez stronę skarżącą narusza obowiązujące normy w zakresie emitowanego do środowiska hałasu. Należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 115a P.o.ś. dowody wskazujące na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu przeprowadzane są w ramach czynności kontrolnych jeszcze przed wszczęciem postępowania. To dopiero w oparciu o wyniki pomiarów dokonane przez podmioty wyszczególnione w tym przepisie i poza postępowaniem głównym w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu - organ wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji z art. 115a ust. 1 P.o.ś. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 229/13 przeprowadzenie dowodów (wymienionych w art. 115a ust. 1 P.o.ś.) przez wskazane podmioty stanowi podstawę do wszczęcia z urzędu przez organ ochrony środowiska postępowania w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (art. 115a ust. 1 i 4 P.o.ś.). Dowód potwierdzający przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest zatem poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż stanowi on asumpt do jego wszczęcia, co ma miejsce w związku z tym po przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 27/09 wskazując, że w świetle art. 115a ust. 1 P.o.ś. dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Nieusprawiedliwione są również pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez sąd art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska, mającego polegać zdaniem strony skarżącej kasacyjnie na wydaniu decyzji w oparciu o wadliwie przeprowadzone pomiary ogólnego klimatu akustycznego wskazać należy, że również powyższy zarzut nie zasługują na uwzględnienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zdaniem strony skarżącej przeprowadzone pomiary zostały wykonane z naruszeniem przepisów części B rozporządzenia Ministra Środowiska, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności warunków określonych w załączniku nr 7 do przedmiotowego rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że zlokalizowanie jedynego punktu pomiarowego na terenie posesji nr [...] przy ul. [...] w M. w wolnej przestrzeni pomiędzy budynkami mieszkalnymi nr 5 i nr [...] na wysokości 4,0 m nad poziomem terenu, jednakże w odległości od elewacji budynku mieszkalnego nr [...] wynoszącej 8,05 m natomiast od elewacji budynku mieszkalnego nr [...] w odległości wynoszącej 6,36 metra, narusza zapisy części B ust. 2 pkt 2 lit. a załącznika Nr 7. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z treścią ust. 2 części B załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska, punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą. Oznacza to, że prawodawca w ust. 2 części B załącznika nr 7 do ww. rozporządzenia unormował praktyczną dyrektywę postępowania dotyczącą lokalizowania punktów pomiarowych, która podporządkowana jest nadrzędnemu celowi jakim jest ustalenie miejsca o największym poziomie hałasu. Takim miejscem w ocenie organu pierwszej instancji był punkt pomiarowy na terenie posesji nr [...] przy ul. [...] w M. Oznacza to, że organ pierwszej instancji kierując się zasadą prewencji określoną w art. 6 ust. 1 P.o.ś. prawidłowo wybrał lokalizację punktu pomiarowego przy zabudowie mieszkaniowo-usługowej i odpowiada przesłance określonej w ust. 2 części B załącznika nr do ww. rozporządzenia. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu. Organ prawidłowo zatem wybrał punkt pomiarowy, kierując się treścią ust. 2 części B załącznika nr 7 do ww. rozporządzenia oraz realizując nadrzędny cel wynikający z tego przepisu w postaci ustalenia miejsca o największym poziomie hałasu. Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, który wskazał, że podziela stanowisko organu że brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości badania poziomu hałasu opisanego w omawianych dokumentach, albowiem pomiar hałasu został przeprowadzony zgodnie z wymogami rozporządzenia. W szczególności nie można podzielić tezy strony skarżącej, że przepisy rozporządzenia bezwzględnie wymagają lokalizacji dwóch punktów pomiarowych, tj. "przy elewacji" i "na terenie otaczającym". Zgodnie z załącznikiem nr 7 część B ust. 2 pkt 2 lit. a i lit. b do rozporządzenia, punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą. Konstrukcja tego przepisu wskazuje na alternatywę w wyborze lokalizacji punktu, czy punktów pomiaru hałasu na danym terenie, w zależności od charakterystyki i usytuowania źródeł hałasu i własności pochłaniających i odbijających terenu oraz jego zagospodarowania, na co wskazuje ustęp 1 części B załącznika nr 7. Może więc być to punkt (lub punkty) zlokalizowany przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w odległości 0,5 - 2 m od elewacji tych budynków, odpowiednio - w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas, jeśli jest taka możliwość lub – przy elewacji budynku na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu objętego badaniem. Ewentualnie punkt pomiaru lokalizuje się na terenie otaczającym budynki objęte ochroną przed hałasem - na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu (jak w tym przypadku). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzony pomiar hałasu w tej sprawie stanowił wystarczającą podstawę do określenia decyzją dopuszczalnych norm hałasu dla zakładu strony skarżącej kasacyjnie. Skoro już w jednym punkcie, zlokalizowanym na terenie zabudowy usługowo-mieszkalnej, ustalono ponadnormatywny poziom hałasu to nie było koniecznym przeprowadzanie kolejnych pomiarów poziomu dźwięku w tym środowisku. Celem regulacji zamieszczonych w załączniku nr 7 część B ust. 2 pkt 2 lit. a i lit. b do rozporządzenia Ministra Środowiska było takie zlokalizowanie punktów pomiarowych na terenach objętych ochroną przed hałasem, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu. Ustalenie zatem już z jednego punktu pomiarowego przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu niecelowym czyni rozważanie co do potrzeby przeprowadzenia badań także z innych punktów pomiarowych. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że pomiary przeprowadzone w dniach [...]-[...] lipca 2015 r. zostały wykonane zgodnie z zasadami ich dokonywania w oparciu o metodykę referencyjną, a ich wyniki są wiarygodne i miarodajne, a w konsekwencji mogły stanowić podstawę wydanej decyzji w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą kasacyjnie która zarzuca, że badania przeprowadzone w dniach [...]-[...] lipca 2015 r. zostały wykonane przy użyciu urządzeń nieposiadających odpowiednich świadectw wzorcowania. Ze sprawozdania nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. z pomiarów hałasu jasno wynika, że zostały one przeprowadzone zgodnie z metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń (z wyjątkiem hałasu impulsywnego), określoną w załączniku nr 7 do tego rozporządzenia. Wszystkie te urządzenia do pomiaru poziomu dźwięku posiadały w dniu badania świadectwa wzorcowania nie starsze niż 24 miesiące; tj. miernik poziomu dźwięku oraz kalibrator akustyczny oba wzorcowania z dnia 15 lipca 2013 r. Także sprawozdanie z dnia [...] lipca 2015 r. wskazuje na aktualne świadectwa wzorcowania, tj. miernik poziomu dźwięku z dnia 10 marca 2014 r., natomiast kalibrator akustyczny z dnia 11 czerwca 2014 r. Powyższe stwierdzenie jest o tyle istotne, iż stosownie do rozporządzenia Ministra Środowiska – załącznik nr 7 część C do pomiarów poziomu dźwięku można stosować mierniki całkujące ze świadectwem wzorcowania nie starszym niż 24 miesiące. Wymóg ten dotyczy mierników całkujących – wobec zastosowania wykładni systemowej - rozumianych jako miernik, w którym wielkością mierzoną jest poziom ekspozycji na dźwięk (§ 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 maja 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać mierniki poziomu dźwięku, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, Dz. U. z 2007 r. Nr 105, poz. 717). Odnośnie pozostałych świadectw wzorcowania urządzeń wymienionych w skardze kasacyjnej przez stronę skarżącą urządzeń, o ile nie dotyczą ich wymogi wskazane w części C załącznika Nr 7 to wskazać należy, iż powoływany jako prawidłowy i zgodny z wymogami protokół z pomiarów przeprowadzonych w dniu 31 marca 2016 r. zawiera wymienienie tych samych urządzeń z tymi samymi datami wzorcowania co wskazane w sprawozdaniu z dnia [...] lipca 2015 r. Zatem i ten zarzut skargi kasacyjnej okazał się chybiony. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący przeprowadzenia pomiarów ogólnego klimatu akustycznego w dniach [...]-[...] lipca 2015 r. w oparciu o metodę pomiaru ciągłego. Zgodnie z częścią E I załącznika Nr 7, pomiary wykonuje się dokonując rejestracji hałasu w sposób ciągły w czasie odniesienia T lub dokonując rejestracji elementarnych próbek hałasu w czasie odniesienia T (metoda próbkowania). Czas odniesienia T oznacza okres, do którego odnoszą się wartości poziomów hałasu. Czas odniesienia dla danego wskaźnika hałasu jest określony w przepisach dotyczących dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wydanych na podstawie art. 113 ust. 1 P.o.ś. Należy zastosować przy tym następujące nastawy miernika: charakterystyka częstotliwościowa A oraz stała czasowa F (fast). Z kolei o wyborze jednej z dwóch powyższych metod realizacji pomiarów decyduje specyfika funkcjonowania źródła hałasu oraz kształtowanie się tła akustycznego w środowisku. Jak wynika z akt sprawy zarówno specyfika funkcjonowania źródła hałasu, jak i kształtowanie się tła akustycznego - które zostało zmierzone i odróżnione od hałasu generowanego przez działalność Sklepu L. - czyniły koniecznym wybranie metody pomiaru ciągłego. Strona skarżąca kasacyjnie trafnie wskazała, że zgodnie z częścią E II ust. 1 załącznika Nr 7, rejestracja hałasu w sposób ciągły w czasie odniesienia T prowadzi się w przypadku braku możliwości: 1) dokonania pomiaru poziomu emisji hałasu do środowiska pochodzącej od każdego ze źródeł lub grupy źródeł oraz 2) określenia charakterystycznych okresów działania źródeł, w których poziom emisji dźwięku jest ustabilizowany. Natomiast charakter badania przeprowadzonego w dniach [...]-[....] lipca 2015 r. nakazywał przeprowadzenie pomiarów w sposób ciągły, gdyż nie były spełnione warunki do zastosowania metody próbkowania. To właśnie metoda ciągłych pomiarów w ograniczonym czasie stosowana jest do nieprzerwanych wielogodzinnych lub wielodniowych obserwacji hałasu w danym punkcie pomiarowym. Organ prowadzący badania także zidentyfikował konkretne źródła hałasu - dostawa towaru, agregat chłodniczy, co zresztą zostało prawidłowo zauważono przez Sąd pierwszej instancji. Wskutek przeprowadzonego monitoringu ogólnej sytuacji akustycznej panującej na terenie nieruchomości uczestnika postępowania J. P. w szczególności dokonane zostało poprawne wyznaczenie tła akustycznego, tj. ruch pojazdów po ulicach, ruch pieszych, przejazdy pociągów, hałas bytowy, hałas z miast. Nadto badania te dowiodły, że przyczyną przekroczenia dopuszczalnych norm tego hałasu jest hałas emitowany przez działalność sklepu strony skarżącej kasacyjnie. Trafnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że kwestionowane w skardze kasacyjnej badania zostały przeprowadzone zgodnie z metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń (z wyjątkiem hałasu impulsowego), określoną w załączniku nr 7 rozporządzenia Ministra Środowiska w związku z czym stanowią one podstawę do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Jako niezasadny należy ocenić zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności pomiarów monitoringowych wykonanych na terenie posesji położonej przy ul. [...] w M.przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach [...]-[....] lipca 2015 roku, z których jednoznacznie wynika, że przedmiotem pomiarów nie był tylko i wyłącznie hałas emitowany z terenu sklepu prowadzonego przez skarżącego, a zespół zjawisk akustycznych występujących na terenie nieruchomości [...] w M., niezależnie od źródeł je wywołujących. Słusznie Sąd ocenił jako przekonujące wyjaśnienie organu, że hałas emitowany stale przez te źródła stanowi tło akustyczne. Prawidłowo organ wywiódł, że ze sprawozdania z pomiarów wynika, że gdy nie odbywała się dostawa towarów do sklepu L. i ich rozładunek, ruch pojazdów oraz klientów sklepu na parkingu przysklepowym, praca urządzeń - agregatów i wentylatorów zainstalowanych przy elewacji budynku sklepu, a hałas był emitowany jedynie przez: ruch pojazdów po okolicznych ulicach, przejazdy pociągów, czy był to hałas bytowy, zmierzony poziom hałasu był o wiele niższy niż wówczas, gdy np. wjeżdżał TIR na teren parkingu sklepu z dostawą towarów. I tak np. we wskazanej w sprawozdaniu sytuacji akustycznej nr 2 (pomiar od godz. 2:07:55 do godz. 3:07:55 w dniu 7 lipca 2015 r.) zmierzony poziom tła akustycznego przed wjazdem TIR-a z towarem na parking sklepu wynosił 41,5 dB, zaś po jego wjeździe na parking oraz na skutek pracy agregatu zamontowanego na naczepie TIR-a, równoważny poziom dźwięku wyniósł 61,2 dB. Z przedstawionego sprawozdania wynika, że to działalność sklepu L., a nie inne źródła hałasu powodują przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu na tym terenie. Nie można więc zgodzić się z podniesionym przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzutem, że Sąd nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w szczególności pomiarów monitoringowych wykonanych na terenie posesji położonej przy ul. [...] w M.. Jako niezasadny należy też ocenić zarzut naruszenia art. 115a ust. 2 P.o.ś. polegający, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, na wydaniu decyzji określającej dopuszczalne poziomy hałasu dla zakładu w sytuacji, gdy z pomiarów wykonanych w dniu [...]-[....] lipca 2015 r. przyjętych przez organy za podstawę do wydania tej decyzji wynika, że dotyczyły one również ruchu pojazdów po ul. [...] i ul. [...] oraz przejazdów pociągów. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwiony zarzut obejmujący naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. zawarty w pkt b, d i e skargi kasacyjnej. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie naruszenie tego przepisu polega na niewyjaśnieniu w należyty sposób podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w oparciu, o którą możliwym było przeprowadzenie kontroli poziomu hałasu bez uprzedniego zawiadomienia skarżącego oraz brak odniesienia się do przeprowadzonego pomiaru ogólnego klimatu akustycznego. Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiska skarżącego nie jest samo przez się naruszeniem przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zawarł w uzasadnieniu wyroku wszystkie elementy składowe uzasadnienia, jakie wymienia art. 141 § 4 P.p.s.a., tj. przedstawia stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, to jest naruszenia art. 115a ust. 1 P.o.ś. polegającego w ocenie strony skarżącej kasacyjnie na wydaniu decyzji określającej dopuszczalne poziomy hałasu dla sklepu L. w sytuacji, gdy z prawidłowo przeprowadzonych pomiarów emisji hałasu z terenu sklepu w dniu [...] marca 2016 r. wynika, że w związku z jego działalnością nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Art. 115a ust. 1 P.o.ś. stanowi, że w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Z przepisu tego wynika, że postępowanie w sprawach tego rodzaju wszczynane jest w oparciu o dowody zebrane poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Zauważyć przy tym należy, że z przepisów działu V Prawa ochrony środowiska dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy nie wynika, aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów hałasu dezaktualizowały się i w związku z czym nie mogłyby być podstawą wydania decyzji w oparciu o art. 115a P.o.ś. (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 6/10, opubl. w LEX nr 745828). Powyższa konkluzja potwierdza trafność takiego rozumienia normy zawartej w art. 115a ust. 1 P.o.ś., które obliguje organ właściwy do wydania decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu w każdej sytuacji stwierdzenia ponadnormatywnej emisji. Przepis ten nie wskazuje na jakiekolwiek przesłanki umożliwiające odstąpienie od jego zastosowania, w tym na konieczność badania przyczyn wystąpienia nadmiernej emisji poziomu hałasu (tak też NSA w wyroku z 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OS 754/12). Ten tok rozumowania zgodny jest z celami Prawa ochrony środowiska i rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie art. 115a tej ustawy. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem orzecznictwa, zgodnie z którym wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 6/10, opubl. w LEX nr 785428). Przesądza to o uznaniu wykładni przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji za prawidłową. W tych okolicznościach, ustalenie - na podstawie pomiarów dokonanych przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w dniach [...]-[....] lipca 2015 r.- że poza sklepem L., w wyniku jego działalności przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu, obligowało organ do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Nie wyłącza tego obowiązku okoliczność, że następne pomiary nie wykazały przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego w związku z działalnością sklepu prowadzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 115a ust. 2 P.o.ś. dotyczący wadliwości badań przeprowadzonych w dniach [...]-[....] lipca 2015 r. ze względu na dokonanie ciągłego pomiaru klimatu akustycznego tj. zespołu zjawisk akustycznych na danym obszarze, niezależnie od źródeł je wywołujących, a zatem dokonanie oceny ogólnej sytuacji akustycznej panującej na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w M. bez względu na źródło wywołujące hałas. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej ze sprawozdania z pomiarów wykonanych w dniach [...]-[....] lipca 2015 r. jednoznacznie wynika, które ze źródeł hałasu powoduje przekroczenie dopuszczalnych jego poziomów - są to dostawy towarów do sklepu L., a więc działalność tego zakładu. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że prawidłowo organ wywiódł, że ze sprawozdania z pomiarów wynika, iż w przypadku, gdy nie odbywała się dostawa towarów do sklepu L. i ich rozładunek, ruch pojazdów oraz klientów sklepu na parkingu przysklepowym, praca urządzeń - agregatów i wentylatorów zainstalowanych przy elewacji budynku sklepu, a hałas był emitowany jedynie przez: ruch pojazdów po okolicznych ulicach, przejazdy pociągów, czy był to hałas bytowy, zmierzony poziom hałasu był o wiele niższy niż wówczas, gdy np. wjeżdżał TIR na teren parkingu sklepu z dostawą towarów. I tak np. we wskazanej w sprawozdaniu sytuacji akustycznej nr 2 (pomiar od godz. 2:07:55 do godz. 3:07:55 w dniu 7 lipca 2015 r.) zmierzony poziom tła akustycznego przed wjazdem TIR- aż towarem na parking sklepu wynosił 41,5 dB, zaś po jego wjeździe na parking oraz na skutek pracy agregatu zamontowanego na naczepie TIR-a, równoważny poziom dźwięku wyniósł 61,2 dB. Z przedstawionego sprawozdania wynika zatem, iż to działalność sklepu L., a nie inne źródła hałasu powodują przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu na tym terenie. W związku z powyższym zarzut i argumentacja dotyczącą wskazania w badaniach poziomu tła akustycznego nie zasługują na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku oddalając w punkcie drugim skargę kasacyjną. Wniosek uczestnika J. P. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego został w punkcie trzecim wyroku oddalony, ponieważ zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, a tym samym brak podstawy prawnych do zasądzenia na rzecz uczestnika nie będącego organem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W punkcie pierwszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny sprostował, na podstawie art. 156 § 1 i § 3 P.p.s.a., oczywistą omyłkę w sentencji zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie oznaczenia przedmiotu sprawy. Przedmiotem tej sprawy nie jest umorzenie postępowania administracyjnego, ale określenie wielkości emisji hałasu dla instalacji stanowiącej obiekt handlowy sklep L. w M. przy ul. [...]. Jest to oczywista omyłka, ponieważ nie budzi najmniejszych wątpliwości, że sprawa ta dotyczy określenia wielkości emisji hałasu.