I SA/Sz 1004/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. dnia [...] nr [..]. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. na rzecz skarżącej A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił w całości decyzję Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr [...] określającą A. S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. w kwocie [...]zł i określiłto zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej zwana: "Spółką", "Podatnikiem", "Stroną" lub "Skarżącą") złożyła do Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez Podatnika podatku dochodowego od osób prawnych [...] za rok podatkowy od [...] r. do [...] r., w którym wykazała przychody ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP w wysokości [...] zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł, stratę w wysokości [...] zł. Na podstawie upoważnień do przeprowadzenia kontroli podatkowej z dnia [...] r. i z dnia [...] r. wydanych przez Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. przeprowadzono w spółce kontrolę podatkową w zakresie rzetelności naliczania i deklarowania należności podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2013-2014. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzono protokół kontroli. W trakcie kontroli organ kontroli ustalił, że Spółka została utworzona aktem notarialnym z dnia [...] r., początkowo działając pod nazwą [...] s p. z o.o. Przeważającym rodzajem jej działalności - zgodnie z danymi zawartymi w rejestrze REGON - jest wytwarzanie energii elektrycznej. W kontrolowanym okresie, tj. w 2013 r., jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wyjaśnień złożonych przez Podatnika, faktycznym przedmiotem prowadzonej działalności było udzielanie finansowania (pożyczek) spółkom zależnym, w których Spółka posiadała 100 % udziałów, tj. [...] sp. z o.o. ([...]) i [...] sp. z o.o. ([...]). Ww. spółki zostały powołane w celu budowy farm wiatrowych w [...] i [...]. Środki przekazane przez Spółkę pożyczkobiorcom pochodziły z zaciągniętego przez Spółkę kredytu bankowego oraz z pożyczek od wspólników. Spółka była powiązana kapitałowo z: [...] H. P. S.L. z siedzibą w [...], posiadającą 50,01 % udziałów ([...] udziałów o łącznej wysokości [...] zł); [...] z siedzibą w [...], posiadającą 49,99 % udziałów ([...] udziały o łącznej wartości [...] zł). W skład zarządu Spółki w badanym roku wchodzili: [...], [...], L. J. C., [...]. Podczas kontroli w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. organ kontroli stwierdził, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów 2013 r. z tytułu: 1. nabycia usług doradczych i prawnych ujętych na koncie 408 w łącznej kwocie [...]zł; 2. zapłaconych odsetek od pożyczki w łącznej kwocie [...]zł, odpowiadającej proporcjonalnemu udziałowi kwoty przeznaczonej na kapitał zapasowy [...] w łącznej kwocie pożyczek przeznaczonych na objęcie udziałów w tej spółce; 3. zapłaconych, poprzez kapitalizację odsetek od kredytu, z której środki zostały wykorzystane na udzielenie pożyczki do [...] w łącznej kwocie [...]zł; 4. nabycia usług hedgingu w łącznej kwocie [...]zł. Postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. W trakcie postępowania organ I instancji dokonał dodatkowych ustaleń w zakresie ujętej przez Spółkę w kosztach uzyskania przychodów kwoty [...]zł stanowiącej koszt transakcji hedgingowych. I tak, organ ustalił, iż w skład ww. kwoty wchodzą wydatki w kwocie: - [...] zł dotyczące realizacji transakcji związanych z zabezpieczeniem stopy procentowej w części dotyczącej farmy wiatrowej [...]. Kwota ta, jak wynikało z wyjaśnień Spółki i przedłożonych przez nią dowodów, związana była z uwzględnieniem kosztów transakcji IRS w wysokości oprocentowania pożyczki udzielonej [...] - [...] zł dotyczące realizacji transakcji związanych z zabezpieczeniem kursu waluty w części dotyczącej farmy wiatrowej [...]. Spółka w piśmie z dnia [...] r. wskazała bowiem, że wydatki te nie dotyczyły więc zabezpieczenia wysokości oprocentowania kredytu bankowego (tj. należności z tytułu IRS) w części dotyczącej farmy wiatrowej [...]. Spółka nie obciążyła nimi [...]. Z uwagi na powyższe, organ I instancji uznał, iż Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł tj. dotyczącą jedynie realizacji transakcji związanych z zabezpieczeniem kursu waluty w części dotyczącej farmy wiatrowej [...] , a nie jak ustalono pierwotnie w trakcie kontroli o kwotę [...]zł. Do postępowania włączono także materiały z kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec Strony w zakresie prawidłowości naliczania i deklarowania należności podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2012 i 2015 oraz w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2012 r. i I kwartał 2013 r. oraz w zakresie prawidłowości oprocentowania pożyczek udzielanych podmiotom powiązanym w okresie od [...] r. do [...] r. Organ I instancji, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, uznając, iż Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów 2013 r. o łączną kwotę [...]zł oraz zaniżyła przychody na łączną kwotę [...]zł, dokonał rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2013, korygując: przychody ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP na kwotę [...]zł, koszty uzyskania przychodów na kwotę [...]zł, wyliczając dochód na kwotę [...]zł, podstawę opodatkowania (po zaokrągleniu) na kwotę [...]zł, podatek należny (według stawki 19 %) na kwotę [...]zł. W konsekwencji przeprowadzonego postępowania, organ I instancji ww. decyzją z dnia [...] r., określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. w kwocie [...]zł. Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, Spółka złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie ww. decyzji w całości. W odwołaniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74 poz. 397 ze zm., dalej u.p.d.o.p.) poprzez uznanie, że wydatki: - na usługi doradcze i prawne dotyczące zaciągnięcia przez Spółkę kredytów przeznaczonych na udzielenie pożyczek na rzecz [...] oraz [...], - związane z nabyciem instrumentów finansowych, mających zabezpieczyć Spółkę przed ryzykiem walutowym, - dotyczące wypłaconych odsetek od kredytu udzielonego przez [...] S.A. oraz [...] w części, w jakiej kredyt został przeznaczony na udzielenie nieoprocentowanych pożyczek na rzecz [...] oraz [...], - nie zostały poniesione przez Spółkę w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów; 2. art. 16 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez uznanie, że wydatki na wypłacone odsetki od pożyczki udzielonej Spółce przez jej udziałowców, która została przeznaczona na objęcie udziałów w [...] w części w jakiej wkład sfinansowany pożyczką został przeznaczony na kapitał zapasowy [...] stanowią wydatki na objęcie udziałów w [...] jako takie nie stanowią kosztów uzyskania przychodów; 3. § 3 ust. 1 i 2a i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 września 2009 r. w sprawie sposobu i trybu określenia dochodów osób prawnych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób prawnych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1186), poprzez nieuwzględnienie przy szacowaniu dochodu Spółki informacji w zakresie przebiegu transakcji i funkcji, jakie pełniła w jej toku Spółka, a w konsekwencji błędne oszacowanie dochodu Spółki z tytułu udzielenia spółkom zależnym pożyczek; 4. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej O.p., poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie: - poniesienia przez Spółkę poszczególnych kategorii wydatków w celu osiągnięcia przychodu z działalności operacyjnej [...]. i [...] w świetle planowanego połączenia Spółki z podmiotami zależnymi; - uzyskania przez Spółkę przychodów na postawie pożyczek udzielonych spółkom [...] i [...] - wartości rynkowej nabytych przez Spółkę udziałów [...], - charakteru transakcji hedgingowej / IRS. Po dokonaniu analizy i uzupełnieniu materiału dowodowego zebranego w sprawie (Spółka złożyła dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty) oraz rozważeniu argumentów podniesionych w odwołaniu, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał za zasadne uchylić w całości decyzję organu I instancji i określić Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. w kwocie [...]zł. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy na wstępie stwierdził, że materiał dowodowy stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w sprawie został zgromadzony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regułami, zaś Strona w odwołaniu nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia organu I instancji. Następnie organ odwoławczy, przedstawił szczegółowo ustalenia faktyczne dotyczące m.in. powstania Spółki, podmiotów powiązanych, zmian umów spółek, sprzedaży udziałów pomiędzy spółkami, podwyższania kapitału zakładowego spółek, obniżenia i podwyższania wartości ich udziałów, a także schemat powiązań osobowych i kapitałowych w poszczególnych spółkach. Przedstawiono także projekt inwestycji polegającej na budowie w Polsce farm wiatrowych [...] i [...] i zaangażowanie w inwestycje podmiotu [...] oraz przeanalizowano treść umowy kredytowej zawartej przez Spółkę i ww. spółki zależne w dniu [...] r. Organ stwierdził także, że Spółka wraz z powiązanymi podmiotami nie tworzyła podatkowej grupy kapitałowej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a jedynie prowadziła działalność holdingową, o czym - zdaniem organu odwoławczego – świadczą niewątpliwie powiązania (pomiędzy Spółką a [...] i [...] kapitałowe (Spółka posiada 100 % udziałów w ww. spółkach) i osobowe (w skład zarządu wszystkich spółek wchodzą te same osoby). Zdaniem organu odwoławczego to Spółka jest odrębnym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, nie zaś cała grupa, w której ona funkcjonuje. Organ odwoławczy wskazał nadto, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, wynika, iż w badanym roku Spółka nie zajmowała się działalnością, do której została powołana, tj. wytwarzaniem energii elektrycznej, wskazując, że organ I instancji słusznie uznał, iż przedmiotem opodatkowanej działalności Strony w badanym roku było wyłącznie udzielanie finansowania spółkom zależnym (a w zasadzie jedynie pośredniczenie przy przekazaniu środków) przy realizacji inwestycji polegającej na budowie farm wiatrowych, co potwierdzają też osiągnięte przez Spółkę w badanym roku przychody. Następnie, organ odwoławczy przeszedł do oceny zasadności zakwestionowania przez organ I instancji prawa Spółki do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów 2013 r. poszczególnych wydatków, na wstępie omówiwszy regulacje prawne u.p.d.o.p. oraz orzecznictwo administracyjne dotyczące pojęcia kosztów uzyskania przychodów. 1. I tak, w kwestii wydatków z tytułu nabycia usług doradczych i prawnych organ odwoławczy, podzielił stanowisko organu I instancji, że kwota [...]zł, nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów z uwagi na fakt, iż nie dotyczy działalności badanej Spółki. Do powyższego wniosku organ odwoławczy, doszedł po dokonaniu szczegółowej analizy stanu faktycznego, wskazującej na ustalenia zawartej pomiędzy [...] i [...] SA jako kredytodawcą, a Spółką i innymi podmiotami zależnymi jako kredytobiorcami umowy kredytu z dnia [...] r. w kwocie [...]zł oraz [...] zł, zawartej w celu sfinansowania inwestycji budowy farm wiatrowych T. i [...]. Przeanalizował i omówił poszczególne usługi opisane w zakwestionowanych fakturach, odniósł się do wyjaśnień pełnomocnika złożonych w przedmiocie finansowania przedmiotowych wydatków, a także do związanych z wydatkami zapisów konta 408 oraz innych dokumentów zgromadzonych w sprawie. W rezultacie dokonanych ustaleń stwierdził, że sporne wydatki związane były z uzyskaniem finansowania przedsięwzięcia polegającego na budowie farm wiatrowych w [...] i [...], a więc finansowaniem działalności prowadzonej przez spółki zależne ([...] i [...]. Sporne wydatki związane były z całym procesem prowadzącym do uzyskania kredytu inwestycyjnego, a więc od przygotowania i wypracowania odpowiedniej struktury całej Grupy, poprzez doradztwo w zakresie samej umowy kredytowej i warunków niezbędnych do uruchomienia kredytu (największa część spornych wydatków), doradztwo w zakresie zmian do umowy kredytowej w związku z planowaną restrukturyzacją Grupy, w której działa Spółka, jak i z doradztwem w zakresie uzyskania finansowania z [...]. W ocenie organu odwoławczego oznacza to, iż na Spółkę przeniesiono wszelkie możliwe koszty doradcze i prawne związane z całym przedsięwzięciem polegającym na budowie farm wiatrowych, w które zaangażowanych było wiele podmiotów polskich i zagranicznych. Organ pogrupował sporne wydatki, wskazując, że niektóre z nich można jednocześnie zaliczyć do kilku grup. Zdaniem organu odwoławczego, z ekonomicznego punktu widzenia ostateczny koszt operacji gospodarczej w postaci uzyskania finansowania działalności spółek celowych powinien ponieść ostateczny beneficjent tych środków, a więc [...] i [...] (kredyt został bowiem udzielony na refinansowanie budowy farmy wiatrowej w [...] i finansowanie budowy farmy wiatrowej w [...], a więc na finansowanie działalności spółek zależnych, rola badanej Spółki została zaś sprowadzona do pośrednictwa w przekazaniu uzyskanych środków). Powinno jednak służyć temu odpowiednie skalkulowanie wynagrodzeń na każdym z etapów obrotu gospodarczego. Wynagrodzenie żądane przez banki inwestycyjne powinno uwzględniać konieczność poniesienia zakupu usług prawnych wykonanych na zlecenie banków, a wynagrodzenie żądane przez Stronę od spółek zależnych powinno uwzględniać także koszt wynagrodzenia wypłaconego bankom inwestycyjnym (i to nie tylko koszt zapłaconych przez Spółkę odsetek od kredytu i prowizji od zaangażowania, ale również i innych wydatków, bez poniesienia których niemożliwe byłoby uzyskanie przez spółki zależne finansowania). W dalszej części decyzji, oceniając sporne wydatki wskazano także, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż: 1) banki inwestycyjne uzyskały wynagrodzenie w postaci marży odsetkowej, prowizji od zaangażowania, prowizji przygotowawczej, czy też w 2014 r. opłaty za wyrażenie zgody na wprowadzenie zmian do umowy kredytowej, a poniesione przy tym koszty na usługi doradcze i prawne związane m.in. z przygotowaniem umowy kredytowej i prowadzeniem do niej zmian przeniosły na badaną Spółkę, co z kolei oznacza, iż wydatków tych nie uwzględniły w uzyskanym przez siebie wynagrodzeniu (przeniesienie tych kosztów wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy bankiem a podmiotami uczestniczącymi w przedsięwzięciu polegającym na budowie farm wiatrowych); 2) badana Spółka stosowała przy udzielanych pożyczkach taką samą wysokość oprocentowania, jaką była obciążona przez banki, jak również pobierała od spółek zależnych prowizję przygotowawczą i prowizję od zaangażowania, którymi obciążyły ją banki. Zwrócono uwagę, że pomimo, iż Spółka pełniła jedynie rolę pośrednika w omawianej transakcji, pozostałymi wydatkami związanymi z doradztwem w zakresie pozyskania i obsługi kredytu, nie obciążyła zależnych, które co istotne faktycznie korzystały ze środków pochodzących z tego kredytu. W rezultacie organ stwierdził, że koszty usług prawnych zakupionych przez banki inwestycyjne związane z przygotowaniem umowy kredytowej bądź wprowadzeniem zmian do umowy i uzgodnieniami co do wysokości wynagrodzenia należnego bankom za wyrażenie zgody na zmiany w umowie służyły raczej uzyskaniu przychodów przez te banki, a nie przez odwołującą się Spółkę. Sam bowiem fakt przerzucenia ciężaru ekonomicznego poniesienia spornych wydatków na inny podmiot (w tym wypadku na badaną Spółkę) nie może wpływać na jego prawnopodatkową kwalifikację. Organ odwoławczy wywiódł dalej, że w analizowanej sprawie trudno jest przyjąć, iż wydatki związane z udzieleniem kredytu (czy następnie wyrażeniem zgody na zmianę warunków udzielonego kredytu), dokonywane przez inny podmiot posiadający osobowość prawną związane są z działalnością Spółki. Zdaniem organu odwoławczego, związek ten zachodzi w stosunku do działalności banków, a nie zaś Spółki, co też wyklucza możliwość uznania ich za podatkowe koszty uzyskania przychodów Spółki. Tak samo stwierdził organ odwoławczy w odniesieniu do usług doradczych i prawnych poniesionych przez banki na doradztwo techniczne ściśle związane z działalnością prowadzoną przez [...] i [...], że pomimo, iż koszty te nie są związane z samą działalnością banków, to jednak z uwagi na fakt, iż także nie dotyczą działalności badanej Spółki, nie mogą stanowić jej kosztów uzyskania przychodów. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skoro Spółka nie obciążyła przedmiotowymi kosztami spółek zależnych, które faktycznie korzystały ze środków pochodzących z kredytu, to tym samym nie uzyskała żadnych przychodów, którym poniesione wydatki by służyły. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniu pełnomocnika Strony, powyższymi przychodami nie są odsetki od udzielonych przez Spółkę pożyczek, gdyż przy kalkulowaniu wysokości odsetek Spółka nie uwzględniła poniesionych przez siebie kosztów usług doradczych i prawnych. W ocenie organu odwoławczego, poniesienie przez Spółkę kosztów usług doradczych i prawnych miało więc jedynie na celu zmniejszenie kosztów spółek zależnych, a tym samym wygenerowanie przez nie wyższego zysku. Poprzez powyższe działalnie Spółka chciała wpływać na wynik finansowy innych podmiotów gospodarczych, co zaś wyklucza możliwość zaliczenia omówionych wydatków do jej kosztów uzyskania przychodów, brak jest bowiem związku przyczynowo - skutkowego poniesionego wydatku z opodatkowaną działalnością Podatnika. 2. Odnośnie do zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów odsetek od pożyczki przeznaczonej na kapitał zapasowy w kwocie [...]zł, organ odwoławczy po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego w postaci wyjaśnień Spółki, dokumentów w tym w szczególności: przelewów bankowych, umów pożyczek udziałowców spółek powiązanych zawartych w 2012 r., dokumentów księgowych, a także uchwały z dnia [...] r. wspólników [...] o podwyższeniu kapitału zakładowego w formie wniesienia wkładu niepieniężnego i przejęciu nowych udziałów przez [...] oraz o przekazaniu kwoty [...]zł na kapitał zapasowy oraz umowy z dnia [...] r. pomiędzy [...] a [...] w sprawie potrącenia wierzytelności w celu konwersji wierzytelności na kapitał zakładowy i zapasowy, stwierdził przede wszystkim, że dokonana czynność konwersji nie spowodowała przekazania pomiędzy spółkami żadnych środków pieniężnych, gdyż Spółka zamieniała przysługującą jej od [...] należność z tytułu pożyczki na udziały w spółce zależnej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skoro konwersja wierzytelności na kapitał zawsze będzie wniesieniem wkładu niepieniężnego (niezależnie od tego jak zostanie zakwalifikowana na gruncie prawa cywilnego), uznać należy, iż skutki podatkowe samej transakcji objęcia udziałów, jak również późniejszego zbycia, powinny odpowiadać skutkom wniesienia wierzytelności własnej jako wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, stosownie do treści art. 12 ust. 1 pkt 7 i art. 15 ust. 1k pkt 1 u.p.d.o.p. organ I instancji prawidłowo uznał, że Spółka w związku z omawianą transakcją uzyskała przychód w wysokości nominalnej wartości udziałów uzyskanych w spółce zależnej i z punktu widzenia spornej kwestii - to z tym przychodem należy wiązać poniesione przez Spółkę wydatki. Powyższe z kolei oznacza, że odsetki od zaciągniętej pożyczki, która została przeznaczona na pożyczkę skonwertowaną na kapitał zakładowy [...] stanowią - w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. - koszty uzyskania przychodów. Kosztami uzyskania przychodów nie będą jednak odsetki od tej części pożyczki, która została przeznaczona na kapitał zapasowy spółki zależnej, gdyż z treści przepisów ustawy jednoznacznie wynika, że objecie udziałów powyżej ich wartości nominalnej jest w swych skutkach podatkowych neutralne. Skoro zatem, nadwyżka ponad kapitał zakładowy spółki, nie stanowi dla spółki dokonującej konwersji wierzytelności przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, to tym samym, zapłaconych odsetek od pożyczki nie można uznać za koszt uzyskania przychodu. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie więc stwierdził, kierując się treścią art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., iż dla uznania poniesionych wydatków w postaci odsetek od zaciągniętych pożyczek, do kosztów uzyskania przychodów istotne znaczenie ma cel, na jaki pożyczkodawca wydatkuje uzyskane w ten sposób środki. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika zaś, iż Spółka uzyskała od udziałowca pożyczkę na sfinansowanie pożyczki na rzecz [...]. Pożyczka ta z kolei posłużyła badanej spółce do sfinansowania wniesionego wkładu na podwyższenie kapitału (konwersja) w spółce zależnej. Skoro więc w wyniku dokonanej transakcji Spółka uzyskała przychód w wysokości nominalnej wartości udziałów w [...] (kwota [...] zł), to tym samym do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z ustaleniami zawartymi w zaskarżonej decyzji mogły zostać zaliczone jedynie odsetki w kwocie [...]zł (łączna wartość odsetek zapłaconych od pożyczki w kwocie [...]zł pomniejszona o odsetki w kwocie [...]zł, tj. odsetki przypadające na część pożyczki przeznaczonej na kapitał zapasowy). Organ odwoławczy zauważył bowiem, że tylko wartość nominalna odpowiada wartości jednej z równych części, na które został podzielony kapitał zakładowy spółki wydającej udziały własne. Wartość udziałów przewyższająca ich wartość nominalną - tzw. agio, przekazana na kapitał zapasowy spółki, nie tworzy jej kapitału zakładowego, a co najważniejsze - nie stanowi dla badanej spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Skoro więc jest ona neutralna po stronie przychodów podatkowych, to tym samym do wyliczenia wartości poniesionych wydatków związanych z opodatkowanym przychodem spółki, należy przyjąć wartość nominalną wydanych jej udziałów w spółce zależnej, tak jak uczynił to organ I instancji. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy stwierdził więc, iż organ I instancji zasadnie uznał, iż odsetki w kwocie [...]zł nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Spółki. Odsetki od tej części pożyczki, która została przeznaczona na pożyczkę skonwertowaną następnie na kapitał zakładowy spółki zależnej, stanowią bowiem koszty uzyskania przychodów, a w tej części, która została przekazana na kapitał zapasowy - kosztów [...] nie stanowią. Zdaniem organu odwoławczego, fakt ewentualnego połączenia się Spółki z [...] nie zmienia powyższej oceny możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów spornych odsetek, gdyż Spółka jest odrębnym podmiotem uzyskującym określone przychody i ponoszącym koszty związane ze swoim przedmiotem działalności. Za bezzasadną organ uznał pozostałą argumentację uzasadniającą konieczność zaliczenia spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. 3. Odnosząc się do zaliczonej przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...]zł, stanowiącej wydatki poniesione przez Spółkę na spłatę odsetek od kredytu udzielonego przez Bank [...] i [...] w części, w jakiej kredyt ten przeznaczony został na udzielenie nieoprocentowanej pożyczki na rzecz podmiotu zależnego, tj. [...], co do której organ I instancji uznał, że nie stanowią one kosztów uzyskania przychodu, po przytoczeniu stanu faktycznego, który nie jest sporny w sprawie, organ odwoławczy, stwierdził, że organ I instancji słusznie uznał, że Spółka w 2013 r. nie uzyskała przychodów, które związane byłyby z odsetkami zapłaconymi od kredytu bankowego, dotyczącego transzy B kredytu za 2012 r. przeznaczonego zgodnie z umową kredytową m.in. na uiszczenie opłat należnych zgodnie z umową oraz odsetek w odniesieniu do projektu [...]. Zdaniem organu, z analizy zapisów umowy pożyczki z dnia [...] r. wyraźnie wynika bowiem, iż Spółka nie uzyska żadnych przychodów, chociażby w wysokości odsetek, które sama była zobowiązana odprowadzić do Banku z tytułu zaciągniętego kredytu. Spółka w 2013 r. zapłaciła odsetki do kredytu za 2012 r. (poprzez zwiększenie kwoty kredytu [...] r.), nie otrzymała jednak od [...] zwrotu zapłaconej kwoty, ani też kwota ta nie była jej należna w późniejszym terminie. Skoro zatem, Spółka nie posiadała należności od [...] w wysokości [...] zł (stanowiącej różnicę pomiędzy zapłaconymi odsetkami od transzy B w kwocie [...]zł, a otrzymanymi odsetkami od [...] w kwocie [...]zł), tym samym - co do zasady - Spółka nie miała prawa zaliczyć ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Jednocześnie, jednak organ odwoławczy wskazał na niekonsekwencję organu I instancji w zakwalifikowaniu powyższych kosztów. Z jednej bowiem strony organ z ww. powodu nie uznał za koszty uzyskania przychodów spornych wydatków, z drugiej zaś oszacował spółce przychód, jaki powinna uzyskać z tego tytułu w 2012 r., przy jednoczesnym uwzględnieniu warunków rynkowych stosowanych w transakcjach zawieranych z podmiotami niezależnymi protokół kontroli przeprowadzonej w Spółce w zakresie prawidłowości naliczania i deklarowania należności podatkowych za lata 2012 i 2015 oraz w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2012r. i I kwartał 2013 r. oraz prawidłowości oprocentowania pożyczek udzielanych podmiotom powiązanym w okresie od [...]. do [...] r. W tych okolicznościach, organ odwoławczy uznał, że nielogicznym byłoby nieuznanie za koszty uzyskania przychodów spornych wydatków (z uwagi na fakt, iż Spółka jako pośrednik w przekazaniu środków pochodzących z kredytu nie uzyskała z tego tytułu żadnych przychodów) i jednocześnie określenie tego przychodu w 2012 r. Pomimo więc, iż organ odwoławczy rozpoznawał sprawę dotyczącą 2013 r., to jednak biorąc pod uwagę fakt, iż ustalenia organu I instancji co do 2012 r. miały bezpośredni wpływ na ocenę całokształtu zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, tym samym na korzyść Spółki uznał, iż wydatki w kwocie [...]zł należy uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów badanego roku. Jednocześnie organ odwoławczy nie zgodził się z tezą, że Spółka poniosła sporne wydatki "w celu osiągnięcia przychodu z działalności operacyjnej [...]". Nie jest bowiem możliwe zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez jeden podmiot, które są związane jednak z przychodami uzyskiwanymi przez inny podmiot, nawet jeśli jest to podmiot powiązany, z którym w przyszłości planowane jest połączenie. Z podatkowego punktu widzenia w 2013 r. są to dwa odrębne podmioty. Odnosząc się natomiast do zaliczonej do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...]na realizację transakcji związanej z zabezpieczeniem wahań kursów walutowych w części dotyczącej farmy wiatrowej [...], organ odwoławczy wskazał, że kredyt zaciągnięty przez Spółkę został udzielony w walucie polskiej, a Spółka w związku z tym nie ponosiła żadnego ryzyka wahań kursów walutowych. Nadto podkreślił, że również w walucie polskiej zostały udzielone przez Spółkę pożyczki na rzecz podmiotów zależnych, co też nie uzasadniało ponoszenia opłat hedgingowych. Organ podkreślił również, że faktury w euro były wystawiane przez kontrahenta dostarczającego turbiny niezbędne do uruchomienia farmy wiatrowej [...] była tj. spółka [...], która wystawiała faktury za dostarczone turbiny w walucie obcej euro na rzecz [...]. Jak twierdziła Spółka Banki finansujące jednym z zapisów umowy kredytowej zobligowały Spółkę do zabezpieczenia tych właśnie transakcji za pomocą transakcji hedgingowych, jednak organ odwoławczy podkreślił, że zapis umowy wskazuje na to, że Spółka była zobowiązana do zabezpieczenia jedynie swoich zobowiązań płatniczych. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe transakcje nie dotyczyły działalności prowadzonej przez badaną Spółkę. Spółka nie nabywała bowiem we własnym imieniu żadnych turbin wiatrowych oraz nie realizowała budowy farmy wiatrowej, z której mogłaby uzyskiwać przychody ze sprzedaży energii elektrycznej. Skoro więc wydatki związane z zagwarantowaniem kursu walutowego dotyczyły działalności prowadzonej przez inny podmiot, tj. [...], tym samym nie były one związane z przychodami uzyskiwanymi przez Spółkę. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że powyższej oceny nie zmienia fakt, iż "pozyskanie finansowania z kredytu nie byłoby możliwe bez spełnienia wymogów nałożonych przez banki", a jedynym z nich był obowiązek wdrożenia środków zabezpieczających Spółkę przed negatywnymi skutkami wahań kursów walutowych. Podmioty zawierające pomiędzy sobą transakcje mają pełną swobodę zawierania umów. Banki finansujące daną inwestycję mogą więc zobowiązać kredytobiorców do wykonania pewnych czynności, których niewykonanie wiązałoby się z nieruchomieniem środków. Stawianie pewnych warunków może wynikać np. ze specyfiki branży finansowanej przez banki - w tym przypadku inwestycji w farmy wiatrowe. Organy podatkowe nie oceniają jednak zasadności zawartych pomiędzy pomiotami umów, ale dokonują oceny, czy stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poniesione przez Spółkę wydatki mogą stanowić jej koszty uzyskania przychodów. Jednocześnie, organ nie zgodził się z pełnomocnikiem Strony, iż zawarcie transakcji hedgingowej służyło zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki. Czym innym bowiem jest konieczność wykonania zapisów umowy kredytowej, a czym innym zakwalifikowanie wydatków, do których poniesienia zobowiązana była badana Spółka, do kosztów uzyskania przychodów. Skoro zabezpieczenia były ściśle związane z działalnością innego podmiotu, to Spółka nie obciążając ww. kosztami [...] nie zabezpieczyła swojego źródła przychodów. Wobec wyżej wskazanych okoliczności, organ odwoławczy stwierdził, że Spółka zawyżyła w 2013 r. koszty uzyskania przychodów na łączną kwotę [...]zł ([...] zł + [...] zł + [...] zł), a nie jak uznał organ I instancji na kwotę [...]zł. Dalej w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy odniósł się do zagadnienia szacowania dochodu Spółki, o którym mowa w art. 11 u.p.d.o.p., uznając za prawidłową decyzję organu I instancji w zakresie przyjęcia, że niewykazany przez Spółkę zysk z tytułu pośredniczenia w transakcjach związanych z przekazaniem środków pieniężnych na rzecz spółek zależnych wyniósł [...] zł, i kwota ta stanowi zaniżenie dochodu wykazanego w zeznaniu podatkowym za 2013 r. Organ odwoławczy omówił mające zastosowania w tym zakresie przepisy, tj. art. 11 u.p.d.o.p. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 września 2009 r. w sprawie sposobu i trybu określenia dochodów od osób prawnych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób prawnych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1186). Następnie stwierdził, że organ I instancji był uprawniony do określenia dochodów Podatnika oraz należnego podatku bez uwzględnienia warunków wynikających z istniejących powiązań pomiędzy spółkami, skoro Spółka posiadała 100% udziałów w [...] i [...] i udzielała pożyczek tym spółkom na warunkach korzystniejszych od warunków rynkowych, ponosząc znaczne koszty związane z udziałem w transakcjach i nie osiągając zysku przy przyjętym oprocentowaniu. Organ odwoławczy przeanalizował strategię prowadzonej działalności gospodarczej i mające miejsce w ramach tej strategii zdarzenia (podwyższenia kapitału zakładowego, konwersje wierzytelności), dokumenty dotyczące cen transferowych oraz wyjaśnienia Spółki, podzielając w rezultacie stanowisko organu I instancji, że Spółka realizując nierynkowe oprocentowanie udzielonych pożyczek od początku wiedziała, że w przyszłości większych przychodów z tytułu odsetek nie otrzyma. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonał oszacowania spornego dochodu z zastosowaniem prawidłowych metod wskazanych w przepisach prawa, wykorzystując badania benchmarkingowe sporządzone na potrzeby ustalenia oprocentowania finansowania udzielonego przez udziałowców Spółki dla niej w 2013 r. przedłożonych przez Spółkę, uznając za niezasadne zarzuty Strony pominięcia istotnych okoliczności związanych z zawarciem transakcji, w tym w szczególności roli stron w transakcji i ich analizy funkcjonalnej. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zasadnie nie dopatrzył się istotnych różnic pomiędzy transakcjami dokonywanymi pomiędzy Spółką a udziałowcami i Spółką a podmiotami zależnymi, ani nierzetelności przedłożonej przez Spółkę dokumentacji cen transferowych. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał także przyjęcie przez organ I instancji najniższej (z ustalonego przedziału 3,24 do 5,29 %) marży rynkowej w wysokości 3,24 % dla porównywalnych pożyczek zawieranych pomiędzy podmiotami niezależnymi, doliczając ją do oprocentowania ustalonego dla spółek zależnych. Wskazano też, w odniesieniu do argumentacji Strony, że to właśnie marża stanowiła zysk na przedmiotowych transakcjach, a więc dochód ustalany przez organ. Organ odwoławczy nie zgodził się także z twierdzeniem, że Spółka jest zwykłym pośrednikiem w przekazaniu środków i nie może dodawać dodatkowej marży, skoro jest głównym kredytobiorcą spośród innych zobowiązanych do spłacania kredytu oraz zobowiązana jest ponosić liczne koszty związane z realizacją inwestycji polegającej na budowie farm wiatrowych, jak też ponosi ryzyko zmniejszenia możliwości płatniczych spółek zależnych. Wskazano także na okoliczność stosowania wyższej marży przez udziałowca Spółki w latach wcześniejszych przy finansowaniu działalności Spółki. Zdaniem organu odwoławczego oszacowany dochód z tytułu transakcji zawieranych pomiędzy podmiotami zależnymi wbrew twierdzeniom Strony, nie stoi w sprzeczności z jej rolą w strukturze grupy. Spółka angażując się w budowę farm wiatrowych doprowadziła bezspornie do obniżenia kosztów tych inwestycji w stosunku do pierwotnie ponoszonych przez spółki zależne, o czym świadczą ustalone przez organ I instancji wysokości oprocentowania (marże) stosowane przez udziałowców. Stwierdzono także, że w sprawie nie wykazano, aby ustalenie wyższego oprocentowania naruszało warunki zawartej umowy kredytowej, jak podnosi Spółka. Wskazano na możliwość zmiany postanowień umowy kredytowej, na samodzielność i swobodę kształtowania form gospodarczej aktywności oraz na to, że banki finansujące wyrażając zgodę na udzielenie finansowania na konkretną inwestycję nie badają czy przyjęte oprocentowanie pożyczek udzielanych podmiotom zależnym jest rynkowe, do czego są natomiast zobowiązane organy podatkowe. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, żaden niezależny podmiot uczestniczący w tego typu transakcji nie zgodziłby się na warunki narzucone przez banki, gdyż ich przyjęcie oznaczałoby, że podmiot zaangażowałby się w przedsięwzięcie, z którego nie mógłby uzyskać dochodu. Organ odwoławczy podkreślił również, że skoro w badanej sprawie występował jeden pośrednik – Spółka, zaś z uwagi na to że zawierane przez nią transakcje dotyczyły podmiotów z nią powiązanych to tym samym, w świetle obowiązujących przepisów prawa, organ podatkowy miał obowiązek dokonać szacowania spornego dochodu. Za niezasadne uznano tym samym pozostałe zarzuty i argumentację Strony dotyczące ustalania spornej marży na "odpożyczeniu" środków finansowych przez Spółkę od spółek zależnych. W konsekwencji powyższych ustaleń, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S., wyliczył spółce za 2013 r. przychody ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP na kwotę [...]zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości ([...] zł + [...] zł) i dochód w wysokości [...] zł, i w konsekwencji określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. w kwocie [...]zł. W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego na podstawie oraz zasądzenie od organu na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania na podstawie norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji, Skarżąca zarzuciła naruszenie: I. w zakresie wydatków Spółki z tytułu nabycia usług doradczych i prawnych: a) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez uznanie, że wydatki z tytułu nabycia usług doradczych i prawnych dotyczących zaciągnięcia przez Spółkę kredytów przeznaczonych na udzielenie pożyczek na rzecz [...] oraz [...] nie zostały poniesione przez nią w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i jako takie nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ww. przepisie; b) art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz dokonanie dowolnej (a nie swobodnej) oceny dowodów, a w konsekwencji uznanie, że poniesione przez Spółkę wydatki z tytułu nabycia usług doradczych i prawnych dotyczących zaciągnięcia przez Spółkę kredytów przeznaczonych na udzielenie pożyczek na rzecz spółek zależnych nie były poniesione w celu osiągnięcia przychodu; c) art. 210 § 1 pkt 6 w związku z § 4 O.p., poprzez brak zawarcia pełnego uzasadnienia faktycznego decyzji; II. w zakresie wydatków Spółki z tytułu odsetek od pożyczki przeznaczonej na kapitał zapasowy: a) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez uznanie, że wydatki z tytułu odsetek od pożyczek udzielonych spółce przez jej udziałowców, które to pożyczki zostały następnie przeznaczone na objęcie udziałów w [...] - w części, w jakiej wkład sfinansowany pożyczką, został przekazany na kapitał zapasowy ww. spółki - nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ww. przepisie; b) art. 15 ust. 1k pkt 1 u.p.d.o.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, pomimo braku sprzedaży udziałów przez Spółkę; c) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonanie dowolnej (a nie swobodnej) oceny dowodów, a w konsekwencji brak ustalenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem wydatków z tytułu odsetek od pożyczek udzielonych spółce przez jej udziałowców, które to pożyczki zostały następnie przeznaczone na objęcie udziałów [...] - w części, w jakiej wkład sfinansowany pożyczką został przekazany na kapitał zapasowy ww. spółki - a uzyskaniem przez Spółkę przychodu; III. w zakresie wydatków Spółki z tytułu kosztów zabezpieczenia wahań kursów walutowych: a) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez uznanie, że wydatki na zabezpieczenie wahań kursów walutowych nie zostały poniesione przez Spółkę w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i jako takie nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w powyższym przepisie; b) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonanie dowolnej (a nie swobodnej) oceny dowodów - a w konsekwencji brak ustalenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem wydatków z tytułu transakcji hedgingowej a osiągnięciem przychodu z odsetek uzyskiwanych przez Skarżącą z tytułu udzielenia pożyczek spółkom zależnym oraz uniknięciem ewentualnych strat związanych ze zmianą kursów walutowych. IV. w zakresie przychodów Spółki z tytułu pośrednictwa w transakcjach związanych z przekazaniem środków pieniężnych na rzecz spółek zależnych: a) § 3 ust. 1 i 2a i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie sposobu i trybu określenia dochodów osób prawnych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób prawnych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych, poprzez nieuwzględnienie przy szacowaniu dochodu Spółki informacji w zakresie przebiegu transakcji i funkcji, jakie pełniła w jej toku Spółka, a w konsekwencji błędne oszacowanie dochodu Spółki z tytułu udzielenia spółkom zależnym pożyczek; b) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonanie dowolnej (a nie swobodnej) oceny dowodów, a w konsekwencji błędne ustalenie, że Spółka udzieliła spółkom zależnym pożyczek na warunkach korzystniejszych od warunków rynkowych oraz że ustalenie wartości oprocentowania zgodnie z zaskarżoną decyzją nie stanowiłoby naruszenia umowy kredytowej. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powołała szczegółową argumentację na potwierdzenie stawianych zarzutów. W pismach procesowych z [...] oraz z [...]. Skarżąca uzupełniła i pogłębiła argumentację zawartą w skardze. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a). Na wstępie wskazać należy, że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego istota sporu na gruncie niniejszej sprawy sprowadza się do oceny 1) z jednej strony - zasadności zakwestionowania przez Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. prawa Strony, do zarachowania w koszty uzyskania przychodów 2013 roku: a) wydatków w kwocie [...]zł z tytułu nabycia usług doradczych i prawnych; b) odsetek w kwocie [...]zł odpowiadających proporcjonalnemu udziałowi kwoty przeznaczonej na kapitał zapasowy [...] sp. z o.o. w łącznej kwocie pożyczek przeznaczonych na objęcie udziałów w tej spółce; c) kosztów nabycia usług hedgingu w kwocie [...]zł 2) z drugiej zaś strony - poprawności dokonanego przez organ pierwszej instancji oszacowania dochodu Spółki z tytułu udzielenia spółkom zależnym pożyczek. Trzeba zauważyć, że część powyższych, spornych kwestii między Stroną a organami była już przedmiotem rozważań tutejszego Sądu na gruncie analogicznych zdarzeń mających miejsce w roku 2014, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Sz [...], którego argumentację Sąd w składzie obecnie rozpoznającym sprawę w przeważającej części podziela i którą w związku z tym w dużej mierze się posłuży w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Przechodząc do szczegółowego omówienia poszczególnych kwestii spornych przypomnieć na wstępie trzeba, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 1u.p.d.o.p., przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty; w wypadkach, o których mowa w art. 21 i 22, przedmiotem opodatkowania jest zaś przychód. Przy czym - jak stanowi ust. 2 tego artykułu - dochodem jest, z zastrzeżeniem art. 10 i 11, nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą. Z powołanej regulacji art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. wynika więc, że dochód podatkowy stanowi różnicę pomiędzy osiągniętym przychodem a kosztami jego uzyskania. Co istotne, dochód podatkowy ustalany jest wyłącznie na podstawie przepisów prawa podatkowego. Wpływ na wysokość dochodu podatkowego mają bowiem tylko wymienione w u.p.d.o.p. przychody i koszty uzyskania przychodów, zasady przypisywania ich do danego roku podatkowego oraz przewidziane w tej ustawie zwolnienia i ulgi podatkowe. Należy także wskazać, że taka, a nie inna konstrukcja przepisu art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. powoduje, że kluczowe znaczenie dla ustalenia zasad opodatkowania podatkiem dochodowym mają: po pierwsze - przychód, a po drugie - koszty jego uzyskania, związane z tym przychodem. Dodatkowo, z uwagi na okoliczności rozpatrywanej sprawy wskazać trzeba, iż odstępstwo od powyższej zasady (wynikającej z art. 7 ust. 2 ustawy) stanowi art. 11 ust. 4 pkt 2 w związku z ust. 1 u.p.d.o.p. stanowiący, że gdy podmiot krajowy jest powiązany kapitałowo z innym podmiotem krajowym i w związku z istnieniem takich powiązań lub związków wykonuje świadczenia na warunkach korzystniejszych, odbiegających od warunków ogólnie stosowanych w czasie i miejscu wykonywania świadczenia, w wyniku czego nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od tych, jakie należałoby oczekiwać, gdyby warunki tych świadczeń nie odbiegały od warunków ogólnie stosowanych w czasie i miejscu wykonywania świadczenia - dochody tego podmiotu oraz należny podatek określa się bez uwzględnienia warunków wynikających z tych powiązań. Sposób i tryb określenia ww. dochodu reguluje zaś rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 września 2009 r. w sprawie sposobu i trybu określenia dochodów osób prawnych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób prawnych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych. Przechodząc od tych ogólnych rozważań na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy że przedmiotem opodatkowanej działalności Spółki w roku 2013 było udzielanie finansowania spółkom zależnym (a w zasadzie jedynie pośredniczenie przy przekazaniu środków) przy realizacji inwestycji polegającej na budowie farm wiatrowych. Spółka w badanym roku osiągnęła: - przychody w postaci odsetek od udzielonych przez Spółkę pożyczek spółkom zależnym (które zdaniem organu odbiegały od cen rynkowych i dlatego z uwagi na istniejące pomiędzy podmiotami powiązania - zostały przez Spółkę zaniżone, i w konsekwencji oszacowane przez organ), - przychody związane z obciążeniem spółek celowych opłatą z tytułu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, do której zapłacenia zobowiązana była Spółka na podstawie umowy kredytowej, - przychody związane z obciążeniem spółek celowych opłatą z tytułu prowizji od zaangażowania. Natomiast jeżeli chodzi o koszty to należy przypomnieć, że pojęcie "kosztów uzyskania przychodów" zawarte w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. oparte jest na klauzuli generalnej, zgodnie z którą kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Z regulacji tego przepisu wynika, że dany wydatek można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, gdy zaistnieją łącznie dwa warunki: celem poniesienia wydatku powinno być osiągnięcie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, wydatek ten nie może znajdować się w określonym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. zbiorze wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów jest więc taki koszt, który został poniesiony przez podatnika, jest definitywny (rzeczywisty), pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, został właściwie udokumentowany i nie został wyłączony na podstawie art. 16 ust. 1. W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że za koszty uzyskania przychodu należy uważać takie wydatki, których poniesienie przez podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i obiektywną możliwością osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia tego źródła, z zastrzeżeniem, że nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 234/08 oraz uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10 i uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12). Tym samym istotne jest więc, aby kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy, uwzględniać również kwestię logicznego ciągu zdarzeń determinujących określone i konkretne działania podatnika. Ponoszone koszty powinny cel realizować lub co najmniej zakładać realnie jego osiągnięcie (por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II FSK 514/09). Przedstawione uregulowania wskazują jednoznacznie na to, że musi istnieć źródło przychodów oraz związek przyczynowy między wydatkami i przychodami. Zatem z punktu widzenia omawianej definicji każdy wydatek poniesiony przez podatnika dla oceny, czy mieścił się w kategorii kosztów wymaga rozważenia w aspekcie celowości oraz istnienia związku przyczynowego z uzyskiwanym przez niego przychodem (por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 950/08). Należy zatem przyjąć, zgodnie z poglądem wyrażonym w piśmiennictwie, że zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę przede wszystkim przeznaczenie wydatku (jego celowość, racjonalność, zasadność, niezbędność) oraz możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (tak B. Dauter, A. Gomułowicz, Koszt podatkowy. Aspekt teoretyczny i orzeczniczy. Warszawa 2008, s. 61). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że organy podatkowe zakwestionowały zasadność zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków, które zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez Spółkę zostały poniesione w związku z zawartą pomiędzy "[...] i [...] Bankiem [...] S.A. jako Pierwotnym Kredytodawcą, Organizatorem, Agentem i Agentem Zabezpieczeń a [...] Sp. z o.o.(obecnie - Skarżąca) , [...] Sp. z o.o. jako Kredytobiorcami i [...] Sp. z o.o., [...] [...] Sp. z o.o. jako Współdłużnikami" - "Umową Kredytu w wysokości do [...] PLN oraz [...] w związku z refinansowaniem budowy farmy wiatrowej o mocy 50MW w okolicach [...] oraz budową farmy wiatrowej o mocy 54 MW w okolicach [...]". Okolicznością bezsporną jest fakt poniesienia przez Skarżącą nieuznanych za koszty uzyskania przychodów przez organy - wydatków w łącznej kwocie [...]zł. Zdaniem organu kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest zaś charakter spornych wydatków, w tym w szczególności ustalenie, czy wydatki zaliczone przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów zostały poniesione przez nią w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Organ uznał że w pierwszej kolejności istotne dla rozstrzygnięcia tej okoliczności jest ustalenie, co jest przedmiotem opodatkowanej działalności Skarżącej. Miedzy Skarżącą oraz [...] i [...] istnieją powiązania kapitałowe (jak powyżej wskazano Spółka posiadała w 2013 r. 100 % udziałów w ww. spółkach) i osobowe (w skład zarządu wszystkich spółek wchodzą te same osoby). Organ podkreślił, iż podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych jest Skarżąca, a nie cała grupa, w jakiej ona funkcjonuje. Skoro więc Skarżąca wraz z podmiotami zależnymi nie działa jako podatkowa grupa kapitałowa, tym samym pomimo, że "z gospodarczego punktu widzenia spółki wchodzące w skład grupy są traktowane jako całość" (co zresztą potwierdza zawarta przez Spółkę i spółki zależne umowa kredytowa z dnia [...].), to jednak z podatkowego punktu widzenia każdy z podmiotów jest odrębnym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Z uwagi na powyższe, w sytuacji, gdy spółka "matka" godzi się na ponoszenie wydatków na rzecz spółek zależnych, które dotyczą działalności tych spółek (nie uzyskując od spółek zwrotu poniesionych kosztów), mimo, że można dopatrzeć się gospodarczego uzasadnienia powyższego działania (np. wykazanie pożądanego przez spółki zależne wyniku finansowego w celu uzyskania finansowania danego przedsięwzięcia z zewnątrz), to z podatkowego punktu widzenia takie wydatki nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów spółki "matki". Nie są bowiem związane z opodatkowaną działalnością tej konkretnej spółki. Dalej organ stwierdził, iż dywidenda jest wyłącznie efektem posiadania majątku spółki w postaci udziałów, a nie efektem wykorzystania tych udziałów do działalności gospodarczej. Samo posiadanie udziałów i czerpanie z tego tytułu korzyści, jakim jest prawo do dywidendy, nie upoważnia więc Spółki do zaliczenia do swoich kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków, które związane są z przedmiotem działalności spółki zależnej. Z tymi ocenami organu, co do zasady Sąd się zgadza jednak konieczne jest odniesienie ich do stanu faktycznego sprawy. W badanym roku Spółka nie zajmowała się działalnością, do której została powołana, tj. wytwarzaniem energii elektrycznej. Przedmiotem opodatkowanej działalności Skarżącej w badanym roku było udzielanie finansowania spółkom zależnym (a w zasadzie jedynie pośredniczenie przy przekazaniu środków) przy realizacji inwestycji polegającej na budowie farm wiatrowych. Co istotne, powyższe potwierdzają też osiągnięte przez Spółkę w badanym roku przychody (co słusznie podkreślił organ), tj.: - przychody w postaci odsetek od udzielonych przez Spółkę pożyczek spółkom zależnym - przychody związane z obciążeniem spółek celowych opłatą z tytułu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, do której zapłacenia zobowiązana była Spółka na podstawie umowy kredytowej, - przychody związane z obciążeniem spółek celowych opłatą z tytułu prowizji od zaangażowania. Organ dokonując oceny zasadności zakwestionowania przez organ pierwszej instancji prawa Spółki do zarachowania w koszty uzyskania przychodów 2013 roku w odniesieniu do wydatków z tytułu nabycia usług doradczych zakwestionował zasadność zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie [...]zł, które zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez Spółkę zostały poniesione w związku z zawartą pomiędzy "[...] jako Pierwotnym Kredytodawcą i Organizatorem i [...] Bankiem [...] S.A. jako Pierwotnym Kredytodawcą, Organizatorem, Agentem i Agentem Zabezpieczeń a [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. jako Kredytobiorcami i [...] Sp. z o.o., [...] [...] Sp. z o.o. jako Współdłużnikami" - "Umową Kredytu w wysokości do [...] PLN oraz [...] w związku z refinansowaniem budowy farmy wiatrowej o mocy 50MW w okolicach [...] oraz budową farmy wiatrowej o mocy 54 MW w okolicach [...]" Zakwestionowane wydatki organ podzielił na cztery grupy: 1) wydatki ściśle związane z przygotowaniem umowy kredytowej, do których zaliczyć należy zarówno wszystkie koszty poniesione w związku z negocjowaniem warunków Umowy Kredytowej, sporządzaniem zmian Umowy Kredytowej, umów zastawu, tłumaczeniem umowy na język polski, przygotowaniem dokumentacji kredytowej do podpisu, przeglądem dokumentacji zabezpieczeń, telekonferencjami z doradcami prawnymi, a więc wydatki poniesione przez kredytobiorców na rzecz doradców reprezentujących ich interesy w zakresie uzyskania kredytu i przygotowania odpowiednich dokumentów wymaganych przez banki (w tym np. umów pożyczek udzielonych przez Spółkę podmiotom zależnym); 2) wydatki na usługi doradcze i prawne przeniesione na Spółkę wyłącznie na skutek postanowień zawartych w umowach o charakterze cywilnoprawnym, bez zawarcia których, pomioty te nie mogłyby zobowiązać Spółki do ich opłacenia. Są to w szczególności wydatki poniesione przez Banki w związku z negocjowaniem, przygotowaniem, drukowaniem i udoskonaleniem Umowy Kredytowej z dnia [...] r. oraz przygotowaniem zmian do umowy zgodnie z wnioskami kredytobiorców, do których pokrycia Banki finansujące na mocy art. 16.1 i art. 16.2. ww. umowy zobowiązały " Głównych Dłużników " 3) wydatki związane z doradztwem w zakresie struktury Grupy kapitałowej, w której działa Spółka (tj. struktury, która byłaby akceptowalna przez banki finansujące udzielające kredytu). Do [...] wydatków można zaliczyć zarówno wydatki związane z działalnością spółek zależnych (np. dotyczące uzyskania koncesji przez [...], podziału tej spółki na dwie, dokumentacja dotycząca podniesienia kapitału w [...], przygotowanie umów spółki [...] i [...] bądź techniczne i środowiskowe due diligence, czy raporty dotyczące energii, przyłączenia do sieci, decyzji i pozwoleń administracyjnych itp.), jak również związane ze Spółką, np. doradztwo w zakresie umowy spółki, czy przygotowanie umów pożyczek pomiędzy Spółką a jej podmiotami zależnymi. 4) wydatki związane z nabyciem 49,99 % udziałów w [...] sp. z o.o. przez [...].l., które jednocześnie są ściśle związane z działalnością spółek zależnych (można je więc zaliczyć także do grupy wskazanej w pkt 3, a biorąc pod uwagę wyjaśnienia pełnomocnika szczegółowo opisane na stronie 41 decyzji, z których wynika, iż przygotowane przez [...] S.A. raporty zostały wykorzystane do ustalenia z bankami finansującymi warunków Umowy Kredytowej - również do grupy pierwszej); Spółka od początku toczącego się postępowania wskazywała, iż wszystkie zakwestionowane wydatki na usługi doradcze i prawne związane były z umową kredytową. Organ oceniając, czy sporne wydatki mogą stanowić koszty uzyskania badanej Spółki stwierdził, że z Umowy Kredytowej z dnia [...] r. wynika, iż w wybudowanie farm wiatrowych w [...] i [...] zaangażowanych jest sześć podmiotów dwa banki inwestycyjne: [...] oraz [...] Bank [...] S.A., Skarżąca, [...], [...], [...] sp. z o.o. Każdy z wymienionych powyżej podmiotów realizował swój własny cel gospodarczy, co zaś oznacza, że do każdego z nich przypisać należy określone przychody oraz koszty ich uzyskania. [...] i [...] miały na celu wybudowanie farm wiatrowych i uzyskiwanie przychodów z produkcji energii wiatrowej. Z uwagi na fakt, iż prowadzona przez spółki działalność wymagała zaangażowania znacznej ilości kapitału, tym samym konieczne było uzyskanie na ten cel środków od udziałowców, jak i podmiotów zewnętrznych, tj. banków finansujących. Pozyskanie finansowania z zewnątrz wiąże się z kolei z koniecznością poniesienia dodatkowych wydatków (w tym np. wydatków na usługi doradcze i prawne ściśle związane z prowadzoną przez te spółki działalnością), bez poniesienia których niemożliwe byłoby jego uzyskanie. Podatnik posiadający 100 % udziałów w tych spółkach, zgodził się na pełnienie ograniczonej roli w przedmiotowej transakcji, tj. funkcji pośrednika w przekazaniu uzyskanych w ramach kredytu inwestycyjnego środków. Jako strona umowy kredytowej był zobowiązany do ponoszenia kosztów związanych z opłaceniem rat kredytu. Jednocześnie jednak w związku z przekazaniem na rzecz podmiotów zależnych środków pochodzących z kredytu (na mocy zawartych z. nimi umów pożyczek) uzyskiwał w 2013 r. przychody z tytułu odsetek (w wysokości odsetek płaconych na rzecz banków). Głównym więc źródłem uzyskiwanych przez Podatnika przychodów finansowych były odsetki od udzielonych pożyczek (dodatkowo do przychodów Spółka zaliczyła przychody z tytułu obciążenia spółek celowych opłatą z tytułu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego i z tytułu prowizji od zaangażowania). Organ zgodził się, iż niemożliwym byłoby uzyskanie tego przychodu bez otrzymania finansowania z banków. Ustalając, czy ten wydatek może stanowić koszt uzyskania przychodu badanej Spółki organ "wziął pod uwagę specyficzną sytuację występującą w przedmiotowej sprawie, a mianowicie fakt, iż środki na budowę farm wiatrowych pochodziły z kredytu inwestycyjnego, który nie został udzielony samej Spółce, kredytobiorcą była bowiem również [...], a współdłużnikami [...] i [...]." W związku z tym, że udzielony kredyt już z samego założenia miał na celu finansowanie działalności spółek zależnych, badana Spółka nie miała możliwości swobodnego dysponowania środkami z kredytu, była bowiem jedynie pośrednikiem w ich przekazaniu. W ocenie organu kosztami uzyskania przychodów Spółki były więc odsetki od zaciągniętego kredytu inwestycyjnego opłacane przez Spółkę (zwrócone jej przez spółki zależne), pozostałe jednak wydatki ściśle związane z działalnością spółek zależnych, nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów Spółki. W ocenie organu, jedynie wydatki poniesione na rzecz doradców w zakresie prawnych i podatkowych aspektów restrukturyzacji można przypisać badanej Spółce - jeśli zaś chodzi o banki finansujące - realizowały one własny cel gospodarczy w postaci uzyskiwania wynagrodzenia za udzielenie kredytu inwestycyjnego czy też wynagrodzenia za wyrażenie zgody na wprowadzenie zmian do umowy kredytowej, ponosząc przy tym koszty doradców bankowych, które jednak zgodnie z zawartą umową kredytową zostały ostatecznie przeniesione na badaną Spółkę. W ocenie organu, z analizy treści umowy kredytowej nie wynika, że to badana Spółka była zobowiązana do poniesienia tych kosztów. Zdaniem organu nawet jeśli to Spółka działająca w ramach Grupy wzięła na siebie ciężar poniesienia kosztów związanych z uzyskaniem kredytu na finansowanie budowy farm wiatrowych, które po oddaniu do użytku miały przynosić przychody związane z produkcją energii elektrycznej, to jednak wewnętrzne ustalenia podmiotów zależnych (dotyczące podmiotu ponoszącego konkretne wydatki) nie mają wpływu na prawnopodatkową kwalifikację spornych kosztów. Organ stwierdził, iż z ekonomicznego punktu widzenia ostateczny koszt operacji gospodarczej w postaci uzyskania finansowania działalności spółek celowych powinien ponieść ostateczny beneficjent tych środków, a więc [...] i [...] (kredyt został bowiem udzielony na refinansowanie budowy farmy wiatrowej w [...] i finansowanie budowy farmy wiatrowej w [...], a więc na finansowanie działalności spółek zależnych, rola badanej Spółki została zaś sprowadzona do pośrednictwa w przekazaniu uzyskanych środków). Powinno jednak służyć temu odpowiednie skalkulowanie wynagrodzeń na każdym z etapów obrotu gospodarczego. Organ zauważył, że wynagrodzenie żądane przez banki inwestycyjne powinno uwzględniać konieczność poniesienia zakupu usług prawnych wykonanych na zlecenie banków, a wynagrodzenie żądane przez Skarżącą od spółek zależnych powinno uwzględniać także koszt wynagrodzenia wypłaconego bankom inwestycyjnym (i to nie tylko koszt zapłaconych przez Spółkę odsetek od kredytu i prowizji od zaangażowania, ale również i innych wydatków, bez poniesienia których niemożliwe byłoby uzyskanie przez spółki zależne finansowania). Z uwagi na powyższe, organ dokonując oceny zasadności zaliczenia spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, wziął pod uwagę cel, na jaki został wzięty kredyt inwestycyjny i rolę badanej Spółki w analizowanym przedsięwzięciu (pośredniczenie w transakcji). Organ uznał, że skoro Spółka nie obciążyła przedmiotowymi kosztami spółek zależnych, które faktycznie korzystały ze środków pochodzących z kredytu, to tym samym nie uzyskała żadnych przychodów, którym poniesione wydatki by służyły. W ocenie organu powyższymi przychodami nie są odsetki od udzielonych przez Spółkę pożyczek, gdyż przy kalkulowaniu wysokości odsetek Spółka nie uwzględniła poniesionych przez siebie kosztów usług doradczych i prawnych. Zdaniem Sądu ocena organu w tym zakresie jest stanowiskiem naruszającym art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Organ bowiem dokonał oceny przedmiotowych wydatków z pominięciem kryteriów wynikających z tego przepisu. Z jednej strony organ wyraźnie wskazuje, że przedmiotem opodatkowanej działalności Spółki w badanym roku było udzielanie finansowania spółkom zależnym (a w zasadzie jedynie pośredniczenie przy przekazaniu środków) przy realizacji inwestycji polegającej na budowie farm wiatrowych. Udzielenie tych pożyczek w całości finansowane było z umowy kredytu w wysokości [...] zł z dnia [...] r. Co więcej organ nie akceptując poziomu przychodu z tytułu udzielonych pożyczek spółkom zależnym przychód ten oszacował. A z drugiej strony odmówił Spółce prawa do zaliczenia w koszty podatkowe wydatków z tytułu usług doradczych i prawnych związanych z pozyskaniem tego kredytu. Organ bowiem wskazuje, że z ekonomicznego punktu widzenia ostateczny koszt operacji gospodarczej w postaci uzyskania finansowania działalności spółek celowych powinien ponieść ostateczny beneficjent tych środków. Organ wbrew deklaracji nie wziął pod uwagę celu, na jaki został wzięty kredyt inwestycyjny i rolę badanej Spółki w analizowanym przedsięwzięciu (pośredniczenie w transakcji). Organ stwierdził, że przychodami nie są odsetki od udzielonych przez Spółkę pożyczek, gdyż przy kalkulowaniu wysokości odsetek Spółka nie uwzględniła poniesionych przez siebie kosztów usług doradczych i prawnych. Sąd wskazuje na sprzeczność stanowiska organów w tym zakresie, a mianowicie z jednej strony organ opodatkowuje odsetki traktując je jako przychód, szacując jednocześnie wysokość marży, a z drugiej strony stwierdza, że nie są one przychodem. Sąd podkreśla prezentowany od dawna w orzecznictwie pogląd, że uznanie wydatku za koszt uzyskania przychodu nie jest preferencją podatkową, a elementem konstrukcji tego podatku, zaś kwalifikacja wydatku opiera się na obiektywnej ocenie, czy wydatek może przyczynić się do uzyskania przychodu. Dokonując oceny, czy określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu w świetle regulacji zawartej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. należy uwzględnić, czy zachowania podatnika podejmującego decyzję o poniesieniu danego wydatku było racjonalnie uzasadnione i czy decyzji podjętej przez podatnika przyświecał cel określony w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. A zatem organ dokonując oceny wydatków na usługi doradcze i prawne związane z Umową Kredytową, z dnia [...] r. winien ocenić je z perspektywy czy wypełniają cele, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Natomiast zupełnie pozbawione podstaw prawnych są oceny zmierzające do wskazywania kto powinien ponieść dany wydatek z punktu widzenia ekonomicznego. Organ nie ma uprawnienia do kreowania gospodarczych decyzji podatnika. Może je oceniać tylko z perspektywy przepisów podatkowych wyciągając stosowne konsekwencje podatkowo prawne. Dlatego organ w odniesieniu do wydatków na usługi prawno-doradcze winien ocenić je tylko i wyłącznie z perspektywy uzyskania przez Skarżącą przychodu. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Zgodnie z tą definicją działania podatnika muszą zmierzać w celu uzyskania przychodów, być na ten cel nakierowane. Nie tworzą kosztów działania podejmowane w innym celu niż uzyskanie przychodów. Użyty w tej definicji zwrot normatywny "osiągnięcia przychodów" odwołuje się do art. 12 u.p.d.o.p., który zakreśla ramy przychodu dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych. W ocenie Sądu tylko, jeżeli w konkretnej sprawie analiza postępowania danej osoby w świetle zasad logiki oraz doświadczenia życiowego prowadziłaby do wniosku o oczywistym oraz zupełnym "braku jakiegokolwiek sensu" podjętych działań, zmierzających zasadniczo nie do chęci rzeczywistego osiągnięcia danego przychodu, ale np. do "sztucznego", wyłącznie dla celów podatkowych, wygenerowania kosztów można by ewentualnie mówić o braku związku przyczynowo-skutkowego. Wówczas, bowiem inny jest zamiar podatnika. Zamiast osiągnięcia przychodu, dąży on wyłącznie np. do uniknięcia zapłaty podatku. Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy organy podatkowe w rzeczywistości oceniły wydatki "z ekonomicznego punktu widzenia". Uznały, że ostateczny koszt operacji gospodarczej w postaci uzyskania finansowania działalności spółek celowych powinien ponieść ostateczny beneficjent tych środków, a więc [...] i [...]. Organ zauważył że strony winny skalkulować wynagrodzenia na każdym z etapów obrotu gospodarczego. Wynagrodzenie żądane przez banki inwestycyjne powinno uwzględniać konieczność poniesienia zakupu usług prawnych wykonanych na zlecenie banków. W ocenie Sądu art. 15 u.p.d.o.p. nie upoważnia organów podatkowych do oceny ekonomicznej zasadności działań, które podejmuje podatnik. Brak jest podstaw do tego, żeby eliminować koszty z powodu ich nieracjonalności czy nieprzydatności gospodarczej. O przydatności oraz racjonalności wydatków decyduje bowiem podatnik, uwzględniając także ryzyko gospodarcze w swojej działalności. Jeżeli zatem podatnik potrafi wykazać związek między poniesionymi wydatkami a uzyskanymi przychodami, to nie jest rolą organu kwestionować racjonalność poniesienia takich wydatków. A na gruncie niniejszej sprawy Podatnik wyraźnie wskazuje na związek między poniesionymi wydatkami a uzyskanymi przychodami. Co więcej organ stwierdził wprost, iż niemożliwym byłoby uzyskanie przychodu przez Skarżącą bez otrzymania finansowania z banków. Jednak ustalając, czy te wydatki mogą stanowić koszt uzyskania przychodu badanej Spółki organ "wziął pod uwagę specyficzną sytuację występującą w przedmiotowej sprawie, a mianowicie fakt, iż środki na budowę farm wiatrowych pochodziły z kredytu inwestycyjnego, który nie został udzielony samej Spółce, kredytobiorcą była bowiem również Spółka [...], a współdłużnikami [...] sp. z o.o, i [...] sp. z o.o." W ocenie Sądu taka ocena narusza treść art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Organ ponownie rozpoznając sprawę dokona oceny zakwestionowanych wydatków z perspektywy przytoczonych powyżej kryteriów zaliczenia danego wydatku do kosztów podatkowych. Zgodzić się natomiast należy z organem w kontekście powyższego, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje kwestia wzajemnych powiązań organizacyjnych i majątkowych pomiędzy Spółką a spółkami zależnymi. Odnosząc się natomiast do kolejnej kwestii spornej zawyżenia kosztów uzyskania przychodów 2013 r. o kwotę zapłaconych odsetek od tej części pożyczki, która została potrącona w celu konwersji wierzytelności na kapitał zapasowy ([...] zł), a więc o kwotę [...]zł, Sąd podzielił ocenę organów w tym zakresie. Jeszcze raz przypomnieć trzeba, że Spółka przeznaczyła zaciągnięte pożyczki na sfinansowanie nabycia udziałów w [...]. Objęcie udziałów nastąpiło w drodze potrącenia wierzytelności Spółki w wysokości [...] zł w celu konwersji na kapitał zakładowy [...] oraz na kapitał zapasowy [...] zł. Skoro więc w wyniku dokonanej transakcji Spółka uzyskała przychód w wysokości nominalnej wartości udziałów w [...] (kwota [...] zł) to tym samym do kosztów uzyskania przychodów, mogły zostać zaliczone jedynie odsetki w kwocie [...]zł (łączna wartość odsetek zapłaconych od pożyczki w kwocie [...]zł pomniejszona o odsetki w kwocie [...]zł, tj. odsetki przypadające na część pożyczki przeznaczonej na kapitał zapasowy). Istota sporu sprowadza się do podatkowej klasyfikacji odsetek od pożyczek zaciągniętych na objęcie udziałów w [...]. Rację ma organ wskazując, że konwersja wierzytelności na kapitał zawsze będzie wniesieniem wkładu niepieniężnego (niezależnie od tego jak zostanie zakwalifikowana na gruncie prawa cywilnego) i w konsekwencji skutki podatkowe samej transakcji objęcia udziałów, jak również późniejszego zbycia, powinny odpowiadać skutkom wniesienia wierzytelności własnej jako wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej. To z kolei oznacza jak prawidłowo zwrócił na to uwagę organ: - obowiązek Spółki rozpoznania przychodu podatkowego na moment objęcia udziałów - w wysokości wartości nominalnej tych udziałów. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.p. "przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: nominalna wartość udziałów (akcji) w spółce kapitałowej albo wkładów w spółdzielni objętych w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część; przepisy art. 14 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio"', - prawo Spółki ujęcia kosztu podatkowego przy sprzedaży tych udziałów, również w wysokości ich wartości nominalnej. Stosownie bowiem do treści art. 15 ust. 1k pkt 1 u.p.d.o.p. "w przypadku odpłatnego zbycia udziałów (akcji) w spółce albo wkładów w spółdzielni objętych w zamian za wkład niepieniężny, na dzień zbycia tych udziałów (akcji), wkładów, koszt uzyskania przychodów ustała się w wysokości nominalnej wartości objętych udziałów (akcji), wkładów z dnia ich objęcia - jeżeli te udziały (akcje), wkłady zostały objęte w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część". Z powyższych przepisów wynika więc, iż organ prawidłowo uznał, że Skarżąca w związku z omawianą transakcją uzyskała przychód w wysokości nominalnej wartości udziałów uzyskanych w spółce zależnej . Powyższe z kolei oznacza, że odsetki od zaciągniętej pożyczki, która została przeznaczona na pożyczkę skonwertowaną na kapitał zakładowy [...] stanowią w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. koszty uzyskania przychodów. Kosztami uzyskania przychodów nie będą jednak odsetki od tej części pożyczki, która została przeznaczona na kapitał zapasowy spółki zależnej, gdyż z treści przepisów u.p.d.o.p. jednoznacznie wynika, że objęcie udziałów powyżej ich wartości nominalnej jest w swych skutkach podatkowych neutralne. Skoro zatem, nadwyżka ponad kapitał zakładowy spółki, nie stanowi dla spółki dokonującej konwersji wierzytelności przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, to tym samym, zapłaconych odsetek od pożyczki nie można uznać za koszt uzyskania przychodu. Jedynie na marginesie Sąd zwraca uwagę, że problem materialnoprawny zaistniały w niniejszej sprawie prowadził do licznych rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ostatecznie NSA w powiększonym składzie 7 sędziów wydał w dniu 20 lipca 2015 r. wyrok w sprawie o sygn. II FSK 1772/13, w którym NSA wyraził pogląd, że wartość nominalna udziałów jest kategorią stałą już ze swej natury, przez co nie może podlegać zmianom, nawet wówczas, gdy wartość rynkowa przedmiotu aportu odbiega od wartości rynkowej. Zawarte w art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.p. odesłanie do art. 14 ust. 1 – 3 należy rozumieć jako odesłanie do ich stosowania "odpowiedniego", czyli uwzględniającego różnice pomiędzy instytucją regulowaną przepisem odsyłającym, a instytucją regulowaną przepisem, do którego następuje odesłanie. Wskazując na przepisy Kodeksu spółek handlowych (art. 154 § 3, art. 309 § 1) NSA uznał, że skoro ustawodawca – na gruncie prawa handlowego – zezwala na wniesienie do spółki kapitałowej aportu o wartości rynkowej przekraczającej wartość udziałów (akcji), wyjaśniając sposób ujawnienia agio (tj. przeznaczenia agio na kapitał zapasowy), to nie można uznać, że jednocześnie ten sam ustawodawca obliguje organy podatkowe do podwyższenia wartości przychodu z tytułu objęcia udziałów w każdej sytuacji, gdy wartość rynkowa aportu będzie wyższa od wartości nominalnej udziałów (akcji), ale nadwyżka taka zostanie ujawniona i przeniesiona na kapitał zapasowy. W konkluzji NSA ocenił, że w świetle art. 12 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 14 ust. 1 – 3 u.p.d.o.p. organy podatkowe nie są uprawnione do określenia przychodu spółki wnoszącej aport w innej wysokości, niż wartość nominalna objętych udziałów. Za tym wnioskiem przemawia ponadto, niezależnie od wcześniejszej argumentacji, także wykładnia systemowa omawianych przepisów, która wymaga w sprawie uwzględnienia art. 15 ust. 1k pkt 1 u.p.d.o.p., dotyczącego metody ustalania kosztów uzyskania przychodu. Otóż przepis ten stanowił, że w przypadku zbycia udziałów objętych w zamian za aport taki, jak w mniejszej sprawie, kosztem tym jest nominalna wartość objętych udziałów. Dla zachowania zasady współmierności przychodów i kosztów ich uzyskania konieczne jest uznanie, iż przychodem powinna być wartość nominalna udziałów, skoro taka wartość – i tylko taka – jest kosztem uzyskania tego przychodu w dacie zbycia udziałów. Wbrew zarzutom skargi organy nie twierdziły, że w sprawie ma zastosowanie art. 15 ust. 1k pkt 1 u.p.d.o.p. Organy odwoływały się jedynie do treści tego przepisu w związku z klasyfikacją prawnopodatkową zapłaconych odsetek od zaciągniętej pożyczki. Z powyższych względów Sąd zaakceptował poglądy organu w tym zakresie. Przechodząc natomiast do oceny zarzutów w kwestii usług hedgingowych, zauważyć należy, że sporem objęta jest realizacja transakcji związanych z zabezpieczeniem kursu waluty w części dotyczącej farmy wiatrowej [...] na kwotę [...]zł. Spółka wskazała, że koszty ujęte na łączną kwotę [...]związane były z zabezpieczeniem wahania kursów walut w przypadku płatności dokonywanych w innej walucie niż waluta udzielonego Spółce kredytu bankowego. Nadto wyjaśniła, że konieczność poniesienia w/w kosztów była związana z wymogami stawianymi przez banki udzielające kredytu, w zakresie zabezpieczenia płatności realizowanej w walucie innej niż waluta udzielonego kredytu oraz z bieżącym stanem zaawansowania prac związanych z realizacją farmy wiatrowej, a tym samym weryfikacją harmonogramu płatności wykonawcom. Jednocześnie Spółka wyjaśniła, iż ze względu na fakt, że to ona zgodnie z zapisami umowy była kredytobiorcą oraz że planowano połączenie spółek "uwzględnione również w zapisach umowy kredytowej", wskazanymi powyżej wydatkami Spółka nie obciążyła [...] Wydatki te zostały więc ujęte jako koszty uzyskania przychodu Spółki w roku 2013r., czyli w roku ich poniesienia. W ocenie powyższej kwestii Sąd podziela stanowisko organów podatkowych. Zgodzić bowiem należy się, że Spółka w związku z zaciągnięciem kredytu inwestycyjnego w walucie polskiej, nie ponosiła żadnego ryzyka wahań kursów walutowych. Również fakt, iż w walucie polskiej udzielone zostały przez Spółkę pożyczki na rzecz podmiotów zależnych, potwierdza, że zawarcie umów pożyczek nie uzasadniało ponoszenia jakichkolwiek opłat hedgingowych. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy fakt nieponoszenia żadnego ryzyka walutowego potwierdziła również sama Spółka m.in. w piśmie z dnia [...] r. Nie ma sporu, że transakcje walutowe dotyczyły wyłącznie dostaw realizowanych podczas realizacji projektu farmy wiatrowej [...], gdzie kontrahent dostarczający turbiny niezbędne do uruchomienia farmy wiatrowej tj. spółka [...], wystawiał faktury za ich dostawę w walucie obcej euro, jednak odbiorcą turbin była [...], nie zaś Skarżąca. Zatem słuszna jest ocena, że przedmiotowe transakcje nie dotyczyły działalności prowadzonej przez badaną Spółkę. Nie nabywała ona bowiem w 2013 roku we własnym imieniu żadnych turbin wiatrowych oraz nie realizowała budowy farmy wiatrowej, z której mogłaby uzyskiwać przychody ze sprzedaży energii elektrycznej. Skoro więc wydatki związane z zagwarantowaniem kursu walutowego dotyczyły działalności prowadzonej przez inny podmiot, tj. [...] to tym samym nie były one związane z przychodami uzyskiwanymi przez Skarżącą. Zgodzić się należy, iż powyższej oceny nie zmienia stwierdzenie Strony, iż pozyskanie finansowania z kredytu nie byłoby możliwe bez spełnienia wymogów nałożonych przez banki, a jednym z nich był obowiązek wdrożenia środków zabezpieczających Spółkę przed negatywnymi skutkami wahań kursów. Przyznać należy, że co prawda banki finansujące daną inwestycję mogą zobowiązać kredytobiorców do wykonania pewnych czynności, których niewykonanie wiązałoby się z brakiem uruchomienia środków, jednak organy podatkowe nie oceniają jednak zasadności zawartych pomiędzy pomiotami umów, ale dokonują oceny, czy w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poniesione przez Spółkę wydatki mogą stanowić jej koszty uzyskania przychodów. Sąd w pełni podziela stanowisko, iż same zapisy umowy kredytowej potwierdzają, iż sporne wydatki związane były z działalnością [...], nie zaś Skarżącej co zaś wyklucza możliwość uznania ich za koszty uzyskania przychodów Spółki. Zgodnie bowiem z punktem 18.1.1. umowy kredytowej Spółka była zobowiązana do zabezpieczenia swoich zobowiązań płatniczych powstałych zgodnie z Umową TSA na dzień podpisania umowy kredytowej i wyrażonych w walucie innej niż PLN. Z kolei również w myśl umowy kredytowej "umowa TSA" oznaczała umowę przewidującą m.in. zakup turbin zawartą pomiędzy Kredytobiorcą B (czyli [...] i Wykonawcą Umowy TSA dla projektu [...] (tj. [...]). Z powyższego więc wynika, iż pomimo, że w punkcie 18.1.1 umowy kredytowej wskazano, że Skarżąca była zobowiązana do zabezpieczenia swoich zobowiązań płatniczych dokonywanych w walutach obcych, to w rzeczywistości zawarte transakcje hedgingowe ściśle związane były z zobowiązaniami płatniczymi [...], nie były to więc transakcje Skarżącej do których zabezpieczenia zobowiązała się w umowie. Okoliczność ta przemawia zaś za tym, iż Spółka poniesionymi przez siebie wydatkami powinna obciążyć [...], jako że to działalność tego podmiotu narażona była na ryzyko walutowe. Skoro więc Spółka w 2013 r. jak sama potwierdza, powyższego nie uczyniła, to tym samym nie miała prawa rozpoznać ich jako własne koszty uzyskania przychodów Zatem w odniesieniu do transakcji hedgingowych, w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma cel zawarcia [...] operacji i fakt, iż miały one ścisły związek z działalnością podmiotu zależnego. Trafnie stwierdził organ, że przy dokonaniu oceny zasadności zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów liczy się podatkowa kwalifikacja kosztów, a nie powiązania istniejące pomiędzy podmiotami zależnymi, które z podatkowego punktu widzenia należy traktować jako oddzielne podmioty. Podkreślane przez Stronę planowane połączenie Skarżącej z [...] nastąpiło dużo później, w innym roku podatkowym, natomiast w roku 2013 były one oddzielnymi podatnikami. Tymczasem wahania kursów walut mogły mieć bezpośredni wpływ jedynie na wynik finansowy [...] nie zaś Skarżącej. To [...] narażona była na ponoszenie wyższych bądź niższych od zakładanych kosztów zakupu turbin wiatrowych. Sam fakt, iż z gospodarczego punktu widzenia Skarżąca była zainteresowana osiąganiem jak najlepszych wyników finansowych przez [...], nie może uzasadniać zaliczenia do jej kosztów uzyskania przychodów spornych wydatków ściśle związanych z działalnością innego podmiotu. Sąd w pełni podziela zatem stwierdzenie organu odwoławczego, iż nie można zgodzić się ze Stroną, iż zawarcie transakcji hedgingowej służyło zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki. Czym innym bowiem jest konieczność wykonania zapisów umowy kredytowej, a czym innym zakwalifikowanie wydatków, do których poniesienia zobowiązana była Skarżąca do kosztów uzyskania przychodów. Skoro zabezpieczenia były ściśle związane z działalnością innego podmiotu, to Spółka nie obciążając ww. kosztami [...] nie zabezpieczyła swojego źródła przychodów. Przechodząc dalej, do oceny sporu w zakresie zasadności zastosowania przez organ podatkowy instytucji szacowania dochodu, o której mowa w art. 11 u.p.d.o.p. przypomnieć należy, że Skarżąca kwestionuje stanowisko organów w tym zakresie, uznając, że jest ono błędne i nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. W kwestii szacowania dochodu, na wstępie wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.p. - jeżeli: 1) podatnik podatku dochodowego mający siedzibę (zarząd) lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej "podmiotem krajowym", bierze udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu przedsiębiorstwem położonym za granicą lub w jego kontroli albo posiada udział w kapitale tego przedsiębiorstwa, albo 2) osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania albo siedzibę (zarząd) za granicą, zwana dalej "podmiotem zagranicznym", bierze udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu podmiotem krajowym lub w jego kontroli albo posiada udział w kapitale tego podmiotu krajowego, albo 3) te same osoby prawne lub fizyczne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotem krajowym i podmiotem zagranicznym lub w ich kontroli albo posiadają udział w kapitale [...] podmiotów - i jeżeli w wyniku takich powiązań zostaną ustalone lub narzucone warunki różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, i w wyniku tego podmiot nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od [...], jakich należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały - dochody danego podmiotu oraz należny podatek określa się bez uwzględnienia warunków wynikających z [...] powiązań. Stosownie zaś do brzmienia ust. 4 tego przepisu, przepisy ust. 1-3a stosuje się odpowiednio, gdy: 1) podmiot krajowy bierze udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu innym podmiotem krajowym lub w jego kontroli albo posiada udział w kapitale innego podmiotu krajowego, albo 2) te same osoby prawne lub fizyczne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotami krajowymi lub w ich kontroli albo posiadają udział w kapitale tych podmiotów. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 2 u.p.d.o.p., dochody o których mowa w ust. 1, określa się w drodze oszacowania, stosując metody: 1) porównywalnej ceny niekontrolowanej, 2) ceny odprzedaży, 3) rozsądnej marży ("koszt plus"). Jeżeli nie jest możliwe zastosowanie powyższych metod, stosuje się metody zysku transakcyjnego (art. 11 ust. 3). Mając na uwadze powyższe uregulowania, należy wskazać, że powołane przepisy wymieniają trzy podstawowe metody szacowania dochodu podmiotu powiązanego, nie wprowadzają jednak pomiędzy nimi żadnej hierarchii, a więc są one równorzędne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2004 r. sygn. akt FSK 277/04, publ. w LEX nr 171740). Szczególne przypadki i warunki ustalania wartości rynkowej dóbr niematerialnych i usług regulują przepisy rozdziału 5 rozporządzenia z 10 września 2009 r. I tak przepis § 21 ww. rozporządzenia stanowi, że jeżeli podatnik udzieli podmiotowi powiązanemu z tym podatnikiem pożyczki (kredytu) lub otrzyma taką pożyczkę (kredyt) niezależnie od ich celu i przeznaczenia, albo też udzieli lub otrzyma w jakiejkolwiek postaci gwarancję lub poręczenie, ceną rynkową za taką usługę są odsetki lub prowizja, jakie uzgodniłyby za taką usługę, świadczoną na porównywalnych warunkach, podmioty niezależne. Wartość rynkową odsetek określa się na podstawie wysokości najniższych odsetek, jakie dany podmiot musiałby zapłacić podmiotowi niezależnemu za uzyskanie pożyczki (kredytu) na podobny okres w porównywalnych warunkach (ust. 2). Zatem, w sytuacji, gdy w wyniku powiązań, o których mowa w art. 11 u.p.d.o.p. zostaną ustalone lub narzucone warunki różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, i w wyniku tego podmiot nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały - dochody danego podmiotu oraz należny podatek określa się bez uwzględnienia warunków wynikających z tych powiązań. Dochody te określa się w drodze oszacowania. Wynikająca z przepisów art. 11 u.p.d.o.p. kompetencja organu podatkowego do szacunkowego ustalania dochodów podatnika jest dopuszczalna po spełnieniu (udowodnieniu) wszystkich przesłanek zawartych w tych przepisach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1422/07, publ. w LEX nr 508232). Innymi słowy, organ podatkowy uprawniony jest do określenia dochodów podatnika oraz należnego podatku, bez uwzględnienia warunków wynikających z istniejących powiązań, jeżeli: po pierwsze, podatnik jest powiązany kapitałowo z innym podmiotem; po drugie, w związku z istnieniem takich powiązań podatnik wykonuje świadczenia na warunkach odbiegających od warunków ogólnie stosowanych w czasie i w miejscu wykonywania świadczenia; po trzecie, w wyniku tych powiązań i wykonywania świadczeń na warunkach korzystniejszych podatnik nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby warunki tych świadczeń nie odbiegały od warunków rynkowych. Podkreślenia przy tym wymaga, że przepisy art. 11 u.p.d.o.p. są przepisami szczególnymi i stanowią wyjątek od zasady wyrażonej w art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p., zgodnie z którą przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód rzeczywisty (faktycznie uzyskany przez podatnika), tj. dochód, który stanowi nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania. Jeżeli podatnik wykorzystuje powiązania z innymi podmiotami dla wykazania dochodów odbiegających (niższych) od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby tego rodzaju powiązania nie miały miejsca, opodatkowaniu może podlegać dochód potencjalny, tj. taki, jaki podatnik mógłby osiągnąć, gdyby nie wystąpiły przewidziane w ustawie powiązania. W tych przypadkach norma zawarta w art. 11 ust. 2 u.p.d.o.p. zezwala na odrzucenie ogólnych zasad opodatkowania dochodów i określenie dochodów w drodze szacowania. Zauważyć również należy, że u podstaw regulacji zawartych w art. 11 u.p.d.o.p. leży założenie, by wszelkie transakcje były zgodne z warunkami rynkowymi, tj. warunkami, jakie uzgodniłyby podmioty niezależne, znajdujące się w takiej samej lub w zbliżonej sytuacji. Skutkiem nieprzestrzegania tej zasady przez podmioty powiązane w sposób określony w art. 11 u.p.d.o.p. może być oszacowanie i przypisanie dochodów, które te podmioty powinny osiągnąć w normalnych (rynkowych) warunkach, a w konsekwencji zwiększenie należności podatkowych tego podatnika, który wykorzystując tego rodzaju powiązania zmniejszył swój dochód. Z treści wskazanego przepisu art. 11 u.p.d.o.p wynika zatem, że organ podatkowy uprawniony jest do określenia dochodów podatnika oraz należnego podatku, bez uwzględnienia warunków wynikających z istniejących powiązań, jeżeli: po pierwsze, podatnik jest powiązany kapitałowo z innym podmiotem; po drugie, w związku z istnieniem takich powiązań podatnik wykonuje świadczenia na warunkach odbiegających od warunków ogólnie stosowanych w czasie i miejscu wykonywania świadczenia; po trzecie, w wyniku tych powiązań i wykonywania świadczeń na warunkach korzystniejszych podatnik nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby warunki tych świadczeń nie odbiegały od warunków rynkowych. Na gruncie niniejszej sprawy niekwestionowana jest okoliczność, że spółki są podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11 ust. 1, 4 i 5a u.p.d.o.p., a powiązania te mają charakter kapitałowy i osobowy. W konsekwencji transakcje przez nie zawarte są transakcjami pomiędzy podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów art. 11 u.p.d.o.p. Natomiast kwestionowana jest przez Skarżącą okoliczność że w związku z istnieniem takich powiązań Spółka udzieliła pożyczek na warunkach odbiegających od warunków ogólnie stosowanych w czasie i miejscu wykonywania świadczenia. Podkreślić w tym miejscu należy (powołując się na uzasadnienie wyroku WSA w Gdańsku z dnia 28.12.2016r., sygn. akt I SA/Gd 1089/16), iż "pozostawanie w związku kapitałowym lub osobowym w jego rozumieniu nie jest w jakikolwiek sposób sankcjonowane; sam fakt powiązań gospodarczych nie może rodzić ujemnych skutków podatkowych dla podmiotów powiązanych. Znaczenie podatkowe ma natomiast wykorzystywanie tych powiązań i związków do zmiany poziomu opodatkowania wbrew obowiązkowi ustawowemu. Wykorzystywanie w takim celu pozycji podmiotów powiązanych znajduje sankcję podatkową, którą jest szacunek dochodu (...). Celem szczególnej regulacji prawnej z art. 11 u.p.d.o.p. jest bowiem zabezpieczenie interesów Skarbu Państwa przed takimi działaniami podatników, które polegają na stosowaniu we wzajemnych transakcjach cen odbiegających od rynkowych, po to aby osiągnąć korzystny dla siebie rezultat podatkowy. O przerzucaniu dochodu można mówić wówczas, gdy wykaże się, że podatnik miał możliwość osiągnięcia dochodu, jakiego należałoby oczekiwać. Oznacza to, że zawarte w art. 11 u.p.d.o.p. unormowania chronią interesy fiskalne wierzyciela podatkowego przed erozją podstawy opodatkowania na skutek zawierania przez podmioty pozostające ze sobą w szczególnych związkach transakcji, których ceny odbiegają od wolnorynkowych, tj. odbiegają od cen, jakie ustaliłyby ze sobą podmioty niepowiązane. Zgodnie z § 3 ust .1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 września 2009 r. w sprawie sposobu i trybu określania dochodów osób prawnych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób prawnych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1186 z późn. zm.) organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej określają w drodze oszacowania dochód podmiotu powiązanego w wysokości, jaką ustaliłyby między sobą niezależne podmioty. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 2 w celu oszacowania dochodu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się wyłącznie metody, o których, mowa w § 12-18, z zachowaniem zasad określonych w rozdziałach 2, 5 i 5a. Oszacowany w ten sposób dochód uznaje się za wartość rynkową. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2a przy wyborze metody, o której mowa w ust. 2, organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej uwzględniają w szczególności: 1) przebieg transakcji, w tym funkcje, jakie wykonują dane podmioty w porównywanych transakcjach, biorąc pod uwagę angażowane przez nie aktywa, obejmujące również dobra materialne i niematerialne niezaliczone do aktywów, kapitał ludzki oraz ponoszone ryzyka; 2) dostępność wiarygodnych informacji, niezbędnych do zastosowania wybranej metody, w szczególności dotyczących porównywalnych transakcji lub podmiotów; 3) porównywalność transakcji lub podmiotów, która powinna odpowiadać zasadom określonym w rozdziale 2. Natomiast w myśl § 21 ust 3 dokonując określenia, o którym mowa w ust. 2, należy uwzględnić wszystkie istotne okoliczności związane z konkretnym przypadkiem, a w szczególności: 1) kwotę pożyczki (kredytu) oraz okres, na jaki została udzielona; 2) charakter i cel pożyczki (kredytu); 3) ryzyko i zabezpieczenie pożyczki (kredytu), z uwzględnieniem specjalnych warunków, jakie pożyczkodawca (kredytodawca) mógłby przyznać pożyczkobiorcy (kredytobiorcy) niezależnemu; 4) walutę pożyczki (kredytu), ryzyko zmian kursów walut, kosztów środków zabezpieczających pożyczkę (kredyt) oraz środków ograniczających ryzyko zmiany kursów walut; 5) wysokość prowizji. Bezspornym w sprawie jest, że Skarżąca posiadała 100 % udziałów w [...] i [...]. Zgodnie więc z przepisami art. 11 ust. 4 w związku z art. 11 ust. 5a u.p.d.o.p. - były to podmioty powiązane. Skarżąca udzielała pożyczek spółkom zależnym. Zdaniem organów pożyczki te udzielane były na warunkach korzystniejszych od warunków rynkowych, Spółka pośredniczyła w przekazaniu środków pieniężnych podmiotom powiązanym na realizację inwestycji w postaci farm wiatrowych, nie wykazując przy tym zysku przy przyjętym oprocentowaniu. Spółka w badanym roku 2013 stosowała przy tym takie same oprocentowanie, jakie sama była zobowiązana zapłacić na rzecz podmiotów, od których pozyskiwała środki. Spółka pełniła ograniczoną funkcję przy budowie elektrowni wiatrowych (pośredniczyła jedynie przy przekazaniu środków). Mimo to jednak ponosiła koszty związane z udziałem w tych transakcjach i dodatkowo narażona była na potencjalne ryzyko zmniejszenia możliwości płatniczych spółek zależnych będących efektem np. różnych trudności na rynku dostaw energii, co z kolei oznaczałoby trudności Spółki przy regulowaniu jej zobowiązań. Zdaniem organu, każdy niezależny podmiot oczekiwałby odpowiedniego wynagrodzenia za prowadzoną przez siebie działalność. Prowadzenie bowiem działalności przy założeniu, że zysk nie zostanie osiągnięty, jest nielogiczne (chyba że uznamy, iż jest to działalność charytatywna). Spółka od początku postępowania wyjaśniała, że takie oprocentowanie wynikało ze strategii gospodarczej, jaka została przyjęta przez podmioty uczestniczące w realizacji inwestycji budowy farm wiatrowych. Podmioty te bowiem założyły, że niskie oprocentowanie z początkowych lat realizacji inwestycji zostanie zwiększone w przyszłości wraz z rekompensatą po osiągnięciu odpowiednich wyników finansowych przez [...] i [...]. W toku postępowania ustalono, iż taka sytuacja nastąpiła w 2014 r., lecz – zdaniem organów - beneficjentem zwiększonego oprocentowania wraz z rekompensatą byli udziałowcy Spółki, a nie badana Spółka. Płaciła ona bowiem od sierpnia 2014 r. na rzecz udziałowców odsetki według zwiększonego oprocentowania WIBOR + 4,95 % (wcześniej 2%) i takie też oprocentowanie ustaliła na rzecz podmiotów powiązanych. Ponadto na ocenę przyjętej strategii miały wpływ zdarzenia, mające miejsce w 2014 i 2015 roku, tj. kolejne konwersje długu na kapitał i połączenie we wrześniu 2015 r. badanej Spółki z [...]. Organ zauważył, że w chwili dokonania konwersji oraz połączenia Spółki z [...], roszczenia Skarżącej względem pożyczkobiorców z tytułu udzielonych wcześniej pożyczek przy niskim oprocentowaniu wygasły, co z kolei oznacza, iż Spółka nie mogła liczyć na ustaloną (zgodnie z przyjętą strategią) rekompensatę polegającą na spłacie w przyszłości przez podmioty zależne pożyczek o podwyższonym oprocentowaniu i tym samym wyrównanie niższych dochodów z okresu wcześniejszego. Przystępując do oceny tych ustaleń organów Sąd wskazuje na utrwalony pogląd a wyrażony między innymi w wyroku NSA z 25.06.2008 r., II FSK 555/07, LEX nr 392693: "Ciężar wykazania wszelkich przesłanek w przepisie art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych określonych, a także zachodzących między nimi zależności, spoczywa na organie podatkowym. Ustalenia mieszczące się w hipotezie normy prawnej powinny mieć cechy oczywistych, logicznych wniosków wynikających z zebranego materiału dowodowego". W ocenie Sądu nie zawsze cena odbiegająca od cen stosowanych z innym kontrahentem świadczy o nierynkowym charakterze transakcji. Również brak zysku w określonych sytuacjach nie dowodzi specjalnego uprzywilejowania podmiotu powiązanego. Organy podatkowe muszą zbadać całokształt transakcji i wszystkie uwarunkowania na nią wpływające. W wyroku WSA w Warszawie z 16.04.2009 r., III SA/Wa 78/09, LEX nr 491946, czytamy: "Sprzedaż towaru bez zysku nie musi być wynikiem istniejących powiązań rodzinnych, lecz stanowić może konsekwencję normalnej, racjonalnej działalności gospodarczej, zmierzającej np. do zdobycia rynku albo wynikającej z utworzenia specjalistycznych, podmiotów gospodarczych, które wzajemnie się uzupełniają". W ocenie Sądu organy na gruncie niniejszej sprawy nie dokonały oceny powiązań w stopniu wystarczającym z perspektywy przyjętych przez Podatnika strategii gospodarczych a przede wszystkim jasnego brzmienia przywołanego przepisu § 3 ust. 2a i § 21 rozporządzenia. Przede wszystkim wskazać należy, że źródłem finansowania pożyczek udzielanych przez Skarżącą były kredyty. Między innymi był to kredyt na podstawie umowy kredytowej z dnia [...] r. Umowa ta zawarta była pomiędzy [...] jako Pierwotnym Kredytodawcą i Organizatorem i [...] Bankiem [...] S.A. jako Pierwotnym Kredytodawcą, a [...] Sp. z o.o. (obecnie – Skarżąca), [...] jako Kredytobiorcami i [...], [...] Sp. z o.o. jako Współdłużnikami. Umowa dotyczyła kredytu w znacznej wysokości bo do [...] PLN oraz [...] w związku z refinansowaniem budowy farmy wiatrowej o mocy 50MW w okolicach [...] oraz budową farmy wiatrowej o mocy 54 MW w okolicach [...]. W ocenie Sądu organy obu instancji przyjmując, że pożyczki udzielane przez Skarżącą podmiotom zależnym były udzielane na warunkach korzystniejszych od warunków rynkowych w sposób niewystarczający uwzględniły fakt, że przecież podmioty zależne były współdłużnikami zaciągniętego kredytu, który następnie stał się źródłem udzielania kwestionowanych pożyczek. Sąd podziela stanowisko Skarżącej, że prawidłowa ocena transakcji dokonywanych przez Spółkę powinna uwzględniać cel transakcji oraz warunki, na jakich Spółka otrzymywała środki finansowe od innych podmiotów a także rolę jaką pełniła Spółka przy przekazaniu kredytu . Jak wynika z przedstawionej przez Spółkę w toku kontroli podatkowej dokumentacji, transakcje zawierane przez Spółkę ze spółkami zależnymi są elementem istniejącej w latach 2012-2015 struktury finansowania inwestycji w farmy wiatrowe. W ramach tej struktury Spółka pełni w praktyce rolę spółki celowej, która pozyskuje finansowanie w postaci kapitału oraz pożyczek od podmiotów powiązanych i niezależnych banków, a następnie przekazuje to finansowanie spółkom zależnym, które są formalnie właścicielami oddzielnych farm wiatrowych. Powyższa struktura inwestycji, gdzie Spółki zależne są właścicielami oddzielnych farm wiatrowych, wynika z warunków stawianych przez inwestorów i instytucje finansujące dotyczące projektu inwestycyjnego. Jak wskazuje Spółka powyższe określenie jej roli w strukturze ma kluczowe znaczenie z następujących powodów: sytuacja finansowa i wiarygodność kredytowa Spółki jest pochodną sytuacji finansowej spółek zależnych - w praktyce inwestorzy jak i niezależne instytucje finansowe postrzegają przy udzielaniu finansowania Spółkę łącznie ze spółkami zależnymi jako jedną inwestycję, czego potwierdzeniem jest wymóg stawiany umową kredytu do przedstawiania danych finansowych na bazie skonsolidowanych wyników (art. 22 umowy kredytowej - Financial Covenants); Spółka pełni rolę pośrednika finansowego w transakcji udzielenia finansowania, niemniej należy podkreślić, że rola ta jest w dużej mierze ograniczona do przekazania środków pochodzących od inwestorów do spółek zależnych. Spółka nie wnosi istotnej wartości dodanej w transakcję - np. w postaci zwiększonej wiarygodności kredytowej czy dodatkowych zabezpieczeń (innych niż udziały w Spółkach zależnych). Powyższe znajduje potwierdzenie w samej umowie kredytowej - której stronami są nie tylko Spółka i banki, ale również spółki zależne, a kredytowanie zostaje udzielone bezpośrednio na cel finansowania inwestycji w [...] oraz refinansowania na lepszych warunkach inwestycji w [...]. Organ szacując przychód Spółki oparł się na wynikach badania benchmarketingowego dokonanego przez Spółkę z którego wynikało, iż przedział marży dla porównywalnych pożyczek, ustalony na warunkach rynkowych, powinien kształtować się jako 3,24 - 5,29 punktów bazowych. Organ przyjął marżę na poziomie 3,24. Tymczasem z analizy tej wynika również i to, że jeżeli stopa procentowa na początku trwania umowy była ustalona poniżej przedziału na warunkach rynkowych to przyjęcie później obciążenia odsetkami na poziomie WIBOR +495 pb będzie mieściło się w warunkach rynkowych. Organ odwoławczy zupełnie tą okoliczność pominął. Wskazać przy tym należy, iż organ odwoławczy co do ustalenia właściwej wysokości stopy procentowej w istocie w przeważającej mierze ograniczył się do oceny prawidłowości działań organu I instancji zamiast ponownie wszechstronnie rozpoznać sprawę w tym zakresie. Należy nadto podkreślić, iż z przedłożonej przez Spółkę dokumentacji dotyczącej cen transferowych oraz składanych przez nią wyjaśnień wynika, iż Skarżąca zdawała sobie sprawę z tego, iż ustalone przez nią oprocentowanie odbiegało od warunków rynkowych. Tłumaczyła jednak, iż powyższe wynikało ze strategii gospodarczej, jaka została przyjęta przez podmioty uczestniczące w realizacji inwestycji budowy farm wiatrowych. Podmioty te bowiem założyły, że niskie oprocentowanie z początkowych lat realizacji inwestycji zostanie zwiększone w przyszłości wraz z rekompensatą po osiągnięciu odpowiednich wyników finansowych przez [...] i [...]. W toku postępowania ustalono, iż taka sytuacja nastąpiła w 2014 r. W ocenie Sądu trudno a priori przesądzać o braku ekonomicznej racjonalności transakcji, tylko z uwagi na to, że oprocentowanie pożyczki udzielonej spółkom zależnym było w krótkim okresie czasu na tym samym poziomie co oprocentowanie kredytu bankowego, pozyskanego uprzednio na ten cel (tzn. na udzielenie pożyczki) przez Podatnika, a także zastosowano okres karencji w spłacie. Z punktu widzenia długofalowego interesu podatnika (pożyczkodawcy) istotniejsze znaczenie, niż przychód z udostępnionych spółce pieniędzy, może mieć zapewnienie temu podmiotowi środków finansowych pozwalających np. na odzyskanie albo utrzymanie płynności finansowej. Nie ulega wątpliwości, że przyjęcie prawnych regulacji w tym zakresie, miało na celu zapobieganie unikania bądź ograniczania opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej poprzez ich przerzucanie pomiędzy podmiotami gospodarczymi. Przerzucanie dochodów stanowi skutek stosowania tzw. cen transferowych, zwanych także cenami transakcyjnymi, jakie ustalają między sobą podmioty powiązane w rozumieniu przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych. Unormowania te w założeniu stanowić miały podstawę prawną, uprawniającą organ podatkowy do określenia w drodze oszacowania dochodu danego podmiotu oraz wynikającego z tego dochodu należnego podatku, w związku z dokonaniem świadczenia na rzecz podmiotu powiązanego kapitałowo, jeżeli w związku z istnieniem takiego powiązania świadczenie to zostało wykonane na warunkach korzystniejszych, odbiegających od warunków ogólnie stosowanych w czasie i miejscu wykonywania świadczenia, konsekwencją czego było niewykazanie dochodów albo wykazanie dochodów niższych od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby warunki tych świadczeń nie odbiegały od warunków ogólnie stosowanych w czasie i miejscu wykonywania świadczenia. Istotne zatem znaczenie dla ustalenia świadczeń porównywalnych, stosowanych przez podmioty niepowiązane, ma właściwa identyfikacja przedmiotu takich świadczeń. Jeszcze raz należy podkreślić że samo powiązanie między podmiotami nie rodzi jakichkolwiek konsekwencji podatkowych. Przeprowadzając analizę udzielonych pożyczek, organ winien uwzględnić przebieg transakcji, w tym funkcje, jakie wykonują dane podmioty, a także analizę angażowanych przez nie aktywów, obejmującą również dobra materialne i niematerialne niezaliczone do aktywów, kapitał ludzki oraz ponoszone ryzyka. Analiza podmiotów uczestniczących w transakcji powinna określać, którzy z jej uczestników wykonują funkcje, angażują aktywa oraz ponoszą ryzyka ekonomicznie ważne, tj. takie, które są najistotniejsze dla tworzenia wartości i zysków powstających w wyniku transakcji. Organ tych istotnych okoliczności nie uwzględnił dlatego też zdaniem Sądu naruszył art. 11 u.p.d.o.p. przyjmując w sposób przedwczesny i dowolny, że Skarżąca udzieliła podmiotom powiązanym pożyczek na warunkach korzystniejszych od warunków rynkowych. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni te okoliczności i z uwzględnieniem tych okoliczności oceni tą przesłankę. Przypomnieć należy, że dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej jest dominującym celem postępowania podatkowego i jak wskazano powyżej należy do podstawowych obowiązków organów podatkowych. Jedną z głównych zasad tego postępowania jest wynikająca z art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów. Oznacza ona, że organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów a orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nakłada ona też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich osobno i we wzajemnym ich związku. Zgodnie natomiast z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 i 187 § 1 O.p.) organ jest obowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co powinno polegać m.in. na koncentracji materiału dowodowego oraz jego ocenie w kontekście analizy przesłanek prawa materialnego. Wyrażona w art. 121 § 1 zasada zaufania do organów podatkowych wymaga miedzy innymi, by z uzasadnienia decyzji organu podatkowego wynikał jego sposób rozumowania, oraz dokonana wykładnia prawa. Zgodnie natomiast z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. wymaganym elementem decyzji jest jej uzasadnienia faktyczne i prawne. Z kolei według § 4 tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wymaganym elementem uzasadnienia decyzji jest ocena całokształtu materiału dowodowego. Ocenę taką można uznać za zgodną z art. 191 O.p., jeżeli podlegały jej wszelkie dowody zebrane w sprawie, związki między tymi dowodami, przy ocenie uwzględniono zasady doświadczenia życiowego, wiedzy dostępnej każdemu przeciętnemu człowiekowi, logiki. Ocena dowodów powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w którym organ ma obowiązek nie tylko zrelacjonować, jakie dowody przeprowadził i opisać je, ale również wyjaśnić, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a które uznał za niewiarygodne i z jakich powodów (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2016 r., II FSK 3666/14). Organ odwoławczy ma przy tym obowiązek odniesienia się do dowodów wskazywanych przez stronę oraz do jej argumentacji prezentowanej tak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w toku całego postępowania podatkowego. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z uzasadnienia kwestionowanej decyzji wynika, że organ naruszył art. 191 O.p. albowiem nie odniósł się do wszystkich argumentów podnoszonych przez Stronę. W rozpoznanej sprawie organ dokonał dowolnej oceny zebranych w sprawie dowodów i ustalonych przy ich pomocy okoliczności faktycznych, czym naruszył art. 191 O.p. Dokonując oceny materiału dowodowego w sposób nieuzasadniony organ wyciągnął z tych samych dowodów tylko wnioski które potwierdzały stawiane przezeń tezy. Wnioski wyciągnięte przez organ ze stwierdzonych w sprawie faktów nie opierały się na racjonalnym wynikaniu jednych faktów z drugich. Przy tym organ w sposób w sposób nieuzasadniony pomijał okoliczności świadczące na korzyść Skarżącej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obydwu instancji będą miały obowiązek uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. Organy będą miały obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe i przeprowadzić dowody wskazane przez Sąd w niniejszym wyroku jako niezbędne do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Następnie organy będą miały obowiązek ocenić skutki podatkowe ustalonego stanu faktycznego na podstawie przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.