II FSK 2698/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA - del. Sylwester Golec, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 56/18 w sprawie ze skargi A. D. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 grudnia 2017 r. nr 0113-KDIPT3.4011.271.2017.2.SK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. D. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 10 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 56/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. D. (dalej: "Skarżąca") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 grudnia 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Pełnomocnik Skarżącej wniósł skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 173 § 1 w zw. z art. 175 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skargę kasacyjną strona skarżąca oparła na następujących zarzutach: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 uppsa – naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. niezastosowanie art. 145 § 1 c uppsa i zastosowanie art. 151 uppsa poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji przy niestwierdzeniu i pomimo zasadności zarzutów stawianych w skardze i jej oddalenie, 2) na podstawie art. 174 pkt 2 uppsa – naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. a) dopuszczenie się błędu wykładni art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – poprzez pominięcie i niedokonanie tej wykładni z uwzględnieniem wyrażenia "zastrzeżeniem ust. 2", b) niewłaściwej ocenie co do zastosowania przepisu prawa materialnego art. 10 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – poprzez ich niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie od Skarżącej na rzecz Organu kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw prawnych, przeto podlega oddaleniu. W zakresie naruszenia prawa procesowego, autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi pierwszej instancji niezastosowanie "art. 145 § 1 c uppsa" i zastosowanie art. 151 tej ustawy poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo zasadności zarzutów stawianych w skardze. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy wskazać, że pierwszy z przywołanych przepisów został podany błędnie. Autor skargi kasacyjnej miał zapewne na myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a, stanowiący o innym naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji po przyjęciu, że przychód Skarżącej należy kwalifikować do źródła niestanowiącego działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.)) uznał, że konieczne było oddalenie skargi zgodnie z art. 151 P.p.s.a., a to oznacza, że nie naruszono wskazanych przepisów proceduralnych. Generalnie spór w rozpoznawanej sprawie dotyczył sposobu opodatkowania przychodu, uzyskanego przez Skarżącą z planowanej sprzedaży nieruchomości opisanej we wniosku (zarzut naruszenia prawa materialnego w pkt 2 a i b skargi kasacyjnej). Zdaniem Skarżącej, przychód ten powinien być opodatkowany jako przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej (a więc w trybie art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), natomiast według organu interpretacyjnego, do opodatkowania tego przychodu będą miały zastosowanie przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy. Nie ma pomiędzy stronami sporu co do tego, że przekazanie składników majątkowych, w tym nieruchomości, stanowiących środki trwałe w spółce jawnej tytułem wypłaty zysku, spowoduje przejście własności tych składników ze spółki jawnej na wspólników. Nie może być więc wątpliwości, że zmienia się właściciel takiego środka trwałego (nieruchomości), a czynność taka będzie miała charakter odpłatny jako zaspokojenie w naturze roszczenia strony o zwrot wkładu i wypłatę należnych, lecz niepodzielonych zysków. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wnioski sformułowane przez sąd administracyjny pierwszej instancji w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, a odnoszące się do ustaleń faktycznych sprawy. Jak słusznie ocenił WSA w Kielcach w obszernym i wyczerpującym uzasadnieniu: "Działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności nie stanowią działalności gospodarczej". W szczególności podkreślić należy, że Sąd wnikliwie rozważył kwestię kwalifikacji przychodu z planowanej przez Skarżącą sprzedaży nieruchomości, trafnie wskazując, że konstatacja organów, iż "Skarżąca dokona sprzedaży nieruchomości z majątku prywatnego" była prawidłowa. Powyższą ocenę Sąd pierwszej instancji uzasadnił analizą stanu faktycznego podanego we wniosku o udzielenie interpretacji, z którego wynikało, że Skarżąca nabyła ten składnik majątku spółki w wyniku rozwiązania spółki, jako zaspokojenie w naturze jej roszczenia o zwrot wkładu i wypłatę należnych lecz niepodzielonych zysków. Składnik majątku nie jest przy tym związany z prowadzoną przez nią (od 2017 r.) działalnością gospodarczą i nie jest wykazywany jako środek trwały. Niezależnie od powyższego nie można zgodzić się z argumentacją autora skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się błędu wykładni art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez pominięcie "zastrzeżenia ust. 2" i niewłaściwą regulacji zawartej w art. 10 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a cyt. ustawy, która odnosi się do sytuacji związanej z wycofaniem z działalności gospodarczej określonych składników majątkowych. W przedmiotowej sprawie – wbrew zapatrywaniu strony skarżącej – nie zaszły okoliczności, o których mowa w ostatnio przywołanym przepisie, gdyż z przedstawionego w stanie faktycznym wniosku jednoznacznie wynika, że Skarżąca otrzymała od spółki jawnej składnik jej majątku o charakterze niepieniężnym, tj. niezabudowaną działkę gruntu jako zaspokojenie w naturze jej roszczenia o zwrot wkładu i wypłatę należnych, lecz niepodzielonych gruntów. Skoro więc Skarżąca nabyła przedmiotową nieruchomość do majątku osobistego nie zaś w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to wówczas odpłatne zbycie tej nieruchomości, tj. niezabudowanej działki gruntu – nie będzie generować przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaważyć bowiem należy, że nieruchomość ta nigdy nie była (i nie jest) wykorzystywana na potrzeby prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej w zakresie przygotowywania posiłków domowych, nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie była nabyta w celu jej odsprzedaży. W konsekwencji, okoliczności przedstawione przez Skarżącą we wniosku przekonują o konieczności rozpatrywania skutków podatkowych zbycia przedmiotowej nieruchomości w kontekście art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, czyli sprzedaży nieruchomości z majątku prywatnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 in fine P.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto po myśli art. 204 pkt 1 tej ustawy.