I OSK 1083/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 788/16 w sprawie ze skargi A. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. W. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 20 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 788/16 oddalił skargę A. W. (dalej: "skarżący") na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego z [...] maja 2016 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] czerwca 2013 r., nr [...]. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ewentualnie wniósł o uchylenie ww. wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: “P.p.s.a."), tj. art. 41 ust. 2 pkt 7 i następne ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687, ze zm., dalej: "ustawa"), przez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie w stosunku do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji czego wydanie wyroku oddalającego skargę, przez uznanie, że skarżący wyczerpał swoim postępowaniem dyspozycję normy art. 41 ust 2 pkt 7 ustawy, gdy tymczasem okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby przerwany został skutecznie [...] kwietnia 2013 r. – tj. w dniu stawienia się do Komendy Powiatowej Policji w [...], a do której to nie został dopuszczony bez swojej winy (vide pismo skarżącego do Komendanta KPP w [...] z [...] kwietnia 2013 r. - akta sprawy WSA w Lublinie) lecz z uwagi na subiektywne przeświadczenie przełożonych, że podjęcie zadań służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym może negatywnie wpłynąć na relacje osobiste panujące w komendzie (vide notatka służbowa z [...] kwietnia 2013 r. - akta sprawy WSA w Lublinie), jak również z powodu skierowania skarżącego na badania lekarskie [...] kwietnia 2013 r. (vide polecenie wyjazdu służbowego z [...] kwietnia 2013 r. - akta sprawy WSA w Lublinie), które to z uwagi na ponowne okoliczności niezależne od niego zakończył [...] września 2013 r., a tym samym nie sposób było uznać, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada dyspozycji normy prawnej wyrażonej w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy; art. 41 ust 2 pkt 7 w zw. z art. 121c ust. 1 ustawy, przez błędną wykładnię art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego, przyjmując, że okres niedopuszczenia do służby z powodu braku aktualnego zaświadczenia lekarskiego wydawanego w trybie art. 229 § 2 i 4 kodeksu pracy, nie może być równoznaczny z podjęciem przez funkcjonariusza służby w tym dniu, gdy w rzeczywistości stawiennictwo skarżącego [...] kwietnia 2013 r. oraz wydanie skierowania na badania lekarskie spowodowało przerwanie okresu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, z uwagi na fakt, że usprawiedliwianie nieobecności w służbie odbywa się jedynie na podstawie zaświadczenia lekarskiego wystawionego zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy, i w konsekwencji błędnym przyjęciu, iż nie jest ważne z jakich powodów skarżący zaprzestał pełnienia służby, gdy tymczasem z literalnej i funkcjonalnej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy w sposób oczywisty wynika, że chodzi o okres zaprzestania służby z powodu choroby; II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) P.p.s.a w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy oraz w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 61 § 4 oraz w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., polegające na: a) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., poprzez niewłaściwą ocenę i przyjęcie przez Sąd, że organy administracji nie przekroczyły ram uznania administracyjnego wynikających z możliwości zastosowania wobec skarżącego trybu zwolnienia ze służby opartego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy, podczas gdy już na etapie postępowania toczącego się na skutek odwołania od Rozkazu Personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] Nr [...] z [...] czerwca 2013 r. w uzasadnieniu wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Rozkazu Personalnego Nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. organ odwoławczy praktycznie w całości zakwestionował prawidłowość ustaleń faktycznych oraz argumentację, która legła u podstaw podjęcia przez organ I instancji decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, jak również zastosowanie w wydanym rozkazie personalnym art. 108 § 1 K.p.a., także wytknął organowi, że ten bez skierowania skarżącego do właściwej komisji lekarskiej, celem ustalenia czy funkcjonariusz kiedykolwiek będzie mógł pełnić służbę w Policji dokonał jego zwolnienia, czym Komendant Powiatowy Policji w [...] w sposób istotny naruszył określone reguły procesowe - (vide R-z KWP w [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. - akta sprawy WSA w Lublinie); naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organ II instancji prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu, przez co w sposób oczywisty pozbawiły skarżącego możliwości złożenia istotnych wniosków dowodowych, które to przemawiały na jego korzyść, a tym samym błędnym uznaniu, że organ prowadzący postępowanie administracyjne wywiązał się z zasady wynikającej w art. 7 K.p.a., obligującej każdy organ do prowadzenia postępowania mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, i w konsekwencji oddalenie skargi, gdy tymczasem ustalony w sprawie stan faktyczny temu przeczy; naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy obu instancji przepisów o postępowaniu, tj. art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., a które to naruszenia w sposób istotny wpłynęły na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie, a na które to uchybienia konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego i sądowego zwracał uwagę skarżący i w konsekwencji czego uznanie przez Sąd, że treść uzasadnienia zaskarżonych rozkazów personalnych obu instancji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a., a organ nie uchybił normom prawnym ujętym w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., gdy tymczasem z treści uzasadnienia tychże rozkazów nie sposób jest nadal wywieść dlaczego organ I instancji, przy jednoczesnym zaniechaniu skierowania skarżącego do właściwej komisji lekarskiej celem zbadania jego dalszej zdolności do służby - zdecydował się na wybranie rozstrzygnięcia najbardziej niekorzystnego dla policjanta, zaniechał przeprowadzenia wywodu prawnego i faktycznego w przedmiotowej decyzji, a tym samym naruszenia te powinny doprowadzić Sąd do przekonania, że zaskarżone decyzje organu obu instancji należało uchylić w całości. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja mająca wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania w rozumieniu § 2 powołanego artykułu. W przedmiotowej sprawie nie występują żadne z wad wymienionych w ww. przepisie, które mogłyby świadczyć o nieważności postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Na uwzględnienie nie zasługiwały podniesione w niej zarzuty. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Rozpoznawana skarga oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 P.p.s.a. Biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna zawierała zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należało by się odnieść się do zarzutów dotyczących prawa procesowego, ponieważ dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny powoduje, że możliwa jest jego subsumcja pod odpowiednią normę prawną. W przedmiotowej sprawie jednak, mając na uwadze podniesione zarzuty, należy dokonać łącznej oceny zaskarżonego wyroku odnosząc się do istoty postępowania kontrolowanego przez Sąd I instancji. Istota sprawy sprowadza się bowiem do oceny, czy w sprawie zachodziły okoliczności, które uzasadniały zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Podstawą zwolnienia skarżącego ze służby stanowił art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W przedmiotowej sprawie nie było kwestia sporną, że skarżący [...] czerwca 2012 r. zaprzestał służby z powodu choroby i od tego dnia do [...] kwietnia 2013 r., a następnie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Nie jest również kwestionowane, że skarżący [...] kwietnia 2018 r. stawił się do służby i został skierowany na badania profilaktyczne. Kwestią sporną pozostawała okoliczność, czy fakt, że skarżący zgłosił się do podjęcia służby [...] kwietnia 2013 r. skutkował przerwaniem 12-mięsięcznego okresu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy. Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie zaistniała podstawa do zwolnienie skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy, gdyż skarżący z powodu choroby zaprzestał służby na okres 12 miesięcy. Sąd wskazał, że okres 12-miesięczny, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy, jest okresem ochronnym i na jego podstawie nie może być zwolniony ze służby policjant, który przebywał na zwolnieniu lekarskim krócej niż 12 miesięcy. Uznał również, że racjonalny ustawodawca, wprowadzając możliwość przebywania policjanta nieprzerwanie przez okres dwunastu miesięcy na zwolnieniu lekarskim, liczył się z możliwością, że nieobecność ta może być konsekwencją choroby, a mimo to zwolnienie policjanta ze służby pozostawił uznaniu organu. Sąd zwrócił także uwagę, że w ww. przepisie niechodzi o nieprzerwany okres zwolnienia lekarskiego, ale o nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby. Okoliczność zatem, że [...] kwietnia 2013 r. skarżący stawił się do służby, nie mając jej wyznaczonej w grafiku, i nie otrzymał tego dnia żadnych zadań, a jedynie skierowanie na profilaktyczne badania, nie jest równoznaczne z podjęciem przez niego służby w tym dniu. Wobec tego interpretacja przyjęta przez skarżącego przedmiotowego przepisu, że przerwał bieg 12 miesięcznego terminu, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie zgodził się z powyższym stanowiskiem Sądu I instancji. Stwierdził, że okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby został skutecznie przerwany [...] kwietnia 2013 r., bowiem tego dnia stawił się do służby, do której nie został dopuszczony bez swojej winy. W jego ocenie brak dopuszczenia do służby wynikał z subiektywnego przeświadczenia przełożonych, że podjęcie przez skarżącego zadań służbowych może negatywnie wpłynąć na relacje osobiste panujące w komendzie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że niniejszej sprawie organ miał podstawę do zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy. Nie można jednakże w pełni zgodzić się z uzasadnieniem powyższego rozstrzygnięcia. Aby bowiem w niniejszej sprawie można było stwierdzić przerwanie 12-miesięcznego okresu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy, skarżący winien jedynie spełniać przesłanki do dopuszczenia go do podjęcia służby. Z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego bezspornie wynika, że skarżący [...] kwietnia 2013 r. stawił się do służby i zgłosił gotowość do jej podjęcia. Samo jednakże zgłoszenie gotowości podjęcia służby nie mogło stanowić podstawy do uznania, że stan zdrowia skarżącego nie stanowi już przeszkody do ponownego podjęcia pracy. Z uwagi na fakt, iż skarżący przebywał do [...] kwietnia 2013 r. na zwolnieniu lekarskim trwającym ponad 30 dni, Komendant nie mógł dopuścić skarżącego do pracy bez stosowanego zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do podjęcia służby. Komendant w pierwszej kolejności zobligowany był zatem (co też uczynił w przedmiotowej sprawie) do skierowania skarżącego na badania profilaktyczne celem uzyskania przez niego ww. zaświadczenia. Stosownie bowiem do treści, obowiązującego od 18 kwietnia 2013 r., § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261) policjant podlega badaniom określonym w przepisach o służbie medycyny pracy w zakresie i w terminie wskazanym przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Przełożonym właściwym w sprawach osobowych, zgodnie z § 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, jest m.in. komendant powiatowy (miejski) Policji. W myśl § 3 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 916 z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz organizacji służby bhp w Policji (Dz.Urz.KGP z 2004 r. Nr 16, poz. 98), w celu zapewnienia bezpieczeństwa i higieny służby w Policji stosuje się odpowiednio przepisy działu X ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U,. z 1998 r., nr 21, poz. 94 ze zm., dalej: "K.p."), o ile przepisy ustawy o Policji i inne przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zawarty w tym dziale art. 229 § 2 K.p. stanowi, że pracownik podlega kontrolnym badaniom lekarskim w przypadku niezdolności do służby spowodowanej chorobą trwającej dłużej niż 30 dni, w celu ustalenia zdolności do wykonywania służby na dotychczasowym stanowisku, natomiast art. 229 § 4 K.p. określa, że pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku. Zwrócić należy uwagę, że skarżący po otrzymaniu [...] kwietnia 2013 r. skierowania na profilaktyczne badania nie dostarczył zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego brak przeciwwskazań do podjęcia służby (czy to na zajmowanym dotychczas czy też na innym stanowisku). Zamiast powyższego zaświadczenia przedstawił jedynie kolejne zwolnienie lekarskie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. Tym samym potwierdził, że z uwagi na zły stan zdrowia w dalszym ciągu nie może podjąć służby. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że niedopuszczenie go do służby [...] kwietnia 2013 r. wynikało z subiektywnego przeświadczenia przełożonych, że podjęcie przez niego zadań służbowych może negatywnie wpłynąć na relacje osobiste panujące w komendzie. Zaznaczenia wymaga, że jedynie w sytuacji, gdyby skarżący zyskał zaświadczenie lekarskie o możliwości podjęcia służby, można byłoby przyjąć, że jego stawienie się [...] kwietnia 2013 r. do służby stanowiło przerwanie biegu terminu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy. Taka sytuacja – jak już powyżej wskazano - w niniejszej sprawie nie wystąpiła. W związku z powyższym uznać należy, że jednodniowy brak zwolnienia lekarskiego, tj. [...] kwietnia 2013 r., w którym to dniu jak wyżej wskazano skarżący nie miał możliwości podjęcia służby z uwagi na brak dostarczenia stosownego zaświadczenia lekarskiego, nie mogło skutkować tym, iż organ nie mógł zwolnić skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy. Skarżący przebywając na zwolnieniach lekarskich nieprzerwanie od [...] czerwca 2012 r. do [...] kwietnia 2013 r., a następnie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] czerwca 2013 r., spełnił bowiem przesłankę zawartą w ww. przepisie. Zaprzestał służby z powodu choroby na okres ponad 12 miesięcy. Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby skutkować nadużyciami ze strony funkcjonariuszy, którzy aby uniknąć możliwości zwolnienia ze służby, na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy, zgłaszaliby przez jeden dzień gotowość podjęcia pracy, po czym znów składaliby zwolnienia lekarskie. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy ma podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia organ nie skierował skarżącego na badania w celu zbadania jego dalszej zdolności do służby. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy nie obliguje organu do skierowania skarżącego na badania przed zwolnieniem funkcjonariusza na jego podstawie. Jedyną bowiem przesłanką do zastosowania ww. przepisu jest upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez funkcjonariusza służby z powodu choroby. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy pozwalał na zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy. Jednocześnie podnieść należy, że powołane w skardze kasacyjnej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych, dlatego też stanowisko w nich wyrażone nie mogły znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, zwrócić należy uwagę, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany został pogląd, że decyzja w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą sądowoadministracyjną, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ Policji uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. W konsekwencji oznacza to, że w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służby w Policji, sąd administracyjny nie może wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać policjantem, czy też powinna zostać z grona tej formacji wykluczona. Może natomiast badać, czy rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby nie jest arbitralny lub czy nie został podjęty przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Biorąc powyższe pod uwagę, za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie braku dostatecznego wyjaśnienia przesłanek jakimi się kierował organ decydując się na zwolnienie skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy. Jak już powyżej wskazano, Sąd miał możliwość jedynie zbadania, czy organ mógł zastosować w niniejszej sprawie ww. przepis i czy uzasadnił w tym zakresie swoje rozstrzygnięcie. Stwierdzić także należy, że w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie w zakresie okoliczności przemawiającymi za zwolnieniem skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy. Organ wskazał, w jakim okresie skarżący zaprzestał pełnienia służby z uwagi na zwolnienia lekarskie, jak również czy ww. okres przekraczał 12 miesięcy. Wyjaśnił także, dlaczego stawienie się skarżącego [...] kwietnia 2013 r. na służbie nie świadczy o przerwaniu okresu zaprzestania służby. Sąd, oceniając legalność poddanego jego kontroli rozstrzygnięcia, mając na względzie treść art. 7 K.p.a., rozważył także słuszny interes strony, jak i interes społeczny. Przyjmując, że w rozpoznawanej sprawie należy dać prymat interesowi społecznemu, w sposób szczegółowy uzasadnił swoje stanowisko. Prawidłowo w tym zakresie zwrócił uwagę, że możliwość pozostawienia w służbie funkcjonariusza, który od 12 miesięcy zaprzestał służby z powodu choroby, winna być oceniana z punktu widzenia określonych w ustawie zadań oraz organizacji Policji, w tym uprawnień i obowiązków przełożonych w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych im jednostek oraz kształtowania składu osobowego podlegającego im zespołu ludzi oraz interesu służby. W przedmiotowej sprawie zaś, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, zgodzić się należy z organem, że niewątpliwie długotrwała nieobecność skarżącego w służbie miała wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki Policji, w której uprzednio pełnił służbę. Z jednej strony skutkowała ona zablokowaniem etatu i możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza, z drugiej strony stwarzała konieczność zapewnienia przez jednostkę Policji prawidłowej realizacji zadań, przez zobowiązanie funkcjonariuszy (dla których stanowiło to dodatkowe obciążenie) do wykonywania przez długi czas czynności skarżącego. Interes społeczny przejawiał się zatem w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań jednostki, w której skarżący pełnił służbę. W związku z powyższym zgodzić należy się z Sądem I instancji, że zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia granic uznania administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii naruszenia przez organ art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a. w zw. z art. 61 § 4 K.p.a., przez niepowiadomienie strony o terminie i miejscu, w którym będzie mógł zapoznać się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, Sąd I instancji prawidłowo uznał to za uchybienie procedury postępowania, ale nie mające wpływ na jego wynik. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie wykazał, że powyższe uchybienie w jakikolwiek sposób spowodowało dla niego negatywne skutki. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] w rozkazie personalnym z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] zakwestionował prawidłowości ustaleń faktycznych oraz argumentację, która legła u podstaw podjęcia przez organ I instancji decyzji w sprawie zwolnienie skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy, podnieść należy, że ww. decyzja została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 stycznia 2016 r., sygn. I OSK 1188/14. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Wojewódzki Policji, wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, która uwzględnia wytyczne wskazane w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.