IV SAB/Wa 84/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. S. i K. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania odwołania oddala skargę. W dniu 19 listopada 2012 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne z wniosku J. S. i K. S. w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie, przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Zarząd [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, która na skutek odwołania inwestorów została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.. Skarga J. S. i K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została oddalona wyrokiem z dnia 1 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1161/13, który na skutek ich skargi kasacyjnej został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 308/14 – wraz z postanowieniami organów uzgodnieniowych. Na wniosek strony, postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., Zarząd [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., a w rezultacie – decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...] – uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W dniu 16 grudnia 2016 r. odwołanie od tej ostatniej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wnieśli A. P. i D. P. Zostało ono przekazane organowi odwoławczemu w dniu 28 grudnia 2016 r.. Pismem z dnia 17 lutego 2017 r. J. S. i K. S. wezwali organ II instancji do usunięcia prawa odnośnie niezałatwienia w terminie sprawy z odwołania A. P. i D. P. od decyzji Zarządu [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...]. W dniu 20 lutego 2017 r. J. S. i K. S., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] we wskazanym wyżej postępowaniu odwoławczym. Zarzucając organowi zwłaszcza naruszenie art. 35 § 1, 2 i 3 kpa, art.12 § 1 i 2 kpa, a także art.36 § 1 i 2 kpa, skarżący wnieśli o: 1) stwierdzenie bezczynności organu; 2) zobowiązanie organu do załatwienia sprawy; 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) przyznanie od organu na rzecz skarżących kwoty 5.000 zł tytułem sumy pieniężnej wskazanej w art. 149 § 2 ppsa; 5) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Zarządu [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...] i umorzyło postępowanie przed organem I instancji wznowione przez niego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r.. W odpowiedzi na skargę J. S. i K. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w postępowaniu odwoławczym z odwołania wniesionego przez D. P. i A. P. od decyzji Zarządu [...] z dnia [...] października 2016 r., organ wniósł o jej oddalenie, względnie o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał m.in.., że niedotrzymanie miesięcznego terminu na załatwienie sprawy odwoławczej nastąpiło z uwagi na dużą ilość prowadzonych spraw. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 72/17, tut. Sąd odrzucił skargę stwierdzając, że w sprawie do doszło do wyczerpania przesłanki uprzedniego (tj. przed wniesieniem skargi) wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, gdyż skarga została wniesiona po upływie zaledwie 3 dni po tym wezwaniu. Na skutek skargi kasacyjnej J. S. i K. S. od powyższego orzeczenia, postanowieniem z dnia 24 stycznia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił je i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał m.in., że obecnie obowiązujące przepisy nie dają podstaw do określenia niezbędnego czasu na reakcję organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co oznacza, że skargę na bezczynność można wnieść następnego dnia po takim wezwaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 cytowanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: ppsa), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadkach określonych w punktach 1-4. Na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym. Art. 35 § 1 kpa stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Z kolei z § 3 powołanego artykułu wynika, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zważywszy na powyższe podkreślić należy, że w sprawach ze skarg na bezczynność nie obowiązuje zasada orzekania według stanu z daty wydania zaskarżonego aktu, ale sąd orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania. W sprawie takiej sąd zobowiązany jest nie tylko do ustalenia, że organ nie podjął w określonym terminie czynności do których był zobowiązany, lecz także do ustalenia i wyjaśnienia przyczyn, z powodu których organ nie wykonał określonych czynności w określonych terminach, mając przy tym na względzie także charakter sprawy i obowiązujący w sprawie tryb postępowania. W tym miejscu trzeba podkreślić, że choć rozpatrywanie skarg na bezczynność organów wiąże się przede wszystkim z ustaleniem zasadniczej okoliczności jaką jest zachowanie bądź przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy, to jednak nie jest tak, że przy ocenie bezczynności sąd administracyjny nie może uwzględniać żadnych innych uwarunkowań w jakich procedował organ administracji, do czego uprawnia treść art. 35 § 5 in fine kpa. Przepis ten nakazuje nie wliczać do terminów określonych w art. 35 § 1-4 kpa okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że niniejsza sprawa należy do kategorii szczególnie skomplikowanych, zwłaszcza w kontekście dotychczasowego toku postępowania. W tym kontekście należy mieć na uwadze przede wszystkim już kilkukrotne rozpoznawanie sprawy wszczętej wnioskiem skarżących o ustalenie warunków zabudowy zarówno przez tut. Sąd (sprawy IV SA/Wa 1515/17, IV SAB/Wa 72/17, IV SAB 140/17, IV SA/Wa 1119/17), jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny (II OSK 9/18, II OSK 308/14). Już tylko te okoliczności spowodowały znaczne wydłużenie czasu rozstrzygania sprawy przez organy administracji oraz wpłynęły na znaczący rozrost akt administracyjnych. W ocenie Sądu, zważywszy więc na poczynione ustalenia nie sposób przyjąć, że w okresie od 28 grudnia 2017 r. do 24 lutego 2018 r. organ pozostawał w bezczynności. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na fakt, że przekazanie organowi II instancji akt z odwołaniem nastąpiło w okresie świąteczno-noworocznym, co już wpływa na sprawność postępowania. W tych okolicznościach niecałe dwa miesiące nie jest to długi okres także przy uwzględnieniu specyfiki i charakteru SKO w [...] (zwłaszcza ilości rozpatrywanych tam spraw). Stąd też rozpoznanie odwołania D. P. i A. P. nastąpiło bez zbędnej zwłoki, nie ma więc podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 4 i art. 120 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.