III SA/Wa 2344/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant referent stażysta Paweł Jastrzębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi K.P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 kwietnia 2017 r. nr 1462-IPPB4.4511.88.2017.1.GF w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę K. P. (dalej "Skarżąca" lub "Wnioskodawczyni") złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania odsetek wypłaconych od sumy odszkodowania złożonego do depozytu sądowego. Przedstawiając stan faktyczny wyjaśniła, że wnioskiem z dnia 20 grudnia 2010 r. Zastępca Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Z. [...] wystąpił o wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa prawa własności W. P. (zmarłego 27 maja 2007 r.) w udziale wynoszącym 9/20 części w nieruchomościach. Wypłata odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym nastąpiła poprzez złożenie go do depozytu sądowego. Wnioskodawczyni na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. o stwierdzenie nabycia spadku wydanego pod sygn. akt [...], nabyła 3/16 części spadku po zmarłym ojcu W. A. P., a ww. postanowienie stało się prawomocne z dniem 24 maja 2016 r. Wnioskodawczyni otrzymała na podstawie postanowienia z dnia [...] października 2016 r. sygn. akt [...] zwrot depozytu sądowego w kwocie [...] zł ([...]) wraz z należnymi odsetkami na podstawie §17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia gospodarki finansowej i działalności inwestycyjnej sądów powszechnych tytułem jej udziału w złożonym depozycie zgodnie z postanowieniem o stwierdzenie praw do nabycia spadku. Wnioskodawczyni spytała czy jeśli odszkodowanie jest zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 29 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.(Dz.U. z 1991 nr 80 poz. 350. ze zm., dalej "u.p.d.o.f."), to również powinny zostać zwolnione z opodatkowania odsetki wypłacone na podstawie §17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia gospodarki finansowej i działalności inwestycyjnej sądów powszechnych? Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota główna odszkodowania podlega zwolnieniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f., a odsetki powiększające wartość odszkodowania, opodatkowane są tak jak przychód, z którym są związane. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "Dyrektor KIS") w interpretacji indywidualnej z dnia 5 kwietnia 2017 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wyjaśnił, że nie można utożsamiać odsetek od sum depozytowych ze świadczeniem odszkodowawczym, czy też innym świadczeniem (naprawieniem szkody). Odsetki mają charakter uboczny względem świadczenia głównego. Dyrektor KIS zwrócił też uwagę, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w katalogu zwolnień przedmiotowych wymieniono wprost odsetki wolne od podatku, co oznacza, że ustawodawca wyraźnie odróżnia je od odszkodowania, zadośćuczynienia, czy innych świadczeń. Skoro zaś ustawodawca wyraźnie określa, w jakich przypadkach także odsetki od określonych przychodów wolne są od podatku dochodowego, natomiast w stosunku do innych kategorii przychodów zwolnionych od podatku o odsetkach związanych z tymi należnościami nie wspomina, należy uznać że jest to zabieg celowy. Nie można przyjąć, że odsetki są odszkodowaniem sensu stricte i jako takie objęte są zwolnieniem od podatku dochodowego od osób fizycznych. Okoliczność, że odsetki stanowią najczęściej swoistą rekompensatę wynikającą z czasookresu jaki upłynął pomiędzy zaistnieniem zdarzeń skutkujących wypłatą zadośćuczynienia a skonkretyzowaniem obowiązku naprawienia szkody (krzywdy) w wyroku sądu, nie jest wystarczająca do objęcia zwolnieniem z opodatkowania przedmiotowych odsetek, na podstawie tych przepisów. Z uwagi więc na to, że w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brak jest regulacji, które zwalniałyby od podatku odsetki od sum depozytowych, przyjąć należy, że stanowią przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie ze wskazaną powyżej regułą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. W odniesieniu do możliwości zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f., Dyrektor KIS wyjaśnił, że przepis ten jednoznacznie wymienia trzy tytuły uzyskania przychodów mogących korzystać ze zwolnienia i zasądzone odsetki nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym tego przepisu, bowiem nie zostały wypłacone stosownie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz nie mieszczą się w pojęciu odszkodowania (stanowią świadczenie uboczne do odszkodowania), a tym samym nie korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Odsetki te, narosły bowiem od kwoty odszkodowania złożonego do depozytu sądowego. Zatem dochód z tytułu przedmiotowych odsetek od odszkodowania (sumy depozytowej), wypłaconych na podstawie orzeczenia sądowego należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor KIS w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 16 maja 2017 r. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Skarżąca nie zgodziła się z wydaną interpretacją i złożyła skargę do Sądu. Interpretacji zarzuciła naruszenie: - art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię przepisu uznając, iż w przypadku kwoty podwyższającej odszkodowanie o wartość odsetek naliczoną w wysokości wynikającej z uzyskanych przez Sąd depozytowy odsetek z Banku Gospodarstwa Krajowego, mamy do czynienia z samodzielnym przychodem o którym mowa w niniejszym przepisie; - art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię przepisu uznającą, że zastosowanie ulgi także do odsetek od kwoty odszkodowania stanowiłoby niedozwoloną wykładnię rozszerzającą w sytuacji, gdy ze względu na bezpośredni związek odsetek i należności głównej należy uznać, że zastosowanie ulgi także do odsetek nie stanowi wykładni rozszerzającej; - art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa") przez nie powołanie w uzasadnieniu, czy okoliczności badane podczas oceny materiału dowodowego zostały uznane za istotne dla sprawy lub/i czy Organ pominął je i z jakiego powodu przy wydawaniu oceny, co do stanu faktycznego, w zakresie bezpośredniego związku pomiędzy wypłaconą kwotą odsetek oraz kwotą główną odszkodowania zwolnionego z depozytu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że odsetki stanowiące inne źródło przychodu to takie, które można zdefiniować w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), jako odsetki, natomiast w jej przypadku jest to kwota powiększająca wypłacony depozyt o równowartość odsetek uzyskanych przez Sąd z Banku [...] i pomniejszonych o koszty obsługi konta. Tym samym nie można mówić o odsetkach w sensie dosłownym, ale jedynie o kwocie powiększającej wypłacone odszkodowanie, a więc wartości w sposób jednoznaczny włączonej do kwoty odszkodowania. Odsetki z Banku otrzymał Sąd a uprawniony do wypłacenia z depozytu odszkodowania uzyskał prawo do powiększenia wartości odszkodowania. Dlatego zdaniem Skarżącej nie mamy do czynienia z odrębnym źródłem przychodu i brak jest możliwości w tym przypadku zastosowania przepisów art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Tym samym organ interpretacyjny dopuścił się błędu w wykładni art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f. w zakresie, w jakim uznał, że nie mamy do czynienia w niniejszym przypadku z prawem zastosowania niniejszej normy, gdyż stanowiłoby to niedozwoloną interpretację rozszerzającą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy oceny trafności wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f., dokonanej przez Dyrektora KIS na tle stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jego istota sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wypłacone od sumy depozytowej, którą stanowiło korzystające ze zwolnienia podatkowego odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości przyznane na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, odsetki korzystają, tak jak świadczenie główne ze zwolnienia przewidzianego w treści powołanego wyżej przepisu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z tytułu odszkodowania wypłacanego stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami lub z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie oraz z tytułu sprzedaży nieruchomości w związku z realizacją przez nabywcę prawa pierwokupu, stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami; nie dotyczy to przypadków, gdy właściciel nieruchomości, o której mowa w zdaniu pierwszym, nabył jej własność w okresie 2 lat przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego bądź odpłatnym zbyciem nieruchomości za cenę niższą o co najmniej 50% od wysokości uzyskanego odszkodowania lub ceny zbycia nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub w związku z realizacją prawa pierwokupu. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Z kolei przepis art. 10 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy przewiduje odrębne źródło przychodów – inne źródła. W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f są, otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12 - 14 i 17. Rozporządzenie MS z 19 grudnia 2012 r. w § 17 ust. 1 stanowi, że sumy depozytowe są to przechowywane przez sądy obce środki pieniężne, w szczególności kaucje, wadia oraz sumy stanowiące przedmiot sporu, otrzymane w związku z postępowaniem sądowym. Sumy depozytowe składane w związku z postępowaniem karnym, w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, cywilnym oraz w sprawach o wykroczenia w wypadku konieczności zachowania konkretnych egzemplarzy środków pieniężnych sądy przekazują do przechowywania bankom w postaci depozytu zamkniętego (ust. 2). Sumy depozytowe zarówno w pieniądzu krajowym, jak i w walutach obcych, składane w związku z postępowaniem karnym, w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, cywilnym oraz w sprawach o wykroczenia, z zastrzeżeniem ust. 2, są przechowywane na rachunkach depozytowych Ministra Finansów, z obowiązkiem wyodrębnienia przez dany sąd sum składanych przez jednostki sektora finansów publicznych, według podziału określonego przez ministra właściwego do spraw budżetu państwa w komunikacie, który będzie publikowany na stronie internetowej Ministerstwa Finansów (ust. 3). Oprocentowanie sum depozytowych oraz sum na zlecenie stanowiących własność osób fizycznych, prawnych i innych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej - po potrąceniu kosztów związanych z prowadzeniem rachunku bankowego - powiększa ich wartość, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 5 (ust. 4). Przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny wskazuje, że wypłacona Skarżącej suma depozytowa, a w zasadzie jej część odpowiadająca nabytemu udziałowi w wywłaszczonych nieruchomościach stanowi przychód uzyskany z tytułu odszkodowania wypłaconego stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami. Kwota odszkodowania wobec pozostawania w depozycie sądowym została wypłacona wraz z odsetkami, o których mowa w § 17 ust. 4 rozporządzenia MS z 19 grudnia 2012 r. W ocenie Skarżącej skoro przedmiotowe odszkodowanie korzysta ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f., to odsetki wypłacone wraz z tą kwotą także korzystają z tego zwolnienia, albowiem powiększają należność główną i są ściśle z nią związane. W ocenie Sądu powyższy wniosek Skarżącej nie może być uznany za prawidłowy. Wypłacone Skarżącej odsetki (oprocentowanie) naliczone od sumy depozytowej, których źródło stanowi § 17 ust. 4 rozporządzenia MS z 19 grudnia 2012 r. nie powiększają kwoty odszkodowania, ale stanowią odrębną kwotę, powiększając wartość sumy złożonej do depozytu. Ich podstawą jest odrębny stan faktyczny i podstawa materialnoprawna. Zgodnie z art. 6932 § 1 Ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 1822 j.t. ze zm., dalej "K.p.c.") złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego może być dokonane dopiero po uzyskaniu zezwolenia sądu. We wniosku o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego należy: 1) określić zobowiązanie, przy wykonaniu którego składa się przedmiot; 2) przytoczyć okoliczności uzasadniające złożenie; 3) dokładnie oznaczyć przedmiot, który ma być złożony; 4) wskazać osobę, której przedmiot ma być wydany, oraz warunki, pod którymi wydanie ma nastąpić (art. 693 K.p.c.). Z powyższych przepisów wynika, iż złożenie przedmiotu świadczenia może nastąpić wyłącznie po zezwoleniu sądu, a przedmiot depozytu musi być dokładnie oznaczony. Wobec tego, iż nie jest możliwe już w dacie składania wniosku o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego odniesienie się do odsetek, regulacja z § 17 ust. 4 rozporządzenia MS z 19 grudnia 2012 r. daje postawę prawną do pozostawania odsetek od należności głównej (sumy depozytowej) w depozycie sądowym. W realiach niniejszej sprawy, sporne odsetki pochodzą zatem z innego źródła, gdyż powstały i zostały wypłacone w związku z treścią § 17 ust. 4 rozporządzenia MS z 19 grudnia 2012 r., tj. są to odsetki od sum depozytowych, które w opisanym stanie faktycznym stanowi przekazane do depozytu sądowego odszkodowanie przyznane w związku z wywłaszczeniem nieruchomości. Ich źródłem w niniejszej sprawie nie jest przyznane odszkodowanie (należność główna), lecz kwota stanowiąca sumę depozytową. Wskazania jednocześnie wymaga, że choć istotnie § 17 ust. 4 tego rozporządzenia wskazuje, że oprocentowanie sum depozytowych (...) powiększa ich wartość, to jednak w ocenie Sądu nieuprawniony jest wniosek, że oznacza to, iż odsetki te powiększają wartość odszkodowania. Powiększenie dotyczy bowiem wartości sum depozytowych, nie zaś jak wskazuje Skarżąca odszkodowania. Prawidłowe zatem jest stanowisko organu interpretacyjnego, że oprocentowanie sum depozytowych nie mieści się w zakresie zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f., gdyż nie stanowi przychodu uzyskanego z tytułu odszkodowania wypłaconego stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami (w tym przypadku z tytułu odszkodowania za wywłaszczenie). Nieuprawniony jest zatem wniosek Skarżącej jakoby przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f. nakazywały traktować łącznie pod względem skutków podatkowych należność główną oraz wszelkie świadczenia poboczne (akcesoryjne), w tym otrzymane odsetki. Treść tego przepisu stanowi bowiem wprost, że zwolnieniu podlegają przychody uzyskane z tytułu odszkodowania wypłaconego stosowanie do przepisów o gospodarce nieruchomościami. Ustawodawca nie wymienił tutaj odsetek od odszkodowania. Tym bardziej, że jak słusznie zauważył organ interpretacyjny przepis art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. w swoim katalogu zwolnień przewiduje wprost same odsetki jako należności wolne od podatku dochodowego (art. 21 ust. 1 pkt 95, pkt 119, pkt 130, pkt 130a oraz pkt 130b u.p.d.o.f.), a zatem gdyby wolą racjonalnego ustawodawcy było zwolnienie odsetek stanowiących przedmiot sporu w sprawie, to wymieniłby je wprost w treści art. 21 ust. 1 pkt 29 powołanej ustawy. Wywiedzenie odmiennego wniosku, zdaniem Sądu stanowi wykładnię rozszerzającą omawianego przepisu, a zatem niedozwoloną, gdyż jak w przypadku wszystkich zwolnień podatkowych jako wyjątku od powszechności opodatkowania musi być dokonywana ściśle. Zdaniem Sądu aktualność na tle rozpoznawanej sprawy zachowują nadto poglądy prawne zaprezentowane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2016 r., sygn. akt II FPS 2/16 traktujące o prawnopodatkowym bycie odsetek czy też podobnych należnościach akcesoryjnych. Choć uchwała ta została podjęta na tle konkretnej sprawy, w której spór dotyczył kwestii opodatkowania odsetek za nieterminowe uiszczenie ceny za zbyte akcje, to jednak w ocenie tutejszego Sądu nie ulega wątpliwości, że aktualny jest pogląd w zakresie wszystkich przypadków wypłaty odsetek, w sytuacji gdy w u.p.d.o.f. brak jest uregulowań co do skutków podatkowych w tym zakresie. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela poglądy wyrażone w uzasadnieniu ww. uchwały, że odsetki za opóźnienie w zapłacie powstają z mocy ustawy, a nie czynności prawnej, a czynność prawna, zobowiązująca do spełnienia świadczenia w określonym terminie jest zdarzeniem jedynie pośrednio mającym wpływ na ich powstanie, a po powstaniu odsetki stają się długiem samodzielnym, niezależnym od długu głównego. Gdyby zatem wszystkie odsetki miały dzielić los należności głównej, to w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych by nie przyjęto szczegółowych regulacji dotyczących m.in. odsetek z tytułu spóźnionej wypłaty wynagrodzeń (art. 21 ust. 1 pkt 95 u.p.d.o.f.). Powyższe argumenty przesądziły również o przyjęciu przez NSA, że odsetki powinny być zaliczone do przychodów z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.). Wskazano, że wprawdzie odsetek nie wymieniono w katalogu przykładowych przychodów (art. 20 ust.1 cyt. ustawy), ale jest to katalog otwarty, a wskazane w nim rodzaje przychodów są tylko niektórymi, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę przy wyliczeniu wyrażenia "w szczególności". Reasumując, zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko przyjęte przez organ w zaskarżonej interpretacji, że przepisy u.p.d.o.f., w szczególności art. 21 ust. 1 pkt 29, którego źródła zwolnienia podatkowego upatruje Skarżąca nie przewidują zwolnienia z opodatkowania wypłaconych z depozytu sądowego wraz z odszkodowaniem odsetek, ściślej kwoty z tytułu oprocentowania sumy depozytowej, o której mowa w § 17 rozporządzenia MS z 19 grudnia 2012 r. W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko organu, że zakres przedmiotowy zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f. nie obejmuje przychodu z tytułu oprocentowania sumy depozytowej. W sposób uprawniony przyjął nadto, że m.in. w świetle powołanej wyżej uchwały NSA, sygn. akt II FPS 2/16, środki pieniężne wypłacone Skarżącej z powyższego tytułu, należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust.1 u.p.d.o.f. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela także poglądy prawne zawarte w nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 28 września 2017 r., sygn. akt I SA/Go 298/17, który orzekał w podobnym stanie faktycznym. Zarzuty skargi Sąd uznał tym samym za chybione, o czym mowa powyżej (art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f.). Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nie znajduje bowiem zastosowania do interpretacji indywidualnych, jako nie wymieniony w treści art. 14h Op. Zauważyć jednocześnie wypada, iż zaskarżony akt spełnia wymogi wskazane w treści art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zawiera bowiem ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, w tym wskazuje prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Z tych też względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 t.j. ze zm.) oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.