II OSK 2369/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt II SAB/Sz 52/18 w sprawie ze skargi Ł. K. na bezczynność Burmistrza Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku oddala skargę kasacyjną. Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez Burmistrza Miasta W. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 maja 2018 roku, którym po rozpatrzeniu skargi Ł. K. na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy zobowiązano Burmistrza Miasta W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 22 sierpnia 2017 roku w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddalono wniosek o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzono od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 22 sierpnia 2017 roku Ł. K. złożył w Urzędzie Miasta W. wniosek o wydanie warunków zabudowy terenu na 9 budynków jednorodzinnych na działce nr [...] położonej w W. przy ulicy N. Pismem noszącym datę 7 września 2017 roku organ wezwał wnioskodawcę powołując się na art. 64 § 2 k.p.a., art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 – dalej jako u.p.z.p.), § 3 ust. 1 i 2 Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) oraz § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., poz. 71) do uzupełnienia wniosku poprzez podanie: informacji na temat powierzchni planowanych działek budowlanych i planowanych dróg, z której wynikać będzie, że inwestycja nie przekracza powierzchni 2 ha lub decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji, informacji na temat powierzchni biologicznie czynnej, informacji na temat planowanej liczby mieszkań, informacji o szerokości planowanej drogi wewnętrznej, przedstawienia na załączniku graficznym odległości budynków od planowanych dróg wewnętrznych, lokalizacji własnych ujęć wody oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości płynne z podaniem odległości od dróg, budynków oraz od siebie nawzajem. Wnioskodawcy zakreślono termin 14 dni do uzupełnienia powyższych informacji pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismem z dnia 20 września 2017 roku wnioskodawca wskazał, iż w każdym z planowanych budynków będzie znajdowało się jedno mieszkanie, szerokość drogi wewnętrznej 9 m. Jednocześnie w piśmie tym zawarł informacje dotyczące dwóch innych uprzednio złożonych wniosków o ustalenie warunków zabudowy dotyczących innych zamierzeń inwestycyjnych na sąsiednich działkach. Dnia 25 września 2017 r. na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Ł. K. złożył ponaglenie do załatwienia sprawy, a następnie złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 roku SKO w K. uznało zażalenie na bezczynność organu za zasadne i wyznaczyło Burmistrzowi dodatkowy termin 14 dni na załatwienie tej sprawy. Pismem z dnia 16 listopada 2017 roku Burmistrz Miasta W. poinformował wnioskodawcę, że w związku z nie uzupełnieniem braków wniosku w terminie, wniosek o ustalenie warunków zabudowy organ pozostawia bez rozpoznania. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta W. w zakresie rozpatrzenia jego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zarzucając temu organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż Urząd Miasta W. do dnia wniesienia skargi nie wydał stosownego aktu administracyjnego, co oznacza że jego podanie nie zostało rozpoznane. Tym samym, w ocenie skarżącego, organ naruszył art. 35 § 3 k.p.a., który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 k.p.a. W związku z powyższym, skarżący wniósł o: - zobowiązanie Urzędu Miasta W. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, - dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, - zobowiązanie Urzędu Miasta W. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, - na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 p.p.s.a. o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu, - wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, Odpowiadając na skargę, Burmistrz W. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że powyższa sprawa została załatwiona na mocy art. 64 k.p.a. w terminie 30 dni od dnia złożenia podania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 maja 2018 roku, sygn. akt II SAB/Sz 52/18 uznając skargę za uzasadnioną zobowiązał Burmistrza Miasta W. do rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak też w doktrynie prawniczej, zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale w przewidzianym prawnie terminie nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie wyklucza zarzutu milczenia organu i nie zawsze oznacza niezasadności skargi na nierozpatrzenie sprawy w ustawowym terminie. Zależy to od tego, czy organ miał rzeczywiste podstawy do powołania się na ten przepis. Wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma, wynikających ze ściśle określonych przepisów prawa określających te wymogi. W powyższym przepisie chodzi o uzupełnienie braków formalnych podania, wynikających z braku w nim elementów wymaganych przepisami prawa. Organ administracji nie może wykorzystać trybu określonego w tym przepisie do merytorycznej oceny złożonego podania oraz jego załączników (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1996 r. sygn. II SA 1473/94 -publ. ONSA 1997 nr 3 poz. 114). Pozostawienie podania bez rozpoznania, dokonane z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a., nie daje podstaw do uznania skargi na bezczynność organu za nieuzasadnioną. W każdym wypadku, gdy organ pozostawia podanie bez rozpoznania, osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej bezpodstawność tego stanowiska i nieuprawnione zaniechanie wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania, przysługuje na ogólnych zasadach skarga na bezczynność organu. Dalej Sąd I instancji podniósł, że z analizy treści wezwania z dnia 7 września 2017 r., które Burmistrz W. wystosował do skarżącego, wynika, iż nie chodziło w nim o usunięcie braków formalnych podania. Jak bowiem wynika z treści ww. wezwania, organ wezwał skarżącego do przedłożenia informacji na temat: powierzchni zabudowy dla nowej zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nowej zabudowy wyrażonej w metrach, szerokości elewacji frontowej planowanej liczby mieszkań, szerokości planowanej drogi wewnętrznej, wykazu powierzchni biologicznie czynnych oraz przedstawienia na załączniku graficznym odległości budynków od planowanych dróg wewnętrznych, lokalizacji własnych ujęć wody oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości płynne z podaniem odległości od dróg, budynków oraz od siebie nawzajem oraz informacji na temat powierzchni planowanych działek budowlanych i planowanych dróg, z której będzie wynikało, że inwestycja nie przekroczy powierzchni 2ha lub decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji. Większość tych danych zawarta była, zdaniem Sądu I instancji w pkt 4 złożonego przez skarżącego w dniu 22 sierpnia 2017 roku wniosku. Inne uzupełnił w odpowiedzi na to wezwanie. Informacje, o które zwrócił się organ do skarżącego nie dotyczyło zatem braków formalnych jego wniosku, a kwestii merytorycznych, które miały wpływ na merytoryczne rozpoznanie i załatwienie wniosku, co jednak nie uprawniało organu do pozostawienia wniosku o wydanie wnioskowanych warunków zabudowy bez rozpoznania. Nadto Sąd I instancji podniósł, że z pisma skierowanego do skarżącego o pozostawieniu jego wniosku z dnia 22 sierpnia 2017 r. bez rozpoznania, ani z odpowiedzi na skargę nie wynikało, z jakiego powodu (poza brakiem podpisu), pismo uzupełniające z dnia 20 września 2017 r. "było dla organu nieczytelne" i jakich wymaganych przez organ informacji nie zawierało. W tej sytuacji, zdaniem Sądu I instancji uznać należało, iż organ bezzasadnie pozostawił podanie skarżącego bez rozpoznania, tym samym dopuścił się naruszenia art. 35 k.p.a. oraz bezczynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 p.p.s.a. co skutkowało zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nałożeniem przez Sąd I instancji na organ obowiązku do wydania stosownego aktu w terminie wskazanym w punkcie I wyroku. Jednocześnie Sąd I instancji zaznaczył, że orzeczenie w tym zakresie nie przesądza o jego treści, tj. pozytywnym bądź negatywnym załatwieniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedłożonego zamierzenia inwestycyjnego, na podstawie danych zawartych we wniosku. W ocenie Sądu I instancji, w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy bezczynność ma charakter uporczywy i zawiniony. W tej sprawie wynikała ona raczej z niewłaściwego odczytania przez organ treści art. 64 § 2 k.p.a. i jego zastosowania. W związku z powyższym brak też było podstaw do wymierzenia organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a., co skutkowało, że w tym przedmiocie Sąd I instancji wniosek oddalił. Natomiast pozostałe wnioski i żądania skargi nie znajdowały zdaniem Sądu I instancji podstawy prawnej w art. 149 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyrok wniósł Burmistrz Miasta W. wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 2 k.p.a., 63 § 2 k.p.a. oraz art. 52 u.p.z.p. przez zobowiązanie Burmistrza do rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydane warunków zabudowy w sytuacji, gdy złożony wniosek nie zawierał wszystkich formalnych elementów wymaganych przepisami prawa, a tym samym nie było możliwe wszczęcie postępowania administracyjnego w oparciu o taki wniosek strony, który nie był kompletny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z przepisem art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. W niniejszej sprawie przepisem szczególnym jest art. 52 ust. 2 u.p.z.p., który określa co winien zawierać wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z tym przepisem wniosek taki winien między innymi określić powierzchnię podlegającą przekształceniu i jest to niezbędne dla merytorycznego prowadzenia postępowania z uwagi na ewentualną konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe wynika z przepisu § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zdaniem skarżącego wnioskodawca nie uzupełnił wniosku we wskazanym zakresie, co uniemożliwiło merytoryczne prowadzenie postępowania, a tym samym skutkowało pozostawione podania bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Podkreślić należy, że wyrażona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania sądowego w rozumieniu art. 183 § 2 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia jest związany wnioskiem skarżącego sformułowanym w skardze kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zgodnie z zasadą rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej sąd ten nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Z uwagi na bardzo ogólny sposób sformułowania zarzutu kasacyjnego oraz jego uzasadnienie uznać należy, że skarżący kasacyjnie podnosi, że z uwagi na brak wskazania przez wnioskodawcę powierzchni terenu podlegającego przekształceniu, co uniemożliwia ustalenie przez organ czy inwestor winien legitymować się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy uzasadniało pozostawienie przez organ wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Dokonując oceny powyższego zarzutu na wstępie należy wskazać, iż w dniu 3 września 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, sygn. akt I OPS 2/13, w której przesądził, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W uchwale tej NSA wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej. W uchwale wskazano również, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. W niniejszej sprawie Sąd I instancji wyszedł z prawidłowego założenia, że w świetle art. 64 § 2 k.p.a. pozostawienie bez rozpoznania złożonego podania możliwe jest w sytuacji, gdy pomimo wezwania strona nie uzupełnia braków formalnych, przez które należy rozumieć wskazane w art. 63 § 2 - określenie żądania, podpis strony, a jeżeli działa przez pełnomocnika podpis pełnomocnika i dołączenie pełnomocnictwa oraz wymagania określone w przepisach szczególnych. Powoływanie się przez organ administracyjny na treść art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. (por. wyrok NSA z 12 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 869/05 Lex nr 236563, prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II SAB/Go 9/08, Lex nr 499877). Zauważyć zatem należy, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ze swej istoty stanowi żądanie określenia warunków dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, które prowadzić będzie do zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest postępowaniem wszczynanym tylko na wniosek inwestora, co wynika z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Wniosek ten powinien spełniać wymogi przewidziane w art. 63 k.p.a., oraz określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., tj. powinien między innymi zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Dokonując analizy treści wniosku strony o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie organy z dnia 7 września 2017 roku w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych wniosku stwierdzić należy, że wniosek z dnia 22 sierpnia 2017 roku o wydanie warunków zabudowy spełniał warunki określone w art. 63 § 2 k.p.a. oraz w art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. We wniosku podano między innymi, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, jaka zdaniem wnioskodawcy powierzchnia terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym podlegać będzie przekształceniu. Sąd nie kwestionuje stwierdzenia strony wnoszącej skargę kasacyjną, że przed wydaniem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy organ obowiązany jest ustalić, czy inwestor winien się legitymować decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych, co jednoznacznie wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1405). Jednak następuje to nie na etapie badania, czy wniosek spełnia warunki formalne. Organ na tym etapie postępowania nie może żądać od strony spełnienia innych wymogów niż określone w art. 63 § 2 k.p.a. oraz art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nawet jeśli ich spełnienie byłoby pożądane dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro badanie wniosku o wydanie warunków zabudowy z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach jest uzależnione od konkretnych okoliczności danej sprawy i nie w każdej sprawie wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to wynika z tego jednoznacznie, że ewentualna konieczność przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Jest to więc kwestia materialna, a nie procesowa. Powyższe stanowisko uzasadnia również fakt, że w przypadku gdy inwestor legitymuje się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, to organ rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy, bada jego zgodność z tą decyzją, a nie tylko czy decyzja taka została wydana. Niespełnienie przesłanki materialnoprawnej wyznaczonej przepisami prawa materialnego nie uzasadnia zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. Wskazać należy, że kwestia ewentualnego badania przez organ "sztucznego" podziału inwestycji na kilka w celu uniknięcia określonych uwarunkowań związanych z uzyskaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy, którą to okoliczność organ podnosił również w pismach adresowanych do SKO w K., również winna być badana na etapie merytorycznej oceny wniosku, a nie na etapie badania wniosku pod kątem spełnienia warunków formalnych. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie m.in. następujące uwarunkowania: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości (art. 63 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.