IV SAB/Gl 68/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Dyrektora "A" w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] r. w zakresie informacji o zarobkach poszczególnych nauczycieli za wrzesień 2017 r. w terminie 14 dni; 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) w pozostałym zakresie oddala skargę; 4) zasądza od Dyrektora "A" w R. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 24 października 2017 r. M. M. wystąpił do Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w R. o udostępnienie informacji publicznej w postaci: – listy nauczycieli, aktualnie zatrudnionych w SP [...] wraz z zarobkami brutto za wrzesień 2017 r., – skanu protokołów kontroli sanepidu i straży pożarnej, które odbyły się w lipcu, sierpniu lub wrześniu 2017 r., – wyciągów bankowych z rachunków szkolnych, zawierających operacje od 1 do 15 października 2017 r. W odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 6 listopada 2017 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] w R. poinformowała wnioskodawcę, że: – informacja dotycząca pensji wskazanych imiennie nauczycieli jest informacją "ad personam" i nie stanowi informacji publicznej natomiast suma zarobków brutto nauczycieli za miesiąc wrzesień 2017 r. wyniosła [...] zł, – we wskazanym okresie przeprowadzona została tylko jedna kontrola, – interesujące go dane znajdują się na jednym rachunku bankowym. Jednocześnie organ przesłał wnioskodawcy: aktualny wykaz nauczycieli zatrudnionych w SP [...] , kopię protokołu kontroli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. i zanonimizowane wyciągi bankowe z rachunku bankowego za wskazany okres. Pismem z dnia [...] r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w R. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Jednocześnie wniósł o: – zobowiązanie organu do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia organowi akt, – orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, – wymierzenie organowi grzywny w wysokości uznanej przez Sąd za adekwatną do zawinienia, – zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej, stosownie do treści art. 16 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem naruszył 14 dniowy termin określony art. 13 ust. 1 tej ustawy. Zdaniem skarżącego pensja każdego nauczyciela zatrudnionego w Szkole Podstawowej nr [...] w R. jest informacją publiczną albowiem, zgodnie z wyrokiem NSA z 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1108/14, nauczyciele są osobami wykonującymi funkcje publiczne. Tym samym według skarżącego informację dotyczącą zarobków każdego z nauczycieli organ powinien był udostępnić. Jednocześnie skarżący wniósł o zobowiązanie organu, na podstawie art. 38 k.p.a., do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu albo o oddalenie oraz o obciążenie skarżącego kosztami postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł, że M. M. złożył skargę dopiero po ponad 3 miesiącach od otrzymania odpowiedzi na wniosek a zatem z uchybieniem terminu do złożenia skargi. Dalej organ podtrzymał swoją opinię, że dane o zarobkach nauczycieli nie spełniają przesłanek informacji publicznej, ponieważ skarżący nie wnosi o podanie danych statystycznych, nieprzypisanych do konkretnych osób, lecz interesują go zarobki "ad personam", tj. pracowników wskazanych z imienia i nazwiska (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10). Ponadto, zdaniem organu, nauczyciel nie jest funkcjonariuszem publicznym - nie mieści się bowiem w definicji funkcjonariusza publicznego zawartej w art. 115 § 3 Kodeksu karnego. Do takiego wniosku prowadzi również analiza art. 63 ustawy Karta Nauczyciela, który nie nadaje nauczycielom miana funkcjonariusza publicznego, lecz jedynie ochronę przewidzianą dla funkcjonariuszy publicznych "podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych" jako nauczyciel. Dalej organ stwierdził, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), jednakże ograniczenie to nie dotyczy dyrektora szkoły, o którego zarobkach informacje znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta R. . Dodatkowo organ wskazał, że skarga złożona przez M. M. jest kolejną próbą dezorganizacji jego pracy skarżący bowiem złożył już 49 wniosków na adres poczty elektronicznej szkoły począwszy od 17 kwietnia 2017 r. zapewniając, że udziela na bieżąco odpowiedzi na te wnioski. W ocenie organu przedmiot skargi nie dotyczy informacji publicznej, zaś działalność skarżącego nosi znamiona nadużywania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach indywidualnych, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku działania wymaganego od organu administracji. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji publicznej lecz obowiązek ich wydania w ustawowym terminie. Z kolei stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności albo stwierdzenia bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności a nadto zgodnie z § 1a rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W świetle omówionego przepisu sąd administracyjny nie posiada kompetencji do nakazywania organom ukarania pracowników winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest natomiast zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Natomiast w doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. W kontrolowanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w R. polegającą na nie załatwieniu jego wniosku z dnia 24 października 2017 r. o udzielenie informacji publicznej w części w jakiej organ nie udostępnił informacji o wysokości wynagrodzeń nauczycieli aktualnie zatrudnionych w szkole za miesiąc wrzesień 2017 r. z wyszczególnieniem ich imion i nazwisk. W związku z czym zastosowanie znajduje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), dalej w skrócie "u.d.i.p.", która w kompleksowy sposób reguluje związane z tym kwestie, a więc przede wszystkim zakres podmiotowy, przedmiotowy, jak też procedurę. W tym miejscu należy wskazać, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej ponagleniem, o którym mowa w art. 37 k.p.a. i art. 53 § 2b P.p.s.a., ponieważ w tych sprawach przepisy k.p.a. stosuje się wyłącznie w zakresie wskazanym w art. 16 u.d.i.p.. Stąd też skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez uprzedniego wniesienia ponaglenia w każdym czasie. Wobec tego wniosek organu o odrzucenie skargi nie miał podstaw. Przechodząc zatem do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot do którego skierowany został wniosek był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ww. ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej oraz nie podlega udostępnieniu. Zakres podmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej określa jej art. 4, zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, jeżeli posiadają taką informację. W rozpatrywanej sprawie Szkoła Podstawowa nr [...] w R. wykonuje zadania publiczne w zakresie edukacji oraz gospodaruje mieniem publicznym, co oznacza, że Dyrektor tej jednostki, jako organ ją reprezentujący, jest zobowiązany w sprawach udzielenia informacji publicznej. Zresztą kwestia ta nie była sporna między stronami. Sporna pozostaje natomiast kwestia, czy żądana przez skarżącego informacja dotycząca wynagrodzeń imiennie wskazanych nauczycieli stanowi informację publiczną. Organ uznał, że wnioskowana informacja dotycząca wynagrodzeń imiennie wskazanych nauczycieli stanowi informację "ad personam" a zatem nie stanowi informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko wskazując dodatkowo, że nauczyciel nie jest funkcjonariuszem publicznym, natomiast prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Takie stanowisko Sąd uznał za błędne. Dokonując oceny charakteru wnioskowanej informacji należało odwołać się do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wynika z niej, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem treść i charakter konkretnej informacji. Za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (lit. c) oraz o majątku, którym dysponują (lit. f). Natomiast art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy stanowi o udostępnieniu informacji publicznej o majątku publicznym, w szczególności majątku jednostek samorządu terytorialnego. Informacje dotyczące majątku publicznego powinny zatem obejmować wszelkie procesy związane z gromadzeniem środków publicznych oraz ich rozdysponowaniem (zob. np. I. Kamińska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, do art. 6, LexPolonica). ). Zatem informacja o wysokość wydatków ponoszonych ze środków publicznych na zatrudnienie pracownika ma charakter informacji publicznej. Skoro zatem wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zatem – co do zasady – żądana przez skarżącego informacja odpowiada szerokiemu pojęciu informacji publicznej. Inną natomiast kwestią jest ograniczenie w dostępie do informacji publicznej z uwagi na okoliczności wyszczególnione w art. 5 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Okoliczność, że określona informacja zawiera dane dotyczące prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy, czy też inne prawem chronione tajemnice, nie oznacza, że traci ona charakter informacji publicznej. Nadal jest informacją publiczną, ale zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. Ograniczenie to nie dotyczy natomiast informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Prawo do prywatności jest wartością chronioną konstytucyjnie. Jak stanowi bowiem art. 47 Konstytucji RP, każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Z art. 51 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP wynika natomiast, że nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby oraz że władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym. Informacje o statusie materialnym danej osoby (w tym wysokości jej zarobków) stanowią niewątpliwie informacje z zakresu prywatności osoby fizycznej. Nie budzi zatem wątpliwości fakt, że informacje o wynagrodzeniu należą do sfery prywatności. Prywatność człowieka obejmuje bowiem zdarzenia związane z jego życiem, w tym także z sytuacją majątkową i uzyskiwanymi dochodami. Prawo do prywatności należy natomiast do dóbr osobistych, których otwarty katalog, ustalony w art. 23 K.c., obejmuje także dobra osobiste związane ze sferą życia prywatnego i jako takie podlega prawnej ochronie. Ponadto, dane o wynagrodzeniu konkretnej osoby fizycznej oznaczonej z imienia i nazwiska, zaliczają się do danych osobowych podlegających ochronie na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.). Informacja o wysokości zarobków oznaczonej z imienia i nazwiska osoby fizycznej, a więc dotycząca jej statusu materialnego, jest zatem informacją odnoszącą się do prywatności tej osoby, która korzysta z szerokiej ochrony prawnej, co do udostępnienia jej osobom trzecim. Ochronę tę respektuje art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oczywiście z wyjątkiem odnoszącym się do osób pełniących funkcje publiczne, których prywatność, w tym wynagrodzenie, nie jest objęta ww. ochroną z art. 5 ust. 2. (por. wyrok WSA w Opolu z 15 września 2014 r. sygn. akt II SA/Op 447/14) Stąd też Sąd za niezasadne uznał stanowisko organu, że informacja dotycząca wynagrodzenia wskazanych z imienia i nazwiska nauczycieli nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Nie traci bowiem waloru informacji publicznej informacja wymagająca ochrony wynikającej z prawa do prywatności. Taka natomiast okoliczność odpowiada przesłance negatywnej ograniczającej prawo dostępu do informacji publicznej wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z 8 września 2014 r. sygn. akt IV SAB/Gl 105/14, wyrok NSA z 8 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 3156/14 publik w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń sądów Administracyjnych). Przedstawione przez organ powody nieudzielenia odpowiedzi na wniosek mieszczą się natomiast w treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednakowoż należy stwierdzić, że zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wymaga oceny, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna, jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nie. Z przepisu tego wynika, że jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takiej sytuacji organ nie może odmówić udzielenia informacji publicznej powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei ustalenie, że żądana informacja publiczna dotyczy osoby niepełniącej funkcji publicznej i nie ma związku z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją umożliwia wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Uznając zatem, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, a Szkoła jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej Dyrektor powinien był załatwić sprawę bądź poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej (art. 7 ust. 1 pkt 2), bądź poprzez odmowę udzielenia informacji w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1). Czynności tych organ powinien był dokonać, zgodnie z art. 13 ust. 1 cyt. ustawy bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego w zakresie dotyczącym udostępnienia informacji co do wynagrodzeń wskazanych z imienia i nazwiska nauczycieli do dnia złożenia skargi nie został załatwiony w wymieniony wyżej sposób. Natomiast organ, stojąc na stanowisku, że ww. informacja nie posiada waloru informacji publicznej pozostaje w stanie bezczynności, co czyni skargę uzasadnioną w odnośnym zakresie. Wniesienie skargi na bezczynność jest bowiem uzasadnione także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15). Wobec tego należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia i załatwienia wniosku skarżącego z dnia 24 października 2017 r. w terminie 14 dni we wskazanym zakresie, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. Termin ten liczony jest od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 286 § 2 P.p.s.a.). W związku ze stwierdzeniem, że w sprawie miała miejsce bezczynność organu Sąd był zobowiązany do rozstrzygnięcia – zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. - czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12). Takich cech, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, nie sposób przyjąć w kontrolowanym stanie faktycznym. Należy wskazać, że w kontrolowanej sprawie organ zareagował na wniosek skarżącego w terminie, natomiast bezczynność w przedmiotowym zakresie objętym skargą wynikała z błędnej oceny charakteru żądanej informacji. Okoliczność ta nie pozwala na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa. W związku z tym Sąd orzekł jak w pkt 2 wyroku, stosownie do art. 149 § 1a P.p.s.a. W tej sytuacji brak było również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, gdy stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, a nadto Sąd nie znalazł żadnego innego uzasadnienia dla wymierzenia organowi grzywny, to skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w pkt 3 wyroku. O kosztach postępowania, na które składa się wpis sądowy w kwocie 100 zł, orzeczono w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a.