I SA/Bk 165/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz,, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. oraz określenia zobowiązania w tym podatku oddala skargę O. Sp. z o.o. w S. (dalej "Spółka"), w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011 rok wykazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 205.438 m2 + 3.599 m2 (za miesiące VII – XII), budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytk. 47.144,40 m2 + 3.456 m2 (za miesiące VII – XII), oraz budowle o wartości 236.790.63 zł. Łącznie zadeklarowała podatek od nieruchomości w kwocie 1.044.661 zł. W dniu [...] grudnia 2016 r. Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2011-2016. W skorygowanej deklaracji Spółka wykazała odnośnie tego okresu 45.934,37 m2 pow. użytk. budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 811.777,71 zł wartości budowli. Powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej pozostała bez zmian. Skorygowana kwota zobowiązania podatkowego wyniosła 1.001.866 zł. W konsekwencji Spółka zawnioskowała o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 41.795 zł. Jako powód złożenia korekt Spółka wskazała różnice pomiędzy stanem faktycznym a deklarowanymi podstawami opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stwierdzonymi w wyniku przeprowadzonej inwentaryzacji. Burmistrz S. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r., nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie 1.037.412 zł oraz stwierdził nadpłatę w kwocie 7.249,00 zł. Organ pierwszej instancji nie podzielił stanowiska Spółki w kwestii dotyczącej budynku Produkcyjnego nr 1, którego część na poziomie parteru o powierzchni 1252,80 m2 (pominięta w inwentaryzacji), nie została wliczona do powierzchni użytkowej całego budynku. Organ wskazał, że powierzchnia ta powinna zostać zaliczona do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż stanowi integralną część budynku Produkcyjnego nr 1, tj. jest jego najniższą kondygnacją. Organ nie określił jednak wysokości zobowiązania podatkowego za nieopodatkowaną część budynku produkcyjnego nr 1 z uwagi na upływ okresu przedawnienia. Organ podatkowy nie podzielił również stanowiska Spółki w kwestii nieujętej powierzchni 65,36 m2 w budynku Basenu ze stacją pomp (zgłoszono 42,19 m2). Wskazał, że pomieszczenie wypełnione jest wodą, stanowi basen i znajduje się w obiekcie budowlanym, który stanowi budynek w świetle definicji z art. 1 a ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849, dalej: "u.p.o.l."), i bez znaczenia jest fakt, że jest "trwale zalany wodą". Z uwagi na okres przedawnienia organ przyjął jednak powierzchnię zgodna z korektą złożoną przez Spółkę. Organ pierwszej instancji zanegował zasadność kwalifikowania dwóch wiat jako budowli. Organ uznał, że są to budynki, ponieważ posiadają wszystkie elementy niezbędne do zaliczenia ich do kategorii budynków: są trwale związane z gruntem, posiadają fundamenty oraz dach i są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych ze wszystkich stron. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wskazała, że wykazana przez nią podstawa opodatkowania Budynku Produkcyjnego nr 1 jest prawidłowa i obejmuje całą powierzchnię użytkową tego budynku, a wykazana przez organ I instancji część tj. 1.252,80 m2 jest otwartą przestrzenią przy zewnętrznej ścianie budynku Produkcyjnego nr 1 służącą za rampę załadowczą dla samochodów ciężarowych. W odniesieniu do obiektów "Wiata na opakowania" i "Wiata na materiały techniczne" Spółka stwierdziła, że stanowią one budowle i powinny podlegać opodatkowaniu od swojej wartości początkowej, gdyż nie są wydzielone ze wszystkich stron za pomocą przegród budowlanych, a tym samym nie spełniają ustawowej przesłanki pozwalającej do uznania ich za budynek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej stwierdzenia nadpłaty w kwocie 7.249 zł oraz w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w kwocie 35.546 zł oraz uchyliło decyzję tego organu w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego i w tym zakresie: a) określiło zobowiązanie w podatku od nieruchomości obciążającym budynki w kwocie 884.979 zł, b) określiło zobowiązanie w podatku od nieruchomości obciążającym budowle w kwocie 15.670 zł; c) umorzyło postępowanie podatkowe w zakresie podatku od nieruchomości obciążającego grunty. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 75 § 4a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: "o.p."), i wskazał, że w zakresie w nim wskazanym prawo określenia zobowiązania podatkowego nie wygasa po upływie terminu przedawnienia wskazanego w art. 70 o.p. Z kolei w zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. Stąd postępowanie zainicjowane wnioskiem Spółki z 21 grudnia 2016 r. miało na celu nie tylko wypowiedzenie się co do istnienia nadpłaty, ale także co do prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy wskazał jednak, że organ pierwszej instancji określając całe należne zobowiązanie podatkowe wykroczył poza ramy postępowania określone w przepisie art. 75 § 4a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: "o.p."), gdyż określenie zobowiązania powinno dotyczyć tylko tej jego części, która mogłaby mieć związek z wnioskowaną nadpłatą. Organ zaznaczył, że w sprawie nie budzi wątpliwości deklarowana powierzchnia gruntów - w tym zakresie za wiążące należało więc uznać dane wynikające z deklaracji złożonej przez podatnika. Określenie zobowiązania w podatku obciążającym grunt było bezcelowe - kwota należnego podatku od gruntu wynika ze skorygowanej deklaracji. Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na błędne zadeklarowanie kwoty podatku obciążającego budowle i budynki, obowiązkiem organu było określenie prawidłowych kwot podatku jedynie w zakresie tych przedmiotów opodatkowania. Odnosząc się do spornego zagadnienia opodatkowania rampy załadunkowej, organ stwierdził, że z dokumentacji architektoniczno - budowlanej wynika, że - wbrew sugestiom zawartym w odwołaniu - rampa załadunkowa stanowi część składową budynku. Sporna rampa załadunkowa nie może być obciążona podatkiem nie dlatego, że nie stanowi części budynku (gdyby tak było, należałoby ją opodatkować jako budowlę stanowiącą oddzielny obiekt budowlany), lecz dlatego, że dla tej części budynku nie było możliwe obliczenie powierzchni użytkowej. W granicach rampy brak jest bowiem przegród budowlanych. W tej sprawie jednak organ pierwszej instancji faktycznie nie obciążył powierzchni rampy podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się zaś do kwestii kwalifikacji dwóch wiat na opakowania, organ nie podzielił stanowiska Spółki, że nie były one wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Wskazał, że w trakcie oględzin wiaty o pow. 3.132 m2 stwierdzono istnienie dwóch murowanych ścian bocznych, jednej tylnej ściany z blachy falistej oraz jednej przedniej ściany (przegrody budowlanej) wykonanej z paneli wypełnionych siatką metalową. Druga wiata (na materiały techniczne - o deklarowanej pow. 310 m2) nie była przedmiotem oględzin, ponieważ rozebrano ją w grudniu 2016 r. W tym zakresie jako dowód dopuszczono opinię rzeczoznawców majątkowego i budowlanego przedłożoną przez Spółkę. Materiał zdjęciowy dołączony do opinii potwierdza, że wiata stanowiła obiekt budowlany, posiadała fundamenty i dach, niewątpliwie była trwale związana z gruntem i posiadała przegrody budowlane z blachy falistej (trzy) oraz frontową wykonaną z metalowych paneli podobnych do tych w wiacie na opakowania. Organ odwoławczy podkreślił, że ocena istnienia przegród budowlanych ma charakter prawny, a nie techniczny, w związku z czym należy do organu podatkowego, a nie do biegłego. Organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony w orzecznictwie NSA, że: "dla spełnienia przez obiekt budowlany przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron. Ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości jest możliwe, jeśli istniejące przegrody - przy uwzględnieniu wszystkich kondygnacji - zakreślają granice obiektu" (wyrok w sprawie II FSK 2086/13). Organ odwoławczy uznał, że "ściana" wykonana z metalowych paneli strukturalnie wydzielała obiekt (lub jego część) z przestrzeni. Zdaniem organu nie ma znaczenia, że nie zabezpieczała przed wpływem warunków atmosferycznych. Wyjaśniając zagadnienie opodatkowania budynku Basenu ze stacją pomp organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, który przyjął do podstawy opodatkowania dodatkową powierzchnię 65,36 m2 pomieszczeń zalanych wodą technologiczną. Wskazał, że stanowiły one część budynku, a ich zalanie miało związek ze stosowanym procesem technologicznym, a nie ze względami technicznymi, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.. Przyjęto więc, że powierzchnia ta powinna zwiększać ogólną powierzchnię użytkową tego budynku. Uwzględniając wyjaśnienia strony dotyczące błędów w pomiarze powierzchni użytkowej budynków i niezasadnego deklarowania (jako budowli) urządzeń znajdujących się wewnątrz budynków, a także mając na uwadze zadeklarowanie nowych obiektów uznano, że Spółka uiściła nienależnie podatek w kwocie 7.249 zł. W części dotyczącej kwoty 35.546 zł odmówiono stwierdzenia nadpłaty. Zdaniem organu odwoławczego, zadeklarowaną przez Spółkę wartość budowli (811.777,71 zł) należało pomniejszyć o kwotę 28.289,83 zł, stanowiącą wartość dwóch wiat - wiaty te zakwalifikowano jako budynki, dlatego ich wartość nie mogła już być uwzględniania przy obliczeniu podatku obciążającego budowle. Uwzględniając ustawowe zaokrąglenia, kwota podatku należnego od budowli wyniosła 15.670 zł. Stwierdzona nadpłat stanowi różnicę pomiędzy podatkiem uiszczonym od budynków i budowli a podatkiem należnym od tych przedmiotów opodatkowania. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik Spółki wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając mu rażące naruszenie prawa procesowego: - art. 122 w zw. z art. 191 oraz art. 187 § 1 o.p. poprzez błędy w dokonanych ustaleniach stanu faktycznego, a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej kwalifikacji do kategorii budynków Wiaty na opakowania oraz Wiaty na materiały techniczne, tj. obiektów, które nie spełniają definicji budynku; - art. 121 § 1 o.p. - zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez wydanie decyzji, która jest wewnętrznie sprzeczna; a także rażące naruszenie prawa materialnego tj. - art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. poprzez zakwalifikowanie do kategorii "budynków" Wiaty na opakowania oraz Wiaty na materiały techniczne, tj. obiektów, które nie spełniają definicji budynku. Na tej podstawie pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ pominął istotę środka dowodowego w postaci opinii biegłego, opierając decyzję wyłącznie na dokumentacji zdjęciowej. W ten sposób organ pominął jedyny w sprawie dowód. Pełnomocnik kwestionuje działanie organu, który raz zajmuje stanowisko odnośnie rampy, że słup lub filar nie pełni wszystkich funkcji przegrody budowlanej, gdyż nie odgradza niczego od środowiska zewnętrznego, a odnośnie wiat przyjmuje, że przesłanka wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych jest spełniona także w sytuacji, gdy obiekt nie posiada kompletu ścian, ale istniejące przegrody (ściany, filary, słupy) zakreślają jego granice. Pełnomocnik sformułował też wywód wskazujący na błędne rozumienie przez organ definicji budynku. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowień, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do prawidłowej interpretacji przepisów prawa stanowiących czym są i jak traktować należy przegrody budowlane dla celów określenia podatku od nieruchomości od budynków. Czy przegrody te muszą być lite czy mogą być "ażurowe". lub niepełne. Zdaniem strony skarżącej organ dokonał błędnej wykładni i niewłaściwemu zastosowaniu art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 u.p.o.l. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. ustawodawca zdefiniował pojęcie budowli stanowiąc, że jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. stanowi, że pojęcie powierzchni użytkowej budynku lub jego części należy rozumieć jako powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych, ukształtował się już pogląd, zgodnie z którym dla spełnienia przez obiekt budowlany przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron. Ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości jest możliwe, jeśli istniejące przegrody - przy uwzględnieniu wszystkich kondygnacji - zakreślają granice obiektu. Pojęcia przegrody budowlanej, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie można zawężać do ściany w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, ale należy objąć tą kategorią również takie elementy struktury budynku, jak np. filary, słupy czy kolumny, które w sensie konstrukcyjnym mogą pełnić tę samą funkcję co ściana, i które strukturalnie wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni (por. wyroki NSA z dnia 24 sierpnia 2016r., sygn. akt II FSK 2122/14; z dnia 11 maja 2016r., sygn. akt II FSK 1581/15; z dnia 25 września 2015 r., II FSK 2086/13, z dnia 8 maja 2018 r. II FSK 779/16 – CBOSA). W prawomocnym orzeczeniu WSA w Krakowie z 14 grudnia 2011 r., (sygn. akt I SA/Kr 1537/11 – CBOSA), Sad wskazał, że w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. mowa jest o wydzieleniu "budynku z przestrzeni urbanistycznej", a zamierzony konstrukcyjnie brak części ścian na jakiejkolwiek kondygnacji nie eliminuje jej z substancji budowlanej budynku". Podkreślić należy, że to techniczna konstrukcja całego obiektu powinna stanowić miarodajne kryterium i punkt odniesienia dla ustalenia, czy dany obiekt budowlany – dla celów jego opodatkowania – jest, czy nie jest budynkiem (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2016r., sygn. akt II FSK 2975/13 – CBOSA). Jeżeli z przyczyn funkcjonalnych dany budynek nie posiada trwałej ściany, lecz jest możliwym jego wydzielenie z przestrzeni, powinien zostać uznany za budynek. Wbrew zatem wywodom zaprezentowanym w uzasadnieniu skargi, dany obiekt nie musi zostać wydzielony z przestrzeni za pomocą szczelnych przegród budowlanych ze wszystkich stron, aby mógł zostać uznany za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Ściana nie musi bowiem służyć wyłącznie od odgradzania pewnej powierzchni od warunków atmosferycznych, co sugerował autor skargi. Tym samym zarzut naruszenia tego przepisu należy uznać za niezasadny. W konsekwencji niezasadnym jest również zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż z jego treści wprost wynika, że za budowlę można uznać obiekt budowlany, pod warunkiem, że nie stanowi on budynku. Tymczasem, jak zostało to wskazane powyżej, sporne obiekty budowlane w realiach rozpoznawanej sprawy, wobec przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego, należy uznać za budynki. Należy zaznaczyć na gruncie niniejszej sprawy, że w trakcie oględzin wiaty przeprowadzonych w dniu [...].01.2017r. stwierdzono istnienie dwóch murowanych ścian bocznych, jednej tylnej ściany z blachy falistej oraz jednej przedniej ściany (przegrody budowlanej) wykonanej z paneli wypełnionych siatką metalową. Druga wiata (na materiały techniczne) nie była przedmiotem oględzin, ponieważ rozebrano ją w grudniu 2016r. W tym jednak wypadku jako dowód dopuszczono opinię rzeczoznawców majątkowego i budowlanego przedłożoną przez stronę oraz materiał w postaci zdjęć obiektu. Pamiętać należy, że ocena istnienia przegród budowlanych ma charakter prawny, a nie techniczny, w związku z czym należy do organu podatkowego. Opinia biegłego, z którą organ się zapoznał, nie jest wiążąca, bowiem to nie powołany przez Spółkę biegły zajmuje się interpretacją przepisów podatkowych. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym dokumentacja fotograficzna, faktycznie potwierdzają spostrzeżenia organu I i II instancji: wiata stanowiła obiekt budowlany, posiadała fundamenty i dach, niewątpliwie była trwale związana z gruntem i posiadała przegrody budowlane z blachy falistej (trzy) oraz frontowa wykonaną z metalowych paneli podobnych do tych w wiacie na opakowania. Wobec powyższego nie można zgodzić się z argumentacją skarżącego, o czym mowa była także powyżej, że "podstawową funkcją każdej prawdziwej przegrody budowlanej(...) jest ochrona budynku przed czynnikami atmosferycznymi". Granice obiektu zostały zakreślone, a panele wypełnione siatką metalową strukturalnie wydzielały obiekt z przestrzeni. O istnieniu budynku przesądza wyłącznie wydzielenie z przestrzeni, a nie zapobieganie działaniu czynników atmosferycznych. Nigdzie w ustawie o takich czynnikach nie wspomniano; nie wiadomo też, przed iloma takimi czynnikami powinna zapobiegać przegroda, aby można było uznać dany obiekt za budynek (przykładowo: cienkie lite ściany nie chronią przed mrozem, będącym jednym z "czynników atmosferycznych; czynnikiem atmosferycznym jest również śnieg, przed którym nie zabezpieczy lita ściana, w której są same otwory okienne bez okien). Za pozbawiony podstaw należy również uznać zarzut dot. braku konsekwencji organu podatkowego drugiej instancji przejawiający się, zdaniem Spółki, różnymi rozstrzygnięciami tej samej kwestii tj. przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Zdaniem skarżącej kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości wiaty na materiały techniczne, wiaty na opakowania i zewnętrznej rampy załadunkowej Budynku Produkcyjnego nr 1 są tożsame i nie budzą żadnych wątpliwości klasyfikacyjnych. Jak już organ podatkowy II instancji podkreślał w swojej decyzji "Określenie: "wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych« zawiera w istocie dwie cechy: wydzielenie z przestrzeni i przegroda budowlana. Funkcją przegrody budowlanej obiektu budowlanego ma być wyodrębnienie tego obiektu z przestrzeni zewnętrznej w taki sposób, gdzie da się co do zasady opisać, która część przestrzeni ogólnej należy do przestrzeni obiektu, a która jest przestrzenią zewnętrzną w stosunku do obiektu, da się określić położenie dowolnego obiektu, że znajduje się on w obiekcie lub w przestrzeni zewnętrznej poza obiektem. Cechą elementów budowlanych, a więc i przegród budowlanych jest co do zasady trwałość, a więc takie wydzielenie z przestrzeni przez przegrodę zewnętrzną ma charakter trwały. Aby przegrody miały charakter budowlany, powinny być ujęte w procesie budowlanym, począwszy od etapu projektowania i powinny stanowić trwały element obiektu budowlanego, wykonany w ramach prac budowlanych. Przegroda budowlana nie musi być przy tym ścianą. " Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.l. powierzchnią użytkową (stanowiącą podstawę opodatkowania budynku) jest powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach. Wobec powyższego panele wypełnione siatką metalową (Wiata na materiały techniczne), strukturalnie wydzielające obiekt z przestrzeni, dają możliwość pomiaru powierzchni zamkniętej mierzonej po wewnętrznej długości ścian (przegród budowlanych - nawet niepełnych), co stanowi obiektywną różnicę w stosunku do rampy załadowczej Budynku Produkcyjnego nr 7, w którym rampa ta znajduje się pod stropem kondygnacji biurowej i w żaden sposób nie została wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Kolegium zasadnie zatem uznało, że o wydzieleniu takim nie mogą decydować nieliczne barierki, poręcze schodów, czy słupy podtrzymujące nadziemną kondygnację biurową. W braku przegród (z wyjątkiem jednej ściany) niemożliwy jawił się pomiar powierzchni użytkowej rampy po wewnętrznej długości ścian. Należy podkreślić, że nie należy wywodzić rodzaju danego obiektu budowlanego na podstawie nazwy mu przyporządkowanej, w związku z czym organ podatkowy dokonał oceny każdego obiektu z osobna. Skarżący wskazuje również na fakt, że "wraz z dniem 1 stycznia 2003r. nastąpiła gruntowna zmiana definicji budynku". W poprzednim stanie prawnym, zgodnie z art. 3 ust 1 oraz ust 4 ustawy za budynek uważało się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Organ II instancji, zdaniem Spółki, w swojej decyzji pomija fakt, że definicja legalna budynku uległa radykalnej zmianie i wykorzystuje argumentację prawną właściwa dla regulacji prawnych, które już nie obowiązują. W tym miejscu Sad podkreśla, że o kwalifikacji wiat nie zadecydowało posiadanie słupów, lecz przegród budowlanych. Spółka forsuje pogląd, że wiaty nie posiadały przegród budowlanych - gdyby tak było, to faktycznie fundament, dach, trwały związek z gruntem oraz słupy lub filary nie wystarczyłyby do zakwalifikowania spornych obiektów jako budynków. Organy podatkowe nie powoływały się jednak na istnienie słupów czy filarów, lecz na przegrody budowlane wydzielające sporne obiekty z przestrzeni. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.