III SAB/Wa 51/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Monika Świercz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie rozpoznania wniosku oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany "Naczelnikiem"), wszczął wobec K. K. (dalej zwany "Stroną" lub "Skarżącym") kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczeń w podatku od towarów i usług za okres: 01.01.2013 r. - 31.03.2013 r. oraz 01.05.2013 r. - 31.05.2013 r. Czynności kontrolne prowadzone były w siedzibie Biura rachunkowego w W. przy ul. [...] oraz w siedzibie Urzędu Skarbowego W. przy ul. [...]. W toku tej kontroli do Naczelnika ww. urzędu zostało złożone na druku PPS-1 w dniu 6 września 2016 r. pełnomocnictwo szczególne, upoważniające radcę prawnego K. J., do reprezentowania Skarżącego. Naczelnik w ramach prowadzonej kontroli wystąpił z wnioskami o sprawdzenie kontrahentów kontrolowanego do właściwych organów: - wniosek z 9 kwietnia 2015 r. o przeprowadzenie kontroli w firmie: T. Sp. z o. o., NIP [...] w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczeń transakcji udokumentowanej fakturami wraz z ustaleniem źródła pochodzenia usługi do pierwszego kontrahenta; - wniosek z 7 kwietnia 2015 r. o przeprowadzenie kontroli w firmie R. T., NIP 1181478147 w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczeń transakcji udokumentowanej fakturami wraz z ustaleniem źródła pochodzenia usługi do pierwszego kontrahenta. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ ustalił, iż Skarżący zajmował się przede wszystkim instalacją klimatyzacji i wentylacji, konserwacją instalacji, naprawą klimatyzacji, sprzedażą klimatyzacji. W okresie kontrolowanym zakupił również na podstawie faktur zakupu od firmy M. m.in. P., P., Gry, K., Pendrive M.. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odpowiadając na wniosek Naczelnika z 7 kwietnia 2015 r. o przeprowadzenie kontroli w firmie R. T. w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczeń transakcji ze Skarżącym udokumentowanej fakturami. Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie kontroli w firmie M. wynikało, że transakcje zawarte pomiędzy ww. podatnikami były przedmiotem działań skutkujących zaistnieniem nadużyć w zakresie rozliczeń w podatku od towarów i usług. Czynności dokonane przez M. w okresie od stycznia 2013 r. do maja 2013 r. w zakresie obrotu towarami nie stanowiły czynności podlegających opodatkowaniu, określonych w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej zwana "u.p.t.u."), gdyż za takie nie można uznać czynności wykonywanych w celu nadużyć podatkowych. W związku z powyższym stwierdzono, że transakcje udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez M. na rzecz Skarżącego nie mają odzwierciedlenia ze stanem taktycznym, kreując obowiązek podatkowy, o jakim mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Organ ustalił, że towar zakupiony przez Skarżącego od M. został odsprzedany na podstawie faktur A. s.r.o., 140 00 P. 331/4. Stwierdzono ponadto, że R. W. był udziałowcem w firmie A. E. s.r.o. oraz był zatrudniony w firmie A. (firmie Skarżącego) na umowę o pracę w pełnym wymiarze godzin. W sytuacji, gdy kontrolującym w trakcie kontroli nie przedłożono dokumentów, które mogłyby potwierdzić faktyczne dokonanie WDT do Czech, zostało wystosowane zapytanie SCAC 2004 w celu sprawdzenia i potwierdzenia transakcji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów za okres: 01.01.2013 r. - 31.03.2013 r. oraz od 01.05.2013 r. - 31.05.2013 r. do właściwej administracji podatkowej kraju UE. Z odpowiedzi przesłanej przez czeską administrację wynikało, iż A. s.r.o. jest nieosiągalna, nie znajduje się pod adresem siedziby, nie ma innych pomieszczeń, nie składa deklaracji, ostatnia deklaracja została złożona za luty 2014 r. W deklaracjach za okres 01-03/2013 r., oraz za 05/2013 r. firma zadeklarowała nabycie wewnątrzwspólnotowe jak również dostawę towarów tylko do jednej polskiej firmy. Ponadto poinformowano, że towary prawdopodobnie nigdy nie opuściły terytorium Polski. Organ ustalił, że "Firma" polska, do której firma A. s.r.o. zadeklarowała WDT w okresie od 01.01.2013 r. do 31.03.2013 r. rozliczała się w Urzędzie Skarbowym W. i nie wykazała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za ten okres. Ponadto z informacji przesłanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wynikało, że "Firma" polska nie wykazała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w deklaracji VAT-7K za II kwartał 2013 r. (Urząd właściwy od dnia 4 kwietnia 2013 r.). W okresie 01-03/2013 r. wspólnikiem "Firmy" polskiej oraz prezesem zarządu był R. T.. Naczelnik mając powyższe na uwadze, doszedł do stwierdzenia, że faktury VAT sprzedaży wystawione przez Skarżącego w okresie objętym kontrolą na rzecz ww. kontrahenta z Czech nie dokumentują czynności faktycznie dokonanych. Kontrolowany, jak też kontrahenci celowo kreowali sztuczny rynek służący do uprawdopodobnienia przeprowadzanych transakcji. Skarżący w styczniu 2013 r. zakupił usługę montażu klimatyzacji w Klinice M. w L. oraz dla Banku [...] w W. od firmy T. Sp. z o. o. na podstawie faktury VAT nr 2/2013 z 21 stycznia 2013 r. W związku z powyższym Naczelnik wystąpił o przeprowadzenie kontroli w firmie: T. Sp. z o. o., w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczeń transakcji udokumentowanej fakturami wraz z ustaleniem źródła pochodzenia usługi do pierwszego kontrahenta. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. udzielając odpowiedzi poinformował, że postępowanie kontrolne zostało zakończone decyzją określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług. W trakcie postępowania kontrolnego nie przeprowadzono badania ksiąg podatkowych z uwagi na brak kontaktu ze Spółką. W związku z brakiem dostępu do ksiąg, dokumentów źródłowych i brakiem kontaktu z podatnikiem, brakiem zweryfikowania prawidłowości wykazanego podatku należnego, przyjęto kwoty podatku za poszczególne okresy rozliczeniowe w wartościach zadeklarowanych przez Skarżącego. Ponadto nie uznano w całości prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zwrócono uwagę, że w zarządzie Spółki T. Sp. z o. o. w styczniu 2013 r. występuje R. T.. Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przeprowadził kontrolę podatkową wobec Skarżącego w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. W trakcie ww. kontroli podatkowej zakwestionowano prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu wystawionych przez M. oraz WDT wykazane na rzecz A. s.r.o. Skarżący po zakończeniu kontroli, korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 81b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej "O. p."). w dniu 20 lutego 2015 r. złożył korektę deklaracji VAT-7, w której skorygował nieprawidłowości opisane w protokole kontroli, uznając jednocześnie, że nie przysługuje mu prawo do odliczenia z faktur wystawionych przez ww. firmę tj.: M.. W związku z tym kontrola podatkowa wobec Skarżącego została zakończona (w dniu 10 lipca 2017 r.) poprzez doręczenie protokołu kontroli drogą pocztową pełnomocnikowi szczególnemu Strony t.j. K. J. na adres: [...] W., ul. [...]. Skarżący pismem z dnia 17 lipca 2017 r., na podstawie art. 291 § 1 O.p. wniósł zastrzeżenia do protokołu kontroli, kwestionując wszystkie ustalenia dokonane przez organ podatkowy. Ponadto zakwestionował same ustalenia organu o rzekomym zawyżeniu podatku naliczonego oraz podstawy opodatkowania w kontrolowanym okresie o jakąkolwiek kwotę. Naczelnik, ustosunkowując się do zgłoszonych zastrzeżeń pismem z 4 sierpnia 2017 r. uznał je za bezzasadne. Skarżący pismem z 10 sierpnia 2017 r. (złożonym z uchybieniem terminu określonego w art. 291 O.p.) wniósł o wyłączenie pracowników organu podatkowego w osobach starszych kontrolerów skarbowych A. L. oraz M. B.. Naczelnik pismem z 25 sierpnia 2017 r., udzielając odpowiedzi na powyższy wniosek, poinformował, że w toku kontroli podatkowej prowadzonej na podstawie upoważnienia z dnia 19 marca 2015 r. do tutejszego Urzędu zostało złożone na druku PPS-1 w dniu 6 września 2016 r. pełnomocnictwo szczególne, upoważniające radcę prawnego K. J. do reprezentowania Skarżącego podczas kontroli podatkowej. Pełnomocnictwo szczególne upoważniało pełnomocnika do działania w sprawie, a więc w toku postępowania, w którym pełnomocnictwo zostało złożone zgodnie z art. 138e § 1 O. p. Organ uznał, iż złożenie dokumentu pełnomocnictwa szczególnego Naczelnikowi do akt sprawy z zakresu kontroli podatkowej skutkowało upoważnieniem K. J. do działania w imieniu Skarżącego tylko w toku kontroli podatkowej. Skarżący pismem z 31 sierpnia 2017 r. złożył ponaglenie na nierozpatrzenie wniosku o wyłączenie pracowników wraz z zawiadomieniem o zmianie adresu. Naczelnik pismem z 11 września 2017 r. poinformował Skarżącego, iż przedmiotowa kontrola została zakończona 10 lipca 2017 r. oraz nie toczy się żadne postępowanie w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych. Organ tym samym nie znalazł uzasadnienia dla powyższego ponaglenia oraz wniosku o wyłączenie pracowników Działu Kontroli Podatkowej Urzędu Skarbowego W. z uwagi na fakt, że kontrola podatkowa została zakończona, a zebrany na etapie kontroli podatkowej materiał dowodowy został przekazany do komórki merytorycznej organu, zajmującej się prowadzeniem postępowań podatkowych. Skarżący pismem z 20 września 2017 r. na podstawie art. 52 § 1 w zw. z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") wniósł skargę na bezczynność Naczelnika w przedmiocie nierozpoznania złożonego wniosku z dnia 10 sierpnia 2017 r. o wyłączenie pracowników ww. organu podatkowego w osobach A. L. i M. B. od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych Skarżącego oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego. W związku z powyższym zobowiązał organ do wydania w określonym terminie orzeczenia (postanowienia) rozstrzygającego złożony wniosek. W uzasadnieniu Skarżący stojąc na stanowisku, że wobec pracowników prowadzących kontrolę podatkową zachodziły przesłanki już na etapie kontroli do wyłączenie ich zgodnie z art. 130 O. p., za nieuprawnione uznał wnioski organu, iż z uwagi na zakończenie wskazanego postępowania, podstawy wyłączenia pracowników nie mogą być już oceniane. Mając powyższe na uwadze doszedł do przekonania, że z uwagi na wadliwość podjętych czynności, powinny zostać powtórzone przez innych pracowników tego organu. Reasumując za nieuprawnione uznał pozostawienie wniosku o wyłączenie pracowników bez dalszego biegu skoro nie posiada on żadnych braków formalnych. W odpowiedzi na skargę Naczelnik wnosząc o jej oddalenie, uznał zarzuty podniesione w skardze za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy). W myśl natomiast art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej w granicach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 P.p.s.a.). W przeciwnym razie Sąd skargę oddala, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wyjaśnić także należy, że nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, zaś celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest doprowadzenie do podjęcia przez właściwy organ określonego w przepisach działania w sprawie. O bezczynności organu można mówić wówczas, gdy w ustalonym terminie organ bądź nie podjął czynności w sprawie, bądź wprawdzie rozpoczął i prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie odpowiednim aktem administracyjnym lub nie podjął stosownej czynności prawem przewidzianej (por. wyrok WSA w Warszawie z 4 marca 2008r. sygn. akt IV SAB/Wa 109/07, dostępny na www.nsa.gov.pl). Przewlekłość postępowania to opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogłaby być załatwiona w terminie krótszym, a także przy nieuzasadnionym obiektywnie przedłużaniu terminu załatwienia sprawy. Sąd - w przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolnego – kontroluje zatem, czy organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Bada czy w terminie przewidzianym w prawie organ podejmował, czy też nie czynności lub czy pomimo prowadzenia postępowania nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął innej stosownej czynności. Sąd, orzekając w sprawie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ prowadził postępowanie przewlekle bądź czy pozostawał w bezczynności. Stwierdzenie bezczynności lub przewlekłości postępowania obliguje Sąd do zobowiązania organu do dokonania czynności, której zaniechał, jeżeli nie wykaże, że wykonanie nie było możliwe. W rozpatrywanej sprawie Skarżący wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 10 sierpnia 2017 r. o wyłączenie pracowników ww. organu podatkowego w osobach A. L. i M. B. od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych Skarżącego oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, po uprzednim wniesieniu ponaglenia. Tym samym należało stwierdzić, że kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Wobec Skarżącego wszczęta została kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczeń w podatku od towarów i usług za okres: 01.01.2013 r. - 31.03.2013 r. oraz 01.05.2013 r. - 31.05.2013 r. Osobami upoważnionymi do przeprowadzenia powyższych czynności zostali starsi komisarze skarbowi A. L. oraz M. B.. Dokonane przez nich czynności poprzedzone zostały doręczeniem upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia 19 marca 2015 r. oraz okazaniem legitymacji służbowych Skarżącemu. Strona we wniosku o wyłączenie pracowników organu podatkowego wskazała okoliczności wywołujące wątpliwości co do ich bezstronności w sprawie, tj.: podejmowanie ustaleń kontrolnych dotyczących kontrolowanego na podstawie nieznajdujących się w aktach i nieprawdziwych okoliczności jakoby kontrolowany złożył korektę deklaracji VAT-7 za styczeń, luty, marzec i maj 2013 r.; podejmowanie ustaleń kontrolnych dotyczących kontrolowanego na podstawie nieznajdujących się w aktach i nieprawdziwych okoliczności jakoby kontrolowany wydał kontrolującemu listę obecności pracowników, gdy kontrolowany nie prowadził w zakładzie pracy w 2013 r. takiej listy w związku z czym ww. nie mogła zostać wydana kontrolującemu, podejmowanie ustaleń kontrolnych sprzecznych z samymi ustaleniami kontrolującego, tj. o tym, że na rzecz A. s.r.o. nie była dokonywana WDT podczas, gdy ten sam organ ustalił w protokole kontrolnym, że ww. spółka deklaracje za 2013 r. oraz zadeklarowana WNT oraz WDT w okresie od stycznia do maja 2013 r.; prowadzenie wnioskowania sprzecznego z przepisami kodeksu cywilnego i kodeksu pracy, a wskazanego w tiret 5-8 zastrzeżeń do protokołu kontroli (naruszenie zasady legalizmu); niedopuszczenie dowodów wnioskowanych przez kontrolowanego, w tym wnioskowanego w zastrzeżeniach do protokołu kontroli pomimo tego, że okoliczności na jakich oparto ustalenia kontrolne nie miały miejsca. Mając powyższe na uwadze Skarżący wyraził stanowisko, że kontrolujący przystąpili do czynności kontrolnych w istocie z góry założoną tezą o tym, że nie wywoził on objętego fakturami towaru za granicę. W jego ocenie ustalenia kontrolne nie pokrywają się z materiałem dowodowym, w tym opierają się na nieistniejących w aktach dowodach. Powyższe dowodzi stronniczości w prowadzeniu czynności kontrolnych. Nie sposób zgodzić się z takim stanowiskiem Skarżącego. Zwrócić należy uwagę, że co do zakresu przytoczonych przez Skarżącego we wniosku o wyłączenie pracowników organu podatkowego okoliczności wywołujących wątpliwości co do ich bezstronności w sprawie, kontrolujący odnieśli się w odpowiedzi z 4 sierpnia 2017 r. na zgłoszone do protokołu kontroli zastrzeżenia. Stanowiły one swojego rodzaju powielenie argumentacji przemawiającej - w przekonaniu Skarżącego - za uzasadnionymi wątpliwościami co do bezstronności kontrolujących w sprawie. Według Sądu podzielić należy stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym pełnomocnik Skarżącego, zgłaszając na podstawie art. 130 § 3 O.p., wniosek z 10 sierpnia 2017 r. o wyłączenie pracowników organu podatkowego, w dniu jego składania nie działał jako pełnomocnik Skarżącego. Nie ulega wątpliwości, co sygnalizował organ w pismach z 25 sierpnia 2017 r., jak też z 11 września 2017 r., że kontrola podatkowa prowadzona przez ww. pracowników została zakończona 10 lipca 2017 r. poprzez doręczenie protokołu kontroli drogą pocztową pełnomocnikowi szczególnemu kontrolowanego. Z akt sprawy wynika, że w toku kontroli podatkowej prowadzonej na podstawie upoważnienia z dnia 19 marca 2015 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zostało złożone na druku PPS-1 w dniu 6 września 2016 r. pełnomocnictwo szczególne, upoważniające K. J. – radcę prawnego, do reprezentowania Skarżącego podczas kontroli podatkowej. Pełnomocnictwo szczególne upoważniało pełnomocnika do działania w sprawie, a więc w toku postępowania, w którym pełnomocnictwo zostało złożone. Zatem nie ulega wątpliwości, że złożenie dokumentu pełnomocnictwa szczególnego Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. do akt sprawy z zakresu kontroli podatkowej skutkowało upoważnieniem K. J. do działania w imieniu Skarżącego tylko w toku kontroli podatkowej. Tym samym wygasło ono w chwili zakończenia kontroli. Zgodnie bowiem z treścią art. 138e § 1 O.p. pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. Jednocześnie zgodzić się należy z argumentacją Naczelnika zawartą w odpowiedzi z 11 września 2017 r. na wystosowane przez Skarżącego ponaglenie co do konieczności merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku o wyłączenie pracowników tutejszego organu podatkowego wraz z załączonym podpisanym przez Skarżącego ww. wnioskiem. Nie ulega wątpliwości, co wynika z akt sprawy, że kontrola podatkowa została zakończona w dniu 10 lipca 2017 r. poprzez doręczenie protokołu kontroli drogą pocztową pełnomocnikowi szczególnemu kontrolowanego i nie toczy się wobec Skarżącego żadne postępowanie w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych. W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu podniesionego w skardze sprowadzającego się do uznania, że postępowanie było prowadzone z udziałem pracowników podlegających wyłączeniu skoro przesłanka z art. 130 § 3 O.p. nie została spełniona. Zarzuty Skarżącego nie wskazywały na okoliczności o charakterze osobistym, emocjonalnym, które miałyby wpłynąć na obiektywne rozpatrzenie sprawy przez pracowników. Jednocześnie Strona formułując zarzuty w tym względzie nie podała, jakie konkretnie fakty mają za tym przemawiać. Samo zaś nieuwzględnienie wniosków Skarżącego nie dowodzi stronniczości prowadzącego postępowanie. Na marginesie wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie - co wynika z nadesłanych akt – kontrolujący w toku postępowania kontrolnego podjęli szereg działań, które miały na celu wyjaśnienie charakteru wszystkich dokonywanych przez Skarżącego transakcji, dążąc do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z uwagi na treść art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w związku z art. 292 O.p. Zdaniem Sądu, w świetle ww. przepisów, Naczelnik był uprawniony do występowania do innych organów podatkowych – właściwym kontrahentom Skarżącego – do przekazania informacji i dowodów wiążących się ze sprawdzanymi fakturami, gdyż mogły one przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Gromadzenie materiału dowodowego wymaga przestrzegania z urzędu przez każdy organ podatkowy właściwości miejscowej. Stosownie do art. 17 § 1 O.p. jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2 O.p. Właściwość miejscowa organów podatkowych wymaga także uwzględnienia rozwiązań organizacyjnych przyjętych w przedmiocie terytorialnego zakresu działania organów podatkowych i podmiotów pełniących funkcje organów podatkowych oraz wyznaczenia siedzib tych organów. Tym samym skoro Naczelnik nie był organem właściwym miejscowo do przeprowadzenia kontroli u kontrahentów Skarżącej (T. sp. z o.o.; M.) to tym samym zobligowany był do wystąpienia - w celu pozyskania istotnych w sprawie informacji - do innych organów, w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczeń transakcji udokumentowanej fakturami wraz z ustaleniem źródła pochodzenia usługi do pierwszego kontrahenta. Z akt sprawy wynikało bowiem, że Skarżący dokonał WDT, a organy podatkowe uzyskały informację, że transakcje zawarte pomiędzy ww. podatnikami były przedmiotem działań skutkujących zaistnieniem nadużyć w zakresie rozliczeń w podatku od towarów i usług. W przypadku podejrzenia karuzeli podatkowej i badania, czy w danej sprawie wystąpiła czy też nie, postępowanie dowodowe nie może być prowadzone w "klasyczny" sposób, jedynie przez (zazwyczaj) sprawdzanie (tylko) okoliczności wnikających z dokumentacji prowadzonej przez podatnika, bądź jego kontrahentów, czy też ich twierdzeń dotyczących prawidłowości dokonanych rozliczeń. Sąd, reasumując stwierdza, że okoliczności sprawy wskazują, że postępowanie wymagało od Naczelnika przeprowadzenia wielu dowodów oraz pozyskiwania od innych organów informacji i materiałów, które w znacznym stopniu przyczyniły się do wyjaśnienia sprawy. Ocena zebranego materiału dowodowego została dokonana kompleksowo (biorąc pod uwagę całokształt zgromadzonych dowodów) przez pryzmat wszystkich stwierdzonych okoliczności. Kontrolujący zebrali materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, a dokonany na jego podstawie proces oceny uznać należało za rzetelny i niepomijający żadnych ustalonych okoliczności. Osoby kontrolujące uwzględniając przy rozstrzyganiu sprawy całokształt materiału dowodowego w rozumieniu art. 180 § 1 O. p. zebranego w trakcie trwania kontroli, dążyły do ustalenia prawdy materialnej i oceniły wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.