I OSK 3393/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. i M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 17/18 odrzucające skargę M. P. i M. C. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miasta [...], ustalenia stawek opłat za postój w tych strefach oraz sposobu ich pobierania postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 17/18 (dalej postanowienie z 24 maja 2018 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi M. P. i M. C. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miasta [...], ustalenia stawek opłat za postój w tych strefach oraz sposobu ich pobierania 1. odrzucił skargę; 2. zwrócił solidarnie skarżącym M. i C. i M. P. uiszczony wpis od skargi w wysokości 300 złotych. Sąd I instancji wskazał, że uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. (dalej Uchwała) Rada Miasta [...], na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm., dalej usg) oraz art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 3-5, art. 13f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., dalej udp), ustaliła strefę płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miasta [...], stawki opłat za postój w tych strefach oraz sposób ich pobierania. W § 4 ust. 1 Uchwały postanowiono, że zerowa stawka opłaty (bezpłatna karta abonamentowa) za postój pojazdów w SPP przysługuje mieszkańcom SPP (tj. osobom fizycznym, które wykażą tytuł prawny do zamieszkiwania w lokalach mieszkalnych usytuowanych przy ulicach objętych SPP lub ulicach przyległych do SPP, określonych w załączniku Nr 1 do niniejszej Uchwały), na jeden ich prywatny pojazd, (tj. osoby te wykażą prawo do władania pojazdem samochodowym, uwidocznione w dowodzie rejestracyjnym lub w umowie leasingu, a prawo to przysługuje tym osobom jako prywatnym właścicielom, a nie w z związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą) oraz mieszkańcom SPP, prowadzącym działalność gospodarczą zarejestrowaną na terenie SPP, posiadającym prawo do władania pojazdem samochodowym uwidocznione w dowodzie rejestracyjnym lub w umowie leasingu. Bezpłatna karta abonamentowa wydawana jest na wniosek osoby uprawnionej. W uzasadnieniu Uchwały wskazano, że w związku ze znacznym deficytem miejsc postojowych, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych oraz realizacji lokalnej polityki transportowej, uzasadnione było wprowadzenie strefy płatnego parkowania na całej długości ulicy [...], na ulicy [...] oraz terenie łączącym ul. [...] z Al. [...]. Obszar ten stanowi zaplecze transportowo-parkingowe dla gości odwiedzających [...] plażę, rekreacyjne tereny przyplażowe oraz dla korzystających z licznych obiektów turystyczno-hotelarskich oraz handlowo-usługowych. Wymienione wyżej ulice przynależeć będą do całorocznej podstrefy "J". Na wniosek mieszkańców oraz w związku z utworzeniem podstrefy "J" rozszerza się podstrefę "C" o nie objętą do tej pory strefę część ulic [...],[...] i [...]oraz rozszerza się podstrefę "G" o nie objętą do tej pory strefą część ulicy [...] na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...]. Dodatkowo poza dotychczasową, podstawową stawką za czasowe abonamenty wprowadza się zmianę ustalającą zerową stawkę opłaty parkingowej dla mieszkańców SPP, prowadzących działalność gospodarczą zarejestrowaną na terenie SPP, posiadających prawo do władania pojazdem samochodowym, uwidocznione w dowodzie rejestracyjnym lub w umowie leasingu. M. i C. i M. P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 1 Uchwały. Zarzucili naruszenie: 1. art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13b ust. 1 oraz 13b ust. 2, art. 13b ust.4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych przez błędną jego wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że przepisy te uprawniają organ do wykluczenia niektórych posiadaczy pojazdów - mieszkańców strefy płatnego parkowania - z możliwości uzyskania bezpłatnego abonamentu postojowego z powodu rodzaju zawartej umowy stanowiącej tytuł prawny do pojazdu, rodzaju dokumentu jakim posługuje się posiadacz pojazdu w celu wykazania prawa do uzyskania bezpłatnego abonamentu na parkowanie oraz z powodu miejsca zarejestrowania przez mieszkańca działalności gospodarczej; 2. art. 32 Konstytucji RP, przez jego niezastosowanie [k. 2-10 akt sądowych]. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosła o jej oddalenie [16-22 akt sądowych]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa, odrzucił skargę (pkt 1 postanowienia), a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa zwrócono [solidarnie] skarżącym uiszczony wpis sądowy (pkt 2 postanowienia; k. 48, 50-53 akt sądowych). W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że w niniejszej sprawie zaskarżona została uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miasta [...], stawek opłat za postój w tych strefach oraz sposobu ich pobierania – w zakresie jej § 4 ust. 1, dotyczącego ustalenia, że bezpłatna karta abonamentowa za postój pojazdów w SPP przysługuje mieszkańcom SPP (tj. osobom fizycznym, które wykażą tytuł prawny do zamieszkiwania w lokalach mieszkalnych usytuowanych przy ulicach objętych SPP lub ulicach przyległych do SPP, określonych w załączniku Nr 1 do uchwały), na jeden ich prywatny pojazd, (tj. osoby te wykażą prawo do władania pojazdem samochodowym, uwidocznione w dowodzie rejestracyjnym lub w umowie leasingu, a prawo to przysługuje tym osobom jako prywatnym właścicielom, a nie w z związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą) oraz mieszkańcom SPP, prowadzącym działalność gospodarczą zarejestrowaną na terenie SPP, posiadającym prawo do władania pojazdem samochodowym uwidocznione w dowodzie rejestracyjnym lub w umowie leasingu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), w brzmieniu z dnia podjęcia uchwały, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżący wezwali Radę Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie doręczono organowi dnia 5 października 2017 r. Po otrzymaniu w dniu 10 listopada 2017 r. odpowiedzi, skarżący dnia 8 grudnia 2017 r. wnieśli niniejszą skargę do WSA w Gdańsku. W tej sytuacji spełnione zostały wymogi do wniesienia skargi przewidziane w art. 53 § 2 ppsa, w brzmieniu z dnia podjęcia uchwały, który stanowił, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z art. 101 ust. 1 usg, ze skargą do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy może wystąpić skutecznie osoba, która wykaże, że uchwałą tą naruszono jej interes prawny lub uprawnienie. Wnoszący skargę “musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie (...) Źródłem “interesu prawnego" lub “uprawnienia" jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (akt stosowania prawa)" (Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz z odniesieniami do ustaw o samorządzie powiatowym i samorządzie województwa, pod red. R. Hausera i Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 808). Trybunał Konstytucyjny podziela stanowisko, że prawo do zaskarżania uchwał na podstawie omawianego przepisu przysługuje osobom, które wykażą się naruszeniem konkretnego interesu prawnego wynikającego z określonej normy prawa materialnego (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z: 4.11.2003 r. SK 30/02 OTK-A 2003/8/84; 16.9.2008 r. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121). Z ugruntowanego orzecznictwa wynika, że interes prawny winien być konkretny i realny. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego. Należy wobec tego w danej sprawie wykazać naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływające negatywnie na sytuację prawną strony skarżącej. Należało zatem rozważyć, czy skarżący wykazali naruszenie ich interesu prawnego lub uprawnienia. Przedmiotowa Uchwała Rady Miasta [...] dotyczy ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych i stawek opłat za postój w tych strefach. Zaskarżona część Uchwały natomiast - ustalenia zasad przysługiwania bezpłatnej karty abonamentowej za postój pojazdów samochodowych w takich strefach. Wskazane w treści skargi przepisy zostały przywołane w celu wykazania wadliwości zaskarżonej części Uchwały. Są to przepisy ustawy o drogach publicznych dotyczące opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania i zasad ustalania stref płatnego parkowania i art. 32 Konstytucji RP stanowiący, że wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Przepisy te nie zawierają norm prawa materialnego, których naruszenie spowodować by mogło naruszenie - co wymaga podkreślenia - konkretnego interesu prawnego skarżących. W skardze skarżący powoływali się na fakt, że są mieszkańcami [...] i zamieszkują w jednej ze stref płatnego parkowania. Podali, że są właścicielami spółki, której samochodów służbowych używają do celów prywatnych, że prowadzą działalność gospodarczą, że nie korzystają z samochodów prywatnych, że prawo do samochodów wynika z własności firmy, “na którą są samochody". Nie powołali się przy tym na naruszenie jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego, który mógłby wskazywać na naruszenie ich interesu prawnego. W ocenie Sądu - z uwagi na to, że przedmiotowa Uchwała dotyczy zasad uiszczania opłat za postój pojazdów samochodowych, samo zamieszkanie w [...] czy samo zamieszkanie w położonej w tym mieście strefie płatnego parkowania nie determinuje interesu prawnego skarżących. Odnosząc się z do twierdzeń skarżących w kwestii samochodów wskazania wymaga, że z akt sprawy wynika, że każdy ze skarżących ubiegał się o uzyskanie bezpłatnej karty abonamentowej na inny pojazd. Wniosek skarżącej dotyczył samochodu, którego właścicielem jest A Spółka z o.o. z siedzibą w [...] przy ul. [...], a skarżącego – samochodu, którego właścicielem jest firma B S.A. z siedzibą w [...], która samochód ten oddała w leasing A Spółce z o.o. z siedzibą w [...] przy ul. [...]. Obie spółki mają swoje siedziby poza strefami płatnego parkowania w [...]. A Spółka z o.o. jest spółką, której udziałowcami są skarżący. Nie powołali się oni na żadne własne uprawnienia do samochodów, a jedynie na fakt, że są właścicielami spółki. Zauważyć w tej sytuacji należy, że spółka ta jest osobą prawną, spółką prawa handlowego, której majątek jest majątkiem odrębnym od majątku jej wspólników. Skarżący będąc właścicielami udziałów w spółce prawa handlowego nie mogą też skutecznie twierdzić, że prowadzą działalność gospodarczą, bowiem to spółka, będąca odrębną osobą prawną, taką działalność prowadzi. W myśl art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646), działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Pod rządami uchylonej z dniem 30 kwietnia 2018 r. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017, poz. 2168) wskazywano, że nabywanie akcji (udziałów) w spółkach kapitałowych czy wykonywanie uprawnień akcjonariusza (udziałowca) nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej, choćby były połączone z aktywnym uczestnictwem w działalności spółki. Sąd Najwyższy w wyroku z 27.4.2012 r. V CSK 211/2011 (LexisNexis nr 5029737) wskazał, że bycie wspólnikiem w spółce kapitałowej nie jest prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż działalność prowadzi spółka. W ocenie Sądu I instancji, ze wskazywanych przez skarżących okoliczności jak też i całokształtu okoliczności sprawy nie sposób wywieść wniosku, że jakikolwiek interes prawny bądź uprawnienie skarżących zostały naruszone Uchwałą. Nie wykazali oni, by w przedmiotowej sprawie istniał związek pomiędzy ich własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją ,a zaskarżoną przez nich Uchwałą we wskazanym zakresie. Pozostałe twierdzenia i zarzuty skargi są zarzutami merytorycznymi, jednak ocena zarzutów dotyczących legalności zaskarżonej Uchwały, wobec powyższej konstatacji, nie jest możliwa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 a ppsa , sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa, odrzucił skargę (pkt 1 postanowienia), a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa zwrócono [solidarnie] skarżącym uiszczony wpis sądowy (pkt 2 postanowienia; k. 48, 50-53 akt sądowych). Skargę kasacyjną od postanowienia z 24 maja 2018 r. wywiedli M. P. i M. C. (dalej skarżący kasacyjnie), reprezentowani przez adw. M. K. Skarżący kasacyjnie zaskarżyli w/w postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 1 i 2 ppsa oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. “nr 153 poz. 1269 ze zm." [winno być Dz.U. z 2017 r. poz. 2188, zm. z 2018 r., poz. 3]) przez odmowę dokonania kontroli działalności administracji publicznej ze względu na odrzucenie skargi przez WSA z powodu braku interesu prawnego skarżących mimo, że skarżący wykazali w skardze istnienie, jak i naruszenie ich interesu prawnego. Skarżący kasacyjnie wnieśli o: uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 147 § 1 ppsa; zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania wg norm przepisanych (k. 64-69 akt sądowych). Pismem z dnia 23 sierpnia 2018 r. Rada Miasta [...] (dalej Rada), reprezentowana przez r. pr. R. M., wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną. Rada wniosła o: oddalenie skargi kasacyjnej w całości (art. 184 ppsa); zasądzenie na rzecz organu niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (k. 81-93 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1, dalej uchwała I OPS 10/09). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Stan faktyczny ustalony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie został przez skarżących kasacyjnie zakwestionowany, przeto jest wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzut naruszenia art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 1 i 2 ppsa oraz art. 1 § 1 i 2 pusa był niezasadny. Ustawodawca w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 - na dzień wniesienia skargi, dalej usg) przewidział możliwość zaskarżenia uchwał podjętych przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Jednocześnie prawodawca uzależnił dopuszczalność rozpatrzenia skargi od naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia. Legitymacja do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 usg przysługuje zatem nie tyle temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym aktem (uchwałą lub zarządzeniem organów gminy). Nie chodzi przy tym o każde naruszenie prawa, które skarżący odbiera czy kwalifikuje jako uchybienie jego interesowi prawnemu, ale o takie, które ma charakter bezpośredni, obiektywny, zindywidualizowany i realny, a więc gdy naruszony interes prawny ma oparcie w przepisie prawa materialnego. Przesłankami dopuszczalności skargi z art. 101 ust. 1 usg na uchwałę organu gminy są: posiadanie legitymacji prawnej do wniesienia skargi, którą to legitymację wywodzi się z naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego; interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną; interes ten winien być bezpośredni, własny i realny (wyrok NSA z 8.8.2014 r., I OSK 1069/14, cbosa), które to stanowisko skład orzekający w sprawie niniejszej podziela. Na tle art. 101 usg Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16.9.2008 r. SK 76/06 (OTK-A 2008/7/121, cz. III pkt 2 i 3 uzasadnienia), stwierdził, że przepis ten nie ma charakteru actio popularis, a podstawą zaskarżenia musi być niezgodność uchwały z prawem przy jednoczesnym naruszeniu przez tę uchwałę indywidualnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, bądź innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). Dla wykazania naruszenia interesu prawnego koniecznym jest wskazanie naruszenia, przez uchwałę lub zarządzenie, konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, wynikających z regulacji materialnoprawnej. Podstawą zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 usg jest zatem niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołującej negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia lub naruszenie interesu prawnego), zaś podstawą jej wzruszenia - niezgodność z prawem (M. Bogusz, Podstawy zaskarżenia i wzruszenia uchwały organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym, PiP 1994/12/64). Sąd I instancji słusznie przyjął, że żaden interes prawny ani uprawnienie skarżących kasacyjnie nie zostało naruszone. Przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych dopuszczają wprowadzenie opłat za parkowanie na zasadach uchwalonych przez radę gminy. Odpłatność za postój stała się obecnie normą, zwłaszcza w większych miastach. Konieczność uiszczenia opłaty zawsze jest pewną dolegliwością, nie znaczy to jednak, że wprowadzenie opłaty jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia. W związku z tym, zaskarżanie Uchwały i żądanie stwierdzenia nieważności § 4 ust. 1 Uchwały tylko z racji ustalenia przez Radę strefy płatnego parkowania w przewidzianych przez prawo miejscach jest niedopuszczalne. Nieco inaczej przedstawia się sprawa ustalania stawek za postój i ewentualnego zróżnicowania sytuacji prawnej poszczególnych podmiotów (np. ustalenie stawki zerowej dla mieszkańców gminy). Te zagadnienia aktualizują się jednak dopiero w sytuacji, w której dany podmiot ma bezpośredni i realny interes prawny (względnie uprawnienia) w dochodzeniu swoich praw. W niniejszej sprawie ten warunek wstępny nie został spełniony. W konsekwencji nie mogło też dojść do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżących kasacyjnie (art. 58 § 1 pkt 5a ppsa w zw. z art. 101 ust. 1 usg). Nie wystarczy samo zamieszkanie na terenie gminy, a nawet na terenie strefy płatnego parkowania, żeby móc wywieść skargę na zaskarżoną uchwałę. W przeciwnym wypadku, zaskarżanie uchwał organów gminnych miałoby charakter actio popularis, choć ograniczone do terenu danej jednostki samorządu terytorialnego. Żadne ze skarżących nie ma tytułu prawnego (np. prawa własności, umowy użyczenia, umowy leasingu) - do wskazanych w skardze pojazdów samochodowych - który by uzasadniał naruszenie ich interesu prawnego zaskarżoną Uchwałą. Należy podzielić ocenę prawną Sądu I instancji, że samo używanie przez skarżących kasacyjnie pojazdów mechanicznych nie determinuje ich interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny. Skoro Uchwała nie ingeruje w ich interes prawny (uprawnienie), to tym bardziej nie mogli zostać przez nią pokrzywdzeni. Nie mają tym samym legitymacji do domagania się ochrony - w wyżej określonym zakresie - przed sądem administracyjnym. Ze względu nie spełnienie przez skarżących kasacyjnie przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 usg nie było możliwe merytoryczne rozpoznanie sprawy, w tym rozważenie zarzutów przytoczonych w skardze do WSA, a powtórzonych w skardze kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej nie stawia zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a ppsa, mimo że przepis ten był podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną. Brak jest podstaw prawnych do zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie (art. 209 ppsa; M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 860, nb 5).