II SA/Go 677/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNENIE W dniu 30 września 2015 r. E sp. z o, o. - Oddział Dystrybucji zwróciła się z wnioskiem o wydanie na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U, z 2016 r., poz. 2147 t.j. ze zm. - określanej dalej jako u.g.n.) zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działka nr [...], położonej w [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą [...], stanowiącej własność S.G., poprzez udzielenie zezwolenia wnioskodawcy na założenie przewodów - kabel YAKY 4x185mm2 wraz z mufą rozgałęźną (powierzchnia rzutu 8 m2) zgodnie z załączoną mapą sytuacyjno - wysokościową i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta uchwalonym uchwałą nr XXX/228/96 Rady Miasta z dnia 28 listopada 1996 r, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa jednorodzinnego [...] ( Dz. Urz. Woj. nr 1 poz. 14). W dniu [...] maja 2016 r. Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z opisanej powyżej nieruchomości gruntowej poprzez udzielenie zezwolenia E sp. z o. o. Oddział Dystrybucji, na założenie przewodów - kabel YAKY 4x185mm2 wraz z mufą rozgałęźną (powierzchnia rzutu 8m2). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Wojewoda uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydenta Miasta decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r.nr [...] - powołując się na art. 124 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt. 2, art. 4 pkt. 9b u.g.n. oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. - określanej dalej jako k.p.a.) - ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działka nr [...], położonej przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą [...], stanowiącej własność S.G. poprzez udzielenie zezwolenia E sp. z o, o. Oddział Dystrybucji, którego głównym przedmiotem działalności jest dystrybucja energii elektrycznej, na założenie przewodów - kabel YAKY 4x185 mm2 wraz z mufą rozgałęźną (powierzchnia rzutu 8 m2), zgodnie z załączoną mapą z projektowanym przebiegiem linii. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskodawca poprzedził złożenie opisanego na wstępie wniosku przeprowadzeniem rokowań z właścicielem nieruchomości S.G., opisując wymianę pism między stronami, które zakończyły się skutkiem negatywnym, a tym samym spełnione zostały przesłanki określone w art.124 ust, 3 u.g.n, Organ uznał również, iż planowane przez wnioskodawcę zamierzenie inwestycyjne jest "inwestycją celu publicznego" w rozumieniu art. 6 pkt. 2 u.g.n., polega bowiem na zasileniu w energię elektryczną budynków mieszkaniowych poprzez doprowadzenie podziemnej linii kablowej od istniejącej linii ułożonej na działce nr [...]. Rozmiar inwestycji jest znaczny - dotyczy osiedla mieszkaniowego wybudowanego przy ul. [...] - siedmiu budynków czteroklatkowych - zasilanie przewidziane jest dla 28 lokali, nie służy więc zasileniu tylko jednego odbiorcy. Inwestycja ma doniosłe znaczenie dla inwestora lokalnego. Miasto potrzebuje nowych lokali, Lokatorzy oczekują na pilne wykonanie trwałego podłączenia do sieci energetycznej. Bez zasilania w energię elektryczną nie jest możliwe funkcjonowanie rodzin zasiedlających wybudowane osiedle, które w dobrej wierze zakupiły lokale. Organ I instancji ponadto ustalił, iż przewidywana trasa projektowanej sieci prowadzi od istniejącego słupa energetycznego znajdującego się na działce nr [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa, przebiega przez działkę nr [...], stanowiącą własność S.G., do istniejącej szafki kablowej usytuowanej na działce nr [...], stanowiącej własność D. i R. małż. K.. Odcinek planowanego ułożenia podziemnego kabla energetycznego na działce nr [...] wraz z montażem mufy odgałęźnej na tym kablu wynosi zgodnie z załączoną do decyzji mapą sytuacyjno - wysokościową 4 m. Inwestor zakłada, że obszar zajęcia obejmować będzie po 0,5 m szerokości w każdą stronę od osi kabla, a sam kabel będzie ułożony na głębokości 0,7 m. Linia przebiegać będzie pod ziemią, dlatego też jedyną dolegliwością dla właściciela działki nr [...] przez krótki okres mogą stanowić prace ziemne związane z ułożeniem kabla. Ograniczenie prawa własności właściciela działki nr [...] jest nieznaczne bowiem następuje od już istniejącej na tej działce linii kablowej. Dokonując analizy uchwały nr XXX/228/96 organ stwierdził, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem M3 na terenie MN - istniejąca zabudowa zagrodowa i mieszkaniowo - usługowa. Zgodnie z ustaleniami w planie dotyczącymi elektroenergetyki, zasilanie terenu osiedla przewiduje się na napięciu 15 kV w oparciu o istniejącą i projektowaną sieć elektroenergetyczną 15 kV. Przyjmuje się przekrój linii kablowych nie mniejszy niż A 1 120 mm2. Bezpośrednie zasilanie odbiorców na terenie osiedla ustala się na napięciu 0,4 V z szafek kablowych 0,4 kV, wolnostojących, usytuowanych na granicy sąsiednich działek. W szafkach kablowych należy zlokalizować licznik energii. Szafki winny być zasilane w układzie pierścieniowym liniami kablowymi 0,4 kV o przekroju min. YAKY 4x120 mm2 wyprowadzonymi z poszczególnych stacji transformatorowych 15/0,4 kV. Przedstawione na ideogramie sieci elektroenergetycznej (załącznik planu nr 4) lokalizacje sieci (prawidłowo stacji) transformatorowych 15/0,4 kV są elementem obowiązującym, natomiast przebiegi projektowanych sieci 15 kV są graficzną ilustracją zasad ich kształtowania i nie stanowią przesądzeń realizacyjnych. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w powyższym planie nie ma zakazu lokalizowania sieci infrastruktury technicznej dla danego terenu, a w załączniku graficznym nr 4 stanowiącym integralną część planu wskazane trasy sieci są orientacyjne. Wobec powyższego realizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dniu 31 marca 2017 r. E sp. z o.o. złożyła, zgodną ze stanem faktycznym, mapę sytuacyjno - wysokościową obejmującą fragment projektowanej linii kablowej na działce nr [...], która nie została wykonana ze względu na brak zgody właściciela tej działki nr [...]. Mapa ta stała się załącznikiem do decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła S.G. zarzucając jej naruszenie przepisu art. 124 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że spełnione zostały przesłanki umożliwiające wydanie zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Wskazując na powyższy zarzut odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmówienie E sp. z o.o, zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...], położonej przy ul. [...]. W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, iż "Operator sieci stwierdził, że nie ma innej niż wskazana w projekcie opcji trwałego podłączenia kabla. Nie wykazując jednak żadnego uzasadnienia". Organ I instancji nie wniósł o uzupełnienie brakujących informacji dotyczących tego stanowiska naruszając tym samym art. 7 oraz art. 77 k.p.a., nie podejmując wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Odwołująca podkreśliła, iż sporny kabel YAKY 4x185 mm2 wraz z mufą można byłoby poprowadzić wzdłuż płotu działki nr [...], położonej przy ul. [...], chodnikiem będącym własnością miasta oraz przez kawałek drogi dojazdowej działki nr [...]. Umniejszając tym samym straty w związku z naruszeniem ogrodu położonego na powyższej działce. Ponadto zdaniem skarżącej zastrzeżona decyzja nie określa w jakim terminie roboty mają zostać wykonane, używa jedynie pojęcia "krótki okres", który można dowolnie interpretować. Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., [...] - powołując się na art, 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie ze stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie natomiast do art. 124 ust. 2 u.g.n. zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Jednocześnie zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Wojewoda podzielił ustalenia organu I instancji, iż zamierzona inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz iż przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji doszło do rokowań, które zakończyły się brakiem uzyskania zgody właściciela na udostępnienie należącego do niego terenu, a tym samym spełnione zostały przesłanki określone w art.124 ust. 3 u.g.n. Organ odwoławczy dokonał również ponownej analizy obowiązującego na terenie objętym wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając, iż planowane zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z tym planem Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda zaznaczył, że art. 124 ust. 1 u.g.n. abstrahuje zupełnie od wyznaczenia ram czasowych w postaci terminu wygaśnięcia rozważanego zezwolenia bądź też terminu rozpoczęcia lub zakończenia prowadzonych prac. Konkluzję tę dodatkowo wzmacnia porównanie powołanego przepisu z art. 124b ust. 3 u.g.n., w którym kryterium czasu zostaje wyraźnie wprowadzone przez ustawodawcę. Co więcej, ograniczenie czasowe rozstrzygnięcia z art. 124 ust. 1 u.g.n. byłoby trudne do uzasadnienia z perspektywy sensu takiego orzeczenia. Decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości jest wydawana w celu wykreowania inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zapewnienia inwestorowi możliwości modernizacji infrastruktury, także na przyszłość. A jeśli tak, to na etapie wydawania decyzji o zajęciu nie ma możliwości precyzyjnego określenia kiedy termin zajęcia w przyszłości nastąpi. Trudno jest bowiem ustalić kiedy faktycznie zajęcie nieruchomości będzie miało miejsce. Ponadto ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej (art. 124 ust. 7 u.g.n.), w związku z czym ograniczenie to ma charakter trwały. Znajduje to - zdaniem Wojewody - swoje odzwierciedlenie w art. 124 ust. 6 u.g.n., zgodnie z którym właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Obowiązek ten podlega zarazem egzekucji administracyjnej. Organ wskazał, iż treść zaskarżonej decyzji pokrywa się z żądaniem inwestora wyrażonym we wniosku, a pas roboczy (powierzchnia zajęcia 8 m2) jest tożsamy z umową zawartą w dniu [...] kwietnia 2015 r. między Gminą o statusie miejskim z E sp. z o.o. o umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej w gruncie. Odcinek planowanego ułożenia podziemnego kabla energetycznego na działce nr [...] wraz z montażem mufy odgałęźnej na tym kablu wynosi zgodnie z załączoną do decyzji mapą sytuacyjno - wysokościową 4 m. Inwestor zakłada, że obszar ograniczenia obejmować będzie po 0,5 m szerokości w każdą stronę od osi kabla, a sam kabel będzie ułożony na głębokości 0,7 m. Linia przebiegać będzie pod ziemią, dlatego też jedyną dolegliwością dla właściciela działki nr [...] przez krótki okres mogą stanowić prace ziemne związane z ułożeniem kabla. Ograniczenie prawa własności właściciela działki nr [...] jest nieznaczne bowiem następuje od już istniejącej na tej działce linii kablowej. Jest to rozwiązanie najmniej uciążliwe. Organ wskazał również, iż z wyjaśnień inwestora z dnia [...] grudnia 2016 r. wynika, że nie ma innej, niż wskazana w projekcie, opcji trwałego podłączenia nowego kabla. Wojewoda zaznaczył, iż organ nie określa przebiegu inwestycji przez nieruchomość, stwierdza jedynie o jej zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji lokalizacyjnej. Spełnienie wymogu zgodności z planem miejscowym może niekiedy budzić wątpliwości, w sytuacji gdy plan niezbyt precyzyjnie określa przebieg poszczególnych sieci lub położenie urządzeń. Do takiej sytuacji odniósł się NSA, który w wyroku z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt ! OSK 537/13, uznał, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. Skargę na powyższą decyzję złożyła S.G., w której wskazała, iż nie wyraża zgody na położenia kabla energetycznego w miejscu proponowanym przez wnioskodawcę, ponieważ należącą do niej działka zostałby przecięta w połowie swej długości, co spowodowałby, że straciłaby na wartości, podkreślając, iż pozostała jej część stanowi wjazd na posesję, oznaczoną geodezyjnie jako działka nr [...]. W związku z tym skarżąca wyraziła zgodę na położenie kabla energetycznego poza częścią wygrodzoną, co spowoduje dogodny dostęp do urządzeń energetycznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369. - określanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Mając na uwadze powyższy zakres kognicji, Sąd dokonując kontroli w zaskarżonej decyzji uznał, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę materialną kontrolowanej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości stanowi rodzaj decyzji o wywłaszczeniu polegającym na czasowym ograniczeniu wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, na której istnieje potrzeba wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej o charakterze publicznym. Skoro więc decyzja ta jest rodzajem decyzji o wywłaszczeniu, to mają do niej odpowiednie zastosowanie pozostałe przepisy rozdziału 4 u.g.n., dotyczącego wywłaszczania nieruchomości, w tym przede wszystkim art. 112 ust. 1 u.g.n., określający dopuszczalność wydania zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości tylko wówczas, jeżeli nieruchomość lub jej część objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na cele publiczne lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. M. Wolanin, U.g.n. Komentarz, C. H. Beck 2015, t. 1 do art. 124 ). Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów obu instancji, że niewątpliwie przedmiotowa inwestycja polegająca na przeprowadzeniu linii energetycznej jest inwestycją celu publicznego, co potwierdza art. 6 pkt 2 u.g.n. w którym ustawodawca wyraźnie wskazał, iż celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Również prawidłowa jest ocena organów dokonanana podstawie znajdujących się w aktach pism, iż doszło między stronami do rokowań, które jednak nie doprowadziły do określenia warunków zajęcia nieruchomości w celu położenia kabla energetycznego, a tym samym został spełniony warunek wydania decyzji zezwalające na czasowe zajęcie nieruchomości, określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. Podkreślić bowiem należy, iż u.g.n. nie wskazuje dokumentów, które inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie prowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich stronie przeciwnej stosownego odszkodowania. Ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje momentu zakończenia rokowań. Zatem rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Zasadnie również organ odwoławczy uznał, iż brak było podstaw do wskazywania terminu w zaskarżonej decyzji terminu zajęcia nieruchomości. Podkreślić bowiem należy, iż dopuszczalne jest nałożenie na stronę w drodze decyzji administracyjnej dodatkowego obowiązku w postaci warunku, terminu lub zlecenia, tylko w takim przypadku, gdy przepis prawny będący podstawą tej decyzji, wyraźnie na to zezwala. Skoro ustawodawca nie nakłada na organ orzekający w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. obowiązku wskazania w przedmiotowej decyzji terminu, to ustalenie takowego terminu na podstawie powyższego przepisu byłoby działaniem bez podstawy prawnej ( por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., I OSK 1570/16). Kolejną istotną kwestią było to, czy żądane przez wnioskodawcę ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości nastąpiło zgodnie z planem miejscowym, uchwalonym uchwałą nr XXX/228/96 Rady Miasta z dnia 28 listopada 1996 r. Zważyć bowiem należy, iż powyższy plan w sposób jednoznaczny nie określa przebiegu linii energetycznych. Sporna nieruchomości znajduje się w jednostce strukturalnej M3, na terenie MN - istniejąca zabudowa zagrodowa i mieszkalno- usługowa (§ 4 pkt 4 w zw. z rysunkiem nr 3). Ustalenia dotyczące energetyki zawarte są w § 6 planu, stanowiącym, iż zasilanie terenu osiedla przewiduje się na napięciu 15 kV w oparciu o istniejącą i projektowaną sieć elektroenergetyczną 15 kV. W tym celu przewidziano budowę stacji transformatorowych 15/0,4 kV typu kontenerowego i parterowego o ściśle określonych lokalizacjach (znajdujących się poza sporną działką), demontaż istniejących stacji transformatorowych nr [...] oraz ułożenie elektroenergetycznych linii kablowych 15 kV dla zasilania nowych stacji transformatorowych o przekroju A 1 120 mm2 (ust. 1). Bezpośrednie zasilanie odbiorców na terenie osiedla ustalono na napięciu 0,4 kV z szafek bazowych 0,4 kV wolnostojących ustalonych w granicy dwóch sąsiednich działek, w których przewidziano lokalizację liczników energii. Natomiast zasilenie szafek ustalono w układzie pierścieniowym liniami kablowymi 0,4 kV o przekroju m.in. YAKY 4 x 120 mm2 wyprowadzanymi z poszczególnych stacji transformatorowych 15/0,4 kV ( ust. 3). Przy czym jednocześnie zaznaczono, iż przestawione na ideogramie sieci elektroenergetycznej (rysunek nr 4) lokalizacje stacji transformatorowych 15/0,4 kV są elementem obowiązującym, natomiast przebiegi projektowanych sieci 15kV są graficzną ilustracją zasad ich kształtowania i nie stanowią przesądzeń realizacyjnych. Oznacza to, iż wiążący charakter miały jedynie lokalizacje stacji transformatorowych. Takiego charakteru nie miały projektowane linie sieci 15 kV umieszone na rysunku nr 4. Ponadto w ogóle na tym rysunku nie oznaczono linii sieci 0,4 kV, a taką właśnie linię zamierza przeprowadzić E przez działkę skarżącej. Zważyć należy, iż art. 15 ust. 1 pkt 1-10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 - u.p.z.p.) przewiduje obligatoryjne treści ustaleń planu miejscowego. W doktrynie trafnie wskazuje się, że niektóre plany będą dotyczyć bardzo małego terenu, a niekiedy poszczególnych nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że szczegółowość nakazów i zakazów, konkretnych postanowień planu, będzie większa w przypadku planu dotyczącego konkretnej nieruchomości bądź bardzo małego terenu, w porównaniu z planem, dotyczącym terenu znaczniejszego (por. Z. Niewiadomski /red/, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 160, nb 5 ) zwłaszcza w zabudowie miejskiej, jakim jest analizowany plan. Ustawodawca w art. 10 ust. 2 pkt 1 i 10 u.p.z.p. nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. Samo sformułowanie "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.), nakazuje przyjąć, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną ( por. Z. Niewiadomski - op. cit, s. 166, nb 12). Do precyzyjniejszych unormowań w pianach miejscowych dochodzi z reguły, gdy sieci infrastruktury technicznej dotyczą urządzeń o wielkim zasięgu oddziaływania na otoczenie, w tym wymagających pasów ochronnych bądź pasów technologicznych Nie zawsze w planach miejscowych wprost wskazuje się na umiejscowienie konkretnych inwestycji liniowych, a jedynie wspomina się o inwestycjach "o charakterze publicznym w zakresie infrastruktury przesyłowej". Stąd w orzecznictwie oraz w doktrynie wskazuje się na dopuszczalność wydawanie decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie zapisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę energetyczną na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie ich przebiegu, podkreślając jednocześnie, iż im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (por. G. Matusik /w/ G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, U.g.n. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 719, wyrok NSA z dnia 23 października 2014 r., I OSK 537/13, wyrok WSA w Gdańsk z dnia 23 listopada 2016 r., II SA/Gd 458/16). Takim zapisem upoważniającym do ewentualnego ograniczenia prawa korzystania z nieruchomości stanowi powołany powyżej § 6 ust. 3 planu, czego skarżąca w istocie nie kwestionowała wskazując, iż w istocie zgadza się na przeprowadzenie linii energetycznej przez działkę nr [...], jednakże nie w miejscu wskazanym przez wnioskodawcę. Zdaniem Sądu organy dysponując wspomnianym marginesem swobody w sposób niedostateczny rozważyły zasadność przebiegu linii w sposób zaproponowany przez wnioskodawcę i nie poczyniły w tym zakresie wystarczających ustaleń, a tym samym decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Powyższe przepisy nakładają bowiem na organ powinność podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego oceny w całokształcie stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). Wyżej wymienione przepisy obowiązują również w postępowaniu odwoławczym (art. 140 k.p.a.). Trafnie bowiem w odwołaniu skarżąca wskazywała, iż wnioskodawca w żaden sposób nie uzasadnił swoich twierdzeń, iż nie ma innej niż wskazana w projekcie opcji trwałego podłączenia nowego kabla. Mimo tak sformułowanego zarzutu organ odwoławczy w istocie nie odniósł się do niego, przytaczając jedynie stanowisko E zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r., niepoparte żadną argumentacją, a tym bardziej jakimikolwiek dowodami. To, iż projektowany kabel ma przebiegać prostopadle od granicy działki, najkrótszym odcinkiem, nie oznacza, iż jest to przebieg najbardziej korzystny i najmniej dolegliwy dla właściciela nieruchomości. Organ nie rozważył w tym zakresie argumentacji skarżącej, zwłaszcza w aspekcie aktualnego sposobu zagospodarowania terenu, kwestii zdecydowanie większej dostępności innej części działki nr [...], co ma przecież istotne znaczenie w przypadku prowadzenia w przyszłości prac naprawczych, czy konserwacyjnych. Podkreślić bowiem należy, iż wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w sytuacji, gdy właściciel nie wyraża na to zgody, ma charakter wyjątkowy i wymaga przekonywującego wykazania, że interes społeczny przemawiający za realizacją tej inwestycji jest ważny i znaczący oraz że wymaga ograniczenia uprawnień właścicielskich. Ponadto organ obowiązany jest dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości ograniczenia dla właściciela. Musi to znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, brak pełnego wyjaśnienia tej kwestii w uzasadnieniu decyzji stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. ( por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2014 r. , I OSK 221/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r., I SA/Wa 223/04, E. Bończak - Kucharska, U.g.n. Komentarz, Warszawa 2017, s. 863 i 866). Niewątpliwie w niniejszej sprawie takiej pogłębionej analizy zabrakowało. Mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na jego wynik, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy w ramach swych kompetencji wynikających z art. 136 k.p.a. uzupełni postępowanie dowodowe w zakresie ustaleń, czy istotnie zaproponowany przez wnioskodawcę przebieg linii energetycznej jest jedyną możliwą opcją, czy też istnieją jakiekolwiek inne rozwiązania w tym zakresie, które uwzględniałyby interes skarżącej.