I SA/Kr 392/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 12 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego - skargę oddala - Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. (organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanej M. Z. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 03.11.2016 r. [...] wystawionego przez Burmistrza Miasta [...] (wierzyciela) z tytułu kosztów postępowania administracyjnego na kwotę należności głównej [...] zł. Zobowiązanej, w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu 02.12.2016 r. doręczono odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia 14.11.2016 r. nr [...] o zajęciu rachunku bankowego. W dniu 24.11.2016r. postępowanie egzekucyjne zostało zakończone w związku z wyegzekwowaniem kwoty zaległości objętej ww. tytułem wykonawczym i przekazaniem kwoty na konto wierzyciela. Zobowiązana pismem z dnia 09.12.2016 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu) wniosła zarzuty w trybie art. 33 § 1 pkt 1 (nieistnienie obowiązku) i art. 33 § 1 pkt 2 upea (brak wymagalności obowiązku) w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Następnie organ egzekucyjny pismem z dnia 08.02.2017 r. zgodnie z art. 34 § 1 upea przekazał wierzycielowi ww. zarzuty, celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel pismem z dnia 28.02.2017r. poinformował organ egzekucyjny, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny oraz wyrokami sądów administracyjnych zarzuty wniesione po terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 wyżej przywołanej ustawy nie wywołują skutków prawnych. Z uwagi na powyższe wierzyciel zwrócił przekazane zarzuty do organu egzekucyjnego. Zobowiązana pismem z dnia 06.10.2017 r. zwróciła się do organu egzekucyjnego z pismem "o rozważenie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania". W piśmie nawiązała: - do pisma organu egzekucyjnego z dnia 08.02.2017 r. (doręczonego zobowiązanej w dniu 24.02.207 r.), - do doręczeniu wierzycielowi zarzutów zobowiązanej złożonych w trybie art. 33 § 1 pkt 1 (nieistnienie obowiązku) oraz pkt 2 upea (brak wymagalności obowiązku), -zaznaczyła jednocześnie, iż wierzyciel, mimo upływu ponad 7 miesięcy od doręczenia zarzutów wierzycielowi oraz ponad 10 miesięcy od ich wniesienia przez zobowiązaną wierzyciel nie ustosunkował się do zarzutów. Organ egzekucyjny działając na podstawie art. 61 a § 1 kpa, postanowieniem z dnia 09.11.2017r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...] Zobowiązana na postanowienie organu egzekucyjnego złożyła w ustawowym terminie zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. W zażaleniu zarzuciła naruszenie przepisów art. 29 § 2 pkt 3 upea w związku z art. 27 § 1 pkt 9 upea, art. 56 § 3 w związku z art. 35 § 1 upea oraz art. 61a kpa oraz art, 124 § 2 kpa. W ww. piśmie obszernie odnosi się do zaniechania ustosunkowania się wierzyciela do ww. zarzutów. Zaznacza, iż wniesienie zarzutów w terminie skutecznie wszczyna postępowanie wymagające ich merytorycznej oceny, bez względu na stan postępowania. Zażalenie zostało przekazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. jako organu odwoławczego, celem rozpatrzenia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, że przepis art. 56 § 1 upea, wylicza w sposób enumeratywny okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny jest przy tym związany treścią tej normy prawnej, co oznacza, że nie pozostawia ona organowi prawa do swobody wyboru, zarówno co do zawieszenia, czy odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli zachodzi którakolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek, to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. Z drugiej zaś strony w razie niewystąpienia żadnej z powyższych wskazanych w art. 56 § 1 upea. przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie może zawiesić postępowania. Zgodnie z art. 35 § 1 upea zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny poinformował zobowiązaną w zaskarżonym postanowieniu, iż nie może merytorycznie rozpatrzyć wniosku o zwieszenie postępowania, gdyż postępowanie egzekucyjne zostało zakończone w dniu 24.11.2016 r. w związku z wyegzekwowaniem kwoty zaległości objętej ww. tytułem wykonawczym i przekazaniem kwoty na konto wierzyciela. Zgodnie z art. 61 a § 1 kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a §1 kpa, należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy postępowanie egzekucyjne zostało zakończone (w dniu 24.11.2016 r.) w związku z wyegzekwowaniem kwoty zaległości objętej tytułem wykonawczym, co ma miejsce w omawianej sprawie. Jeżeli na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61 a § 1 kpa organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, po zbadaniu kontekstu sprawy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., jako organ odwoławczy rozpatrujący zażalenie, ocenił więc, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 61a § 1 kpa w niniejszej sprawie, odmawiając wszczęcia postępowania po zakończeniu egzekucji, kwestia zawieszenia postępowania egzekucyjnego była już bezprzedmiotowa. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca zarzuciła naruszenie -art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 §1 pkt 9 oraz art. 35 § 1 w zw. Z art. 56 § 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji . -art. 35 i następne oraz art. 61 a w zw. z art. 61 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego . W uzasadnieniu skargi skarżąca ponownie, obszernie opisała stan sprawy, w szczególności postępowanie przed wierzycielem, podniosła zaniechanie wierzyciela do ustosunkowania się do złożonych zarzutów. W jej ocenie ze stanowiskiem organu Odwoławczego Dyrektora Izby nie można się zgodzić, ponieważ w badanym przypadku, zaistniały z mocy prawa stan prawny zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w związku z wniesionym przez Zobowiązaną środkiem prawnym w postaci zarzutów i koniecznością ich rozpatrzenia. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, jest wbrew istniejącemu już z mocy prawa zawieszeniu tego postępowania, a powyższe uchybienia są wystarczającą podstawą do wydania rozstrzygnięcia. W związku z tymi zarzutami wniesiono o uchylenie rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powtórzono dotychczasowe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postępowania pod względem zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi postanowienie nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności należało przypomnieć, że podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego stanowi przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. Instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek przeszkód w jego prowadzeniu. Chodzi o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego oraz co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia. Wymienione w powołanym przepisie art. 56 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. przesłanki zawieszenia postępowania mają charakter obligatoryjny. Nie pozostawiają zatem uznaniu organu egzekucyjnego tego, czy w danym przypadku zawiesić postępowanie. Przyjąć zatem należy, iż u.p.e.a. w sposób kompletny reguluje obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Stosownie do treści art. 56 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i brak jego przedstawiciela ustawowego, 4) na żądanie wierzyciela, 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Interpretacja art. 56 § 1 u.p.e.a., pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż wylicza on w sposób enumeratywny okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wyczerpująco reguluje omawianą instytucję prawa. Organ egzekucyjny jest przy tym związany treścią tej normy prawa, co oznacza, że nie pozostawia ona swobody wyboru co do zawieszenia, czy odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli zachodzi którakolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek, to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. Z drugiej zaś strony w razie niewystąpienia żadnej z powyższych wskazanych w art. 56u.p.e.a. przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie może zawiesić postępowania. Jednocześnie art. 56 § 1 u.p.e.a., wymienia przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobody wyboru co do zawieszenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 1996 r., sygn. akt I SA/Lu 339/96 LEX nr 29731 oraz patrz R. Hauser, Z. Leoński "Postępowanie egzekucyjne w administracji - Komentarz 2003", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003, str. 140). Sama ocena, czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania przez organ egzekucyjny (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1526/96, LEX nr 31564). Nie budzi przy tym także wątpliwości fakt, że u.p.e.a. nie przewiduje instytucji obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego na wniosek zobowiązanego. Należy przyjąć, że zobowiązany, wnosząc o zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest zobowiązany do wskazania jednej z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a. Wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stanowi oświadczenia woli składanego w celu doprowadzenia do czasowego przerwania stosowania środków egzekucyjnych, ale oświadczenie wiedzy dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia postępowania. Oświadczenie to stanowi podstawę do podjęcia przez organ egzekucyjny działań z urzędu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że organy zasadnie uznały, iż nie zaistniała żadna z wymienionych przesłanek. Słusznie organ zażaleniowy podkreślił, że we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego strona nie wskazała na żadną okoliczność, która mogłaby świadczyć o zaistnieniu przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast odnosząc się do art 35 u.p.e.a. zauważyć należy , iż dotyczy on zawieszenia postepowania egzekucyjnego z mocy samego prawa . W doktrynie przyjmuje się , że w przypadku wniesienia zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 1–7, 9 i 10 u.p.e.a. zbędne jest wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego. (Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII) Abstrahując od prawidłowości tego stanowiska uznać należy za niecelowe wydawanie postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego po zakończeniu egzekucji . Zawieszeniu postepowania egzekucyjnego to bowiem wstrzymaniu czynności egzekucyjnych, które już zostały wykonane. Zakończenie egzekucji administracyjnej następuje co do zasady z chwilą zrealizowania środka egzekucyjnego. Zazwyczaj zakończenie egzekucji oznacza jednocześnie zakończenie postępowania egzekucyjnego. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy zrealizowanie środka egzekucyjnego powoduje wykonanie obowiązku objętego egzekucją i jednocześnie nie zachodzi potrzeba podejmowania dalszych czynności procesowych w danym postępowaniu. W niniejszej sprawie zakończenie egzekucji nastąpiło wskutek zastosowanego środka egzekucyjnego zobowiązań pieniężnych wskazanych w tytułach wykonawczych w dniu 24.11.2016r w związku z wyegzekwowaniem kwoty zaległości objętej ww. tytułem wykonawczym i przekazaniem kwoty na konto wierzyciela. Zatem egzekucja została zakończona . Istotą zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest natomiast niedopuszczalność podejmowania w czasie jego trwania jakichkolwiek czynności egzekucyjnych. Wyjątek stanowią czynności zmierzające do podjęcia postępowania egzekucyjnego oraz ustanowienia przez sąd kuratora dla dłużnika niemającego zdolności procesowej ani przedstawiciela ustawowego. Postępowanie egzekucyjne może być zawieszone tak po jego wszczęciu, jak również przed wszczęciem egzekucji. Nie może być natomiast zawieszone po zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Nie istnieje bowiem przedmiot zawieszenia czyli samo postępowanie egzekucyjne. Natomiast główny skutek zawieszenia postepowania egzekucyjnego po zakończeniu egzekucji następuje niejako automatycznie , z uwagi na wyegzekwowanie należności nie podejmowane są jakichkolwiek czynności egzekucyjne. Dlatego też uznać należy , że zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 po wyegzekwowaniu obowiązku nie powoduje konieczności wydania postanowienia o zawieszeniu postępowanie egzekucyjne z mocy prawa tym bardziej, że zawieszenie postepowania egzekucyjnego nie powoduje uchylenia już dokonanych czynności egzekucyjnych. Natomiast podstawową kwestią , istotną dla ochrony interesu prawnego skarżącej jest kwestia nierozpatrzenia zarzutów złożonych w trybie art. art. 33 § 1 pkt 1 (nieistnienie obowiązku) i art. 33 § 1 pkt 2 upea (brak wymagalności obowiązku) przez organ egzekucyjny . Jest to bowiem kwestia związana z możliwością kontroli prawidłowości postepowania egzekucyjnego, w trybie postepowania instancyjnego a następnie przed sądem administracyjnym , której w ocenie Sądu , Skarżącą pozbawiono, a przynajmniej spowodowano nieuzasadnioną przewlekłość postepowania. Mając na uwadze fakt wyegzekwowana należności okoliczność ta jest dla skarżącej bardzo niekorzystna. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia egzekucja należności nastąpiła przed doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego . Obecnie ustawodawca nie dopuszcza już możliwości zakończenia (wykonania) egzekucji przed rozpoznaniem zarzutów. W tym zakresie aktualność zachowuje orzecznictwo sądowe przyjmujące, że nie jest dopuszczalne umorzenie postępowania w sprawie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, zgłoszonego na podstawie art. 33 i w terminie z dawnego art. 32 § 1 (obecnie tego 7-dniowego terminu regulacja art. 32 nie przewiduje) u.p.e.a. z tej przyczyny, że egzekucja została skutecznie zakończona przed upływem terminu do zgłoszenia zarzutu (wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 1998 r., SA 1593/97, LEX nr 44826). Tezę tę afirmuje również najnowsze orzecznictwo sądowe. Jak wyraźnie stwierdził NSA w wyroku z dnia 20 maja 2009 r., II FSK 447/08, LEX nr 512823: "Wniesienie zarzutów w terminie skutecznie wszczyna postępowanie wymagające ich merytorycznej oceny bez względu na stan postępowania; wykluczona jest możliwość jego umorzenia z powodu bezprzedmiotowości". Z kolei wierzyciel uważa , że zarzuty wniesione przez skarżącą zostały wniesione po terminie przez co nie wywołują skutków prawnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite co do określenia w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. Z jednej strony przyjmuje się, że powinno się wówczas odmówić uwzględnienia zarzutu (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1342/13) bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyroki WSA w Łodzi z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 209/16, III SA/Łd 252/16, WSA w Opolu z 18 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Op 484/14). Wśród możliwych rozstrzygnięć w przedmiocie zarzutów można także wymienić: umorzenie postępowanie w przedmiocie zarzutów (wyroki NSA z dnia 24 października 2000 r., I SA/Ka 712/99; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1994 r. SA/Wr 1463/93.), albo nieuwzględnienie zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (wyrok NSA z dnia 1 października 1999r., I SA/Lu 722/98; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r., III SA/Łd 19/08). Sądy administracyjne akceptują również tego typu rozstrzygnięcia jak: odmowa wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny I instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2013 r., I SA/Gd 1017/13). Niewątpliwie zatem kwestia złożonych zarzutów powinna być formalnie zakończona bez względu czy przyjmiemy że zostały wniesione w terminie czy też po terminie , na co słusznie zwrócił Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w piśmie dnia 1 lutego 2018 r. Działając w trybie nadzoru nad organem egzekucyjnym, zwrócił uwagę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w C. na nieprawidłowości dotyczące rozpoznania zarzutów zobowiązanej złożonych pismem z dnia 09.12.2016 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, zobowiązując organ I instancji do podjęcia stosownych działań . Miedzy innymi zobowiązał organ do wystąpienia do wierzyciela o zajęcie stanowiska w formie postanowienia informując , że wierzyciel nie jest uprawniony do oceny czy zarzuty zostały złożone po terminie. Jednocześnie z uwagi na brak stosownego rozstrzygnięcia skarżącej służy prawo do wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 § 1 pkt 1 Kpa. Przez bezczynność należy bowiem rozumieć istniejący obiektywnie stan niewydania decyzji,( bądź postanowienia ) mimo upływu terminu załatwienia sprawy – niezależnie od przyczyny przekroczenia terminu oraz niezależnie od tego, czy jest to termin ustawowy, czy wyznaczony przez organ administracji (por. np. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 25 listopada 2013 r., I OPS 12/13, LEX nr 1391606). O bezczynności organu administracji można zatem mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu ani nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla oceny zasadności zarzutu bezczynności nie mają znaczenia powody, dla których wymagane prawem czynności lub akt nie zostały podjęte. Celem kwestionowania bezczynności organu jest bowiem przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. Zarzut bezczynności uzasadnia zatem nie tylko niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy, lecz także odmowa wydania aktu mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Po wyczerpaniu toku instancji stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.).