I OSK 1976/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 971/15 w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Prezesa Komunikacji Miejskiej [...] sp. z o.o. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. S. na rzecz Komunikacji Miejskiej [...] sp. z o.o. w K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 971/15 wydanym na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę J. S. na bezczynność Prezesa Komunikacji Miejskiej [...] Sp. z o.o. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 25 lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci sprawozdań finansowych spółki od początku jej istnienia. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. S., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.) w zw. z art. 8, art. 8a ust. 1 pkt 5 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej: ustawa o KRS) poprzez odkodowanie z tych przepisów normy, zgodnie z którą wskazane w uzasadnieniu przez Sąd I instancji przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym tworzą autonomiczny i wykluczający tryb dostępu do informacji publicznej zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oraz błędną wykładnię art. 4 ust. 3 u.d.i.p. prowadzącą do uznania, że podmiot będący w rzeczywistym posiadaniu informacji publicznej może odesłać do innego podmiotu - w tym przypadku do Sądu Rejestrowego, co prowadzi do naruszenia zasady obowiązku udostępnienia informacji będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, jeżeli podmiot ten nie ma obowiązku zastosowania innych procedur zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Zarzucił również naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zakresie ograniczenia stosowania prawa do informacji oraz art. 4 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e) u.d.i.p. poprzez ograniczenie wiedzy o wynikach finansowych podmiotu wskazanego w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., który ma obowiązek publikowania informacji, o jakie toczy się przedmiotowe postępowanie, w Biuletynie Informacji Publicznej. W uzasadnieniu wskazano, że ustawa o KRS reguluje udostępnianie sprawozdań finansowych przez podmioty w niej wskazane, a nie udostępnianie sprawozdań finansowych w ogóle. W żadnym z przepisów tej ustawy nie znajduje się odniesienie - mające związek z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. - do kwestii dostępu do informacji będącej w posiadaniu samej spółki. W ocenie autora skargi kasacyjnej sprawozdania finansowe znajdujące się w posiadaniu podmiotów zobowiązanych nie powinny być traktowane na równi z dokumentami znajdującymi się w zasobie KRS, ale winny podlegać udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w razie przyjęcia stanowiska Sądu I instancji co do tego, że przepisy ustawy o KRS jednoznacznie wyłączają stosowanie przepisów u.d.i.p., doszłoby w wielu przypadkach do rzeczywistego sparaliżowania prawa do informacji, m. in. ze względu na oddalenie sądu rejestrowego czy koszty związane z dostępem do informacji zgromadzonych w KRS. W jego ocenie trudno przyjąć stanowisko, że część informacji o spółce, które ta spółka posiada (w tym dane finansowe), mających podstawowy charakter dla jej funkcjonowania byłaby niedostępna od samej spółki. Dodatkowo autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę na to, że informacje żądane w niniejszej sprawie są źródłowymi informacjami publicznymi, o jakich stanowi art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e) u.d.i.p., zatem winny znajdować się w Biuletynie Informacji Publicznej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Komunikacji Miejskiej [...] Sp. z o.o. wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej i zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie Prezesa Spółki zaskarżony wyrok nie narusza prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu, wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd drugiej instancji, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania sądowego, która jednakże w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. W skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zatem rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny oparł się na niekwestionowanych ustaleniach Sądu pierwszej instancji. Na podstawie tych ustaleń Sąd pierwszej instancji uznał, czego nie kwestionowały strony, że Prezes Spółki z o.o. Komunikacja Miejska [...] jest co do zasady, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. podmiotowo zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Nie budzi także sporu, że żądana przez skarżącego kasacyjnie informacja tj. sprawozdania finansowe spółki jest informacją publiczną. Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym tworzą autonomiczny i wykluczający tryb dostępu do informacji publicznej zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 8 i 8a ust. 1 pkt 5 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółka i Sąd pierwszej instancji na tak postawione pytanie odpowiedziały pozytywnie, natomiast w skardze kasacyjnej kwestionuje się to stanowisko twierdząc, że przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym nie wykluczają zastosowania w niniejszej sprawie ustawy o dostępie do informacji publicznej a w konsekwencji nie zwalniają Spółki od obowiązku udostępnienia żądanych sprawozdań finansowych. Odpowiadając na powyższe pytanie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy w całości podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji. Odpowiedź na wyżej postawione pytanie wymaga określenia charakteru ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz wykładni jej art. 1 ust. 2. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Podkreślić w związku z tym należy, iż w świetle art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udostępniania informacji publicznych co do zasady miały określać ustawy. Podstawową z nich stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej, która w założeniu miała być traktowana jako ustawa – "matka", czy "metaustawa", ogólnie regulująca kwestie związane z dostępem do informacji o sprawach publicznych. W jej uzasadnieniu podkreślano zatem, że ustawa ta "ma być ustawą ustrojową, gdyż rozwijając i precyzując konstytucyjną zasadę, że informacja publiczna jest jawna (a więc i dostępna poza sytuacjami ograniczenia jawności w drodze ustaw lub w związku z ochroną prywatności), wyznacza zakres jawności informacji publicznej oraz prawo dostępu do tej informacji w porządku prawnym RP.... W ustawie tej dopisuje się podstawową normę, zasadę domniemania jawności przywracając dla potrzeb wykładni właściwe proporcje pomiędzy jawnością i jej wyłączeniem w obszarze informacji publicznej.". Założenia te należy mieć na względzie przy wykładni art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z przepisu art. 1 ust 2 u.d.i.p. wynika, że istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznych wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Jak podkreśla się w literaturze prawniczej - przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Tam gdzie jednak dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo, lub w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o dostępie, przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie /J. Jendrośka, M. Bar, Z. Bukowski, Dostęp do informacji o środowisku i jego ochronie, Poznań, Wrocław 2007 r., s. 64-65/. Wymaga to zatem szczegółowej analizy porównywanych ustaw. Przy tym, jako wyjątek, uregulowania wprowadzające odmienne zasady i tryb dostępu winny być traktowane w sposób zwężający. Z wyjątkami wiąże się bowiem powszechnie znana zasada exceptiones non sunt extendendae /por. L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów. Komentarz, Toruń 2002 r., s. 253 i n./. Innymi słowy w razie wątpliwości, w świetle art. 61 Konstytucji RP i art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wykładnia powinna uwzględniać prawo do dostępu do informacji, a nie jej ograniczenie. Taka też linia dominuje w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stąd NSA zwracał uwagę, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy żądane informacje mają charakter informacji publicznych, ale osiągalne są w innym trybie, np. na podstawie k.p.a. w zakresie dostępu strony do akt sprawy (postanowienie NSA z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1987/11). Podobną regułę stosowano do postępowania karnego. Podkreślano, że zasady, tryb i formę udostępniania stronom akt toczącego się postępowania przygotowawczego określa art.156 § 5 i 5a oraz 321 k.p.k., który wyłącza w tym zakresie ustawę o dostępie do informacji publicznej, także w odniesieniu do akt podręcznych (wyrok NSA z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 647/11). Zwracano uwagę, że w przypadku listy projektów wyłonionych w trybie konkursu, które zostały zakwalifikowane do dofinansowania na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), sprawę ich udostępniania uregulowano odrębnie w przepisach tej ustawy zgodnie z art. 28 ust. 8 (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r. , sygn. akt I OSK 478/11), czy art. 30a ust. 2 i 3 (wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 431/11). Podkreślano też, że taką szczególną regulacją są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). W związku z wprowadzeniem przez tę ustawę otwartej definicji informacji o środowisku, należy zatem każdorazowo skrupulatnie badać treść wniosku o udzielenie informacji. W trybie szczególnym udziela się m. in. informacji nt. treści pozwoleń wodnoprawnych (wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2451/11 ). Wskazywano także na inne regulacje szczególne, jak art. 17 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 ze zm.) w zw. z § 9 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2008 r. w sprawie sposobu i trybu udostępniania materiałów archiwalnych znajdujących się w archiwach wyodrębnionych - Dz. U. Nr 107, poz. 679 ze zm. (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1476/12). Zwracano uwagę, że takimi przepisami szczególnymi mogą być przepisy unijne (wyrok NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1868/12). Stąd dokumenty sporządzone przez Ministra Finansów na potrzeby postępowania prowadzonego przed Komisją Europejską przeciwko Polsce w trybie art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U.UE.L.2010.271.20), nie podlegają generalnej zasadzie jawności. Jednocześnie jednak podkreślano w orzecznictwie, że z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że w przypadku kolizji ustaw pierwszeństwo nad przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Wymaga to skrupulatnego badania przedmiotu wniosku. Odrębna regulacja dotyczy bowiem tylko tego co wyraźnie wynika z ustawy szczególnej. Stąd wskazywano, że żądane dane, nie spełniające przesłanek określonych w art. 6f ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275 ze zm.,), udzielane winny być na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1516/11). Analogicznie na tle art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm.) wskazywano, że nie wynika z niego, że jawne są tylko umowy, dotyczy to także dostępu do innych dokumentów posiadających walor informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1372/11, czy wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11). Wskazywano też, że przepis ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, zgodnie z którym Prokurator Generalny przedstawia Sejmowi i Senatowi jawną roczną informację o łącznej liczbie osób, wobec których został skierowany wniosek o zarządzenie kontroli i utrwalania rozmów lub wniosek o zarządzenie kontroli operacyjnej, stanowi co prawda regulację szczególną w stosunku do ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej, przewiduje bowiem dodatkowy, urzędowy sposób upublicznienia niektórych informacji publicznych, nie wyłącza on jednak prawa do uzyskiwania informacji publicznych w tym, ani w szerszym zakresie przez inne podmioty na wniosek (wyrok NSA z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1393/12). Rygorystyczne ujmowanie wyjątków od ustawy o dostępie do informacji publicznej znajdowało również wyraz w innych orzeczeniach NSA. I tak przyjmowano, że nie określa odmiennych zasad i trybu dostępu do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej art. 418a k.p.k.. Stąd wyrok wyłożony w sekretariacie sądu na siedem dni zgodnie z art. 418a k.p.k. i wyrok ogłoszony na rozprawie może być udostępniany jako informacja publiczna z zachowaniem ograniczeń z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 933/11 ONSAiWSA z 2012 r., nr 3, poz. 57). Zwracano również uwagę, że co prawda przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 272 ze zm.) w art.139-150 ograniczają jawność postępowania dyscyplinarnego, ale ogłoszenie orzeczenia jest jawne, stąd i jego treść powinna być jawna jako informacja publiczna, w szczególności, iż nauczyciel akademicki jest osobą pełniącą funkcję publiczną (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej) a wynik postępowania dyscyplinarnego w jego sprawie ma związek z pełnioną funkcją (wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 125/11). Żądana przez J. S. we wniosku z dnia 25 lutego 2015 r. informacja dotyczyła rocznych sprawozdań finansowych spółki. Wskazać należy, iż Spółka z o.o. Komunikacja Miejska [...] posiada osobowość prawną i stosownie do art. 5 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037, ze zm.) i art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.) składa we właściwym rejestrze sądowym m.in. roczne sprawozdanie finansowe, w ciągu 15 dni od dnia jego zatwierdzenia. Z art. 8 i art. 8a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że Rejestr ten jest jawny i każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w Rejestrze (w tym rocznych sprawozdań finansowych) za pośrednictwem Centralnej Informacji. Ma prawo otrzymać także drogą elektroniczną, poświadczone odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z Rejestru. Oznacza to, że J. S. ma możliwość uzyskania informacji dotyczącej sprawozdań finansowych spółki – w trybie przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Sąd pierwszej instancji nie mógł uznać skarżącej spółki za bezczynną w udzieleniu wnioskowanej informacji publicznej w postaci udostępnienia sprawozdań finansowych, skoro tego rodzaju informacje spółka przekazuje do Krajowego Rejestru Sądowego, i które są dostępne publicznie w tym Rejestrze, jak również są dostępne w Monitorze Polskim B, stanowiącym publikator publicznie dostępny, co wynika z art. 8 i art. 8a ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, oraz art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223, ze zm.). Powołana ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym w sposób kompleksowy reguluje dostęp do danych zgromadzonych w tym rejestrze i stanowi lex specialis w stosunku do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sposób jednoznaczny reguluje dostęp do sprawozdań finansowych złożonych do Krajowego Rejestr Sądowego. Tym samym zwalnia inne podmioty będące w posiadaniu tych sprawozdań. Skarżący żąda sprawozdań finansowych, które zostały złożone w tym Rejestrze. Wbrew skarżącemu, sprawozdania złożone do Rejestru należy traktować na równi ze znajdującymi się w posiadaniu Spółki. W tej sytuacji, uprawnienia dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Sądowym nie może dochodzić powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż jej zastosowanie jest w takim wypadku wyłączone, na zasadzie art. 1 ust. 2 tej ustawy. Przyjęte przez Sąd pierwszej instancji stanowisko jest akceptowane przez judykaturę (por. np. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/11, wyrok NSA z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt I OSK 31/14). Niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, dostępne są w innym trybie, bowiem o ile prawo do informacji jest zasadą, to jednak wyjątki od niej powinny być ściśle przestrzegane. Nie tylko bowiem sama ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera ograniczenia w jej stosowaniu, ale również nie może uchybiać w tym względzie przepisom innych ustaw odmiennie regulującym te kwestie. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w zw. z art. 8 i art. 8a ust. 1 pkt 5 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez uznanie, że podmiot będący w rzeczywistym posiadaniu informacji publicznej może odesłać wnioskodawcę do innego podmiotu, jakim jest Krajowy Rejestr Sądowy. Jak już wyżej wykazano, do żądanej informacji w postaci sprawozdań finansowych Spółki na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. nie ma zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, lecz ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym. Zatem w sprawie nie miał także zastosowania przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p., który stanowi podstawę obowiązku udzielania informacji publicznej przez podmioty wskazane w tej ustawie jeżeli są w posiadaniu takich informacji. Wobec tego przepis te nie mógł zostać naruszony zaskarżonym wyrokiem. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez ograniczenie stosowania prawa do informacji oraz art. 4 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e u.d.i.p. poprzez ograniczenie wiedzy o wynikach finansowych Spółki. Autor skargi kasacyjnej zdaje się zapominać, że Spółka odmawiając uwzględnienia wniosku nie argumentowała tego tym, że skarżącemu prawo do uzyskania takiej informacji nie przysługuje, lecz wskazała jedynie inną drogę jej uzyskania tj. przed Krajowym Rejestrem Sądowym. Zatem stanowisko Spółki i aprobujące je stanowisko Sądu pierwszej instancji nie ogranicza skarżącemu konstytucyjnego i konwencyjnego prawa do informacji, lecz jedynie wskazuje na odmienne zasady dotyczące udostępnienia sprawozdań finansowych wynikające z przepisów innej ustawy. Takiej regulacji dostępu do informacji nie stoją na przeszkodzie wskazane wyżej przepisy Konstytucji i Konwencji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego od J. S. na rzecz Komunikacji Miejskiej [...] Sp. z o.o., ograniczających się do wynagrodzenia radcy prawnego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.