VI SAB/Wa 5/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę Pismem z [...] czerwca 2017 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego – [...] czerwca 2017 r.) [...] (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) wniosła o powołanie jej na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] po zwolnionym stanowisku po [...]. Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 kwietnia 2017 r. o zwolnionym stanowisku zostało opublikowane w Monitorze Polskim z dnia 9 maja 2017 r., poz. 436. Wobec stwierdzonych braków wniosku, Minister Sprawiedliwości pismem z [...] lipca 2017 r. wezwał wnioskodawczynię w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1277, dalej: u.k.s.e.) do usunięcia braków formalnych wniosku, m.in. poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej notarialnie kopii zaświadczenia lekarza medycyny pracy o posiadaniu zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika (art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e.). Wnioskodawczyni odebrała pismo w dniu [...] lipca 2017r. W odpowiedzi na ww. wezwanie, skarżąca przy piśmie z [...] lipca 2017 r. nadesłała kopię orzeczenia lekarskiego z [...] maja 2017 r. (bez numeru) wydanego przez lek. med. [...], a stwierdzającego posiadanie przez skarżącą zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika oraz kopię zaświadczenia nr [...] o dokonaniu przez [...] Centrum Medycyny Pracy w [...] wpisu lekarza wystawiającego przedłożone orzeczenie do rejestru lekarzy przeprowadzających badania profilaktyczne. Wcześnie, do wniosku skarżąca dołączyła orzeczenie lekarskie z [...] czerwca 2017 r. (bez numeru) wydane przez lek. med. [...] o treści identycznej jak wyżej wskazane z dnia [...] maja 2017 r. Pismem z [...] sierpnia 2017 r. Minister Sprawiedliwości poinformował skarżącą, że jej wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego pozostawiono bez rozpoznania. Organ wyjaśnił, że przedłożone przy piśmie z [...] lipca 2017 r. zaświadczenie lekarskie nie odpowiada wymogom z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e., wobec czego wniosek, jako dotknięty brakami formalnymi, na podstawie art. 11 ust. 6 u.k.s.e. pozostawił bez rozpoznania. Skarżąca pismem z [...] września 2017 r., wniesionym w trybie art. 37 § 1 k.p.a., ponagliła Ministra Sprawiedliwości do usunięcia naruszenia prawa polegającego na pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania. Jak stwierdziła, Minister bezpodstawnie przyjął, że przedstawione zaświadczenie nie jest zaświadczeniem lekarza medycyny pracy, potwierdzającym zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika. Skarżąca podniosła, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. mówi o lekarzu medycyny pracy, nie zaś o lekarzu o specjalności medycyny pracy. W jej ocenie, ustawa o komornikach sądowych i egzekucji nie zawiera również jakiejś szczególnej definicji lekarza medycyny pracy. Wobec tego, należy przyjąć potoczne znaczenie tego słowa - czyli lekarza, który może przeprowadzać badania warunkujące przyjęcie do pracy, bądź powierzenie określonego stanowiska czy przyjęcie do służby. W dalszej części skarżąca powołała art. 229 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917), zgodnie z którym pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku. Orzeczenia wydają lekarze medycyny pracy w następstwie badań wstępnych, okresowych i kontrolnych. Rolą pracodawcy jest scharakteryzowanie stanowiska pracy, a lekarza medycyny pracy - dobór badań specjalistycznych, jakim pracownik powinien być poddany. Do tego celu lekarzom służą "Wskazówki metodyczne w sprawie przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników", stanowiące załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 332 z późn, zm.) Reasumując, skarżąca wyjaśniła, że jak wynika z zaświadczenia z [...] sierpnia 2017 r., wydanego przez [...] Centrum Medycyny Pracy lek. med. [...] jest wpisany do rejestru lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań profilaktycznych, prowadzonego w [...] Centrum Medycyny Pracy w [...] dla lekarzy z województwa wielkopolskiego, pod numerem - [...], z tytułu posiadania specjalizacji z medycyny transportu, posiada uprawnienia do przeprowadzania badań profilaktycznych wstępnych, okresowych i kontrolnych przewidzianych w Kodeksie pracy i wydawania orzeczeń lekarskich do celów przewidzianych w Kodeksie pracy oraz innych zadań wymienionych w ustawie z dnia 27 czerwca 1997r. o służbie medycyny o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2014r. poz. 1184). W odpowiedzi, pismem z [...] września 2017 r. Minister Sprawiedliwości poinformował skarżącą, że przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji jednoznacznie wskazują wymogi, jakie musi spełniać kandydat na stanowisko komornika sądowego, wśród nich - posiadanie zdolności psychicznej i fizycznej, pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika, którą ustala lekarz medycyny pracy. Nie zgodził się tym samym ze stanowiskiem skarżącej, że organ bezpodstawnie przyjął, iż przedstawione przez nią orzeczenie nie jest zaświadczeniem lekarza medycyny. Za nieuprawnione uznał również powoływanie się przez skarżącą na przepisy regulujące kwestie badań lekarskich przeprowadzanych na podstawie przepisów Kodeksu pracy, bowiem w przepisach ustawy o komornikach sądowych i egzekucji brak jest odesłania do stosowania w sprawach dotyczących powołania na stanowisko komornika sądowego przepisów Kodeksu pracy, a pomiędzy powołanym komornikiem, a organem powołującym nie nawiązuje się stosunek pracy. Jednocześnie podkreślił, że przepisy ww. ustawy nie przewidują możliwości przedstawienia zaświadczenia przez lekarza innego niż lekarz medycyny pracy, zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e, a przedstawione przez skarżącą dokumenty stwierdzają jedynie, że "lekarz [...] jest specjalistą medycyny transportu, posiada uprawnienia do wykonywania ww. zadań służby medycyny pracy odpowiadające uprawnieniom lekarza ze specjalizacją z medycyny pracy". Pismem z [...] września 2017 r. [...] wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając bezczynność Ministrowi Sprawiedliwości w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SAB/Wa 54/17 odrzucił skargę, gdyż skarżąca w dniu 17 listopada 2017 r. uiściła wpis sądowy. Uczyniła to po upływie wyznaczonego siedmiodniowego terminu na uiszczenie wpisu. Postanowienie to stało się prawomocne w dniu 13 stycznia 2018 r. Pismem z [...]stycznia 2018 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kolejną skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości. Bezczynność, w opinii skarżącej, miała polegać na niezałatwieniu w terminie sprawy, dotyczącej wszczęcia postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego. W uzasadnieniu skarżąca ponowiła stanowisko przedstawione w piśmie z [...] września 2017 r. Podkreśliła, że chociaż lekarz [...]nie ma specjalizacji medycyny pracy, jest lekarzem medycyny pracy. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie. Stwierdził, że obecna skarga jest tożsama ze skargą, objętą postępowaniem sądowoadministracyjnym w sprawie VI SAB/Wa 54/17. Zachodzi także tożsamość stron w obu sprawach. Dlatego zasadny jest wniosek o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Niedopuszczalne jest bowiem prowadzenie przez Sąd odrębnej sprawy, jeżeli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. W przypadku niepodzielenia przez Sąd powyższego stanowiska, organ wnosił o oddalenie skargi. Nadal utrzymywał, że lekarz – specjalista medycyny transportu (taką specjalizację posiada lekarz [...]), uprawniony do przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników, nie posiada kompetencji do stwierdzenia posiadania przez kandydata zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r poz. 1369, dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola sądu obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Najpierw należało odnieść się do wniosku Ministra Sprawiedliwości o odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Nie ulega wątpliwości, że zarówno w sprawie VI SAB/Wa 54/17, jak i obecnej wystąpiła tożsamość stron oraz tożsamość przedmiotowa. Jednakże w dacie wnoszenia skargi w niniejszej sprawie ([...] stycznia 2018 r.) postępowanie w sprawie VI SAB/Wa 54/17 nie toczyło się już, albowiem w dniu [...] stycznia 2018 r. postanowienie w tejże sprawie stało się prawomocne. Natomiast w pojęciu "prawomocnego osądzenia sprawy" nie mieści się rozstrzygnięcie odrzucające skargę (czyli takie, jakie zapadło w sprawie VI SAB/Wa 54/17). Chodzi bowiem o stan powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. (Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.). Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GZ 28/11, opubl. Lex nr 743077. Dlatego wniosek powyższy należało uznać za niezasadny. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi, należy stwierdzić, że z bezczynnością organu administracji publicznej ma się do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skoro na zawiadomienie o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, nieuzasadnione pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania stanowi nierozpoznanie sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego (por.: uchwała składu siedmiu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/1/2). Również w doktrynie wyrażany jest pogląd, że środkiem zaskarżenia zapewniającym obronę przed bezprawnym nadużywaniem instytucji usunięcia braków podania jest skarga na bezczynność organu (por. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311; G. Łaszczyca /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, Warszawa 2013, s. 626; P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 177-178; A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex, Warszawa 2011, s. 452). Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie. Jednocześnie, obowiązujące przepisy prawa procesowego nie przewidują określonej formy dla pozostawienia podania bez rozpoznania. W doktrynie i orzecznictwie sądowym prezentowane były rozbieżne poglądy, co do prawnej formy tej czynności organu administracji publicznej. Dominujące jest jednak stanowisko, że pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza stwierdzenie przez organ administracji publicznej, że podanie zawiera wadę określoną w art. 64 § 2 k.p.a. i że wskutek tego stało się ono bezskuteczne z mocy prawa. Aktualnie ugruntowane jest już stanowisko, iż pozostawienie podania bez rozpoznania jest czynnością materialno-techniczną, o której organ ma jedynie zawiadomić wnioskodawcę (por., R. Stankiewicz, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2014, str. 301, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00, publ. OSNIAPiUS z 2000 r., nr 19, poz. 702, uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2518/14 oraz z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1042/13, postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2484/15; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pozostawienie podania bez rozpoznania jest także formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Przepis art. 64 § 2 k.p.a. powinien być interpretowany przy uwzględnieniu dyrektyw wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i 9 k.p.a. (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex/el.). Tym samym uznać trzeba, że w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych podania obowiązkiem organu administracji jest poinformowanie wnoszącego podanie, o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wnoszący podanie ma bowiem prawo uzyskać informację, że wniesionemu przez niego podaniu nie został nadany dalszy bieg, jak również poznać powody dla których organ uznał, że braki takie nie zostały prawidłowo uzupełnione. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Ministra Sprawiedliwości, polegająca na pozostawieniu bez rozpoznania na podstawie art. 11 ust. 6 u.k.s.e. wniosku skarżącej z dnia [...]czerwca 2017 r. o powołanie jej na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] po [...]. Na wstępie wyjaśnić należy, że art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei w myśl art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 2 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy ponaglenie do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. W niniejszej sprawie warunek powyższy został spełniony. W aktach sprawy bowiem znajduje się ponaglenie z [...] września 2017 r. na bezczynność organu skierowane do Ministra Sprawiedliwości. W związku z tym skarga, jako dopuszczalna, podlegała rozpoznaniu przez Sąd. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że postępowanie w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego nie jest postępowaniem stricte administracyjnym, prowadzonym ściśle w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem jego materialną podstawą jest powoływana powyżej ustawa o komornikach sądowych i egzekucji, jako lex specialis. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wniosek z [...] czerwca 2017 r. o powołanie skarżącej na stanowisko komornika został bezzasadnie pozostawiony bez rozpoznania, a tym samym, czy organ dopuścił się bezczynności, nie rozpoznając merytorycznie tego wniosku, czy też dokumenty złożone przez skarżącą na okoliczność spełnienia wymogów z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. powinny być ocenione pod kątem materialno-formalnym, nie wystarczy bowiem fakt złożenia jakichkolwiek dokumentów - ocenie Ministra Sprawiedliwości podlega ich zawartość merytoryczna. Rozważając to zagadnienie należy uwzględnić treść art. 11 u.k.s.e., który określa procedurę postępowania po wpłynięciu wniosku kandydata (wnioskodawcy). Przepis art. 11 ust. 6 tego aktu wprost stanowi, że Minister Sprawiedliwości pozostawia bez rozpoznania wnioski: złożone po terminie, o którym mowa w ust. 3 (miesiąc od daty wskazanej w obwieszczeniu); wszystkie wnioski zainteresowanego w przypadku złożenia wniosków o powołanie na więcej niż jedno stanowisko komornika, a także wnioski, do których nie załączono dokumentów, o których mowa w art. 12 (życiorys, oraz potwierdzenie spełniania wymogów o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11). Oznacza to, że wyłącznie te kwestie – jako formalne - przesądzają o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Warunkiem powołania na stanowisko komornika jest bowiem posiadanie zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika, którą ustala lekarz medycyny pracy. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 u.k.s.e. do wniosku o powołanie należy złożyć dokumenty potwierdzające spełnianie przesłanek określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11 u.k.s.e., w tym wykazujący, że wnioskodawca posiada zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika, którą ustala lekarz medycyny pracy (pkt 7). Kandydat na stanowisko komornika musi być zdolny do pełnienia swych obowiązków (Jakub Stelina, Komentarz do art.10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w: J. Świeczkowski (red.), Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji. Komentarz, LEX 2012). Wobec stwierdzenia, że dołączone do wniosku skarżącej z [...]czerwca 2017 r. zaświadczenie lekarskie nie spełniało wymogów ustawowych, bowiem wystawił je lekarz medycyny transportu (vide: k. 25 akt administracyjnych), Minister Sprawiedliwości pismem z [...] lipca 2017 r. wezwał skarżącą w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 u.k.s.e. do uzupełnienia dostrzeżonych braków, poprzez nadesłanie zaświadczenia wydanego przez lekarza medycyny pracy o posiadaniu przez skarżącą zdolności psychicznej i fizycznej, pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wyżej określonego braku formalnego nie usunęła. Przy piśmie z [...] lipca 2017 r. nadesłała identyczne co do treści i wystawione przez tego samego lekarza – [...]orzeczenie lekarskie (k. – 31 akt adm.) oraz zaświadczenie nr [...] o dokonaniu wpisu lekarza [...] do rejestru lekarzy przeprowadzających badania profilaktyczne (k. – 30 akt adm.). Dokumenty te, jak słusznie podnosił Minister, nie spełniały wymogu określonego treścią art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. Sama skarżąca przyznaje, że lekarz [...]nie ma specjalizacji medycyny pracy, a jest uprawniony do przeprowadzania badań profilaktycznych z tytułu posiadania specjalizacji z medycyny pracy (zaświadczenie [...] Centrum Medycyny Pracy w [...] z [...] sierpnia 2017 r., k. – 43 akt adm). Natomiast art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. wymaga dokumentu od lekarza medycyny pracy. Stanowisko Ministra znajduje oparcie w powołanym art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. Z kolei stanowisko ustawodawcy, nakładające na kandydata na komornika sądowego uzyskania dokumentu stwierdzającego posiadanie zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika od lekarza medycyny pracy znajduje oparcie w uregulowaniach dotyczących przeprowadzania badań wstępnych, kontrolnych i osób uprawnionych do ich przeprowadzania. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2104 r., poz. 1184 z późn. zm.) do wykonywania zadań służby medycyny pracy w zakresie przeprowadzania badań wstępnych, okresowych i kontrolnych oraz sprawowania profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami, niezbędnej z uwagi na warunki pracy, uprawnieni są lekarze spełniający dodatkowe wymagania kwalifikacyjne, określone w trybie art. 229 § 8 pkt 4 Kodeksu pracy. Ostatni powołany przepis zawiera delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy na określenia, w drodze rozporządzenia m.in.: zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej (pkt 4); dodatkowych wymagań kwalifikacyjnych, jakie powinni spełniać lekarze przeprowadzający badania (pkt 5) – z uwzględnieniem konieczności zapewnienia prawidłowego przebiegu i kompleksowości badań lekarskich, o których mowa w § 1, 2 i 5, profilaktycznej opieki zdrowotnej, o której mowa w § 6 zdanie drugie, a także informacji umożliwiających porównanie warunków pracy u pracodawcy oraz ochrony danych osobowych osób poddanych badaniom. Na podstawie tej delegacji zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 2067). Według § 7 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia badania profilaktyczne oraz profilaktyczną opiekę zdrowotną niezbędną z uwagi na warunki pracy wykonują, z zastrzeżeniem ust. 2-5, lekarze, którzy posiadają specjalizację w dziedzinie: medycyny pracy, medycyny przemysłowej, medycyny morskiej i tropikalnej, medycyny kolejowej, medycyny transportu, medycyny lotniczej lub higieny pracy. Zatem wyżej opisanych badań, w tym - profilaktycznych nie może przeprowadzać każdy lekarz, a tylko lekarz spełniający dodatkowe wymagania kwalifikacyjne, ustawowo uregulowane. Mając na uwadze zakres badań, jakim podlega kandydat na komornika, uzasadnionym jest wymóg ich przeprowadzania wyłącznie przez lekarza posiadającego specjalizację w dziedzinie medycyny pracy. Skoro lekarz wystawiający orzeczenie lekarskie – lekarz [...] nie posiada specjalizacji z medycyny pracy, a specjalizację z medycyny transportu, to dokument przez niego wystawiony nie mógł zostać uznany za spełniający wymogi z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 255/17, opubl. Lex nr 2315723). W realiach niniejszej sprawy stwierdzić zatem należy, że wobec nieuzupełnienia przez skarżącą dostrzeżonego przez organ braku złożonego wniosku o powołanie na stanowisko komornika, Minister Sprawiedliwości zasadnie pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Działanie to w rozpoznawanej sprawie znalazło podstawę w art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 u.k.s.e i przybrało formę czynności materialnotechnicznej, o której pismem z 21 sierpnia 2017r. organ zawiadomił skarżącą. (por.: wyrok NSA z 21 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2266/11 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, skład orzekający uznał, że w sprawie nie zachodziła bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Minister Sprawiedliwości bowiem w terminie wynikającym z przepisów procedury administracyjnej zajął się złożonym wnioskiem o powołanie [...] na stanowisko komornika sądowego. W wyniku wstępnego badania wniosku organ stwierdził, że podanie to jest obarczone brakami, więc wezwał skarżącą do ich uzupełnienia. Wobec stwierdzenia, że stwierdzone braki te nie zostały uzupełnione, pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania na podstawie art. 11 ust. 6 u.k.s.e. Było to jedyne rozstrzygnięcie, jakie organ mógł podjąć w zaistniałym stanie sprawy. Skoro zaś Minister Sprawiedliwości po wstępnej kontroli wniosku zasadnie uznał, że jego braki formalne nie zostały uzupełnione, to nie można uznać, że pozostawał w bezczynności. Nie doszło więc do naruszenia art. 11 ust. 6 oraz art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.