II SA/Ol 300/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia 30 stycznia 2017 r. Kierownik Działu Ewidencji Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy, z upoważnienia Starosty (dalej jako organ I instancji), działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 – 3 i art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. promocji zatrudnienia i instytucjach rynku racy (Dz.U. z 2017, poz. 1065 j.t. ze zm., dalej jako ustawa o promocji zatrudnienia, ustawa), orzekł o uznaniu J. W. z dniem 24 stycznia 2017 r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 24 stycznia 2017 r. W dniu 18 października 2017 r. w PUP J.W. przedłożył świadectwo pracy wystawione przez "A" Sp. z o. o. w upadłości w G. (dalej jako Spółka w upadłości), stwierdzające, że pozostawał w niej zatrudniony do 31 stycznia 2017 r. W następstwie powyższego z upoważnienia Starosty Specjalista ds. Rejestracji PUP, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzja z dnia 24 stycznia 2017 r. o uznaniu J. W. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku. Z kolei w dniu 26 października 2017 r. J.W. przedłożył do PUP wypowiedzenie przez "B"S.A. umowy o świadczenie usług instalacyjno-montażowych ze skutkiem natychmiastowym na 31 stycznia 2017 r., zaświadczenie o zatrudnieniu wystawione przez w./w Spółkę o zatrudnieniu na umowę zlecenia do 31 styczna 2017 r. Natomiast 2 listopada 2017 r. wpłynęło do PUP zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z którego wynika, że J. W. podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia zawartej z "B" S.A. do 28 lutego 2017 r. Decyzją z 10 listopada 2017 r. Kierownik Działu Ewidencji Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy, z upoważnienia Starosty, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł o uchyleniu w całości własnej decyzji z 30 stycznia 2017 r. o uznaniu J. W. za osobę bezrobotną od 24 stycznia 2017 r. i o przyznaniu prawa do zasiłku od 24 stycznia 2017 r. i orzekł o odmowie: uznania w/w za osobę bezrobotną od 24 stycznia 2017 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od 24 stycznia 2017 r. Podał, że ze sprostowanego świadectwa pracy z "A" Sp. z o.o. w upadłości wynika, że był w niej zatrudniony do 31 stycznia 2017 r., a nie – jak uprzednio przyjmowano - do 31 grudnia 2016 r. W rezultacie organ uznał, że J. W. nie spełniła warunków do uzyskania statusu bezrobotnego oraz prawa o zasiłku od 24 stycznia 2017 r., skoro w dniu rejestracji pozostawał osobą zatrudnioną. Postanowieniem z 16 kwietnia 2018 r. Dyrektor Wydziału Polityki Społecznej z upoważnienia Wojewody odmówił J. W. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 10 listopada 2017 r., zaś postanowieniem z 17 kwietna 2018 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Decyzją z "[...]" Kierownik Działu Ewidencji Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy, z upoważnienia Starosty uznał pobrany przez J W. zasiłek dla bezrobotnych od 24 stycznia 2017 r. do 30 września 2017 r. Podał, że J. W. pozostawał w zatrudnieniu do 31 stycznia 2017 r. za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne i zobowiązał go do zwrotu tegoż świadczenia w kwocie 7124,20 zł. W rezultacie powyższego organ uznał, że zasiłek dla bezrobotnych za okres do 24 stycznia 2017 r. do 30 września 2017 r. został pobrany nienależnie, jako, że rejestrując się w PUP złożył nieprawdziwe oświadczenie pozostawania bez pracy od 24 stycznia 2017 r. podczas, gdy faktycznie związany był umową cywilnoprawną do 31 stycznia 2017 r. W odwołaniu J. W. zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie: 1/ art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez przyjęcie, że w dniu rejestracji, tj. 24 stycznia 2017 r. był osobą zatrudnią do 31 stycznia 2017 r. przez "A" Sp. z o. o. w upadłości, podczas, gdy w tymże dniu dysponował świadectwem pracy z 13 stycznia 2017 r. (brak w aktach sprawy) wystawionym przez w/w Spółkę stwierdzającym zatrudnienie do 31 grudnia 2016 r., zaś późniejsze świadectwo pracy stwierdzające pozostawanie w zatrudnieniu do 31 stycznia 2017 r. zostało wystawione 4 lipca 2017 r. w wyniku zakończonego postępowania sądowego, na co nie miał wpływu i czego nie mógł się przewidzieć w chwili rejestracji, 2/ art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy poprzez przyjęcie, że w dniu rejestracji był zatrudniony na podstawie umowy cywilnoprawnej z "B" S.A. do 31 stycznia 2017 r. i świadomie wprowadził w błąd organ rejestrujący składając oświadczenie, że pozostaje w stosunku pracy, podczas, gdy faktycznie świadczył usługi na podstawie umowy zlecenia o 31 grudnia 2016 r., pozostanie bez pracy rozumiał jako niepozostawanie w stosunku pracy na podstawie przepisów kodeksu pracy, 3/ art. 76 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez przyjęcie, że złożone przez niego oświadczanie o pozostawaniu bez pracy było nieprawdziwe i miało na celu świadome wprowadzenie organ w błąd, podczas, gdy wykazanie przez organ, że świadczenie zostało nienależnie pobrane wymagało wykazania jego negatywnego zachowania się ukierunkowanego na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych. Nie podzielając zarzutów odwołania J. W. Wojewoda (dalej jako Wojewoda) decyzją z "[...]" utrzymał w mocy decyzje Starosty z 2 stycznia 2017 r. Podał, że J. W. miał świadomość, że związanie umową zlecenia stanowi przeszkodę do uzyskania statusu bezrobotnego, a w konsekwencji uniemożliwia pobieranie zasiłku dla bezrobotnych i ze w konsekwencji skarżący nie może przerzucać odpowiedzialności na organ za to, nie że zapoznał się z otrzymanymi dokumentami, czy nie zrozumiał ich zapisów. Organ przywołał oświadczenie skarżącego z dnia 24.01.2017 r. o treści "zostałem poinformowany o możliwości sprostowania świadectwa pracy przez sąd pracy oraz otrzymania odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia. Oświadczam, że nie zostało mi wypłacone odszkodowanie, jednak niezwłocznie poinformuję Urząd z chwilą jego wypłaty" (którego brak w aktach sprawy). W skardze J. W. przywołał tożsame zarzuty, jak w dowołaniu, na nadto zarzucił naruszenie art. 80 k.pa.. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz art. 81a § k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie w sytuacji rozbieżności w zakresie materiału dowodowego co do okresu świadczenia przez niego usług w zakresie umowy zlecenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg decyzje. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując kontroli sądowej w tak określonych granicach kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak też decyzja ją poprzedzająca, naruszały art. 76 ust.2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego błędną wykładnię, a nadto art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie okoliczności istotnej dla jej rozstrzygnięcia, o której poniżej. Przedmiotem kontroli sądowo administracyjnej według kryterium legalności i w granicach rozpoznawanej sprawy jest decyzja Wojewody z "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Starosty z 2 stycznia 2018 r uznającą pobrany przez J. W. zasiłek dla bezrobotnych od 24 stycznia 2017 r. do 30 września 2017 r. za nienależnie pobrane świadczenie pienienie i zobowiązująca w/w do zwrotu tegoż nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego w kwocie 7124,20 zł. Materialnoprawną podstawą decyzji, powołaną przez organy, stanowił art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.z. Zgodnie z pierwszym przepisem osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego. W myśl natomiast drugiego przepisu za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie. Przyjęcie, że pobrane świadczenie było nienależne w rozumieniu 76 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, wymaga zatem wykazania negatywnego zachowania danej osoby, ukierunkowanego na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych. Wynika to z faktu, że zgodnie z treścią art. 76 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, obowiązek zwrotu został połączony nie z samym tylko pojęciem "nienależnego świadczenia", lecz z zaistnieniem "świadczenia nienależnie pobranego". Wskazane sformułowania nie są zaś pojęciami tożsamymi. W orzecznictwie zwraca się bowiem uwagę na to, że "nienależne świadczenie" jest pojęciem obiektywnym i występuje między innymi wówczas, gdy świadczenie zostaje wypłacone bez podstawy prawnej lub gdy taka podstawa odpadła. Zatem pojęcie to nie nawiązuje do świadomości i woli jakiejkolwiek osoby. Natomiast "świadczenie nienależnie pobrane" to świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zawinionego zaniechania). Przyjmuje się ponadto, że obowiązek obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też tej osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych oświadczeń, dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 826/09, z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt I OSK 555/14, z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 3263/14). Wymaga to od organu wykazania w postępowaniu dowodowym negatywnego zachowania skarżącego, ukierunkowanego na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., I OSK 2244/16, wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2009 r., I OSK 1034/08). W realiach niniejszej sprawy orzekające organy uznały, że rejestrując się 24 styczniu 2017 r. jako bezrobotny J. W. złożył nieprawdziwe oświadczenie w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, że nie pozostaje w stosunku pracy ("A" sp. z o. o. w upadłości), ani też nie wykonuje innej pracy zarobkowej (art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy). Ocena legalności skarżonej decyzji winna zostać poprzedzona rozważaniami natury ogólnej. Otóż w ocenie składu orzekającego Sądu art. 76 ustawy o promocji zatrudnienia statuuje - na zasadzie domniemania prawnego niewzruszalnego (łac. praesumptio iuris ac de iure), co należy wywieść ze sformułowania "uważa się" - zamknięty katalog przypadków nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego. Właśnie ta specyfikacja co do sytuacji uznanych za spełniające legalną definicję rzeczonej instytucji nakazuje uznać nienależnie pobrane świadczenie pieniężne za unormowanie autonomiczne, a zatem całkowicie niezależne, od orzeczenia uchylającego – abstrahując od trybu, w tym także podjętego na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - decyzję o uznaniu za osobę bezrobotna i przyznaniu prawa do zasiłku i orzekającego o odmowie uznania za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do przedmiotowego zasiłku. Gdyby zachodziła takowa zależność pomiędzy decyzją odmawiającą, do skutku, o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku, a decyzją uznającą pobrany zasiłek dla bezrobotnych za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne wraz z zobowiązaniem jego zwrotu, to niewątpliwie instytucja zwrotu pobranego nienależnie świadczenia pieniężnego mogłaby ograniczyć się do hipotezy art. 76 ust. 1, względnie za takowe świadczenie ustawodawca winien uznać - wzorem art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz.U.2017, poz. 1952 j.t. ze zm.) - m. in. świadczenie przyznane na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wyniku wznowienia postępowania i osobie odmówiono prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jednak ustawodawca nie poprzestał na syntetycznym ujęciu omawianej instytucji (art. 76 ust. 1 ustawy), lecz nadał jej charakter kazuistyczny (art. 76 ust. 2 ustawy), co nakazuje analizować przesłanki nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego w duchu zaprezentowanej powyżej interpretacji art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że decyzja z 10 listopada 2017 r. uchylająca, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzje z 30 stycznia 2017 r. uznającą J. W. za osobę bezrobotną od 24 stycznia 2017 r. i przyznającą od tego dnia prawo do zasiłku oraz orzekająca o odmowie uznania w/w za bezrobotnego od 24 stycznia 2017 r. i odmowie przyznania w/w prawa do zasiłku od 24 stycznia 2017 r. nie może determinować wprost rozstrzygnięcia w przedmiocie uznania pobranego przez J. W. zasiłku za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne z jednoczesnym obowiązkiem jego zwrotu. Zatem przesłanka wypłacenia świadczenia pieniężnego na podstawie nieprawdziwego oświadczenia (jak w przedmiotowej sprawie), względnie w oparciu o sfałszowane dokumenty albo inne przypadki świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierająca to świadczenie musi być oceniana w postępowaniu ad casu, gdyż – jak powyżej podano – nie jest to efekt związania decyzji, wydanej we wznowionym postępowaniu, odmawiającej do skutku przyznania zasiłku dla bezrobotnych jako konsekwencja uprzedniej odmowy przyznania takowego statusu. W niniejszej sprawie Wojewoda powołał się na oświadczenie skarżącego z dnia 24.01.2017 r. (brak w aktach sprawy), że został poinformowany o możliwości sprostowania świadectwa pracy przez sąd pracy oraz o otrzymania odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia. Sam zaś skarżący miał oświadczyć, odszkodowanie nie zostało mu wypłacone z zobowiązaniem do poinformowania, jeśli tak się stanie. Z przywołanego oświadczenia kategorycznie nie sposób wywieść, że J. W. złożył w dniu rejestracji, tj. 24 stycznia 2017 r. nieprawdziwe oświadczanie, ze nie pozostaje w stosunku pracy. Wprawdzie świadectwo pracy wystawione przez "A" sp. z o. o. w upadłości poświadcza, że był zatrudniony w w/w Spółce do 31 stycznia 2017 r., lecz zostało ono wystawione 4 lipca 2017 r. w następstwie – jak twierdzi – wyroku Sądu Rejonowego z 11 kwietnia 2017 r. z jego powództwa przeciwko w/w Spółce zasądzającego odszkodowanie na jego rzecz za niezgodne z prawem wypowiedzenie stosunku pracy i za skrócony okres wypowiedzenia. Nie sposób bowiem uznać, aby pracownicy powiatowego urzędu pracy pozostawali nieświadomi konsekwencji prawnych co do sprostowania świadectwa pracy, względnie otrzymania odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia (art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy). Natomiast skarżący mógł pozostawać w błędzie co do implikacji prawnych rzeczonych instytucji prawa pracy, a skoro tak, to z założenia nie mógł złożyć nieprawdziwego oświadczenia co do wykonywania pracy po 24 stycznia 2017 r., a w każdym razie powiatowe urząd pracy nie mógł zostać przez niego w inny sposób wprowadzony w błąd, skoro oświadczenie nie dotyczyło faktu, tj. pozostawanie w zatrudnieniu (wykonywanie innej pracy zarobkowej), a zdarzenia przyszłego i niepewnego, tj. wyroku sądu pracy, którego to potencjalne konsekwencje prawne nie mógłby być nie znane powiatowemu urzędowi pracy. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie należy uznać za wiarygodne, co oznacza, że nie mógł wprowadzić 24 stycznia 2017 r. w błąd pracowników powiatowego urzędu pracy, przeczy powyższemu przywołana powyżej chronologia zdarzeń. Niewątpliwie jednak J. W. świadczył inną pracę zarobkową, tj. pozostawał związany umową zlecenia z "B"S.A. do 31 stycznia 2017 r. (zaświadczenie "B" S.A. z 10 października 2017 r.), względnie do 28 lutego 2017 r. (zaświadczenie ZUS z 26 października 2017 r.), co w toku dalszych czynności dowodowych należy wyjaśnić. W tej mierze skarżący nie może powoływać się na zasad ignorantia iuris nocet (nieznajomość prawa szkodzi), skoro był informowany że bezrobotnym nie może być osoba wykonywująca inną pracę zarobkową (II.2. informacji dla osób rejestrujących się w PUP). W reasumpcji do powyższego organ zasadnie uznał pobrany przez J. W. zasiłek dla bezrobotnych od 24 stycznia 2017 r. do 31 stycznia 2017 r. za nienależnie pobrane świadczenia pieniężne z uwagi na wykonywanie innej pracy zarobkowej (umowa zlecenia z "B" S.A.), a nie wykluczone, że za takowe świadczenie będzie należało uznać także zasiłek wypłacony za luty 2017 r., (zaświadczenie ZUS), jednak będzie to efektem dowodowych ustaleń organów, a zwłaszcza czy J. W. efektywnie wykonywał w tymże miesiącu umowę zlecenia, mając na uwadze wypowiedzenie tejże umowy o świadczenie usług instalacyjno-montażowych przez "B"S.A. ze skutkiem natychmiastowym na dzień 31 stycznia 2017 r. Jednakże powyższa konstatacja, tj. świadome wprowadzenie w błąd powiatowego urzędu pracy co do daty zakończenia, w niniejszym przypadku, wykonywania innej pracy zarobkowej (umowy zlecenia) nie oznacza, że zasiłek dla bezrobotnych za okres od 1 marca 2017 r. do 30 września 2017 r. należało uznać za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne z zobowiązaniem do jego zwrotu. Takowa sytuacja miałaby miejsce, gdyby w powyższym czasookresie skarżący był zatrudniony względnie wykonywał inną pracę zarobkową, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Powyższe najprawdopodobniej było konsekwencją poglądu organów, że skutkiem złożenia w dniu rejestracji 24 stycznia 2017 r. fałszywe oświadczenie o niewykonywaniu innej pracy zarobkowej J. W. winien być pozbawiony praw do zasiłku, a ściślej pobrany zasiłek winien zostać uznany za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne, za cały okres pobierania rzeczonego zasiłku. Prezentowana koncepcja prawo do zasiłku dla bezrobotnych opiera się na jednorazowym charakterze rzeczonego świadczenia (zasiłku), a jedynie realizowanego partialnie (częściami). Tymczasem w ocenie składu orzekającego prawo do zasiłku dla bezrobotnych jest świadczeniem okresowym, aktualizującym się co dobę, o czym wprost stanowi art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia wskazując, że "Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy (...)". Skoro tak, to począwszy od 1 lutego 2017 r. - ewentualnie od 1 marca 2017 r., w zależności od poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych – J.W. nie złożył nieprawdziwego oświadczenia o pozostawaniu w zatrudnieniu, względnie wykonywaniu innej pracy zarobkowej, gdyż pracy, w oparciu o powyższe tytuły prawem, już nie świadczył i jest to okoliczność niekwestionowana w sprawie. Zatem uznanie pobranego przez J. W. zasiłku dla bezrobotnych za okres od 1 lutego 2017 r. (ewentualnie od 1 marca 2017 r.) za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne z zobowiązaniem jego zwrotu było najprawdopodobniej konsekwencją pozostawania orzekajacych organów w błędzie co do charakteru tegoż zasiłku przejawiającego się w przyjęciu, że skutki złożenia w dniu rejestracji, tj. 24 stycznia 2017 r. fałszywego oświadczenia o wykonywaniu innej pracy zarobkowej rozciągają się na cały okres efektywnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Tymczasem w ocenie Sądu, rzeczone skutki rozciągają się na każdy dzień złożenia fałszywego oświadczenia o niezatrudnieniu i niewykonywaniu innej pracy zarobkowej. W tym zaś kontekście skoro skarżący oświadczenia o wspomnianym charakterze nie składał od 1 lutego 2017r. (ewentualnie od 1 marca 2017 r.), to uznanie zasiłku dla bezrobotnych za przywołany powyżej czasookres za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne w świetle art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia nie znajduje normatywnego uzasadnienia. Wobec powyższego naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez jego błędną interpretację, jak również naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. wskutek niewyjaśnienie okoliczności, czy złożenie fałszywego oświadczenia co do wykonywania innej pracy zarobkowej dotyczyło także lutego 2017 r. uzasadniało, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Wskazania co dalszego postępowania wynikają z oceny prawnej.