II FSK 2189/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędziowie NSA Antoni Hanusz, WSA (del.) Marek Kraus, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "B." B.P., S.P. sp. j. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 808/17 w sprawie ze skargi "B." B.P., S.P. sp. j. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 28 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "B." B.P., S.P. sp. j. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 808/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi "B." B.P., S.P. sp. j. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka"), uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 28 sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. prowadził wobec Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 21 maja 2010 r. nr: [...] i [...]. W tytułach tych, jako podstawę prawną dochodzonych należności wskazano decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 20 listopada 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące rozliczeniowe od grudnia 2004 r. do marca 2005 r. W dniu 1 czerwca 2009 r. Spółka wniosła zarzuty na prowadzone na podstawie powyższych tytułów wykonawczych postępowanie egzekucyjne. Podstawą wniesionych zarzutów było niespełnienie przez te tytuły wymogów z art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", tj. zarzut z art. 33 pkt 10 tej ustawy. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał ww. zarzuty za bezzasadne. W dniu 9 grudnia 2011 r. Spółka wystąpiła o wznowienie postępowania, zakończonego ostatecznym postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010 r., wskazując jako postawę wznowienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt SK 2/10, który dotyczył niekonstytucyjności art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U z 2004 r. Nr 8, poz. 65, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.k.s.", w zakresie, w jakim wyłączał on odpowiednie stosowanie do postępowania kontrolnego art. 54 § 1 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wznowił postępowanie w sprawie, a postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. odmówił uchylenia ostatecznego postanowienia z dnia 16 czerwca 2010 r. Jego zdaniem, w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zastosowanie przerw w naliczaniu odsetek na podstawie art. 54 § 1 pkt 1 i 7 Ordynacji podatkowej, gdyż przekroczenie terminu do załatwienia sprawy przez organ kontroli skarbowej nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, a nadto do przedłużenia postępowania przyczyniła się sama Spółka. Postanowieniem z dnia 18 maja 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Uwzględniając skargę Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt I SA/Ol 410/12, uchylił zaskarżone postanowienie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w postanowieniu z dnia 18 lutego 2013 r. uznał, że przedłużenie postępowania kontrolnego nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu kontroli skarbowej. Tym samym przyjął, że ocena zaistnienia wskazanego w art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej wyłączenia przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę określonej w art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, była prawidłowa. Uwzględniając skargę Spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 189/13 uchylił to postanowienie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w postanowieniu z dnia 13 grudnia 2013 r. uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 30 marca 2012 r. oraz ostateczne postanowienie tego organu z dnia 16 czerwca 2010 r. i uznał za uzasadniony zarzut niespełnienia przez ww. tytuły wykonawcze wymogów w części dotyczącej oznaczenia w nich przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę w okresie od 21 lutego do 14 listopada 2007 r. Uwzględniając skargę Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 160/14 stwierdził nieważność powyższego postanowienia i wskazał, że jeżeli Spółka podniosła zarzut uznany za zasadny, to obligatoryjne było rozstrzygnięcie co do umorzenia postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w postanowieniu z dnia 4 sierpnia 2014 r. uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 30 marca 2012 r. oraz ostateczne postanowienie tego organu z dnia 16 czerwca 2010 r. Za uzasadniony uznał zarzut dotyczący art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., w zw. z art. 54 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, w zakresie, w jakim w ww. tytułach wykonawczych nie uwzględniono przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę w okresie od 21 lutego do 14 listopada 2007 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie egzekucyjne. W pozostałym zakresie uznał zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględniając skargę Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 765/14, uchylił postanowienie z dnia 4 sierpnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 940/15 oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wskazanym na wstępie postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 marca 2012 r. oraz ostateczne postanowienie tego organu z dnia 16 czerwca 2010 r. W pkt 1 za nieuzasadniony uznał zarzut dotyczący art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej i w tej części odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego (dotyczy okresu od 12 listopada 2007 r. do 26 czerwca 2008 r.), w pkt 2 uznał za niezasadny zarzut z art. 33 pkt 10 w zw. art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., w zw. z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i w tej części odmówił umorzenia postępowania, w pkt 3 uznał za zasadny w części zarzut z art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., w zw. z art. 54 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, w zakresie, w jakim w tytułach wykonawczych nie uwzględniono przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę w okresie od 21 lutego do 14 listopada 2007 r. i w tej części umorzył postępowanie egzekucyjne. W skierowanej do Sądu skardze Spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie, m.in. art. 27 § 1 pkt 3, art. 33 pkt 10 i art. 34 § 4 u.p.e.a., a także art. 54 § 1 pkt 4 i 7, art. 54 § 2 oraz art. 59 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Sąd pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał na wstępie, że ma na uwadze, iż niniejsza sprawa była już czterokrotnie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Odnosząc się przede wszystkim do wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 765/14 Sąd podkreślił, że w wyroku tym zawarto ocenę dotyczącą kwestii zastosowania przerw w naliczaniu odsetek. Sąd zaznaczył, że wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 940/15. W świetle powyższego Sąd wyjaśnił, że na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", pozostaje związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 765/14 i w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 940/15. Następnie Sąd odwołał się do treści art. 54 § 1 pkt 7 oraz art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej. Nadmienił, że drugi z powołanych przepisów zawiera niedookreślony zwrot "z przyczyn niezależnych". W tym zakresie wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd precyzujący, na co należy zwrócić uwagę oceniając, czy przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu w rozumieniu art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej. Przenosząc przytoczone rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd zauważył, że organ odwoławczy nie ocenił wystarczająco należycie, czy w poszczególnych okresach organ kontroli skarbowej terminowo dokonywał czynności procesowych i czy czynności procesowe we wskazanych terminach podejmowano zgodnie z zasadą szybkości postępowania. Podkreślił, że dokonana ponownie ocena czynności podjętych przez organ kontroli skarbowej powinna w szczególności objąć swym zakresem okres przeznaczony na analizę materiału dowodowego. Sąd dodał przy tym, że skoro ustawodawca zakreślił termin 3 miesięcy na wydanie decyzji, to okres niczym niepotwierdzonej analizy materiału dowodowego w środku trwania postępowania nie zasługuje na akceptację, jako działanie w normalnym toku czynności organu. Sprawa ta miała charakter skomplikowany i zawiły, jednak - zdaniem Sądu - stwierdzenie, że sprawa ma charakter skomplikowany i wymagała przeprowadzenia wielu dowodów nie oznacza, że może być rozpoznawana w dowolnie długim terminie. W skardze kasacyjnej Spółka, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżyła wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na tej podstawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto, na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. Spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W jedynym jej zarzucie Spółka wskazała na naruszenie art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów podniesionych przez nią w skardze do Sądu pierwszej instancji. Konkretnie chodziło tu o nieodniesienie się przez ten Sąd do dwóch z trzech zarzutów tej skargi. Pierwszy z nich dotyczył braku rozstrzygnięcia co do całości zarzutu, a więc do kwestii niezastosowania okresu przerwy w naliczaniu odsetek za cały czas postępowania kontrolnego, tj. za okres od dnia 8 lipca 2006 r., tj. od dnia wszczęcia tego postępowania do dnia 24 listopada 2009 r., tj. do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji i ograniczenie formalnego rozstrzygnięcia w zakresie tego zarzutu tylko do okresu od dnia 12 listopada 2007 r. do dnia 26 czerwca 2008 r. Natomiast w drugim zarzucie tej skargi Spółka zarzucała organowi naruszenie przepisów postępowania, poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego w całości, pomimo uznania za zasadny zarzutu pominięcia w tytule wykonawczym przerwy w naliczaniu odsetek wynikającej z zawieszenie postępowania kontrolnego. Przed przystąpieniem do oceny zasadności tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej dla ścisłości należy zauważyć, iż owe pozostawione, zdaniem Spółki, bez stanowiska Sądu pierwszej instancji zarzuty skargi zawierają pewną sprzeczność. Oto bowiem w drugim z nich podnosząc kwestię nieumorzenia postępowania egzekucyjnego w całości wskazano na fakt uznania za zasadny zarzutu dotyczącego przerwy w naliczaniu odsetek wynikającej z okresu zawieszenia postępowania kontrolnego, co miało miejsce w okresie od dnia 21 lutego 2007 r. do dnia 14 listopada 2007 r. Natomiast w pierwszym z tych zarzutów zarzucając brak rozstrzygnięcia co do całości okresu trwania postępowania kontrolnego wskazano, że rozstrzygnięcie to ograniczyło się jedynie do okresu od dnia 12 listopada 2007 r. do dnia 26 czerwca 2008 r. Tak więc kwestię istnienia przerwy w naliczaniu odsetek za okres zawieszenia postępowania, tj. w okresie od dnia 21 lutego 2007 r. do dnia 14 listopada 2007 r. w ujęciu pierwszego zarzutu potraktowano jako bezzasadnie pozostawioną nierozstrzygniętą, a w drugim zarzucie jaką taką w odniesieniu do której zarzut został uznany za zasadny. Pomijając już jednak tę nieścisłość mającą wszak miejsce na etapie formułowania zarzutów w skardze do Sądu pierwszej instancji, za niezasadny uznać należy odwołujący się do tych zarzutów, zarzut skargi kasacyjnej polegający na twierdzeniu, że Sąd ten tychże zarzutów skargi nie rozpatrzył. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd na wstępie swoich rozważań prawnych podkreślił fakt, że sprawa była już czterokrotnie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. W dalszej treści tego uzasadnienia Sąd zawarł obszerne wywody dotyczące znaczenia w sprawie art. 153 P.p.s.a., przy czym w kontekście tego przepisu wyraźnie zaznaczył, że chodzi tu głównie o dwa ostatnie orzeczenia, bezpośrednio poprzedzające wydane przez niego rozstrzygnięcie, których zasadnicze tezy przytoczył w swoim uzasadnieniu, a więc o wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 765/14 oraz o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 940/15, w którym oddalono skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Natomiast Spółka skargi kasacyjnej od tego wyroku nie wniosła. W wyroku tym, jak zaznaczył Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku, Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 54 § 1 pkt 7 w zw. z art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, co do okresu od dnia podjęcia zawieszonego postępowania, co nastąpiło postanowieniem z dnia 12 listopada 2007 r. do dnia 26 sierpnia 2008 r. Następnie jednak po wskazaniu, że w związku z powyższym organ nie może powoływać się w odniesieniu do tego okresu na wyłączenie wynikające z art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, tj. na opóźnienie, które powstało z przyczyn niezależnych od organu, Sąd stwierdził w tym wyroku (tj. z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 765/14), że cyt. "Poza tym okresem, w ocenie Sądu, organ podejmował czynności odnoszące się do postępowania (w tym zawieszenie postępowania) i służące wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy (m.in. kontynuacja korespondencji z Biurem Informacji Podatkowej w P. dot. zagranicznych kontrahentów Spółki). Przedłużenie postępowania było zaś uzasadnione ze względu na jego obszerność i skomplikowany charakter, a także konieczność korzystania z pomocy prawnej z zagranicy." Jak wynika więc powyższego, Sąd wyraźnie zróżnicował swoją ocenę, co do możliwości powoływania się przez organ na art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, w odniesieniu do okresu pomiędzy 12 listopada 2007 r. a 26 sierpnia 2008 r. oraz do pozostałego okresu, w którym prowadzone było postępowania przez organ pierwszej instancji. Należy przy tym zaznaczyć, że jeżeli chodzi o naliczanie odsetek za zwłokę za okres, w którym postępowanie to było zawieszone, tj. od 21 lutego 2007 r. do 14 listopada 2007 r. w rezultacie wcześniejszych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Dyrektor Izby Skarbowej już wcześniej, bo w postanowieniu z dnia 4 sierpnia 2014 r. uznał za zasadny zarzut Spółki dotyczący art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., w związku z art. 54 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Powracając zaś bezpośrednio do zarzutu rozpoznawanej skargi kasacyjnej, należy wskazać, że wprawdzie Sąd pierwszej instancji nie przyporządkował w uzasadnieniu swojego wyroku w sposób jednoznaczny poszczególnych tez (części) swoich wywodów do konkretnych zarzutów skargi, więc nie wskazał również, do których z tych zarzutów konkretnie odnosi się poczyniony w tym uzasadnieniu wywód dotyczący art. 153 P.p.s.a., co samo w sobie może być oceniane jako naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., które jednak nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, jednakże analizując szczegółowo to uzasadnienie uznać należy, że ta jego część, w której Sąd powołuje się i analizuje art. 153 P.p.s.a. stanowi odpowiedź Sądu na zarzut dotyczący niezastosowania przerwy w naliczaniu odsetek - na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej za cały okres postępowania podatkowego przed organem pierwszej instancji, ponieważ kwestia ta została już wiążąco przesądzona we wspomnianym wyżej prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 765/14. Zauważyć przy tym też należy, iż gdyby rzeczywiście kwestia naliczania odsetek za pozostałe okresy, w którym prowadzone było postępowanie przez organ pierwszej instancji, tj. poza czasem zawieszenia postępowania (co było przesądzone już wcześniej) oraz okresem pomiędzy 12 listopada 2007 r. a 26 sierpnia 2008 r. po ww. wyroku miałaby istotnie pozostawać jeszcze otwarta, to niewątpliwie Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie wnosząc od tego wyroku skargę kasacyjną nie ograniczałby postawionych w niej zarzutów tylko do tego okresu, tj. od 12 listopada 2007 r. do 26 sierpnia 2008 r. Tym samym, zarzut skargi kasacyjnej należy w tym zakresie uznać za bezzasadny. Podobną konkluzję sformułować należy również w odniesieniu do tego zarzutu w zakresie, w jakim dotyczy on braku ustosunkowania się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutu skargi, co do nieumorzenia postępowania egzekucyjnego w całości, pomimo uznania za zasadny zarzutu pominięcia w tytule wykonawczym przerwy w naliczaniu odsetek, wynikającej z zawieszenia postępowania. Dla ścisłości dodać również trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał również za zasadny zarzut Spółki dotyczący braku podstaw do naliczania odsetek za okres od 12 listopada 2007 r. do 26 sierpnia 2008 r. Teza i urzeczywistniający ją zarzut, że uznanie za zasadne zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym opartego na art. art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., nawet tylko w zakresie braku podstaw do naliczania odsetek za pewien wycinek czasowy postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, miałoby powodować skutek w postaci obowiązku umorzenia całego prowadzonego wobec Spółki postępowania egzekucyjnego, zostały postawione dopiero skardze do Sądu pierwszej instancji oddalonej zaskarżonym w niniejszej sprawie wyrokiem, a więc już po omawianym wyżej prawomocnym wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 765/14. Gdyby Sąd ten, który jako Sąd pierwszej instancji miał obowiązek kierować się przy rozpoznaniu skargi wskazaniami wynikającymi z art. 134 § 1 P.p.s.a., uważał wówczas, tj. w ww. wyroku, że uwzględnienie choćby w części zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym (tu - wniesionego na podstawie art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), co przecież uczynił, a ponadto miał świadomość już uprzedniego uwzględnienia tego zarzutu na korzyść Spółki w części dotyczącej naliczania odsetek za okres zawieszenia postępowania, miałoby powodować postulowany w sposób wyraźny dopiero teraz przez Spółkę skutek w postaci obowiązku umorzenia całego postępowania egzekucyjnego, to niewątpliwie dałby temu wyraz, jeżeli zaś tego nie uczynił, tzn. tak nie uważał, stanowisko takie jest wiążące na zasadzie art. 153 P.p.s.a. na dalszych etapach postępowania, bowiem ewentualne przyjęcie później przeciwnego poglądu, z więc że w takim przypadku postępowanie egzekucyjne należy umorzyć w całości, stałoby w jawnej sprzeczności ze wskazaniami wynikającymi w omawianego. prawomocnego wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 765/14, od którego to wyroku, jak już była o tym mowa, Spółka nie wniosła skargi kasacyjnej, czyniąc to dopiero w niniejszym postępowaniu, co jak wynika z powyższych rozważań, było już działaniem spóźnionym. W tym stanie rzeczy rozpoznawana w sprawie niniejszej skarga kasacyjna podlegała oddaleniu stosownie do art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).