IV SA/Po 1114/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] maja 2018 r. sprawy ze skargi A. O., R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej R. O. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. O. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2017 r. i nr [...] przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. i nr [...] na wniosek [...], ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie sieci [...]. A. O. i R. O. we wniesionym odwołaniu nie wyrazili zgody na realizację omawianej inwestycji wskazując, że zaprojektowany przebieg gazociągu zakłóci korzystanie z nieruchomości dz. [...] i [...] ponad przeciętną miarę, będzie sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem nieruchomości oraz naruszać będzie stosunki miejscowe (sąsiedzkie). Jak wskazano w uzasadnieniu odwołania planowany przebieg inwestycji naruszać będzie prawo własności działki nr [...], która w istocie tworzy jedność gospodarczą z działką [...]. Skarżący podkreślili, że istnieje możliwość posadowiona sieci z innej strony w sposób jak najmniej uciążliwy dla działki nr [...] i [...]. Rozstrzygnięciu organu I instancji zarzucono ponadto naruszenie zasad postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji oraz uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że stosownie do art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek Inwestora. We wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na wykonaniu sieci gazowej średniego ciśnienia jako teren inwestycji wskazano działki [...]. Na załączniku mapowym (spełniającym wymagania art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy) określono granice obszaru objętego wnioskiem. Wobec powyższego Burmistrz [...] zobowiązany był do rozpatrzenia wniosku i w przypadku stwierdzenia zgodności z przepisami odrębnymi do ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że przez inwestycję celu publicznego, stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym , wojewódzkim, krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Za cel publiczny w pkt 2 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami uznano budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W dalszej kolejności wskazano, że zgodnie z treścią art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Podkreślono, że planowany gazociąg jest przedsięwzięciem niekwalifikującym się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być stwierdzony obowiązek sporządzenia raportu. Wskazano, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych jakimi inny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013, poz. 640) gazociągi średniego ciśnienia to gazociągi powyżej 10,0 kPa do 0,5 MPa włącznie. Podkreślono, że w myśl § 3 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2016r., poz.71) wyłączono z powyższej kategorii gazociągi o ciśnieniu nie większym niż 0,5 MPa . W rozpatrywanej sprawie nie było zatem potrzeby prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie narusza przepisów procesowych, a brak zgody właściciela gruntu na realizację inwestycji celu publicznego nie może stanowić podstawy wydania decyzji odmownej. Odpowiadając na zarzuty odwołania odnośnie naruszenia interesów osób trzecich wskazano, że szczegółowa ocena w tym zakresie będzie miała miejsce na następnym etapie postępowania, związanym z udzieleniem pozwolenia na budowę, Wówczas ocenie będzie podlegał już konkretny projekt budowlany, w tym szczególnie warunki techniczne posadowienia gazociągu. W przewidzianym prawem terminie skargę na powyższą decyzje wnieśli R. O. i A. O. wskazując na naruszenie przepisów art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa, które mogło mieć istotny wynik sprawy, poprzez niepodjęcie przez organy I i II stopnia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. Wskazano też na naruszenie art. 10 Kpa poprzez nie umożliwienie Stron wypowiedzenia się co do materiału dowodowego w sprawie, oraz art. 54 ust 2 lit d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ochrony interesu osób trzecich poprzez zaprojektowanie przebiegu inwestycji w taki sposób, że: (a) zakłóci on korzystanie z nieruchomości dz. [...] i [...] ponad przeciętną oraz będzie on sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem nieruchomości Skarżących. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność decyzji Kolegium oraz decyzji ja poprzedzającej Sąd stwierdził naruszenie prawa, stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017, poz. 1073 – dalej jako: upzp). Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2017 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia na terenie [...] W tym kontekście kwestią bezsporną pozostaje, że zgodnie z definicją "inwestycji celu publicznego" zawartą w art. 2 pkt 5 upzp oraz art. 6 pkt 3 stawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820 – dalej jako: ugn) należy przyjąć, że inwestycja budowy sieci [...] jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym). Stosownie do treści art. 2 pkt 5 upzp przez "inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn. Według art. 6 pkt 2 ugn celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary gazów i energii, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi, by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 upzp (por. wyrok NSA z dnia 07 marca 2017 r., sygn. II OSK 1654/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie inwestycja celu publicznego ze swej istoty zawsze będzie ukierunkowana na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla lokalnej wspólnoty samorządowej. Zatem prawidłowo przyjęły organy, że zamierzenie inwestycyjne w postaci budowy sieci gazociągowej, spełnia powyższe warunki, gdyż stanowi realizację celu z art. 6 pkt 2 ugn i ma znaczenie dla społeczności lokalnej. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 upzp inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – co ma miejsce w niniejszej sprawie – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Co się zaś tyczy wniosku inwestora – to w tym zakresie nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń organów obu instancji co do tego, że treść złożonego w tym zakresie pisma odpowiada wymogom określonym w art. 52 ust. 2 upzp. Przechodząc do treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazać trzeba, że warunki i procedurę jej wydawania określają przepisy Rozdziału 5 upzp. Zgodnie z art. 54 upzp decyzja ta określa: rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (w szczególności warunki ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych), jak też linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 2 upzp. Istotne jest zastrzeżenie wprowadzone przez ustawodawcę w art. 56 upzp, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. To wszystko oznacza, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej. W tym zakresie Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w całości podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21.08.2014r. o sygn. akt II SA/Bk 402/14 (dostępnego w internetowej bazie orzeczeń NSA), zgodnie z którym w sytuacji gdy wniosek o jej wydanie czyni zadość wymaganiom formalnym sformułowanym w art. 52 ust. 2 upzp i jest zgodny z normami upzp oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ obowiązany jest wydać decyzję pozytywną bez uprzedniej analizy np. zasadności takiej czy innej lokalizacji inwestycji (jej proponowanego przebiegu). Inaczej rzecz ujmując, można powiedzieć, że o odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą zadecydować ogólne względy celowości czy słuszności, a jedynie wyraźna sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami nakładającymi konkretne (sprecyzowane) ograniczenia. Należy przy tym wyjaśnić Skarżącym, w odniesieniu do ich stanowiska, co do o przebiegu gazociągu ze szkodą dla ich nieruchomości, że skoro organ jest związany wnioskiem inwestora, to nie może samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji inwestycji. Nie może również oceniać celowości i zasadności projektowanej inwestycji. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega także na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych uczestników tego postępowania niebędących inwestorami (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.04.2014r. o sygn. akt IV SA/Wa 370/14, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Podkreślić przy tym trzeba, że żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, przez którą taka inwestycja będzie przebiegać (por. wyrok WSA w Kielcach z 05 marca 2015 r. sygn. II SA/Ke 4/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Powracając do treści decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego (utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy) podkreślić trzeba, że rozstrzygnięcie organu musi zawierać wszystkie wymagane elementy, o jakich mowa w art. 54 pkt 1, 2 upzp. Jednak w analizowanym przypadku decyzja Burmistrza [...] – tylko pozornie – zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Formalnie decyzja Burmistrza [...] wskazuje bowiem: rodzaj inwestycji (w analizowanym przypadku jest to poz. A), warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych – poprzez zapisy o konieczności zachowania wymogów wynikających z poszczególnych ustaw (w analizowanym przypadku jest to poz. B), warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (w analizowanym przypadku jest to poz. IV), ustalając jednocześnie wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (w analizowanym przypadku jest to poz. V). W tym ostatnim zakresie wskazano, że inwestycja zarówno na etapie realizacji jak i użytkowania nie może powodować ograniczenia użytkowania terenów sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem, poprzez przez ochronę przed pozbawieniem: a) dostępu do drogi publicznej, b) możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, c) dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz, d) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, e) zanieczyszczenia wody i gleby. Ponadto w załączniku do ww. rozstrzygnięcia określono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali – stosownie do wymogów art. 54 pkt 3 upzp. Podkreślić trzeba, że stosownie do treści art. 53 ust 3 upzp, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz tanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W myśl art. 53 ust 4 upzp decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z wymienionymi w tym przepisie organami. W okolicznościach badanej sprawy - nie zwrócono się - jednak o wszystkie wymagane uzgodnienia, i to pomimo, że sam organ I instancji, wykazywał na istnienie takiego obowiązku. Stąd też nie jest zrozumiałe na jakiej podstawie organy określiły warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych – (w analizowanym przypadku jest to poz. B), w zakresie w jakim - nie zwrócono się - do zarządcy drogi oraz organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych. W kontekście badanej sprawy szczególne znaczenie ma fakt, że w myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z informacją zawartą w aktach sprawy, jak również w samej decyzji pierwszoinstancyjnej dz. nr [...]. W myśl § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego I Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (dz.u. 2016, poz. 1034) grunty rolne dzielą się na: użytki rolne, do których zalicza się grunty orne, oznaczone symbolem – R. Należy zaznaczyć, że w decyzji organu I instancji wskazano, że "projekt decyzji wymaga uzgodnienia ze Starostą Powiatowym" – pkt. III.1 załącznika nr 1. Podkreślenia wymaga też, że obowiązek uzgodnienia, o którym mowa w powyższym przepisie dotyczy tylko gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Artykuł 92 ust. 2 ugn stanowi, iż "za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". Nie ulega zatem wątpliwości, że przepisy nakazują dokonać uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne (art. 53 ust. 3 pkt 6 upzp). W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017, poz. 1161 ze zm.) jeżeli przepisy nie stanowią inaczej, właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta. Słusznie zatem uznał organ I instancji, że ciąży na nim obowiązek uzgodnienia decyzji ze starostą. Należy jednak wskazać, że ani w treści decyzji organu I instancji, ani w treści decyzji organu II instancji w żaden sposób nie wyjaśniono czy w ogóle zwrócono się do Starosty, pomimo takiego a nie innego brzmienia załącznika do decyzji pierwszoinstancyjnej. Dogłębna analiza przekazanych akt sprawy, wskazuje, że pomimo jednoznacznego zapisu pkt. III.1 załącznika nr 1 decyzji pierwszoinstancyjnej w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, do Starosty w ogóle się zwrócono o uzgodnienie. W aktach brak jakiegokolwiek śladu, aby czynności w tym zakresie podejmowano (brak pisma, jak i zwrotnego doręczenia wniosku o uzgodnienie kierowanego do starosty), podczas gdy istnieją dokumenty potwierdzające kierowanie wniosków o uzgodnienia do innych organów. Kwestia ta nie została omówiona w żaden sposób ani w uzasadnieniu decyzji I-instancyjnej, ani w zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp należało również wystąpić o uzgodnienie z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Kwestia ta jest bezsporna pozostaje i na obowiązek ten wskazano również w decyzji pierwszoinstancyjnej, zauważając że inwestycja przylega do drogi powiatowej – ul. [...]. W pkt [...] załącznika nr [...] do decyzji I-instancyjnej wskazano zatem słusznie, że decyzja wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi ul. [...]. W myśl art. 19 ust 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2017, 2222) zarządcami dróg dla dróg: powiatowych jest zarząd powiatu. W aktach sprawy brak jednak jakiegokolwiek dokumentu, który wskazywałby, że organ I instancji zwrócił się o uzgodnienie do zarządcy drogi powiatowej, pomimo że na obowiązek podjęcia takich działań wskazał sam organ I instancji w załączniku nr 1 do swojej decyzji. Należy zwrócić uwagę, że w zał. Nr 1 do decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano też na konieczność zwrócenia się o uzgodnienie do powiatowego inspektora sanitarnego, wywodząc taki obowiązek z art. 3 ust 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Do tej kwestii jednak organy obu instancji nie odniosły się w żaden sposób. Powyższe ma o tyle znaczący wpływ na wynik sprawy, że akta sprawy dokumentują okoliczność wystąpienia przez organ I instancji do marszałka województwa oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska – do czego organ I instancji odwołał się również literalnie w uzasadnieniu swojej decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano na zasadność zwrócenia się do marszałka województwa jako organu właściwego w sprawach melioracji. Należy wskazać, że w myśl art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017, poz. 1121) programowanie, planowanie, nadzorowanie wykonywania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, w trybie, o którym mowa w art. 74 ust. 2, urządzeń melioracji wodnych podstawowych oraz utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych podstawowych należy do marszałka województwa. Do tego organu zwrócono się i z uwagi na brzmienie art. 53 ust. 5 upzp jego milczenie należy uznać za uzgodnienie projektu decyzji. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 8 upzp wystąpiono o uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Do organu tego wystąpiono pismem z dnia 06 czerwca 2017 r. – k. 10 i należy przyjąć, że z uwagi na milczenie organu doszło do uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 5 upzp. Należy podkreślić, że pomimo oczywistych niedoskonałości decyzji I-instancyjnej Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, w żaden sposób nie odnosząc się do stwierdzonych i opisanych powyżej wad postępowania i decyzji organu I instancji. Stanowisko Kolegium nie znajduje oparcia w przekazanym Sądowi materiale dowodowym. W tej sytuacji zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą wydano przedwcześnie. Nie wystąpiono, bowiem zgodnie z nakazem prawa o dokonanie uzgodnień, przez wszystkie właściwe w sprawie organy, naruszając art. 53 ust. 4 pkt 6 i 9 upzp. W tej sytuacji zaskarżona decyzja i decyzją ją poprzedzająca wymykają się w istocie kontroli Sądu, naruszono, bowiem nie tylko wskazane przepisy prawa materialnego, ale również przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dna 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2017, poz. 1257 – dalej jako: kpa) i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie w pierwszej kolejności dokonanie uzgodnienia decyzji z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych oraz z zarządcą drogi, oraz udokumentowanie tego faktu w aktach sprawy. Dopiero w następstwie prawidłowo przeprowadzonej procedury, możliwe będzie wydanie decyzji załatwiającej wniosek inwestora. Wszystkie działania organów w sprawie muszą, stosownie do zasady pisemności (art. 14 kpa) zostać udokumentowane.