II OZ 749/18

Dnia 12 lipca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. i P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 474/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. G. i P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], ustalającą skarżącym jednorazową opłatę planistyczną w wysokości po 66.950 złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, a także innym stronom postępowania po 133.900 zł. Sąd, powołując się na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz orzecznictwo sądowadministracyjne, wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący w ogóle nie wykazali, by zachodziła którakolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ich wniosek (sformułowany w dwóch pismach identycznej treści) w tym przedmiocie nie został w ogóle uzasadniony, dlatego w świetle powyższego, nie może zostać uwzględniony. Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli skarżący, podnosząc, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w ramach którego może dojść do zajęcia konta bankowego, wynagrodzenia za pracę lub dochodów z działalności gospodarczej, rodzi za sobą nieodwracalne skutki majątkowe i niemajątkowe (brak możliwości regulowana swoich zobowiązań, opłacania rachunków, spowodowanie braku wystarczających środków do utrzymania siebie i swojej rodziny). Ponadto jeżeli wniosek nie zawierał wystarczającej argumentacji aby wstrzymać zaskarżoną decyzję, należało wezwać stronę do uzupełnienia wniosku. Wskazano, że J. G. jest osobą bezrobotną. Gospodarstwo domowe prowadzi z matką D., która jest osobą schorowaną po operacjach onkologicznych, porusza się o kulach i wymaga opieki. Sprawuje nad nią opiekę. Utrzymują się z renty Matki w wysokości [...] zł oraz z pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości. Ich miesięczne wydatki wynoszą około [...] zł. Kwotę [...] zł skarżący zainwestował w zakup nieruchomości na wynajem z czego będą dochody w przyszłości. P. G. prowadzi zaś gospodarstwo domowe z synem. Miesięczne wydatki to kwota [...] zł. Syn T. często choruje i wymaga leczenia. Zalecane przez lekarza leczenie klimatyczne pochłania dużo środków. Uzyskane środki ze sprzedaży przedmiotowej działki, której dotyczy decyzja o zapłatę renty planistycznej, zainwestowała w zakup mieszkania. Ponadto pomaga finansowo matce gdyż jej renta nie wystarcza na utrzymanie bieżące i leczenie. Jest jedynym właścicielem dwóch nieruchomości mieszkaniowych w W.. Pierwsza z nich zakupiona została [...] listopada 2010 r. za cenę [...] zł przy udziale finansowania bankowego kredytem hipotecznym w wysokości [...] zł. W lutym 2018 r. pozostałe do spłaty saldo kapitału w wysokości [...] zł zostało spłacone. Druga nieruchomość zakupiona została [...] lipca 2017 r. za cenę [...] zł również przy udziale finansowania bankowego kredytem hipotecznym w wysokości [...] zł. Rata miesięczna kredytu to [...] zł, a obowiązkowe ubezpieczanie na życie to [...] zł. Saldo na dzień 15 czerwca 2018 r. to [...] zł. Poniosła również duże koszty wykończenia mieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego, w sytuacji gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). W niniejszej sprawie we wniosku, jak i w zażaleniu skarżący nie wykazali przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ zarówno przedmiotowy wniosek, jak i zażalenie zawierają twierdzenia, które nie mogą prowadzić do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na uwagę zasługuje, że przedmiotem postępowania jest nieruchomość, która została sprzedana przez współwłaścicieli, w tym przez skarżących, za kwotę [...] złotych. Skarżącym w ramach przysługujących im udziałów w tej nieruchomości (po 1/6) przypadły kwoty w wysokości po około [...] zł. Z argumentacji skarżących nie wynika jaka jest ich pełna sytuacja majątkowa, dlatego podnoszona w zażaleniu argumentacja w całości odnosząca się do kwestii majątkowych (tylko wydatki) i zdrowotnych nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że w okolicznościach tej sprawy wykonanie przez skarżących zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Na podstawie tak przedstawionej sytuacji życiowej i materialnej skarżących w żaden sposób nie można stwierdzić, jakie konkretnie skutki wywoła dla nich wykonanie zaskarżonej decyzji i czy wywoła jakiekolwiek negatywne skutki lub znaczną szkodę. Przeciwnego wniosku nie można wyprowadzić z samej istoty wielkości ustalonej opłaty. Wymaga to bowiem przedstawienia rzetelnej sytuacji materialnej i życiowej skarżących, czego skarżący nie uczynili ani we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowanym do Sądu I instancji, ani w rozpoznawanym aktualnie zażaleniu. Dlatego Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. We wniosku tym bowiem wskazano na potencjalną możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego (skierowano do skarżącej upomnienie) oraz na wady zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazania wymaga, że nawet wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego samo w sobie nie stanowi o zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ to wymaga odniesienia do konkretnej i rzetelnie przedstawionej sytuacji majątkowej strony skarżącej, a takiej w niniejszej sprawie nie przedstawiono. Zaś kwestie dotyczące merytorycznej oceny decyzji nie mogą być rozpoznawane na etapie wniosku o wstrzymanie decyzji, ponieważ stanowiłoby to niedopuszczalny przedsąd. Odnośnie argumentacji zażalenia dotyczącego możliwości usunięcia braków argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego merytoryczna argumentacja takiego wniosku nie stanowi braku formalnego, który podlegałby uzupełnieniu na wezwanie sądu administracyjnego. To strona skarżąca decyduje o merytorycznej zawartości wniosku, którą sąd administracyjny jedynie ocenia pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Taka zaś ocena sądu, która prowadzi do odmowy wstrzymania wykonania decyzji, nie wyklucza możliwości złożenia przez skarżących ponownego wniosku zwierającego już skuteczną prawnie argumentację. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.