III SA/Wa 2381/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę B. sp. z o.o. (dalej "Skarżąca" "Spółka", "Wnioskodawca") wnioskiem złożonym 30 stycznia 2017 r. zwróciła się o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie rocznej korekty dochodowości. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku organ podatkowy wydał w dniu [...] marca 2017 r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane na mocy art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej "O.p.") w myśl którego, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przedmiotowym postanowieniu z dnia [...] marca 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że nie mógł rozpoznać złożonego przez Spółkę wniosku z uwagi na kumulatywne zaistnienie następujących negatywnych przesłanek do wydania interpretacji: 1) zakres przedmiotowy wniosku wyznaczony sformułowanymi pytaniami oraz własnym stanowiskiem Spółki nie pozwala na rozpatrzenie sprawy poprzez wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego we wnioskowanym zakresie stosownie do trybu art. 14b i nast. O.p., 2) interpretacja wydana we wnioskowanym przez Spółkę zakresie nie spełniałby przynależnej tej instytucji funkcji gwarancyjnej i ochronnej dla Wnioskodawcy stosownie do art. 14k-14n O.p. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wniosła w dniu 14 kwietnia 2017 r. zażalenie w którym zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p., poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji spełnienia przez wniosek wszystkich wymogów wskazanych w art. 14b tej ustawy; 2) art. 14b § 1 O.p., poprzez niewydanie interpretacji pomimo spełnienia wymogów określonych w tym przepisie, a szczególnie wymogu, aby wniosek o interpretację dotyczył wykładni przepisów prawa podatkowego oraz w zw. z art. 121 § 1 O.p., poprzez nieuprawnioną ingerencję w zakres wniosku i formułowanych przez Spółkę zapytań; 3) art. 3 pkt 2 O.p. w zw. z art. 7 ust.2, art. 9 ust. 1, art. 11, art. 12, art. 12 ust. 3j, art. 15 i art. 15 ust. 4i ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm. - dalej: "u.p.d.o.p."), poprzez uznanie, że pomimo powołania przez Spółkę we wniosku wskazanych przepisów u.p.d.o.p., przedmiotem interpretacji nie są przepisy prawa podatkowego, lecz przepisy o innym charakterze oraz analiza ekonomiczna; 4) art. 217 w zw. z art. 165a O.p. poprzez przedstawienie uzasadnienia skarżonego postępowania w sposób nieodpowiadający prawu; 5) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. z uwagi na fakt, iż odmowa wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie narusza zasadę postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w tym z uwagi na fakt, iż w analogicznych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych) organy podatkowe podejmowały postępowanie z wniosku o interpretację, podczas gdy w przedmiotowej sprawie odmówiono wszczęcia postępowania wskutek wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że sformułowane przez Wnioskodawcę pytania uniemożliwiają dokonanie interpretacji, gdyż pytania dotyczą w istocie mechanizmu korekty dochodowości - zagadnienia nieuregulowanego przepisami podatkowymi. Przyjęty przez Spółkę mechanizm zależy od zasad wynikających z ustalania cen transferowych, mechanizm ten nie został opisany w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Wyłącznym elementem uruchamiania mechanizmu wyrównywania dochodowości jest ustalenie po zakończeniu okresu rozliczeniowego wysokości zysku. Zatem konsekwentnie stwierdzić należy, że oceny działania takiego mechanizmu można dokonać wyłącznie przez analizę pełnej dokumentacji. Tym samym nie jest możliwe, aby podatnik uzyskał wiążącą opinię na temat prawidłowości korekty dochodowości bez wszczęcia odrębnego trybu - porozumienia w sprawach ustalenia cen transakcyjnych. To właśnie w tym postępowaniu jest miejsce na przedstawienie analiz, porównań, ocen rynkowego rozliczania transakcji, tak szeroko opisanych we wniosku przez Spółkę. Odnosząc się do powyższego organ stanowczo podtrzymał stanowisko, że procedury, które opisuje Wnioskodawca mające doprowadzić do korekty dochodowości, pokrywają się w pełnym zakresie z procedurami w sprawach ustalania cen transakcyjnych w trybie Działu Ila O.p. (bazującym w większości na wytycznych OECD), ale zupełnie odbiegają od procedur postępowania interpretacyjnego w trybie art. 14b § 1 O.p. Organ wskazał, że tryb korekty zobowiązań w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 września 2009 r. w sprawie sposobu i trybu określania dochodów osób prawnych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób prawnych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1186). Spółka powinna zatem zwrócić się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej jako organu właściwego w sprawach porozumień w trybie Działu IIa O.p., o dokonanie potwierdzenia prawidłowości trybu korekt kosztów, a nie w trybie art. 14b § 1 O.p., przewidzianym dla wydawania interpretacji indywidualnych. Dalej organ podniósł, że wobec tego, że pytania Spółki stanowiły w istocie rzeczy pytania o zasadność subsumcji stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) pod wskazane w stanowisku Wnioskodawcy przepisy prawa podatkowego, stwierdzono, że w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie udzielenia indywidualnej interpretacji. Ponadto organ stanowczo podtrzymał stwierdzenie, że interpretacja może być wydana tylko wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez Wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji, tj. dotyczy przepisów prawa podatkowego. Samo wskazanie przepisu (przepisów) prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie jest wystarczające do uzyskania interpretacji. Co więcej przedstawione we wniosku zagadnienia tylko pozornie dotyczą kwestii, unormowanych przepisami prawa podatkowego podlegającego interpretowaniu. Rozwiązania rzeczywistych problemów, nurtujących Wnioskodawcę, nie może dostarczyć interpretacja indywidualna, lecz potrzebna jest do tego analiza ekonomiczna w ramach badania pełnej dokumentacji w trakcie postępowania prowadzonego w trybie Działu IIa O.p. Organ podkreślił, że sprawa zgłoszona we wniosku nie może być poddana ocenie w postępowaniu interpretacyjnym. Ze względu na treść z art. 14b § 1 O.p. oczywistym jest, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie może badać zasadności stanowiska Spółki w oparciu o przepisy Działu IIa O.p. określającego odrębny tryb postępowania. Organ interpretacyjny nie może czynić analizy ekonomicznej ani badać ekonomicznych konsekwencji przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Ponadto skoro zgodnie z treścią art. 14c § 1 i 2 O.p. interpretacja ma zawierać ocenę prawną stanowiska Wnioskodawcy w zakresie stanu faktycznego opisanego we wniosku, to nie może się ona odnosić do sytuacji co do której należy zastosować odrębny tryb postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, organ stwierdził, że żądane przez Wnioskodawcę rozstrzygnięcie nie miałoby charakteru interpretacji indywidualnej korzystającej z ochrony prawnej wynikającej z przepisów Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim odpowiedź na postawione przez Wnioskodawcę pytania wymagałaby zajęcia stanowiska w kwestii zastrzeżonej dla kompetencji i obowiązków organów podatkowych w ramach procedur wynikających z Działu Ila O.p. - porozumień w sprawach ustalania cen transferowych. Rozstrzygnięcie takie nie stanowiłoby interpretacji indywidualnej —jej funkcja gwarancyjna i ochronna byłaby z góry wyłączona. Zarówno bowiem zastosowanie się do takiej interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana, pozostałaby bez wpływu na zobowiązania podatkowe Wnioskodawcy. Skargą z dnia 14 czerwca 2017 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie: 1) art. 233 § 1 i 2 w związku z art. 239 i art. 14h O.p. poprzez utrzymanie w mocy (zamiast uchylenia) postanowienia wydanego z naruszeniem wskazanych poniżej przepisów obowiązującego prawa; 2) art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji spełnienia przez wniosek wszystkich wymogów wskazanych w art. 14b O.p. oraz formułowanie przesłanek do odmowy wszczęcia postępowania niewynikających z tych przepisów; 3) art. 165a § 1 w związku z art. 14h oraz art. 3 pkt 2 O.p. w zw. z art. 7 ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 11, art. 12, art. 12 ust. 3j, art. 15 i art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że pomimo powołania przez Spółkę we wniosku wskazanych przepisów u.p.d.o.p. przedmiotem interpretacji nie są przepisy prawa podatkowego, lecz przepisy o innym charakterze oraz analiza ekonomiczna; 4) art. 14b § 1 O.p. poprzez niewydanie interpretacji pomimo spełnienia wymogów określonych w tym przepisie, a szczególnie wymogu, aby wniosek o interpretację dotyczył wykładni przepisów prawa podatkowego oraz w zw. z art. 121 § 1 O.p., poprzez nieuprawnioną ingerencję w zakres wniosku i formułowanych przez Spółkę zapytań; 5) art. 217 w zw. z art. 165a i art. 14h poprzez przedstawienie przez organ uzasadnienia skarżonych postanowień w sposób nieodpowiadający prawu; 6) art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na fakt, iż odmowa wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie narusza zasadę postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasadę równości podatników wobec prawa, w tym ze względu na fakt, iż w analogicznych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych) organy podatkowe podejmowały postępowanie z wniosku o interpretację, podczas gdy w przedmiotowej sprawie odmówiono wszczęcia postępowania wskutek wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawioną w nim argumentację. Zarzuty skargi ocenił jako niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie w ramach uwag generalnych Sąd zauważa, że podstawowym założeniem cen transferowych jest przestrzeganie tzw. zasady ceny rynkowej (arm’s length) zgodnie z którą, warunki w transakcjach zawieranych przez podmioty powiązane powinny być zgodne z warunkami stosowanymi w porównywalnych transakcjach przez podmioty niezależne. W celu realizacji zasady ceny rynkowej m.in. podatnicy stosują tzw. korekty dochodowości. Zgodnie z Wytycznymi OECD korekta kompensacyjna to korekta dokonywana przez podatnika, w której podatnik sam określa, na potrzeby podatkowe, cenę transferową tzn. taką, która w jego ocenie odpowiada zasadzie arm’s length w odniesieniu do transakcji zawartej z podmiotem powiązanym. Zagadnie tzw. korekt dochodowości jest zatem zagadnieniem ściśle związanym z cenami transferowymi. W przepisach u.p.d.o.p. brak jest norm prawnych, które odnosiłyby się bezpośrednio do kwalifikacji prawnej korekty dochodowości (w dalszej części Sąd odniesie się do aktualnie obowiązujących przepisów art. 12 ust. 3j i art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p.). Dlatego też można wskazać na dwa modele kwalifikacji korekty dochodowości. Generalnie dla celów u.p.d.o.p. korektę dochodowości można zakwalifikować jako korektę kosztów lub przychodów podatnika. Taka kwalifikacja zazwyczaj jest dokonywana w sytuacji, gdy korekta dochodowości może być powiązana wyłącznie z zakupem lub sprzedażą określonych towarów czy usług od podmiotu powiązanego. W tej sytuacji zazwyczaj podnoszona jest argumentacja, że korekta dochodowości nie stanowi samodzielnego (odrębnego) zdarzenia gospodarczego, które winno być analizowane w oderwaniu od pierwotnej transakcji zakupu lub sprzedaży towarów lub usług. Innym (modelem) sposobem dokonywania korekty dochodowości jest uznanie, że stanowi ona właśnie samodzielne (odrębne) zdarzenie gospodarcze, niezależne od wykazanych wcześniej przez podatnika kosztów czy przychodów. Taka kwalifikacja wynika z założenia, że przyczyną powodującym uruchomienie mechanizmu wyrównania dochodowości jest ustalenie po zakończeniu okresu rozliczeniowego, dochodowości podatnika. Wyrównanie dochodowości nie powinno być więc związane z poprzednio zadeklarowanym kosztem czy przychodem, lecz traktowane jako samodzielna zdarzenie gospodarcze mogące powodować powstanie przychodu lub kosztu uzyskania przychodu. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że sporne jest to, czy organ interpretacyjny zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej, a zatem, czy prawidłowo uznał, że przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe oraz odnoszące się do nich pytania, nie pozwalały na wydanie interpretacji, jako niemieszczące się w ramach ww. instytucji prawnej. W ocenie Sądu, analizując treść pytania pierwszego należy zauważyć, że Skarżąca w istocie pyta właśnie o model kwalifikacji korekty dochodowości we wskazanym stanie faktycznym. Należy w związku z tym wskazać na dwie okoliczności. Pierwsza dotyczy podnoszonego przez organ właściwego trybu uzyskania określonej informacji przez zainteresowanego. Zgodzić należy się z organem, że korekta dochodowości wynika z przyjętej metody kalkulacji ceny transferowej, przepływów finansowych pomiędzy podmiotami powiązanymi, czy wreszcie specyfiki danego podmiotu. Już przedstawiany przez Skarżącą stan faktyczny nie pozwala na udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie 1 bowiem z jednej strony, jak wskazuje Skarżąca, opisana korekta roczna nie jest powiązana z konkretną sprzedażą (zakupem) z drugiej strony, w ocenie Skarżącej, przyczyną korekty nie są zupełnie nowe zdarzenia gospodarcze oderwane od transakcji już przeprowadzonych, które mógłby generować odrębny przychód (koszty). Skarżąca proponuje, aby dokonywana przez nią korekta dochodowości nie powiązana z konkretną sprzedażą (zakupem), ale odnosząca się jednak do ogółu sprzedaży (zakupów) była ujmowana jako odpowiednio powiększenie lub pomniejszenie przychodów lub kosztów uzyskania przychodów. Dalej, jak podkreśla sama Skarżąca, korekta ta dokonywana jest w oparciu o przesłanki wynikające z przyjętej w Grupie polityki cen transferowych. W ocenie Sądu udzielenie odpowiedzi na pytanie 1 wymagałoby analizy przez organ dokumentacji cen transferowych. Można bowiem stwierdzić, że korekta dochodowości jest często nieuniknionym skutkiem naruszenia zasady ceny rynkowej (arm’s length), pochodną (konsekwencją) przyjętej metody ustalania ceny transferowej. Nie ma zatem racji Skarżąca twierdząc, że pomimo dokonanych zastrzeżeń, że nie oczekuje stanowiska organu w zakresie polityki cen transferowych, czy oceny dokumentów będących podstawą dokonywanej korekty dochodowości, organ modyfikuje w sposób nieuprawniony stan faktyczny i wbrew jej stanowisku twierdzi, że żąda wypowiedzi co do polityki cen transferowych. Organ, zdaniem Sądu, zasadnie wskazuje, że nie może udzielić odpowiedzi na pytanie 1 dotyczące kwalifikacji korekty dochodowej bez analiz zagadnień związanych z cenami transferowymi, korekta dochodowości jest elementem tych zagadnień. Elementem który powinien wręcz znaleźć wyraz w dokumentacji cen transferowych. Reasumując metoda kwalifikacji korekty dochodowości wynika z metody ustalenia cen transferowych w konkretnym przypadku danego podmiotu i specyfiki jego działania. Nie da się więc udzielić odpowiedzi na pytanie którą metodę kwalifikacji korekty dochodowości wybrać w oparciu o ogólnie przedstawiony stan faktyczny tj. bez wskazania i analizy poszczególnych elementów szeroko rozumianej polityki cen transferowych. Skarżąca oczywiście dysponuje narzędziem pozwalającym na całościowe uzyskanie informacji w zakresie polityki cen transferowych, ale w innej niż postępowanie w sprawie interpretacji indywidualnej procedurze. Drugą okolicznością jaką należy wskazać jest kwestia związana z art. 14b § 1 O.p. zgodnie z którym organ interpretacyjny wydaje, w indywidualnej sprawie zainteresowanego, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Skarżąca wskazuje, że wbrew stanowisku organu podała przepisy prawa podatkowego, których interpretacji żąda. W ocenie Sądu Skarżąca wprawdzie przytoczyła przepisy prawa podatkowego, ale nie wskazała wątpliwości związanych z ich interpretacją. Skarżąca w istocie oczekuje potwierdzenia, czy prawidłowo kwalifikuje korektę dochodową. Ponadto błędne byłby rozumienie powyższego przepisu w ten sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ do wydania takiej interpretacji. Leżące u podstaw wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych prawo podatnika do uzyskania informacji o sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego nie ma bowiem charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, a wręcz przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę pewnymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym, o co pyta podatnik. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wybór metody kwalifikacji korekty dochodowej nie może być rozstrzygany w trybie art. 14b § 1 O.p. Takie rozstrzygnięcie wykraczałoby natomiast poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 O.p. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 165a § 1 O.p. Sąd wyjaśnia, że stosownie do art. 165a § 1 O.p. (mającym zastosowanie do wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14h O.p.) organ interpretacyjny wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej, gdy wniosek o jej wydanie: • został wniesiony przez osobę niebędącą stroną • lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w tej sprawie nie może być wszczęte. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, organ uznał, że niemożność wydania interpretacji obejmuje również sytuacje, gdy przepisy prawa przewidują inny tryb uzyskania przez zainteresowanego określonej informacji. Powyższe stanowisko podziela również Sąd. Powyższe skutkuje koniecznością uznania, że de facto zachodzi druga z przesłanek wymienionych w art. 165a § 1 O.p., mianowicie wystąpienie innej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania. Należy zauważyć, że wprawdzie przesłanka ta nie została w przepisach O.p. zdefiniowana, to jednak zgodnie z wypracowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, przyczyna ta może dotyczyć zakresu przedmiotowego wniosku. Interpretacja może być wydana wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Z kolei przedmiot interpretacji indywidualnej stanowią przepisy prawa podatkowego. Powyższe oznacza, że organowi wolno dokonać wykładni tylko tych przepisów, które zawierają akty prawne wymienione rodzajowo w art. 3 pkt 2 O.p. Ocena stanowiska podatnika, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, są zatem możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego (por. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r. (I SA/Po 519/15). Jak wskazał Sąd zagadnienie korekty dochodowości nie znajduje bezpośredniej regulacji w przepisach u.p.d.o.p., w związku z powyższym kwalifikacja prawna zależna jest od przede wszystkim od przyjętej metody kwalifikacji która jak wskazano powyżej wynika z metody ustalenia cen transferowych. Sąd zaznacza również, że interpretacja indywidualna nie jest uniwersalnym instrumentem, mającym na celu rozwianie wątpliwości podatnika dotyczących interpretacji jakichkolwiek przepisów prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2012 r. ( III SA/Wa 2658/11), zaś organ interpretacyjny nie ma obowiązku udzielania porad prawnych, tym bardziej, że kompetencje z tego zakresu nie wynikają z norm obowiązującego prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r. (III SA/Wa 2159/12). Przechodząc do oceny możliwości odpowiedzi na drugie z zadanych pytań należy zauważyć, że zależna jest ona od przyjęcia za prawidłową propozycję Skarżącej w zakresie metody kwalifikacji korekty dochodowości. Co jak wskazał Sąd nie jest możliwe w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną.