II FSK 1673/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 480/15 w sprawie ze skargi U[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 24 października 2014 r. nr IPPB4/415-674/14-2/MS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od U[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie sygn. akt. III SA/Wa 480/15 ze skargi U. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej" Spółka", "Skarżąca", "Wnioskodawca") na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 24 października 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji przedstawia się następująco. Spółka we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika z tytułu nagród przekazywanych przedstawicielom handlowym przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe: Skarżąca jako agencja świadczy usługi w branży reklamowej i usługi marketingowych. W ramach prowadzonej działalności) organizuje na zlecenie innych podmiotów akcje promocyjne w postaci loterii, konkursów, sprzedaży premiowych itd. Skarżąca planuje zorganizowanie konkursu dla przedstawicieli handlowych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę u dystrybutorów będących kontrahentami producenta głównego. Producent główny jest jej klientem i zleceniodawcą akcji. Regulamin konkursu zakłada, że organizatorem jest Skarżąca. i to ona dokonuje wszelkich czynności związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem konkursu, łącznie z wyłonieniem zwycięzców w ramach komisji konkursowej i przekazaniem nagród. Celem konkursu jest zwiększenie sprzedaży produktów producenta głównego. Produkty są wyszczególnione w regulaminie konkursu. Pięciu najlepszych i najefektywniejszych przedstawicieli handlowych zostanie nagrodzonych. Jako kryterium pomiaru jakości i efektywności służą osiągnięte wyniki sprzedażowe, ustalane według ilości sprzedanego produktu. Komisja konkursowa organizatora (Skarżącej) stworzy listę rankingową uczestników, rosnącą według dokonanej sprzedaży. Dane będą przekazywane organizatorowi za pośrednictwem pracodawców przedstawicieli handlowych, tj. dystrybutorów, poprzez wprowadzenie ich do bazy aplikacji. Czas trwania konkursu, rozumiany jako okres wykonywania zadania, wynosić będzie 6 miesięcy, gdzie data początkowa i końcowa zostaną określone w regulaminie konkursu. Wyniki sprzedażowe obowiązane są mieć potwierdzenie w fakturach, stąd też faktury muszą być wystawione w okresie trwania konkursu. Nagrodami w akcji są wycieczki o wartości 4.000 zł każda wraz z kwotą pieniężną przewidzianą celem tzw. ubruttowienia nagrody. W związku z powyższym Skarżąca zadała pytania: 1) Czy wygrana w konkursie ze zdarzenia przyszłego podlega zwolnieniu przedmiotowemu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.")? 2) czy płatnikiem 10%-zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w przypadku nagrody wygranej przez uczestnika w konkursie adresowanym do przedstawicieli handlowych dystrybutora będącego kontrahentem producenta głównego jest Agencja, jako organizator konkursu? 3) Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, zakładając że płatnikiem jest Skarżąca, ciąży na niej obowiązek wystawienia deklaracji PIT-8AR, czy też PIT-8C? Zdaniem Skarżącej, wszystkie wskazane cechy kwalifikują organizowaną przez nią akcję do kategorii konkursu. Zatem w przypadku osób fizycznych dochód z wygranych opodatkowany jest 10% - zryczałtowanym podatkiem od osób fizycznych. Opisywany konkurs w jej ocenie nie podlega zwolnieniu przedmiotowemu określonemu ww. ustawą z racji niespełnienia przesłanek wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. Zdaniem Skarżącej wygraną należy opodatkować 10% - zryczałtowanym podatkiem dochodowym i przyjąć, że na mocy art. 41 ust. 4 ww. ustawy ciąży na niej obowiązek poboru zryczałtowanego podatku. Tym samym jako płatnik, w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek, kwotę pobranego podatku będzie obowiązana przekazać na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca siedziby Agencji, jako płatnika nie będącego osobą fizyczną (art. 42 ust. 1 u.p.d.o.f.). W ocenie Skarżącej będzie zobowiązana jako płatnik wystawić deklarację PIT-8AR i w terminie do końca stycznia roku następującego po roku, w którym podatnik otrzymał nagrodę, przesłać do urzędu skarbowego właściwego dla płatnika wspomnianą roczną deklarację. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 24 października 2014 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu Organ powołał się na treść art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 42a u.p.d.o.f. Wskazał, iż przepisy u.p.d.o.f. nie zawierają definicji pojęć konkurs oraz nagroda, wobec czego w celu ich określenia uzasadnione jest zastosowanie wykładni językowej. W ocenie Organu akcja organizowana przez Skarżącą, nosi cechy programu motywacyjnego, a nie konkursu. Nagroda stanowić będzie dodatkową gratyfikację za dobre wyniki sprzedaży a nie za wygraną w konkursie. Organ wskazał, iż celem konkursu, w odróżnieniu od działań motywacyjnych, nie jest motywowanie jego uczestnika do efektywniejszej pracy, poprawy jej wyników oraz osiągnięcia określonych zysków przez organizatora konkursu. Program motywacyjny tworzony jest dla konkretnego podmiotu, uwzględniają zatem jego specyfikę, tj. kulturę organizacji, personel i środowisko pracy, obowiązujący układ motywatorów wykorzystywanych w celu pobudzania sprzedawców zarówno do pracy, jak i do osiągnięć, szczególnie zaś stosowany układ nagród i kar. Stosowanie odpowiedniego systemu motywacyjnego wymaga znajomości potrzeb i oczekiwań sprzedawców oraz praw rządzących wartością nagród. Z tych też względów programu motywacyjnego nie można utożsamiać z konkursem, również w sytuacji gdy pomiędzy jego uczestnikami pojawia się element rywalizacji charakterystyczny dla konkursu. W konsekwencji uznano, iż nagrody w tych przedsięwzięciach nie będą podlegały 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Organ wyjaśnił, iż nie dokonał oceny skutków podatkowych możliwości skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., gdyż zwolnienie to dotyczy wygranych w konkursach. Podsumowując stwierdził, iż wartość ustalonej ww. nagrody stanowi na gruncie przepisów ustawy przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Przychód ten podlega opodatkowaniu na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej, a nie opodatkowaniu 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Jednocześnie wartość ww. nagrody nie będzie podlegała zwolnieniu wynikającym z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., gdyż przedstawiciele handlowi nie otrzymują nagród wygranych w konkursie, a jedynie dodatkową gratyfikację (premię) za dobre wyniki sprzedaży. Organ stwierdził, że na Skarżącej nie będzie ciąży obowiązek płatnika wynikający z art. 41 ust. 4, art. 41 ust. 7 pkt 1, art. 42 ust. 1 i art. 42 ust. 1a u.p.d.o.f. oraz obowiązek sporządzenia deklaracji PIT-8AR. Skarżąca będzie jedynie zobowiązana wystawić i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika informację PIT-8C, zgodnie z art. 42a u.p.d.o.f. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Spółka w skardze na powyższą interpretację indywidualną wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzuciła jej naruszenie: 1) art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., przez jego błędną wykładnię i uznanie, że działania podejmowane przez Skarżącą nie stanowią konkursu, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez co nie będzie zobowiązana pobrać od wartości wszystkich przekazanych zwycięzcom nagród 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych i przyjęcie, że przychód ten podlegać będzie opodatkowaniu na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej. 2) przepisów postępowania podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 14a, 14c § 1 i § 2 oraz art. 120, art. 121 § 1 i art. 125 w związku z art. 14h ustawy za dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze. zm. dalej: "O.p.") przez: - działanie wbrew przepisom prawa podatkowego, sprowadzające się do błędnej wykładni oraz. odmowy zastosowania w wydanej interpretacji wskazanego powyżej art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., - dokonanie oceny stanowiska Skarżącej w oparciu o stan faktyczny, który nie wynikał ze złożonego wniosku o wydanie interpretacji, w wyniku czego ocena stanowiska Skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym jest wadliwa, - prowadzenie postępowania zmierzającego do wydania interpretacji w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, czego przejawem jest dokonanie przez organ podatkowy błędnej oceny przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego poprzez bezpodstawne zakwestionowanie natury prawnej organizowanych przez Skarżącą przedsięwzięć związanych ze wsparciem sprzedaży oraz nieuprawnione przyjęcie, że inicjatywy te stanowią działania odpowiadające swą charakterystyką programom motywacyjnym, przez co nie mogą zostać uznane za konkursy, - niedopełnienie obowiązków przeprowadzenia wnikliwej analizy przedstawionego stanu faktycznego, a przez to dokonanie nieprawidłowej oceny prawnej mającego zastosowanie w sprawie art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. i będące tego stanu następstwem, uznanie za nieprawidłowe przedstawionego we wniosku stanowiska Skarżącej w tym zakresie. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną gdyż uznał, że naruszała przepisy art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Sąd wyjaśnił, że istota sporu pomiędzy Spółką a organem podatkowym w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do właściwej kwalifikacji natury prawnej akcji organizowanych przez Spółkę w celu wsparcia sprzedaży jej produktów. W szczególności spór ten dotyczy ustalenia, czy akcje te są konkursami w rozumieniu tego pojęcia przyjętym w orzecznictwie podatkowym, czy należą do nieokreślonej kategorii tzw. programów motywacyjnych tak jak wykazuje w wydanej interpretacji Minister Finansów. Sąd przywołał treść art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. wyjaśniając, przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia: "konkursu" w związku, z czym uzasadnione jest odwołanie się w tej mierze do definicji słownikowej tego pojęcia zawartej, np. w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod redakcją S. Dubisza (PWN, Warszawa 2003 r., tom 2 str. 210), w Domowym Popularnym Słowniku Języka Polskiego (wyd. Cykada, str. 202) czy w Słowniku Wyrazów Obcych (wyd. Europa, str. 396-397). Z definicji tam zawartych wynika, że głównym celem konkursu jest wyłonienie najlepszych osób w danej dziedzinie i, że aby konkurs odpowiadał istocie tego przedsięwzięcia, to powinien w nim wystąpić element rywalizacji. Konkurs jest zatem przedsięwzięciem, podczas którego uczestnicy rywalizują między sobą, konkurs prowadzi do wyłonienia najlepszych wykonawców w danej dziedzinie. W ocenie Sądu wbrew stanowisku Ministra Finansów uznać należało, iż organizowane przez Skarżącą dla pracowników powiązanej spółki przedsięwzięcie zawierające elementy motywacyjne stanowią rodzaj konkursu. W tej sytuacji nagrody uzyskiwane przez zwycięzców konkursu podlegają opodatkowaniu 10 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Organizowane przez Spółkę akcje konkursowe - jak wskazano we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji - przeprowadzone są na podstawie regulaminu precyzyjnie określającego wszystkie elementy przedmiotowo istotne konkursu, w tym kryteria przyznawania nagród ograniczonemu kręgowi uczestników wyłonionym w drodze ich wzajemnej rywalizacji, która polega na przygotowaniu najlepszych ekspozycji sklepowych lub innych aktywności podejmowanych w związku ze sprzedażą produktów Spółki. W ocenie Sądu nie można także odmówić realizowanym przez Skarżącą przedsięwzięciom waloru konkursu, ze względu na to, iż adresowane są do zamkniętego grona odbiorców, do którego należą wyłącznie pracownicy spółki powiązanej. W ocenie Sądu brak jest w ustawie ograniczeń w tym przedmiocie. W ocenie Sądu niezasadne jest także stanowisko Ministra Finansów wskazujące, iż przekazywana przez Skarżącą nagroda stanowi dodatkową gratyfikację (premię) za dobrze wykonaną pracę, a nie za wygraną w konkursie. Pomimo iż istotą organizowanych przez Skarżącą akcji jest nagradzanie postaw związanych z pracą wykonywaną przez laureatów konkursu na rzecz spółki powiązanej, tym niemniej organizatorem akcji jest podmiot (Spółka), którego nie łączy z tymi osobami stosunek pracy. W konsekwencji, nie sposób zgodzić się z poglądem, że nagrody stawiane do dyspozycji tych osób stanowią dodatkową gratyfikację (premię) za ich pracę. Zasadne w ocenie Sądu jest zatem stanowisko Skarżącej, że jedynym podmiotem uprawnionym do wypłacania premii za wykonaną pracę jest pracodawca, którym - jak wskazano we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej- nie jest Spółka. Reasumując Sąd stwierdził, iż nagrody z tytułu przedsięwzięć o charakterze konkursu, zawierające elementy motywacyjne, adresowane do określonej grupy osób - pracowników odrębnego od organizatora konkursu podmiotu gospodarczego powinny być opodatkowane zryczałtowanym 10% podatkiem dochodowym na podstawie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. W tym zakresie na Skarżącej spółce będzie ciążył obowiązek jako płatnika pobrania i odprowadzenia na konto właściwego urzędu skarbowego podatku od wygranych w wysokości 10 % wartości nagrody. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający z upoważnienia Ministra Finansów wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. mającą wpływ na wynik sprawy obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust.1 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie do zdarzenia przyszłego w rozpatrywanej sprawie, polegające na uznaniu, że działania podejmowane przez Skarżącą stanowią konkurs w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez co zobowiązana ona będzie pobrać od wartości wszystkich przekazanych zwycięzcom nagród 10 % zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych, podczas, gdy działania podejmowane przez Skarżącą stanowią realizację programu motywacyjnego poprzez zaplanowane motywowanie odbiorców programu np. sprzedawców do zrealizowania założonego celu np. wzrostu sprzedaży danego produktu, usług poprzez oferowanie im pożądanych korzyści, które będą przychodem z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Wskazując na powyższe wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, oraz zasądzenia od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasadzenie koszów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 6, 6a i 68 - w wysokości 10% wygranej lub nagrody. Ustawodawca w przepisach podatkowych nie zdefiniował pojęcia konkursu. W związku z tym należy sięgać do znaczenia jakie nadają pojęciu konkurs reguły języka etnicznego. Zgodnie zaś z nimi "konkurs" to nie tylko wydarzenie na niwie artystycznej, rozrywkowej, czy sportowej, lecz tego rodzaju przedsięwzięcie, którego celem jest wybór osoby, bądź osób najlepszych w danej dziedzinie, według kryteriów ustanawianych przez jego organizatora. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka (PWN, wyd. VII, Warszawa, 1992, t. I, str. 992) konkurs jest to "impreza, przedsięwzięcie o charakterze artystycznym, rozrywkowym, sportowym mające określony program i dające możliwość wyboru przez eliminację, najlepszych wykonawców, autorów danych prac itp. zwykle wyróżnionych nagrodami". Zgodnie z przedstawionym (w sprawie) stanem faktycznym zdarzenia przyszłego, do prezentacji którego z mocy art. 14b § 3 O.p. uprawniony i zobowiązany jest wyłącznie ubiegający się o wydanie interpretacji, nagroda w "konkursie" organizowanym przez zainteresowanego, to jest stronę postępowania interpretacyjnego, będzie przyznana wyłącznie tym zatrudnionym na umowę o pracę przedstawicielom handlowym kontrahenta strony, którzy w danym okresie zrealizują największą sprzedaż produktów tego podmiotu. Celem tego przedsięwzięcia jest "zwiększenie sprzedaży produktów" wymienionego producenta (por. s. 1 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Należy podzielić stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną, że nagrody uzyskiwane przez uczestników wskazanego przedsięwzięcia nie stanowią nagród w konkursie, lecz są nagrodami związanymi z najbardziej efektywnym realizowaniem stosunku pracy. Innymi słowy, będą one motywować nie tyle do współzawodnictwa pomiędzy uczestnikami określonego "konkursu", ile do współzawodnictwa w pracy zawodowej, do osiągnięcia największej ilości obrotów i dochodów ich pracodawcy. Jest to zatem niewątpliwie system motywacyjny, którego uczestnicy staną się beneficjentami świadczeń z tytułu przyczynienia się do zwiększenia sprzedaży produktów, stanowiącego zasadniczy cel przedsięwzięcia nazwanego "konkursem". Celem, treścią oraz istotą motywowania do zwiększenia sprzedaży jest zwiększenie tej sprzedaży, nagroda za najbardziej efektywne realizowanie sprzedaży stanowi świadczenie z tytułu zwiększenia nakładu pracy, czasu, pomysłowości itp. handlowca w tym zakresie. We wniosku o wydanie interpretacji przedstawione zostało więc, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, określone przedsięwzięcie mające na celu zwiększenie sprzedaży kontrahenta strony, poprzez motywowanie w tym celu zatrudnianych handlowców. Tego rodzaju przedsięwzięcia i związanych z nimi świadczeń nie można zasadnie uznać za konkurs lub nagrody, o których mowa w (cyt.) art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Przedsięwzięcie to nie jest również przyrzeczeniem publicznym nagrody za najlepsze dzieło lub najlepszą czynność, czyli szczególnym przypadkiem przyrzeczenia publicznego w rozumieniu art. 919 i art. 921 Kodeksu cywilnego, z uwagi na (przedstawiony i oceniony powyżej) jego cel, jak również brak znamion publiczności działania (oferta udziału w programie motywacyjnym dotyczy określonej tylko, zindywidualizowanej grupy podmiotów). Przypomnieć należy, że na podstawie art. 14b § 3 O.p - składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego zgodnie z prawem wydaje się wyłącznie w stosunku do określonego – przedstawionego we wniosku – stanu faktycznego; w granicach rzeczonego stanu faktycznego podatkowy organ interpretacyjny dokonuje oceny możliwości zastosowania przepisów materialnego prawa podatkowego. Interpretacja indywidualna tworzy stan ochrony prawnej jej zainteresowanego adresata, jeżeli się on do niej zastosuje. Jeżeli natomiast rzeczywisty obraz postępowania zainteresowanego będzie inny aniżeli przedstawiony został we wniosku o wydanie interpretacji, interpretacja ta nie będzie miała wartości prawnej, to znaczy – nie będzie uzasadnieniem powstania ochrony prawnej zainteresowanego. Nie można bowiem powoływać się zasadnie na oceny prawne przeprowadzone do stosunku do stanu faktycznego odmiennego od rzeczywistego, tylko z tego powodu, że został on w dany sposób nazwany. Stan faktyczny, o którym mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), to przedstawione we wniosku o wydanie indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego fakty, zdarzenia, ich przebieg, istota oraz znaczenie, których nie można utożsamiać z nazwami nadanymi im przez wnioskodawcę. Nazwa - znaczące, nie konstytuuje przedmiotu - znaczonego. Przedsięwzięcie motywacyjne nazwane - na przykład – "konkursem", poprzez takie nazwanie nie zmienia swej istoty, celu, znaczenia. Podkreślić należy, że wydanie interpretacji indywidualnej nie tamuje zgodnej z prawem możliwości wszczęcia postępowania kontrolnego i postępowania podatkowego. W postępowania tych właściwe organy będą odtwarzać rzeczywisty obraz podatkowego stanu fatycznego, to jest stanu kontrolowanego wykonania samoobliczenia podatku, nie zaś analizować wyłącznie nazwy, które podatnik lub płatnik odnosił do określonych zdarzeń czy też przedsięwzięć. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną, to jest, na podstawie art. 188 p.p.s.a. i art. 203 pkt 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, oddalił skargę oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.