II OSK 3252/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 554/18 w sprawie ze skargi D. T. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 14 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 554/18 odrzucił skargę D. T. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 kwietnia 2018 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych. Tymczasem skarga została wniesiona już w dniu 7 kwietnia 2018 r., a więc przed tym doręczeniem. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że skarga wniesiona przed doręczeniem stronie rozstrzygnięcia podlegającego zaskarżeniu jest niedopuszczalna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 2044/10, zbiór LEX nr 741615). W tym stanie rzeczy Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł D. T., zaskarżają je w całości, zarzucając: 1. wydanie postanowienia z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 98 § 1 w zw. z art. 98a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej u.s.g.) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zarządzenie zastępcze wojewody może być zaskarżone dopiero po jego doręczeniu indywidualnie osobie, której interesu prawnego dotyczy, podczas gdy istnieje ono w obrocie prawnym już od momentu podpisania przez organ, który je wydał, zaś przepis art. 98a ust. 3 nie stanowi, że zarządzenie zastępcze doręcza się osobie, której interesu dotyczy, ale że ta osoba jest również (obok organu administracji) uprawniona do złożenia na nie skargi; 2. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że skarga wniesiona przed doręczeniem stronie rozstrzygnięcia jest niedopuszczalna z powodu jej wniesienia przed formalnym doręczeniem zarządzenia skarżącemu, pomimo że zarządzenie o wygaśnięciu mandatu radnego istniało już od momentu podpisania, zaś skarżący uzyskał o nim wiedzę po jego doręczeniu Radzie Miejskiej w Z. i skorzystał z prawa do jego zaskarżenia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z przepisu art. 98a ust. 3 w zw. z art. 98 ust. 1 u.s.g. wynika norma w myśl której osoba, której interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy zarządzenie zastępcze jest uprawniona do złożenia skargi do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Należy mieć na względzie, że brak prawidłowego doręczenia stronie zarządzenia zastępczego powoduje, że bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie rozpoczyna się. Dlatego też skarga na zarządzenie zastępcze wojewody, wniesiona przed doręczeniem jej radnemu, którego wygaśnięcia mandatu dotyczy, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec tego zarzut błędnej wykładni art. 98 ust. 1 w zw. z art. 98a ust. 3 u.s.g. nie jest zasadny. Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, należy stwierdzić, że jest on bezzasadny, gdyż nie wskazano w nim przepisu prawa, który został naruszony przez Sąd I instancji. W tak zakreślonych przez stronę skarżącą granicach skargi kasacyjnej brak jest podstawy prawnej, która mogłaby zostać poddana ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.