VI SA/Wa 1322/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2017 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 14390 (czternaście tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1224) w związku z art. 40 ust. 6 i ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na spółkę S. sp. z o.o. ("spółka") w wysokości 357.261,60 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu, w okresie od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] lipca 2008 r. i umieszczenie w nim reklamy dwustronnej o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2 (od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] lutego 2008 r.) oraz obiektu budowlanego (fundamentu reklamy) o łącznej powierzchni rzutu poziomego 7,76 m2 (od dnia [...] lutego 2008 r. do dnia [...] lipca 2008 r.). Organy za podstawę ww. decyzji przyjęły następujące ustalenia: Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. Zarząd Dróg Miejskich (ZDM) wymierzył spółce N. Sp. z o.o. (obecnie S. Sp. z o.o.) karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...] bez zezwolenia i umieszczenie w nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 7,76 m2 w okresie od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] lipca 2008 r. Od ww. decyzji strona wniosła odwołanie do SKO w [...], które decyzją znak [...] z dnia [...] listopada 2008r., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, ZDM - decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. - wymierzył spółce N. Sp. z o.o. (obecnie S. Sp. z o.o.) karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...] z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu i umieszczenie w nim odpowiednio: - reklamy o łącznej powierzchni ekspozycyjnej 36,00 m2 w okresie od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] lutego 2008 r., - fundamentu po reklamie o łącznej powierzchni rzutu poziomego 7,76 m2 w okresie od dnia [...] lutego 2008 r. do dnia [...] lipca 2008 r. Od powyższych decyzji strona złożyła odwołanie do SKO w [...], które decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. uchyliło w całości zaskarżone decyzje organu I instancji i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia. ZDM - ponownie rozpoznając sprawę - decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. wymierzył N. Sp. z o.o. (obecnie S. Sp. z o.o.) karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...] z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu i umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni ekspozycyjnej 36,00 m2 w okresie od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] lutego 2008 r. oraz fundamentu po tej reklamie o łącznej powierzchni rzutu poziomego 7,76 m2 w okresie od dnia [...] lutego 2008 r. do dnia [...] lipca 2008 r. Od ww. decyzji strona wniosła odwołanie do SKO w [...], które decyzją znak [...] z dnia [...] lutego 2011 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę ZDM ustalił, że decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] zezwolono N. S.A. (poprzednik prawny N. Sp. z o.o.) na zajęcie odcinka pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...] o powierzchni 4,80 m2, według lokalizacji szczegółowej określonej na planie sytuacyjnym stanowiącym załącznik Nr 1 decyzji oraz umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 18,00 m2, w okresie od dnia [...] sierpnia 2005 r. do dnia [...] września 2006r. W punkcie 8i załącznika Nr 2 pt. "Warunki Zajęcia Pasa Drogowego i Umieszczenia Reklamy" będącego integralną częścią ww. decyzji, zarządca drogi określił, iż "wnioskodawca zobowiązany jest do usunięcia reklamy i doprowadzenia miejsca jej ustawienia do stanu poprzedniego oraz powiadomienia o tym zarządu drogi w przypadku wcześniejszej rezygnacji, cofnięcia lub wygaśnięcia decyzji. Na podstawie zaś pkt 9 ww. załącznika do decyzji, każdorazowe zajęcia pasa drogowego w celu montażu i demontażu nośnika reklamowego wymaga uzyskania zgody. Strona nie odwołała się od ww. decyzji w związku z czym stała się ona ostateczna. Następnie w dniu [...] sierpnia 2005 r. spółka N. S.A. złożyła wniosek o zmianę ww. decyzji, wnosząc o zmianę powierzchni reklamowej z tablicy jednostronnej na dwustronną o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2. ZDM uwzględnił żądanie strony i decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. zmienił w ww. zakresie decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2005r. Od ww. decyzji strona nie wniosła odwołania, w związku z czym stała się ona ostateczna. W dniu [...] sierpnia 2006r. spółka N. S.A. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...] w celu umieszczenia w nim reklamy (dwustronnej) o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2 w okresie od dnia [...] października 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. ZDM, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2006 r., zezwolił na zajęcie omawianego pasa drogowego i umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2 w okresie od dnia [...] października 2006 r. do dnia [...] grudnia 2006 r. Od ww. decyzji ZDM strona wniosła odwołanie do SKO w [...], które orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę ZDM - decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. - zezwolił na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...] i umieszczenie w nim reklamy w okresie od dnia [...] października 2006 r. do dnia [...] grudnia 2006 r. oraz umorzył postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia w okresie od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. Od przedmiotowej decyzji strona nie wniosła odwołania, w związku z czym stała się ona ostateczna Ponadto w dniu [...] października 2006 r. spółka N. S.A. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...] w celu umieszczenia w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2 w okresie od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] czerwca 2008 r. W odpowiedzi na ww. wniosek ZDM - decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2007 r., odmówił wydania zezwolenia na umieszczenie reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2 w pasie drogowym ul. [...] w rejonie Al. [...]. Od ww. decyzji strona wniosła odwołanie do SKO w [...], które orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. Na ww. decyzję SKO w [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 18 marca 2008 r., VI SA/Wa 84/08, oddalił skargę. Od ww. wyroku WSA w Warszawie strona wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą Sąd ten w wyroku z dnia 4 lutego 2009 r., II GSK 681/08, oddalił. Ponadto w dniu [...] listopada 2007r. spółka N. S.A. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...] w celu umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2, w okresie od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] maja 2009r. W odpowiedzi ZDM - decyzją [...] z dnia [...] lipca 2008 r. - umorzył postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...] w okresie od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] czerwca 2008 r. jako bezprzedmiotowe oraz odmówił wydania zezwolenia na umieszczenie reklamy o łącznej powierzchni 36,00 m2, w okresie od dnia [...] lipca 2008r. do dnia [...] maja 2009 r. Od ww. decyzji ZDM strona nie wniosła odwołania, w związku z czym stała się ona ostateczna. W trakcie ww. postępowania, w dniu [...] lutego 2008r. ZDM przeprowadził kontrole pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...], stwierdzając dalsze funkcjonowanie reklamy spółki N. S.A. o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2. Sporządzono zdjęcia i załączono je do notatki z kontroli pasa drogowego. Następnie w dniu [...] czerwca 2008 r. w trakcie kontroli pasa drogowego ul. [...] stwierdzono funkcjonowanie fundamentu reklamy w pasie drogowym ul. [...] w rejonie Al. [...] o łącznej powierzchni rzutu poziomego 7,76 m2 wraz z elementami konstrukcji. W celach dokumentacyjnych sporządzono zdjęcia. Dla wykazania ww. okoliczności ZDM zebrał materiał dowodowy, na który składają się: - protokoły kontroli sporządzone w dniach [...] lutego 2008 r. i [...] czerwca 2008 r., - dokumentacja fotograficzna załączona do wniosków strony złożonych w dniach [...] marca 2005r., [...] sierpnia 2006r., [...] października 2006r., [...] listopada 2007r., z zaznaczoną reklamą N. S.A., - podkłady geodezyjne załączone do wniosków strony złożonych w dniach [...] marca 2005 r., [...] sierpnia 2006 r., [...] października 2006 r., [...] listopada 2007 r., z zaznaczoną reklamą N. S.A., - decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] lipca 2005r., wraz z podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy N. S.A., - decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] września 2006r. wraz z podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy N. S.A., - decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] lutego 2008r. wraz z podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy N. S.A. Zdaniem organu I instancji z ww. dokumentów wynika, że pas drogi ul. [...] w tej lokalizacji zajmowała spółka [...] S.A. (poprzednik prawny N. Sp. z o.o.). Ponadto ZDM nie wydawał zezwolenia na okres późniejszy niż określony w powyższych decyzjach, tj. od dnia [...] sierpnia 2005 r. do dnia [...] grudnia 2006 r. Na podstawie zebranych materiałów ZDM stwierdził, że przedmiotowa reklama o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2, a następnie fundament reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 7,76 m2 znajdujące się w pasie drogowym ul. [...] w rej. AL [...] należą do spółki [...] Sp. z o.o. (obecnie S. Sp. z o.o.) z siedzibą w [...]. Tym samym stroną postępowania jest ww. spółka. W dniu [...] lutego 2008 r. została sporządzona notatka z kontroli pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...] dotycząca funkcjonowania w pasie drogowym ul. [...] w rejonie Al. [...] reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2. Do przedmiotowej notatki załączono 2 zdjęcia z widniejącą reklamą ww. spółki. Właściciela nośnika reklamowego wskazuje logo spółki N. S.A. umieszczone na niebieskim tle w dolnej części tablicy reklamowej. Ponadto w dniu [...] czerwca 2008 r. został sporządzony protokół kontroli dotyczący funkcjonowania w pasie drogowym ul. [...] w rejonie Al. [...] fundamentu reklamy N. Sp. z o.o. o łącznej powierzchni rzutu poziomego 7,76 m2 (w aktach sprawy). Do wskazanego protokołu zostały wykonane i załączone 2 zdjęcia z terenu. Od momentu ustalenia, kto jest stroną postępowania ZDM umożliwił stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Strona nie stawiła się w dniu [...] lipca 2008r. na wyznaczoną przez ZDM wizję w miejscu usytuowania fundamentu reklamy pomimo odbioru zawiadomienia (pismo znak [...] z dnia [...] lipca 2008 r.). W trakcie oględzin pasa drogowego ul. [...] w rejonie Al. [...] przeprowadzonych w ww. dniu stwierdzono dalsze funkcjonowanie fundamentu reklamy N. Sp. z o.o. o łącznej powierzchni rzutu poziomego 7,76 m2. Następna kontrola pasa drogowego ul. [...] w rej. Al. [...] przeprowadzona w dniu [...] listopada 2008 r. wykazała, że przedmiotowy fundament reklamy został usunięty z pasa drogowego. ZDM trzykrotnie wzywał stronę do przedstawienia dokumentów zaświadczających o terminie usunięcia reklamy wraz z fundamentem z pasa drogowego u. [...] w rejonie Al. [...]. Pismem znak [...] z dnia [...] maja 2009 r. ZDM wezwał stronę do przedstawienia dokumentów świadczących demontażu ww. reklamy wraz z fundamentem oraz wskazanie osób zajmujących się tym demontażem. W odpowiedzi w dniu [...] czerwca 2009 r. wpłynęło pismo, w którym to pełnomocnik strony stwierdza, iż "biorąc pod uwagę zakres i skalę działalności Spółki (...), a przede wszystkim ogromną dynamikę tej działalności wyrażającą się poprzez ciągłą zmianę lokalizacji nośników na terenie kraju, organ domaga się informacji na tyle szczegółowych, że ich ustalenie może nie być do końca możliwe". Ponownie ZDM wezwał stronę do przedstawienia dokumentów świadczących o demontażu opisanej reklamy wraz z fundamentem (pismo z dnia [...] maja 2011 r. oraz pismo z dnia [...] maja 2011r.). W odpowiedzi na powyższe wezwania strona wskazała, iż nie jest w stanie przedstawić dokumentów, których domaga się ZDM. W dniu [...] maja 2011 r. wpłynęło do organu pismo z Biura Geodezji i Katastru Urzędu m. [...] wraz z informacją z rejestru gruntów i wydrukiem z mapy ewidencyjnej dla działki ewidencyjnej [...] z obrębu [...], z których wynika jednoznacznie, iż wskazana działka jest w trwałym zarządzie ZDM. Organ I instancji wskazał, że potwierdzeniem faktu, iż nośnik reklamowy, a następnie fundament bez tablicy reklamowej, znajdowały się w pasie drogowym ul. [...] w rejonie Al. [...] jest również to, iż występując wielokrotnie o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. Al. [...] w celu umieszczenia w nim reklamy, N. Sp. z o.o. (obecnie S. Sp. z o.o.) nigdy nie podnosiła, iż wnioskowana lokalizacja znajduje się poza pasem drogowym. Co więcej, ponosiła opłaty z tytułu zajęcia wspomnianego pasa drogowego pod opisaną reklamę. Z uwagi na fakt, iż ZDM nie posiada dokumentów, na podstawie których mógłby stwierdzić, iż po dniu [...] lutego 2008 r. tablica reklamowa nadal znajdowała się na konstrukcji nośnej, a strona odmawia współpracy w tym zakresie, organ przyjął, iż reklama znajdowała się w okresie od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] lutego 2008r. Natomiast w pozostałym okresie funkcjonował sam fundament bez reklamy, tj. do dnia [...] lipca 2008 r. Mając powyższe na uwadze, zarządca drogi nałożył na spółkę karę z tytułu zajmowania omawianego pasa drogi z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Opłata za jeden dzień umieszczenia fundamentu (inny obiekt budowlany) oraz reklamy na drodze powiatowej naliczana została na podstawie uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r., Nr 148, poz. 3717 ze zm.)tj.: - 3,00 zł/m2 powierzchni rzutu poziomego innego obiektu budowlanego (fundamentu), - 2,20 zł/m2 powierzchni reklamy. Organ I instancji wskazał, że z uwagi na fakt, że reklama zajmowała pas drogowy przez 402 dni, a jej całkowita powierzchnia ekspozycyjna wynosiła 36,00 m2 opłata stanowiąca podstawę do wyliczenia kary ustalona została w wysokości 31.838,40 zł jako iloczyn dni zajęcia pasa drogowego pod reklamę, powierzchni reklamowej 36,00 m2 i dziennej opłaty w wysokości 2,20 zł/m2. Natomiast sam fundament bez reklamy zajmował pas drogowy przez 167 dni, a całkowita powierzchnia fundamentu wynosiła 7,76 m2 opłata stanowiąca podstawę do wyliczenia kary ustalona została w wysokości 3 887, 76 zł jako iloczyn dni zajęcia pasa drogowego pod fundament reklamy, powierzchni fundamentu 7,76 m i dziennej opłaty w wysokości 3,00 zł/m2. Stosownie do art. 40 ust. 12 ustalono wysokość kary pieniężnej na 357 261, 60 zł jako sumę dziesięciokrotności opłat wyliczonych powyżej. Okres zajęcia pasa drogi bez zezwolenia liczono od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] lipca 2008 r. W dniu [...] września 2011 r. pełnomocnik S. sp. z o.o. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Po rozpatrzeniu ww. odwołania SKO w [...] wydało wskazaną na wstępie decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. SKO w Warszawie uznało, że ZDM zasadnie przyjął, iż w sprawie zaistniały podstawy do naliczenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez S. sp. z o.o. SKO w [...] stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie i potwierdził w ten sposób fakt zajmowania pasa drogowego przez przedmiotowy nośnik reklamowy. Spółka S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("skarżąca") w skardze do WSA w Warszawie zaskarżyła w całości ww. decyzję SKO w [...] zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 i 29 k.p.a., poprzez skierowania skarżonej decyzji do podmiotu nieistniejącego, tj. S. sp. z o.o., podczas gdy spółka S. sp. z o.o. została przejęta przez S. sp. z o.o. w trybie art. 492 § 1 pkt 1 w zw. z art. 515 § 1 oraz art. 516 § 6 k.s.h., zatem to S. sp. z o.o. powinna być adresatem skarżonej decyzji, co stanowi kwalifikowaną wadę decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a., 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., oraz uznanie, że organ I instancji należycie przeprowadził postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, podczas gdy organ nie zastosował się w pełni do wszystkich wskazówek i wytycznych organu odwoławczego i nie przeprowadził postępowania uzupełniającego w całości, co spowodowało z kolei oparcie decyzji jedynie na domniemaniach organów i niepełnym materiale dowodowym, a tym samym zachodziła podstawa do uchylenia skarżonej decyzji, 3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji, co w szczególności dotyczy braku szczegółowego ustosunkowania się przez SKO w [...] do wszystkich zarzutów, twierdzeń i wniosków Skarżącego zawartych w odwołaniu z dnia [...] września 2011 r., 4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12 k.p.a,. poprzez wydanie skarżonej decyzji po upływie blisko 6 lat od wydania decyzji przez organ I instancji, co skutkowało trwającym stanem niepewności po stronie skarżącego co do finalnego rozstrzygnięcia sprawy, a dodatkowo - pomimo zwłoki w rozpoznaniu sprawy - organ nie wykonał wszystkich niezbędnych czynności w celu prawidłowego rozpoznania sprawy, 5) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 136 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym w celu uzupełnienia w stopniu wystarczającym materiału dowodowego w niniejszej sprawie, 6) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji nakładającej karę pieniężną, przy braku wystarczającego materiału dowodowego pozwalającego stwierdzić, że skarżąca w istocie naruszył przepisy prawa, co skutkowało nałożeniem kary, a zachowanie skarżącej było samowolne oraz zawinione. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "p.p.s.a.") wniesiono o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji ewentualnie - w przypadku uznania przez Sąd, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji - wniesiono, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. [...], nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Ponadto wniesiono o zasądzenie od SKO w [...] na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o uwzględnienie skargi w części poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania na podstawie art. 206 p.p.s.a. Jak wskazano w uzasadnieniu ww. pisma, zaskarżona decyzja SKO w [...] została skierowana do podmiotu, który w chwili obecnej nie istnieje. S. sp. z o.o. została wykreślona z KRS w dniu [...] lutego 2016 r. SKO w [...] nie zostało zawiadomione o dokonanych przekształceniach. W replice z dnia [...] listopada 2017 r. skarżąca podniosła, że w jej uznaniu w niniejszej sprawie brak podstaw do odstąpienia przez Sąd od zasądzenia zwrotu kosztów postepowania na jej rzecz. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Uwzględnienie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub części następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., natomiast w przypadku ujawnienia wad określonych w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza jej nieważność na podstawie 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Badając zaskarżoną decyzję pod ww. kątem Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona. Ze znajdującego się w aktach sądowych odpisu KRS spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (nr [...]) na dzień [...] maja 2017 r. wynika, że w dniu [...] września 2014 r. dokonano wpisu zmiany danych zawartych w KRS przez ujawnienie informacji o połączeniu spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (jako spółki przejmującej) ze spółką S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (spółka przejmowana) przez przeniesienie na spółkę S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] całego majątku spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] w trybie art. 492 § 1 pkt 1 w zw. z art. 515 § 1 oraz 516 § k.s.h. Z treści art. 493 § 2 k.s.h. wynika, że połączenie spółek następuje z dniem wpisania połączenia do rejestru właściwego według siedziby, odpowiednio spółki przejmującej albo spółki nowo zawiązanej (dzień połączenia). Wpis ten wywołuje skutek wykreślenia spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, z uwzględnieniem art. 507. Wykreślenie z rejestru spółki przejmowanej ma charakter deklaratoryjny, formalny (art. 493 § 5 k.s.h.) natomiast skutek materialno-prawny w postaci utraty bytu prawnego przez te spółkę następuje w dacie dokonania wpisu połączenia (art. 493 § 2 k.s.h.). Innymi słowy dzień wykreślenia jest immanentnie związany z dniem połączenia. Efektem wpisu połączenia jest bowiem wykreślenie spółek przejmowanych lub spółek łączących się przez utworzenie nowej (por. postanowienie SA w Rzeszowie z dnia 8 lutego 2013 r., I ACz 30/13, LEX nr 1280982). Nie ulega zatem wątpliwości, że w dacie wydania przez SKO w [...] zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] kwietnia 2017 r., w obrocie prawnym nie było już takiego podmiotu jak S. sp. z o.o., która to spółka jest adresatem decyzji kontrolowanej przez Sąd. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została skierowana do podmiotu, który na tym etapie postępowania administracyjnego nie powinien już być jego stroną, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności tej decyzji w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (tak WSA w Warszawie w wyrokach z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 221/16, z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 221/16, z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 870/16). Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji (punkt 1 wyroku), natomiast o kosztach postępowania orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (punkt 2 wyroku). Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie nieważności decyzji następuje w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach. Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał przy tym, że art. 206 p.p.s.a. nie ma zastosowanie w tej sprawie. Stosując powołany przepis, sąd dokonuje oceny, która jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym, ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem, poczuciem sprawiedliwości oraz analizą okoliczności rozpoznawanej sprawy. Zdaniem Sądu ustalone okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie przepisów o zwrocie kosztów na rzecz skarżącej w pełnym zakresie. SKO w [...] wydając zaskarżoną decyzję po 6 latach od wniesienia odwołania nie sprawdziło ogólnodostępnych rejestrów państwowych w których odnotowano utratę bytu prawnego przez spółkę S. sp. z o.o. (KRS nr [...]). Sąd aprobuje pogląd wynikający z wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2012 r., II SA/Kr 1215/12, że przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nie uzależnia stwierdzenia nieważności decyzji z powodu kierowania jej do podmiotu nie będącego stroną od wiedzy czy też zawinienia organów administracji, a jedynie od stwierdzenia samego faktu wadliwego skierowania decyzji. Wobec powyższego WSA w Warszawie zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 14390 zł, w tym kwotę 3573 zł stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 10800 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz kwotę 17 zł poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy SKO w [...] uwzględni powyższą argumentację Sądu i przeprowadzi postępowanie odwoławcze wobec właściwego podmiotu.