II OSK 203/19

Dnia 8 maja 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant: starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [..] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1062/18 w sprawie ze skargi [..] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia[..] lutego 2015 r. nr [..] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu budowlanego rozbiórki w części i umorzenia postępowania uzgodnieniowego w pozostałym zakresie 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1062/18 oddalił skargę [..] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [..] lutego 2015 r., znak: [..] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu budowlanego rozbiórki w części i umorzenia postępowania uzgodnieniowego w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną. Starosta B. postanowieniem z dnia [..] lipca 2014 r., znak: [..] odmówił uzgodnienia pozwolenia na realizację inwestycji polegającej na rozbiórce budynku biurowego na działce nr [..], przy ul. Ł. w B., oraz jednocześnie umorzył postępowanie uzgodnieniowe w sprawie rozbiórki budynku magazynowego położonego na ww. nieruchomości. Organ I instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz art. 8 ust. 3 i art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 75, poz. 474), w związku z porozumieniem z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie powierzenia Powiatowi B. przez Wojewodę[..] prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej, należących do właściwości Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Opolu (Dz.Urz. Woj. Opolskiego Nr 69, poz. 875 ze zm.). Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [..] lutego 2015 r., po rozpatrzeniu zażalenia [..] Sp. z o.o. sp.k., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty B. z dnia [..] lipca 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Z akt sprawy wynika, że dla miasta B. nie została dotychczas utworzona gminna ewidencja zabytków. Budynek biurowy przy ul. Ł.został jednak ujęty w wykazie zabytków, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. Z tego względu organ ochrony zabytków posiadał kompetencję w sprawie uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę tego budynku. [..] Sp. z o.o. sp.k. z/s we W. pismem z dnia 2 marca 2015 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [..] lutego 2015 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty B. z dnia [..] lipca 2014 r. Odpowiadając w dniu 9 kwietnia 2015 r. na skargę, organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę. Jak stwierdził Sąd I instancji, zarzut naruszenia art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 oraz 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez ich błędną interpretację nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Budynek biurowy położony przy ul. Ł. w B. nie był ujęty (według stanu na dzień 30 lipca 2014 r.) w gminnej ewidencji zabytków. Wynikało to z faktu, że ewidencja ta nie była wówczas utworzona. Fakt braku w 2014 r. gminnej ewidencji zabytków dla miasta i gminy B. jest potwierdzony między innymi w piśmie Starosty B. z dnia 14 sierpnia 2014 r. skierowanym do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w związku z zażaleniem skarżącej od postanowienia Starosty B. z dnia [..] lipca 2014 r. W ocenie Sądu, brak w czasie wydawania rozstrzygnięcia organu I instancji ewidencji zabytków wynika też z dwóch innych okoliczności. Po pierwsze, jeszcze w dniu 3 grudnia 2010 r. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w O. skierował do Starostwa Powiatowego w B. (jako jednego ze starostw powiatowych województwa [..]) pismo, do którego załączony był wykaz obiektów zabytkowych nieruchomych przewidzianych do ujęcia w gminnych ewidencjach zabytków. Wykaz ten obejmował między innymi obiekty położone w B., włącznie z budynkiem przy ul Ł.. Ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta B., przyjęty w dniu 19 grudnia 2003 r. uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr XVII/142/03, obejmuje załącznik nr 6, na który składają się: Spis zabytków nieruchomych znajdujących się w rejestrze zabytków, Spis zabytków nieruchomych znajdujących się w wykazie zabytków oraz Spis zabytków techniki znajdujących się w wykazie zabytków. Ten ostatni dokument sporządzony na podstawie wykazu zabytków nieruchomych województwa opolskiego cz. V – B., opracowanego przez Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków w [..], zawiera pod pozycją 42 i 43 "Budynek admin. [..]", adres: ul. Ł. wiek: "1 ćw. XX w." Zdaniem Sądu, budynek będący przedmiotem rozpatrywanej sprawy był zatem zamieszczony w wykazie zabytków opracowanym przez Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków w [.] już w 2001 r. i tylko powtórzony w wykazie powoływanym w sprawie z 2010 r. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez Starostę B. (wykonującego zadania wojewódzkiego konserwatora zabytków) art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, Sąd zauważył, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący wystąpił do Starosty B. jako organu architektoniczno-budowlanego z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę dwóch obiektów budowlanych, w tym budynku biurowego. Wniosek oznaczony datą 12 czerwca 2014 r. wpłynął do kancelarii Starostwa B. w dniu 23 czerwca 2014 r. Od tej daty nie biegł jeszcze termin wyznaczony dla organu konserwatorskiego przez art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego z uwagi na odmiennego adresata wniosku. Dopiero po wstępnym zbadaniu wniosku oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2003 r. Starosta B. jako organ architektoniczno-budowlany mógł stwierdzić, że wbrew stanowisku wnioskującego inwestora, a także wbrew dołączonego do wniosku pismu Burmistrza B. z dnia 6 grudnia 2013 r., budynek biurowy przy ul. Ł. powinien być objęty ochroną konserwatorską z uwagi na fakt, że jest wymieniony zarówno w wykazie przesłanym Staroście B. w 2010 r., jak i we wcześniejszym wykazie zabytków opracowanym przez wojewódzkiego konserwatora zabytków i zamieszczonym w części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji Starosta B. jako organ architektoniczno-budowlany stwierdził obowiązek uzgodnienia wniosku o pozwolenie na rozbiórkę z właściwym organem konserwatorskim, czyli obowiązek przekazania wniosku na adres Starosty B. działającego na podstawie odpowiedniego porozumienia. Wniosek został zatem przekazany do organu pełniącego zadania w zakresie ochrony zabytków dopiero w dniu 1 lipca 2014 r. W ten sposób doręczony wniosek spowodował wszczęcie postępowania (poprzez wysłanie odpowiedniego zawiadomienia) w dniu 4 lipca 2014 r. Skoro zatem postanowienie w przedmiocie uzgodnienia konserwatorskiego zostało wydane przez Starostę B., wykonującego zadania z zakresu ochrony konserwatorskiej, w dniu 30 lipca 2014 r., to znaczy, że przewidziany w art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego termin 30 dni został przez organ konserwatorski dotrzymany. W świetle przedstawionych źródeł wiedzy o stosowaniu prawa Sąd stwierdził, że rozwiązanie przyjęte przez Starostę B. w stosunku do budynku biurowego przy ul. Ł.w B. zostało przeprowadzone nie tylko prawidłowo, ale wręcz modelowo. Sąd stwierdził także, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 12 oraz art. 77 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły, a zarazem niewnikliwy ze względu na niedołożenie należytej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego przez organ. Od powyższego wyroku [..] Sp. z o.o. sp.k. z/s we W. wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organ II instancji naruszył art. 7, 8, 10 § 1 oraz art. 77, 80 i 84 k.p.a. poprzez niedołożenie należytej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego i poprzez to zbadanie sprawy w sposób niewnikliwy i niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, jak również poprzez dokonywanie ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym, obejmujących: a) kwestię umieszczenia budynku w wykazie, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw - skarżąca kwestionuje umieszczenie budynku w tym wykazie, b) kwestię przekazania wykazu burmistrzowi miasta B. - skarżąca podnosi fakt nieprzedstawienia burmistrzowi miasta B. w wymaganym ustawą terminie takiego wykazu, c) kwestię stanu technicznego budynku, co wyraża się w autorytatywnym wyrażaniu poglądów sprzecznych z dowodami zgromadzonymi w toku postępowania o wydanie pozwolenia na rozbiórkę, co doprowadziło do przyjęcia wbrew opinii skarżącej, że stan techniczny budynku nie uzasadnia jego rozbiórki, co też podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. a) art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych ustaw poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, b) art. 39 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie. Mając powyższe na uwadze, Spółka wiosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz o uchylenie w całości skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane: "W stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków". Aktualne brzmienie tego przepisu jest wynikiem uchwalenia ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, która wprowadziła instytucję gminnej ewidencji zabytków. Ustawa weszła w życie w dniu 5 czerwca 2010 r. W myśl art. 7 i art. 6 ust. 2 tej ustawy, w terminie 6 miesięcy od jej wejścia w życie, wojewódzki konserwator zabytków zobowiązany jest do przekazania wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi) oraz staroście wykazu zabytków w celu założenia, w przeciągu 2 lat, gminnej ewidencji zabytków. Natomiast w art. 8 ust. 3 ustawa z dnia 18 marca 2010 r. przewiduje, że do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, uzgodnieniu o którym mowa w art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, podlegają zabytki znajdujące się w wykazie przekazanym przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Wykaz ten obejmuje m.in. zabytki nieruchome ujęte dotychczas w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Mając na uwadze powyższe przepisy, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zakresie zakwestionowania przez skarżącą kasacyjnie okoliczności znajdowania się spornego obiektu w wykazie zabytków, o którym mowa w art. 7 ww. ustawy. W tym względzie wypada zatem podzielić stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku, że przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się w wykazie zabytków przekazanym w celu uwzględnienia w gminnej ewidencji zabytków. Świadczy o tym pozostające w aktach sprawy pismo [..] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [..] grudnia 2010 r., znak: [..], skierowane m.in. do Starostwa Powiatowego w B. We wskazanym piśmie Wojewódzki Konserwator Zabytków powołując się wyraźnie na art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r., przekazał, w terminie określonym w tym przepisie, wykaz obiektów zabytkowych nieruchomych przeznaczonych do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków i przekazanych gminom w tym powiecie. W wykazie tym, stanowiącym załącznik nr 1 do ww. pisma, pod poz. 562 wymieniono budynek biurowy [..], znajdujący się przy ul. Ł.w B. Nie można natomiast podzielić argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej zmierzającej do wykazania, że w sytuacji, gdy nie dojdzie do założenia gminnej ewidencji zabytków w terminie 2 lat przewidzianym w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2010 r., to ustaje ochrona konserwatorska wynikająca z przepisu art. 8 ust. 3 tej ustawy. Wskazany w art. 6 ust. 2 ww. ustawy okres 2 lat na założenie gminnej ewidencji zabytków ma bowiem charakter instrukcyjny, a ustawodawca nie określił konsekwencji prawnych jego przekroczenia. Nie mogły także odnieść zamierzonego rezultatu argumenty skargi kasacyjnej podważające konstytucyjność art. 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. Badanie zgodności przepisów rangi ustawowej z Konstytucją należy bowiem do wyłącznej kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, który jak dotychczas nie zakwestionował zgodności powołanego wyżej przepisu z przepisami Konstytucji RP z 1997 r. W takim stanie prawnym, jeżeli przedmiotowy obiekt budowlany znajdował się w wykazie zabytków nieruchomych przekazanym przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r., to oznacza, że pomimo braku utworzenia na dzień wydania zaskarżonego postanowienia gminnej ewidencji zabytków podlegał on ochronie przewidzianej w art. 8 ust. 3 tej ustawy. Tym samym wydanie decyzji pozwalającej na jego rozbiórkę wymagało uzgodnienia wojewódzkiego konserwatora zabytków, stosownie do art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Wobec tego podniesione w złożonej skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego należało uznać za niezasadne. Tak samo nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 8, 10 § 1 oraz art. 77, 80 i art. 84 k.p.a., skoro skarżącej kasacyjnie nie udało się podważyć przyjętej przez Sąd I instancji, a ustalonej w postępowaniu administracyjnym okoliczności, że budynek biurowy przy ul. Ł.w B. znajdował się w wykazie zabytków nieruchomych przekazanym przez [..] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Odnośnie oceny merytorycznej samej odmowy uzgodnienia przez organy konserwatorskie pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego obiektu należałoby zaś na wstępie wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne jest sprawowana pod względem zgodności z prawem (materialnym i procesowym). Nie należy zatem do sądu administracyjnego rola zastępowania organów administracji w załatwianiu spraw. W konsekwencji również sąd ten nie ma kompetencji do samodzielnego dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego kontroli sprawie administracyjnej, gdyż to zadanie należy do organu. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest natomiast zbadanie, czy tenże organ dokonując ustalenia stanu faktycznego nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd powinien tym samym ocenić jak organ wywiązał się z obowiązku ustalenia stanu faktycznego sprawy (zob. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA 2010/3/39). Z tych też względów merytoryczna ocena tego stanu faktycznego przez sąd jest z natury rzeczy ograniczona, a gdyby wymagało to wiedzy specjalistycznej tym bardziej oparta głównie na kryteriach formalno-prawnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, że postępowanie administracyjne było prowadzone w niniejszej sprawie wnikliwie, a stan faktyczny został wyjaśniony przy dołożeniu należytej staranności. Podjęcie przez organ I instancji postanowienia w sprawie uzgodnienia projektu rozbiórki poprzedziły oględziny obiektu przeprowadzone w dniu 15 lipca 2014 r. przez Głównego Specjalistę ds. ochrony zabytków Starostwa w B., przy udziale pełnomocnika właściciela nieruchomości oraz pracownika Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [..]. Potwierdza to znajdujący się w aktach sprawy protokół z tych oględzin. Wynika z niego, że konstrukcja budynku została zbadana, a jego obecny stan techniczny w sposób dokładny opisany i w konkluzji oceniony jako zadowalający. Do protokołu z oględzin nie wniesiono żadnych uwag. Ustalenia z oględzin dokonanych w dniu 15 lipca 2014 r. znalazły następnie swoje odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia Starosty B. z dnia [..] lipca 2014 r., w którym wyczerpująco wyjaśniono motywy przemawiające za zachowaniem zabytkowego obiektu, a tym samym za odmową uzgodnienia projektu jego rozbiórki. Z kolei w wydanym, w wyniku rozpatrzenia zażalenia, postanowieniu z dnia [..] lutego 2015 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego obok wyrażenia oceny dotyczącej walorów historycznych i architektonicznych przedmiotowego obiektu, które uzasadniają jego dalszą ochronę, oraz przywołania protokołu z oględzin z dnia 15 lipca 2014 r., odniósł się również do przedstawionej w toku postępowania zażaleniowego przez Spółkę [..] ekspertyzy technicznej autorstwa mgra inż. W.J. z dnia 4 września 2014 r. Ponadto, według Ministra, z akt sprawy nie wynika, aby budynek znajdował się w stanie katastrofy budowlanej, a jego remont był niemożliwy, bądź oznaczał rekonstrukcję większej części substancji budowlanej. W świetle powyższego trzeba stwierdzić, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, w tym w szczególności z przepisami regulującymi postępowanie dowodowe. Zaskarżone postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [..] lutego 2015 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Starosty B. z dnia [..] lipca 2014 r. zostały poprzedzone stosownymi ustaleniami poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu wyjaśniającym, a ich ocena nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). W konsekwencji należało uznać, że organy administracji publicznej orzekające w rozpoznawanej sprawie podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Za nieusprawiedliwiony uznać trzeba także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem: "Wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych". Podzielić wypada stanowisko Sądu I instancji, że przewidziany w powołanym wyżej przepisie termin 30 - dniowy na zajęcie stanowiska został w sprawie niniejszej dotrzymany. W prawomocnym i wiążącym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1322/16, którym to uchylono zapadły w tej samej sprawie wcześniejszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 747/15 wskazano już bowiem, że pomimo, iż postępowanie główne w sprawie pozwolenia na rozbiórkę prowadził Starosta B. jako organ administracji architektoniczno-budowlanej, a postępowanie uzgodnieniowe (subsydiarne) [..] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [..], w imieniu którego na mocy porozumienia z dnia 25 maja 2011 r. sprawę prowadził Starosta B., to nie można przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zachodzi tożsamość organu w sprawie głównej i w sprawie wpadkowej. W takiej sytuacji należało uznać, że wniosek o wydanie pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego obiektu, który wpłynął w dniu 23 czerwca 2014 r. do Starosty B. jako organu administracji architektoniczno-budowlanej, został przekazany, czyli doręczony w trybie art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego, dopiero przy piśmie z dnia 1 lipca 2014 r., w tym przypadku wprawdzie również Staroście B., ale jako wykonującemu powierzone mu zadania administracji rządowej z zakresu ochrony zabytków. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, Starosta B. działając jako organ administracji architektoniczno-budowlanej dopiero po wstępnym zbadaniu wniosku mógł stwierdzić, że obiekt podlega ochronie i wymaga uzgodnienia konserwatora zabytków, którego funkcje wykonywane są na Stanowisku ds. Ochrony Zabytków Starostwa Powiatowego w B. (§ 2 ust. 1 i § 1 ust. 2 porozumienia z dnia 25 maja 2011 r.). Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Spółki doręczenie wniosku o pozwolenie na rozbiórkę celem jego uzgodnienia konserwatorskiego nie może być więc traktowane jedynie jako przekazanie pomiędzy wydziałami Starostwa Powiatowego w B. Z tych samych względów tak samo za chybiony należało uznać pogląd skarżącej kasacyjnie, że z uwagi na tożsamość organów w niniejszej sprawie postępowanie główne i uzgodnieniowe rozpoczęły swój bieg jednocześnie. Podsumowując, należało przyjąć, że w okoliczności, gdy postanowienie o odmowie uzgodnienia rozbiórki przedmiotowego budynku biurowego zostało wydane przez Starostę B. w dniu [..] lipca 2014 r., to liczony od dnia [..] lipca 2014 r. termin 30 - dniowy, określony w art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego na zajęcie stanowiska, został zachowany. W dniu [..] lipca 2014 r. został bowiem doręczony celem jego uzgodnienia konserwatorskiego wniosek o pozwolenie na rozbiórkę tego obiektu, w którym to dniu rozpoczęło również swój bieg postępowanie uzgodnieniowe (subsydiarne), niezależnie od toku postępowania głównego w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę. Mając powyższe na uwadze, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego oraz materialnego okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.