III OSK 1120/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.P.H. [...] spółka jawna z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1429/18 w sprawie ze skargi P.P.H. [...] spółka jawna z siedzibą w W. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 8 lutego 2018 r. nr LXI/1631/2018 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie m. st. Warszawy oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1429/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.P.H. [...] spółka jawna z siedzibą w W. (dalej jako Skarżąca) na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 8 lutego 2018 r. nr LXI/1631/2018 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie m. st. Warszawy. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga kwestionująca prawidłowość § 5 ust. 2 uchwały oraz § 15 ust. 2 załącznika do uchwały tj. Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie m.st. Warszawy (dalej jako Regulamin), nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślono, że delegacja określona w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2017 r. poz. 1289) zwanej dalej w skrócie u.c.p.g., upoważnia Radę do określenia szczegółowych zasad dotyczących nie tylko rodzaju, ale i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, przy uwzględnieniu m.in wskazanych w tym przepisie parametrów. W § 10 Regulaminu wskazano rodzaje pojemników, jakie należy stosować poczynając od 120 litrów wobec pojemników dwukołowych i od 660 litrów wobec pojemników czterokołowych, aż do kontenerów w pojemności od 1100 litrów. Przy czym z Regulaminu nie wynika, że są to jedyne rodzaje pojemników jakie mogą być stosowane, określa on bowiem minimalne tj. "od" np. 120 litrów, wprowadzając tym samym katalog otwarty. Ta minimalna pojemność w niniejszej sprawie została określona alternatywnie. Nie może dla poszczególnych źródeł odpadów być mniejsza od ściśle określonej wielkości danego rodzaju (pojemnik lub worek) pojemnika lub wielkości wynikającej z iloczynu przewidywanej i przyjętej w kwestionowanej normie średniej ilości produkowanych w danym źródle odpadów oraz liczby zatrudnionych. Zdaniem Sądu brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że taki sposób określenia minimalnej wielkości pojemników, w które mają być wyposażone obiekty biurowe określone w § 15 ust. 2 pkt 1 Regulaminu wykracza poza unormowanie z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. W odniesieniu do kwestionowanych przepisów Sąd wskazał, że przyjęte średnie ilości wytwarzanych odpadów komunalnych m.in. dla obiektów biurowych, usługowych, produkcyjnych i rzemieślniczych, magazynów, hurtowni oraz obiektów użyteczności publicznej na 40 litrów na jedną osobę zatrudnioną, miały na celu dookreślenie parametru, który ustawodawca nazwał "liczbą osób korzystających z pojemników". Słownik Języka Polskiego definiuje "korzystanie" jako posługiwanie się (czymś), używanie (czegoś), w związku z czym konieczne stało się przyjęcie takiego kryterium, które odnosiło się zobiektywizowanej osoby korzystającej z pojemnika. Stąd w zaskarżonym przepisie jest mowa o "zatrudnionym" czyli osobach stale korzystających z danych pojemników ustawionych na nieruchomości i które to dane są możliwe do ustalenia. W przypadku ustalania średniej ilości odpadów komunalnych w innych źródłach ustawodawca nie relatywizował przesłanki "liczby osób korzystających z pojemników" do konkretnej kategorii nieruchomości. Każda możliwa do ustalenia przez gminę wielkość dla konkretnego typu nieruchomości niezamieszkanej, stanie się parametrem służącym do określenia "minimalnej pojemności pojemników", bo taki jest efekt (skutek) finalny delegacji ustawowej określonej w art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. W tej sytuacji wprowadzenie do § 15 ust. 2 wyrażenia dotyczącego "minimalnej łącznej pojemności pojemników" stało się konieczne ze względu na samodzielne określanie liczby pojemników dla poszczególnych frakcji przez właściciela nieruchomości tzw. niezamieszkanej, w oparciu o wielkość wytwarzanych odpadów komunalnych w poszczególnych frakcjach, przy uwzględnieniu rodzaju i wielkości (pojemności) danego pojemnika, określoną w § 10 ust. 1 i ust. 2 oraz § 11 ust. 1 Regulaminu. Przy czym to, w jaki sposób właściciel nieruchomości niezamieszkanej ustali faktycznie liczbę pojemników o określonej pojemności, będzie zależało nie od wielkości (wskaźników) określonych tym przepisem, ale od faktycznych potrzeb związanych z wytwarzaniem odpadów na danej nieruchomości tzw. niezamieszkanej i przyjętego kryterium obliczania liczby i wielkości (pojemności) pojemników, przy uwzględnieniu § 10 i 11 Regulaminu. Sąd zauważył nadto, że wprowadzona wielkość 40 litrów nie jest wbrew zarzutom skargi dowolna, wynika z analizy opartej na średnich wielkościach ogólnie odpadów odebranych dotychczas z tego rodzaju nieruchomości. Nie narusza zatem dyspozycji art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. ustalenie tej średniej dla szerszej grupy podmiotów przy przyjęciu, że stanowią one porównywalne źródło wytwarzanych odpadów komunalnych. Tym samym, nie zasługuje na aprobatę twierdzenie skarżącej, że ta średnia ilość została ustalona arbitralnie. Nietrafny okazał się zarzut, iż wskaźniki określone w kwestionowanym przez Skarżącą § 15 ust. 2 różnią się od wielkości wskazanych w aktualnie obowiązującym regulaminie. Kwestionowany przez Skarżącą Regulamin dokonał bowiem innego pogrupowania rodzajów nieruchomości w porównaniu z regulaminem z 2015 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 94 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.s.g. w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. skutkujące błędnym uznaniem przez Sąd pierwszej instancji dopuszczalności uchwalenia skarżonego aktu z przekroczeniem upoważnienia ustawowego; - art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organom władzy publicznej przy uchwalaniu aktów prawa miejscowego wolno wykraczać poza materię określoną przepisami prawa rangi ustawowej. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada m.st. Warszawy wniosła o jej oddalenie. Pismem z dnia 1 lutego 2022 r. Rada m.st. Warszawy wniosła o przedstawienie sprawy do rozpoznania powiększonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na rozbieżność orzeczniczą dotyczącą wykładni art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę wystąpienie przesłanek nieważności postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że sama skarga kasacyjna została skonstruowana z pewnymi uchybieniami. W doktrynie i orzecznictwie sądowym wskazuje się, że podstawami skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym są określone ustawowo uchybienia, które mogą być przedmiotem formułowania zarzutów przez skarżącego pod adresem wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego prowadzących do uchylenia albo zmiany zaskarżonego wyroku (W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wolters Kluwer 2011, s. 45-46; wyrok NSA z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt II GSK 3248/17). Przepisami stanowiącymi wzorzec kontroli, które winny być wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej, są normy odniesienia (wyprowadzane z przepisów nakazujących, zakazujących lub dozwalających, wyznaczających zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sądu administracyjne – np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c bądź art. 151 P.p.s.a.) oraz normy dopełnienia (normy wynikające z przepisów normujących postępowanie przed organami administracji publicznej - por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 r. nr 1, poz. 1). W tej sprawie w skardze kasacyjnej nie zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisu zawierającego normę odniesienia. Jedynie z uzasadnienia samej skargi kasacyjnej można wywnioskować, że strona skarżąca zarzuca naruszenie art. 151 P.p.s.a. Ponadto konstruując normy dopełnienia, a więc wskazując na te przepisy, które Sąd pierwszej instancji błędnie zastosował lub dokonał błędnej wykładni, strona skarżąca kasacyjnie wskazała na przepisy konstytucyjne (art. 7 i art. 94 Konstytucji RP) oraz przepisy ustawowe (art. 40 ust. 1 u.s.g., art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g.), ale bez powołania się na przepisy samego aktu prawa miejscowego, który był skarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dopiero lektura uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że przepisem, którego błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania zarzuca się Sądowi pierwszej instancji jest § 15 ust. 2 pkt 1 Regulaminu. Tym niemniej w okolicznościach tej sprawy i w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego braki w zakresie prawidłowego wskazania przepisów mającymi być wzorcem kontroli nie uzasadniają stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 P.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 684/05). Nawet wadliwe przyporządkowanie zarzutu do właściwej podstawy kasacyjnej nie uzasadnia nie objęcia rozpoznaniem zarzutu, jeżeli sposób jego sformułowania pozwala na jego ocenę w ramach prawidłowej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 2 września 2010 r. sygn. akt II FSK 636/09; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2670/10). Jeżeli bowiem Naczelny Sąd Administracyjny może, na podstawie analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji, to wówczas taka skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu. Istnieje możliwość rozpoznania skargi kasacyjnej, która nie wskazuje wyraźnie podstaw i zarzutów kierowanych pod adresem skarżonego wyroku, jeżeli na podstawie uzasadnienia tej skargi daje się jednoznacznie ustalić, jakie naruszenia podnosi autor skargi kasacyjnej. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Mimo więc wadliwości w samej konstrukcji skargi kasacyjnej, istotą zarzutów skarżącego kasacyjnie jest zarzucane Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej - w rozumieniu strony skarżącej kasacyjnie - wykładni § 15 ust. 2 pkt 1 Regulaminu, która narusza art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. mimo niedostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tej wadliwości. Oceniając trafność zarzutów skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.c.p.g. regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy stanowi akt prawa miejscowego. Jak wynika z art. 94 Konstytucji RP treść aktu prawa miejscowego powinna być ustanowiona na podstawie i w granicach zawartych w ustawie. Skutkiem tego organ stanowiący gminy ma obowiązek przestrzegania zakresu upoważniającej do wydania aktu delegacji oraz zakaz powtarzania tych uregulowań, które zostały już zawarte w źródle prawa powszechnie obowiązującego, szczególnie zaś modyfikowania przepisów ustawowych (zob. np. wyrok NSA z 13 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OSK 4830/21). Unormowania zawarte w regulaminie wykraczające poza delegację ustawową powinny być uznane za sprzeczne z prawem w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. i w przypadku ich zaskarżenia do sądu należy stwierdzić ich nieważność na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. Zakres spraw, które podlegają regulacji w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy jako akcie prawa miejscowego wynika z treści art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Przepis ten zawiera zamknięty katalog kwestii, których uregulowanie przekazane zostało do kompetencji rady gminy (por. wyrok NSA z 17 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2584/16). Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie objętym zarzutami skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że wyrok ten odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 1 Regulaminu minimalna łączna pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających w danym miesiącu kalendarzowym na danej nieruchomości określa się z uwzględnieniem częstotliwości odbiorów na podstawie średnich ilości wytwarzanych odpadów komunalnych wynoszących dla obiektów biurowych, usługowych, produkcyjnych i rzemieślniczych, magazynów, hurtowni oraz obiektów użyteczności publicznej w ten sposób, że wskazuje się parametr 40 litrów na jedną zatrudnioną osobę. Wbrew stanowisku strony skarżącej przepis ten nie został uchwalony z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Upoważnienie ustawowe do określenia, jak trafnie na to zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości przy uwzględnieniu średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach oraz liczby osób korzystających z tych pojemników, wynika z art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. a i b u.c.p.g. Także w orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, zgodnie z którym regulamin utrzymania czystości i porządku w gminach ma określać minimalne wielkość takich pojemników (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 4479/212; wyrok NSA z 7 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1610/18, LEX nr 3075093; wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1481/17, LEX nr 2650631). Wprawdzie strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że w art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. ustawodawca posługuje się zwrotem "minimalna pojemność pojemników", natomiast § 15 ust. 2 Regulaminu zawiera zwrot "minimalna łączną pojemność pojemników", to jednak § 15 ust. 2 należy interpretować łącznie z § 15 ust. 1 i § 10 ust. 1 i ust. 2 Regulaminu. Te bowiem ww. przepisy Regulaminu pozwalają na właściwe odtworzenie normy prawnej, zgodnie z którą do zbierania odpadów komunalnych na nieruchomościach objętych § 10 ust. 1 Regulaminu stosuje się pojemniki dwukołowe o pojemności minimalnej 120 litrów, pojemniki czterokołowe o pojemności minimalnej 660 litrów, kontenery o pojemności od 1100 litrów lub pojemniki podziemne i półpodziemne o pojemności minimum 120 litrów, przy czym ich pojemność i liczba powinna pozwalać na zbieranie w całości każdej z frakcji odpadów powstających na danej nieruchomości. Ten więc przepis Regulaminu określa minimalne pojemności pojemników. Jedynie na nieruchomościach określonych w § 15 ust. 2 pkt 1 Regulaminu (obejmujących obiekty biurowe, usługowe, produkcyjne, rzemieślnicze, magazyny, hurtownie i obiekty użyteczności publicznej) dodatkowym wymogiem określenia minimalnej łącznej pojemności pojemników na odpady jest uwzględnienie liczby osób zatrudnionych w takich obiektach. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że delegacja ustawowa zawarta w art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. nakazująca radzie gminy do określenia w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy zarówno rodzaju, jak i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości przy obligatoryjnym uwzględnieniu zarówno średniej ilości wytwarzanych odpadów komunalnych oraz liczby osób korzystających z tych pojemników nie została naruszona w § 15 ust. 2 pkt 1 Regulaminu. Ten przepis Regulaminu uwzględnia liczbę osób zatrudnionych jako jeden z parametrów do ustalenia minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych, natomiast § 10 ust. 1 tego Regulaminu – do którego odsyła wprost § 15 ust. 1 tego aktu – wskazuje na minimalną pojemność pojemników. Co istotne, Rada Miasta Stołecznego Warszawy wykazała w odpowiedzi na skargę, że średnia wielkość wytwarzanych odpadów komunalnych w obiektach w których była prowadzona działalność biurowa wynosiła ok. 40 litrów na jedną zatrudnioną osobę, co znajduje odzwierciedlenia w § 15 ust. 2 pkt 1 Regulaminu. Nie można uznać, że ustawowy zwrot "minimalna pojemność pojemników" i zawarte w § 15 ust. 2 pkt 1 Regulaminu sformułowanie "minimalna łączna pojemność pojemników" mają w okolicznościach tej przeciwstawne znaczenie. W § 10 ust. 1 Regulaminu Rada Miasta Stołecznego Warszawy określiła bowiem minimalną pojemność pojemników, natomiast w § 15 ust. 2 pkt 1 Regulaminu dookreśliła tę pojemność wskazując, że na jednego zatrudnionego pojemność ta nie może być mniejsza niż 40 litrów. Gdyby bowiem w § 15 ust. 2 pkt 1 ww. aktu prawa miejscowego nie było odniesienia do liczby osób korzystających z niezamieszkałej nieruchomości, to wówczas minimalna pojemność pojemników na odpady mogłaby być zbyt mała na zebranie wszystkich odpadów. Tym samym dookreślenie – na nieruchomościach usługowych, biurowych, produkcyjnych, pod przeznaczonych pod rzemiosło, magazynów, itp. - minimalnej pojemności wszystkich pojemników na odpady w zależności od liczby zatrudnionych osób nie narusza art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. b u.c.p.g. Nie można podzielić i tego stanowiska strony skarżącej kasacyjnie, zgodnie z którym osoba korzystająca z pojemnika znajdującego się na nieruchomości niezamieszkałej (czyli takiej, jaka została opisana w § 15 ust. 2 pkt 1 Regulaminu) nie może być wskazana jako osoba zatrudniona. Osobami korzystającymi z obiektów biurowych, usługowych, produkcyjnych, magazynów, hurtowni itp. są przede wszystkim zatrudnieni tam pracownicy lub inne osoby świadczące pracę. Osoby te z założenia przebywają w godzinach świadczenia pracy na takich nieruchomościach i w związku z tym także wytwarzają odpady komunalne w tym czasie. Powyższe uzasadnia, że ustalając wielkość minimalną łącznej pojemności pojemników na odpady jako 40 litrów na jedną zatrudnioną osobę Rada Miasta Stołecznego Warszawy nie naruszyła prawa. Mając powyższe należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji oddalając skargę nie naruszył prawa. Trafnie w tej sprawie przyjęto, że Rada Miasta Stołecznego Warszawy w § 15 ust. 2 pkt 1 Regulaminu zrealizowała delegację ustawową wynikającą z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. dostosowując minimalne łączne wielkości pojemników do lokalnych potrzeb. Co istotne, minimalne wielkości samych pojemników zostały określone w § 10 tego Regulaminu, a jego § 15 ust. 2 pkt 1 precyzuje jedynie, że dodatkowo na jednego zatrudnionego łączna minimalna pojemność pojemników na odpady ma wynosić minimum 40 litrów. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył także art. 40 ust 1 u.s.g. zgodnie z którym akty prawa miejscowego uchwalają organy gmin na podstawie delegacji ustawowych oraz art. 94 Konstytucji RP nakazujący przestrzegania delegacji ustawowych do stanowienia aktów prawa miejscowego. Nie można podzielić także i tego stanowiska strony skarżącej kasacyjnie zgodnie z którym Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. poprzez przyjęcie, że Rada Miasta Stołecznego Warszawy przy uchwalaniu Regulaminu w zakresie § 15 ust. 2 pkt 1 przekroczyła materię określoną przepisami prawa rangi ustawowej. W związku z tym stosując art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę nie uznał za uzasadnione przedstawienie tej sprawy do rozpoznania powiększonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na rozbieżność orzeczniczą dotyczącą wykładni art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. Podniesione bowiem w piśmie procesowym z dnia 1 lutego 2022 r. zawierającym taki wniosek zagadnienia wykraczają poza przedmiot rozpoznania tej sprawy przez NSA zakreślony granicami zarzutów skargi kasacyjnej. Przedmiotem tej sprawy nie jest bowiem ani rozmieszczenie pojemników na nieruchomości i zakres dostępu do nich przedsiębiorcy odbierającego odpady, ani też wykładnia art. 6j ust. 4 lub art. 6o ust. 1 u.c.p.g. bądź interpretacja pojęcia "bezkolizyjnego" odbierania odpadów. Organy samorządu wykonując zadania publiczne mają obowiązek dokonywania samodzielnej wykładni przepisów prawa, dostosowując jego treści w granicach określonych ustawowo do lokalnych warunków i potrzeb.