I SA/Sz 241/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi G. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 01.02.2018 r., znak: [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 20.11.2017 r., znak: [...], którym umorzono postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego P. K. (dalej "zobowiązany"), prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 02.03.2012 r. wystawionego przez wierzyciela - G. I. T. D.. Zaskarżone wyżej opisane postanowienie zostało wydane na podstawie następującego stanu faktycznego. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. (dalej także "organ egzekucyjny I instancji") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 02.03.2012 r. Obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym, obejmuje zaległość z tytułu kary pieniężnej nałożonej decyzją z dnia 10.10.2011 r. nr [...] Odpis tytułu wykonawczego doręczony został zobowiązanemu w dniu 13.05.2013 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego w [...] z dnia 22.04. 2013 r., nr I [...] Ww. postanowieniem z dnia 20.11.2017 r. organ egzekucyjny I instancji na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 – dalej "u.p.e.a."), umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanego wobec stwierdzenia przedawnienia obowiązku. Postanowienie doręczono wierzycielowi w dniu 11.12.2017 r. Wierzyciel złożył zażalenie na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego I instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zarzucając mu obrazę przepisów: - art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji umorzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 02.03.2012 r. nie wygasł przez przedawnienie zobowiązania, albowiem z wydruków stanu sprawy egzekucyjnej przekazanych przez wierzyciela bezsprzecznie wynika, że w dniu 22.04.2013 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego, zaś w dniu 26.08.2014 r. zajęcia innych wierzytelności, co daje podstawę do uznania, że bieg terminu przedawnienia obowiązku został przerwany zgodnie z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm. – dalej w skrócie "O.p."); - art. 70 § 4 O.p. w zw. z art. 13k ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440, ze zm. – dalej w skrócie "u.d.p.") w związku z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 – dalej w skrócie "u.f.p.") przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że nie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia, podczas gdy do spraw dotyczących kar, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2 u.d.p., zgodnie z art. 67 u.f.p. stosuje się odpowiednio przepisy działu III O.p.; - art. 77 § 1 i 107 § 3 w związku z art. 11 i art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. , poz. 1257 – dalej w skrócie "K.p.a." w związku z art. 18 u.p.e.a. przez ich zastosowanie i w konsekwencji niewykazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, na jakiej podstawie organ egzekucyjny nie zastosował art. 70 § 4 O.p., w którym mowa o przerwaniu biegu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, podczas gdy z przekazanych przez wierzyciela wydruków stanu sprawy egzekucyjnej nr [...] wynika, że w dniu 22.04.2013 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego, zaś w dniu 26.08.2014 r. zajęcia innych wierzytelności. Wyżej opisanym zaskarżonym postanowieniem z dnia 01.02.2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także "organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 20.11.2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 18 u.p.e.a., art. 138 § 1 i art. 144 k.p.a. oraz art. 59 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., organ odwoławczy wskazał, że powodem wygaśnięcia obowiązku jest przedawnienie dochodzonej przymusowo kary pieniężnej na podstawie art. 40d ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Zdaniem organu odwoławczego, obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia 02.03.2012 r. dotyczył zaległości z tytułu kary pieniężnej nałożonej decyzją z dnia 10.10.2011 r. nr [...], w związku z czym pięcioletni okres wymagalności tytułu wykonawczego, liczony w tym przypadku od końca 2011 r., upłynął z dniem 31.12.2016 r. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 70 § 4 O.p. w związku z art. 13k ust. 1 i 2 u.d.p. w związku z art. 67 u.f.p., organ odwoławczy stwierdził, iż przepis o przedawnieniu obowiązku uiszczenia kar pieniężnych ustawodawca wprowadził do u.d.p. dopiero w drodze jej nowelizacji ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., Nr 179, poz. 1486), która weszła w życie z dniem 04.10.2005 r., a więc po 20 latach obowiązywania u.d.p. Do tego czasu należności z tego tytułu były nieprzedawnialne. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że art. 40d ust. 3 u.d.p. nie wprowadził jednak, ani wprost ani przez odesłanie do innych ustaw, możliwości przerywania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż brak jest podstawy prawnej do zastosowania w sprawie art. 70 § 4 o.p., jedynie na mocy odesłania zawartego w art. 67 u.f.p. Ponadto zwrócił uwagę, że u.d.p., jako lex specialis wobec u.f.p. i O.p., reguluje bezpośrednio kwestię przedawnienia omawianych należności. W powyższym zakresie organ odwoławczy wskazał na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15.12.2016 r. sygn. akt I SA/G1 644/16. Organ odwoławczy wskazał, że czynności egzekucyjne, na które powołuje się wierzyciel, polegające na zajęciu rachunku bankowego zobowiązanego (zawiadomienie z dnia 22.04.2013 r.) oraz zajęciu innych wierzytelności (zawiadomienie z dnia 26.08.2014 r.), nie przerwały biegu terminu przedawnienia dochodzonej należności. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 i 107 § 3 w związku z art. 11 i art. 126 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawa prawna oraz przesłanki uznania przedmiotowej należności za przedawnioną zostały przez organ egzekucyjny wskazane w uzasadnieniu postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 01.02.2018 r. Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego I instancji. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez jego błędne zastosowanie w sytuacji gdy przesłanka będąca podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego nie wystąpiła (stosownie do art. 70 § 4 O.p. został przerwany bieg terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym uczestnik został zawiadomiony); - art. 67 u.f.p. w związku z art. 70 § 4 O.p. przez ich niezastosowanie, pomimo, iż dochodzoną karę pieniężną należało zakwalifikować jak niepodatkową należność budżetową do której mają zastosowanie przepisy działu III O.p., a regulacja zawarta w u.d.p., w szczególności w art. 40d ust. 3 u.d.p., nie wyłącza odpowiedniego stosowania przepisów działu III O.p. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że u.f.p. nie reguluje kwestii przedawnienia, a zawarta w u.d.p. regulacja nie ma charakteru kompleksowego, tym samym organ egzekucyjny powinien stosować przepisy działu III O.p. Zwrócił także uwagę, że u.d.p. nie zawiera wskazania, w jakim zakresie stosuje się przepisy O.p. w sprawach kar pieniężnych. Tym samym w momencie nałożenia kary pieniężnej, właściwe odesłanie wynikało, w tym zakresie z art. 67 u.f.p. Zdaniem Skarżącego, w myśl art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Dodatkowo wskazał, że dopiero nowelizacja K.p.a. w 2017 r. wprowadziła ogólne uregulowania dotyczące przedawnień kar pieniężnych. Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 953) do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej zastosowanie mają przepisy ustawy zmienionej, tj. K.p.a. w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienionej. Wobec dodania do art. 67 u.f.p. ust. 2 (zmiana weszła w życie w dniu 01.06.2017 r., nie zawiera przepisów przejściowych) obecnie nie stosuje się do kar nakładanych na podstawie art. 13k ust. 1 i 2 u.d.p. przepisów u.f.p. ze względu na brak odesłania do art. 70 § 4 O.p. Zdaniem Skarżącego, w obecnym stanie prawnym przyczynę przerwania biegu przedawnienia wskazuje art. 189j § 4 k.p.a., który jest wzorowany na treści art. 70 § 4 o.p. Zgodnie bowiem z art. 18 u.p.e.a., w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Skarga jest niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017, poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli zaskarżonego aktu, tutaj postanowienia, co do jego zgodności z prawem. W ramach zatem swoich ustawowych kompetencji sąd administracyjny bada, czy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, przy czym nie wystarczy stwierdzenie naruszenia prawa, konieczne jest nadto by stwierdzone naruszenie przepisów prawa miało lub mogło mieć w sposób istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosując powyższe zasady, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest zatem stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego I instancji. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 01.02.2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z 20.11.2017 r. umarzające postępowanie egzekucyjne w stosunku do zobowiązanego P. K. prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 02.03.2012 r., nr [...] wystawionego przez wierzyciela, tj. G. I. T. D.. Stan faktyczny sprawy jest niesporny, w związku z czym Sąd orzekający przyjął te ustalenia organu za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ww. tytułem wykonawczym z dnia 02.03.2012 r. objęty jest obowiązek zobowiązanego do uiszczenia kary pieniężnej, nałożony decyzją z dnia 10.10.2011 r. o nr [...] z tytułu naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym do 02.01.2015 r. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy organ odwoławczy w zgodzie z prawem umorzył postępowanie egzekucyjne w stosunku do zobowiązanego wobec stwierdzenia przedawnienia dochodzonego w stosunku do zobowiązanego obowiązku. Zbadania więc wymaga dopuszczalność stosowania przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa w zakresie przepisów regulujących kwestię przedawnienia zobowiązań w stosunku do opłat, o których mowa w art. 13k u.d.p., a tym samym, czy w realiach rozpoznawanej sprawy doszło do przerwania biegu pięcioletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 40d ust. 3 u.d.p, ze względu na zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym uczestnik został zawiadomiony (zajęcie rachunku bankowego), stosownie do art. 70 § 4 O.p. - jak twierdzi Skarżący. Według organu egzekucyjnego doszło do przedawnienia obowiązku zobowiązanego, gdyż przepis art. 40 d ust. 3 u.d.p. stanowi lex specialis w stosunku do przepisów O.p. i u.f.p., a zatem tylko ten przepis art. 40d ust. 3 u.d.p. w rozpoznawanej sprawie reguluje kwestię przedawnienia obowiązku uiszczania kar pieniężnych . W pierwszej kolejności wskazać należy, że zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa kara pieniężna stanowi niepodatkową należność budżetową, o której mowa w art. 60 u.f.p. Ustalenie, że nastąpiło przedawnienie ww. należności organy egzekucyjne obu instancji oparły na uregulowaniu zawartym w art. 40d ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu egzekucyjnego I instancji uznał, że regulacja z art. 40d ust. 3 u.d.p. stanowi odrębne i całościowe uregulowanie kwestii przedawnienia m.in. opłat, pobieranych na mocy art. 13k u.d.p. Organ odwoławczy wskazał w tym zakresie na brak odesłania w tej ustawie do przepisów O.p. lub jakiejkolwiek innej ustawy, oprócz poddania obowiązku uiszczenia tej opłaty (jej przymusowego ściągnięcia) przepisom o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40d ust. 2 u.d.p). Wobec tego, zdaniem organu egzekucyjnego, nie znajdują zastosowania w stosunku do dochodzonej należności przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa w zakresie przedawnienia zobowiązań, w tym instytucja przerwania biegu terminu przedawnienia, przewidziana w art. 70 § 4 O.p., na mocy art. 67 w związku z art. 60 pkt 7 u.f.p. W myśl art. 70 § 4 O.p, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zdaniem Skarżącego, znajduje zastosowanie przytoczony wyżej przepis art. 70 § 4 O.p., który uprawnia do przyjęcia, że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia dochodzonego obowiązku przez zastosowanie środka egzekucyjnego w drodze zajęcia rachunków bankowych zobowiązanego w dniach: 22.04.2014 i 26.08.2014 r. W ocenie Sądu, pogląd Skarżącego jest nieuprawniony, nie znajduje bowiem oparcia w przepisach prawa. Przepis art. 40d ust. 3 u.d.p. stanowi, że: "3. Obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Przepis ten, regulujący przedawnienie obowiązku uiszczenia kar wymienionych w art. 13k, został wprowadzony do u.d.p. ustawą nowelizującą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1489), która to nowelizacja weszła w życie z dniem 04.10.2005 r. Dodając ten przepis, ustawodawca wprowadził instytucje przedawnienia ww. opłat (dotychczas należności te były nieprzedawnialne). Jednakże nie wprowadził ani w tej regulacji (art. 40d ust. 3 u.d.p.), ani tez w innych w przepisach tej ustawy u.d.p., ani też nie zastrzegł odesłania do innych ustaw w kwestii przedawnienia spornego obowiązku. Tym samym brak podstawy prawnej do zastosowania w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy instytucji przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że wolą ustawodawcy było określenie jednego, nie podlegającego wydłużeniu, pięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zapłaty należności wymienionych w art. 40d ust. 3. Nie ma natomiast podstaw do uznania, że ustawodawca zamierzał celowo pogorszyć sytuację osób zobowiązanych do uiszczenia opłat wymienionych w art. 40d ust. 3, w stosunku do stanu prawnego obowiązującego w okresie od 2005 r. (por. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 644/16, I SA/Gl 645/16 – www.orzeczenia.gov.pl). W ocenie Sądu, pogląd Skarżącego wyrażony w uzasadnieniach podniesionych w skardze zarzutów jest nieuprawniony w okolicznościach faktycznych i prawnych występujących w rozpoznawanej sprawie. Nie budzi wątpliwości Sądu, że dochodzona należność pieniężna z tytułu kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust. 1 u.d.p., stanowi niepodatkową należność budżetową, o której mowa w przepisie art. 60 pkt 7 u.f.p. W myśl art. 67 ust. 1 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy – kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy – Ordynacja podatkowa (O.p.). Natomiast, co istotne dla spornej materii, zgodnie z art. 67 ust. 2 u.f.p., do spraw dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy K.p.a. Przepis ten nie odsyła do odpowiedniego stosowania art. 67 ust. 1 u.d.p., natomiast przepisy K.p.a. (obowiązujące w brzmieniu do dnia 31.05.2017 r.) nie przewidywały regulacji dotyczącej kar pieniężnych i ich przedawnienia. Jeżeli więc istniała wówczas obowiązująca odrębna regulacja szczególna, zawarta w ustawie u.d.p. (art. 40d ust. 3), co do przedawnienia kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 u.d.p., ta zaś ustawa szczególna nie odsyłała do innych ustaw w zakresie przedawnienia, to nie budzi wątpliwości, że regulacja zawarta w art. 40d u.d.p., w tym ust. 3 dotyczący przedawnienia obowiązku z tytułu kary pieniężnej nakładanej na podstawie art. 13k ust. 1 i 2 u.d.p.), stanowiła lex specialis, która ma pierwszeństwo przed przepisami o charakterze ogólnym. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że powołany przez Skarżącego w uzasadnieniu skargi wyrok NSA z 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1126/11, nie znajduje zastosowania w spornej materii rozpoznawanej sprawy. Zdaniem Sądu, przedstawiona wyżej argumentacja uprawnia w pełni do wywiedzenia wniosku, że cały przepis art. 40d u.d.p. stanowił do dnia 31.12.2016 r. samodzielną i kompletną regulację prawną pozwalającą wprost na przyjęcie, że z upływem pięcioletniego terminu przewidzianego w ust. 3 tego przepisu przedawnia się obowiązek zapłaty kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązków związanych z opłatą, o której mowa w art. 13k ust. 1 i 2 u.d.p. Regulacja ta znajduje zastosowanie w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy dotyczącej obowiązku nałożonego decyzją z dnia 10.10.2011 r. z tytułu kary pieniężnej, o jakiej mowa w art. 13k ust.1 pkt u.d.p. Natomiast Sąd nie podzielił argumentacji skargi w zakresie wpływu nowelizacji przepisów K.p.a. w zakresie regulacji dotyczących przedawnienia kar pieniężnych. Słusznie bowiem wskazał w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, że zmiana weszła w życie w dniu 01.06.2017 r. (art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2017 r., poz. 935), podczas gdy sporny obowiązek został nałożony decyzją z dnia 10.10.2011 r., zaś uległ przedawnieniu z dniem 31.12.2016 r. w myśl znajdującego zastosowanie w okolicznościach faktycznych i prawnych przepisu art. 40d ust. 3 u.d.p. Stwierdzenie przedawnienia należności dochodzonej w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym obligowało zatem organ egzekucyjny do umorzenia tego postępowania na mocy art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wobec wygaśnięcia dochodzonego obowiązku przez jego przedawnienie z dniem 31.12.2016 r., stosownie do obowiązującej wówczas kompleksowej regulacji tego obowiązku w art. 40d ust. 3 u.d.p. Zaskarżone w tym zakresie postanowienia organów egzekucyjnych obu instancji odpowiadają zatem prawu, w związku z czym brak było podstawy prawnej do ich uchylenia. W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.