III SA/Gl 489/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Adam Nita po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi D.S. na postanowienie Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013 oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Zarząd Województwa [...], po rozpatrzeniu zażalenia D. S. , utrzymał w mocy postanowienie [...] Centrum Przedsiębiorczości w C. z [...] r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] Centrum Przedsiębiorczości w C. z [...] r. nr [...] w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania wypłaconego na realizację projektu pn. "Poprawa jakości infrastruktury zaplecza turystycznego regionu poprzez remont Hotelu "A" - usunięcie barier architektonicznych dla osób niepełnosprawnych, poprawa efektywności energetycznej" w oparciu o umowę [...] z [...] r. wraz z późniejszymi aneksami, zawartą pomiędzy Fundacją "B" a Instytucją Pośredniczącą Drugiego Stopnia - [...] Centrum Przedsiębiorczości w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 Priorytet III Turystyka, Działanie 3.1 Infrastruktura zaplecza turystycznego, Poddziałanie 3.1.1 Infrastruktura zaplecza turystycznego/ przedsiębiorstwa, współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Postanowienia zapadły w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] r. [...] Centrum Przedsiębiorczości w C. zobowiązało Beneficjenta, Fundację "B" z siedzibą w K., realizującą w/w projekt objęty umową nr [...] z [...] r. wraz z aneksami, do zwrotu w terminie 14 dni części dofinansowania w kwotach: - [...] zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności ze środków europejskich, - [...] zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności z dotacji celowej z budżetu państwa, - [...] zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności ze środków europejskich, - [...] zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności z dotacji celowej z budżetu państwa, - [...] zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności ze środków europejskich, - [...] zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności z dotacji celowej z budżetu państwa, - [...] zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności ze środków europejskich, - [...] zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności z dotacji celowej z budżetu państwa. Uzasadniając rozstrzygnięcie Instytucja Pośrednicząca powołała w szczególności przepisy art. 206 ust. 1 oraz art. 207 ust. 1 i 4 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm. – dalej zwana u.f.p.) oraz § 8 ust. 2 pkt 5 i § 18 ust. 2 pkt 8 umowy o dofinansowanie nr [...] z [...] r. wskazując, że może ona rozwiązać umowę bez wypowiedzenia, jeżeli wobec Beneficjenta został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości lub gdy Beneficjent pozostaje w stanie likwidacji albo gdy podlega zarządowi komisarycznemu, bądź gdy zawiesił swoją działalność lub jest przedmiotem postępowań prawnych o podobnym charakterze. Ponieważ, jak argumentowała Instytucja Pośrednicząca, wobec Beneficjenta został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, co potwierdzają dane z Krajowego Rejestru Sądowego, rozwiązanie w/w umowy i żądanie zwrotu wypłaconych środków finansowych jest zasadne. Odwołania nie wniesiona, a zatem decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] r. W związku z niewywiązaniem się przez Beneficjenta z obowiązku zwrotu w/w kwot dofinansowania, Instytucja Pośrednicząca, na podstawie m.in. art. 108 § 1 oraz art. 116a i 116 § 1 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 201 ze zm. – dalej zwana O.p.) w zw. z art. 67 i art. 60 pkt 6 u.f.p., orzekła o solidarnej odpowiedzialności członków organu zarządzającego za zobowiązania osoby prawnej, tj. Fundacji "B", w tym odpowiedzialności D. S. . Podaniem z [...] r. D. S., reprezentowana przez pełnomocnika, wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] Centrum Przedsiębiorczości z [...] r. nr [...] wydaną Fundacji "B". Uzasadniając wniosek strona wskazała, że wypowiedzenie Fundacji umowy o dofinansowanie zostało odebrane [...] r. przez osobę nieuprawnioną, a zatem umowa ta cały czas obowiązuje. Skutkiem tego postępowanie powinno zostać wznowione, a decyzja wydana Fundacji "B" uchylona. Niezależnie od tego strona podniosła, że zarówno D. S., jak i M. K. od [...] r. nie były członkami zarządu Fundacji "B". W związku z tym nie mogły skutecznie odebrać jakichkolwiek listów czy być stroną jakichkolwiek umów. Postanowieniem z [...] r. [...] Centrum Przedsiębiorczości w C., na podstawie m.in. 149 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej zwana k.p.a.), odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego we wnioskowanej sprawie. W uzasadnieniu wskazało, że odmowa wznowienia jest w istocie odmową zbadania, czy zaistniały powołane we wniosku podstawy wznowienia. W sytuacji, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Innymi słowy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Na organie administracji ciąży zatem m.in. obowiązek ustalenia, czy żądanie wznowienia postępowania pochodzi od osoby, której przysługiwał w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, przymiot strony. W sytuacji, gdy wniosek nie pochodzi od strony tamtego postępowania, organ nie może wszcząć postępowania w przedmiocie wznowienia, gdyż doszłoby do naruszenia art. 147 k.p.a., według którego wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 może nastąpić tylko na żądanie strony. Taka właśnie sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Organ stwierdził, że D. S. nie jest i nie był stroną postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej w/w decyzją z [...] r. W efekcie nie jest legitymowana do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej w/w decyzją. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik argumentował, że D. S. spełnia kryteria strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., bowiem jest osobą, której obowiązku dotyczy postępowanie lub osobą, która żąda czynności (wznowienia) ze względu na swój interes lub obowiązek. Co więcej, w innej sprawie, o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji, organ uznał D. S. za stronę. Zarząd Województwa [...] zaskarżonym postanowieniem z [...] r. utrzymał w mocy postanowienie [...] Centrum Przedsiębiorczości w C.. W uzasadnieniu wyjaśnił, że na podstawie wydruku z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z [...] r. D. S. nie jest osobą uprawnioną do reprezentacji Fundacji. Stąd przyjął, że wnosi o wznowienie postępowania w imieniu własnym jako osoba fizyczna, a nie w imieniu osoby prawnej. W konsekwencji stwierdził brak podstaw wznowieniowych na podstawie art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. Weryfikując interes prawny wnioskodawczyni, tj. czy postępowanie, co do którego wnosi o wznowienie, ma wpływ na jej prawa czy obowiązki, organ stwierdził, że przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy. W tej sprawie D. S. nie ma legitymacji procesowej, gdyż interes prawny jej nie przysługuje. Wprawdzie w innym postępowaniu, zakończonym decyzją nr [...] z [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z [...] r., uznana została za stronę postępowania, jednak okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę jej interesu prawnego w postępowaniu wznowieniowym. Dalej organ II instancji wskazał, że D. S. miała pełną świadomość i wiedzę o postępowaniu zakończonym decyzją z [...] r. wydaną Fundacji "B". Na pewno wiedziała o tej decyzji co najmniej [...] r. To oznacza, że wniosek z [...] r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją został złożony po terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., tj. po terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Reasumując organ II instancji stwierdził, że podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] r. jest Fundacja "B", natomiast D. S. złożyła przedmiotowy wniosek w imieniu własnym, nie podając podstaw, z których wywodzi interes prawny, pozwalający uznać ją za stronę. Ponadto wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem miesięcznego terminu do jego wniesienia. W skardze do sądu administracyjnego strona, działając przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 61a w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. D. S. jest bowiem osobą, której obowiązku dotyczy postępowanie lub osobą, która żąda czynności (wznowienia) ze względu na swój interes lub obowiązek. 2. art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie - stwierdzenie, że przekroczono termin, mimo że nie miało to miejsca. Skarżąca dowiedziała się o wypowiedzeniu umowy o dofinansowanie Fundacji "B" z decyzji Zarządu Województwa z [...] r. (w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej) i miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie liczony od jej doręczenia ([...] r.) nie został przekroczony (wniosek złożono [...] r.). 3. art. 6 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - dopuszczenia do rażącego naruszenia prawa, tj. wydania decyzji bez powołania się w sentencji na podstawę prawną będącą meritum rozstrzygnięcia. Sentencja decyzji nie zawiera odniesienia do art. 148 § 1 i 2 k.p.a. i już samo to stanowi przesłankę uchylenia decyzji. 4. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. - prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i odstąpienie od utrwalonej w innych postępowaniach praktyki poprzez stwierdzenie, że to że skarżąca jest stroną w innych sprawach, identycznych pod względem faktycznym i prawnym, nie ma żadnego znaczenia dla uznania jej za stronę także tego postępowania. W uzasadnieniu wskazano ponadto, że organ nie odniósł się do tej części wniosku w której strona wskazała, że wypowiedzenie umowy o dofinansowanie zostało odebrane przez osobę niezwiązaną z Fundacją "B". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. W myśl art. 148 § 1 i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Na podstawie art. 149 § 1 – § 3 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Istotą wznowienia postępowania jest możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego (zob. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 638). Wznowienie postępowania pozwala na przełamanie zasady trwałości decyzji ostatecznej wyrażonej w art. 16 k.p.a. w przypadku określonych wadliwości w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji ostatecznej. Przedmiotem postępowania wznowieniowego może być wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa administracyjna rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Postępowanie w sprawie wznowienia jest dwufazowe. W pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I instancji bada, czy istnieją (zostały powołane w przypadku wniosku o wznowienie) ustawowe przesłanki wznowienia określone enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Weryfikacji przez organ podlegają także przesłanki jego dopuszczalności, tj. warunki, od których zależy samo uruchomienie tego trybu nadzwyczajnego. W ramach tej weryfikacji organ bada, czy decyzja której dotyczy wznowienie jest decyzją ostateczną, a także czy wznowieniu nie stoi na przeszkodzie przepis szczególny, wyłączający dopuszczalność wznowienia. W tym drugim przypadku organ winien też zbadać legitymację składającego podanie, zachowanie terminu do złożenia podania oraz, co już nadmieniono, wskazanie w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2011r. II OSK 2598/10). Niespełnienie powyższych przesłanek stanowi podstawę odmowy wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Spełnienie wskazanych wymogów skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, które w drugiej fazie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Zwrócić trzeba w tym miejscu uwagę na specyfikę wznowienia na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). W tym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych z jednej strony prezentowany jest pogląd, że badanie przymiotu strony dokonywane jest przed wydaniem postanowienia o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania, a po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania następuje kolejny etap procedury, jakim jest badanie, czy podmiot już uznany przez organ za stronę, ponosi winę lub nie ponosi winy co do braku jego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (zob.: wyrok NSA z 30 czerwca 2011r. II OSK 1158/10). Z kolei według innego stanowiska, w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ rozpatrujący to podanie nie bada od razu, czy podmiot domagający się wznowienia istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. (zob. wyroki NSA z: 11 stycznia 2011 r. II OSK 2064/09, 10 kwietnia 2013 r. II OSK 2397/11). W myśl jeszcze innego zapatrywania, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku konieczne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i przeprowadzenie postępowania w tym zakresie. Jeżeli bowiem w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną, organ wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z 20 sierpnia 2010 r. sygn. II OSK 1332/09). Sąd rozpoznający sprawę stanowisko to podziela. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stwierdzić należy, że co do zasady, uruchomić tryb nadzwyczajny może ten podmiot, do którego skierowana została (prawidłowo, czy też wadliwie) decyzja wydana w postępowaniu zwykłym, a dokładnie – podmiot, do którego skierowano decyzję ostateczną, wzruszeniu której służyć ma uruchomienie trybu nadzwyczajnego. Powołany art. 28 k.p.a. wskazuje na konieczność spełnienia przesłanki "interesu prawnego" powiązanej z postępowaniem, w którym dany podmiot ma uzyskać status strony. "Interes prawny" to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z nim i chroniony przez to prawo. Interes prawny winien przy tym opierać się na konkretnej normie prawa materialnego ustanawiającego prawa i obowiązki. Stroną w postępowaniu jest więc tylko ten podmiot, którego własny interes prawny (uprawnienie, obowiązek) podlega konkretyzacji w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że podmiotem zobowiązanym do zwrotu dofinansowania była Fundacja "B". To do tej Fundacji skierowana została decyzja ostateczna z [...] r. określająca kwoty zwrotu. Decyzja ta nie stanowiła podstawy do dochodzenia określonych nią zobowiązań od skarżącej. Skoro zatem wnioskujący o wznowienie członek zarządu Fundacji nie był adresatem decyzji określającej zwrot dofinansowania, to nie może skuteczne domagać się wznowienia postępowania zakończonego taką decyzją, jako że efektem tego postępowania może być określenie (np. zmodyfikowanej wysokości) kwoty zwrotu dofinansowania udzielonego Fundacji. Odpowiedzialność orzeczona na podstawie art. 116 O.p. nie daje takiego uprawnienia. Odpowiedzialność osób trzecich jest odpowiedzialnością za cudzy dług i ma charakter akcesoryjny, następczy, gwarancyjny i subsydiarny. Odpowiedzialność ta powstaje na mocy konstytutywnej decyzji o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich (art. 108 § 1 O.p.), tworzącej nowe stosunki pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Podmiotem tych stosunków są osoby trzecie, a przedmiotem - odpowiedzialność, która nie odnosi się do obowiązku świadczenia dłużnika głównego, lecz dotyczy pokrycia długu. Odpowiedzialność osób trzecich została wprowadzona w interesie wierzycieli, a jej funkcją jest ułatwienie zaspokojenia roszczeń zagrożonych niewypłacalnością dłużnika (Fundacji), przez poszerzenie kręgu podmiotów, od których wierzyciel może dochodzić zaspokojenia należności. Prowadzi to do wniosku, że osoby trzecie w postępowaniu dotyczącym podmiotu za który przeniesiono na nie odpowiedzialność, nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Oznacza to, że podmioty te nie mogą być stroną w takim postępowaniu (dotyczącym podmiotu którym zarządzają) i to pomimo tego, że mogą ponosić odpowiedzialność za zaległości tegoż zarządzanego podmiotu. Innymi słowy osoba trzecia zobowiązana na podstawie art. 116 O.p. do uiszczenia należności za podmiot przez nią zarządzany nie ma statusu strony w postępowaniu prowadzonym w stosunku do Fundacji w sprawie zwrotu dofinansowania i może skutecznie kwestionować jedynie fakt przeniesienia odpowiedzialności za nieuiszczone należności, a nie ich wymiar. Przepis art. 116 O.p. daje osobie trzeciej legitymację materialnoprawną wyłącznie do bycia stroną w postępowaniu dotyczącym tejże odpowiedzialności, natomiast nie daje takiej legitymacji w postępowaniu dotyczącym zobowiązań głównego zobowiązanego. Z tej przyczyny, wbrew zarzutom skargi, organ w tej sprawie nie miał podstaw ustalać m.in. tego kto ze strony Fundacji był uprawniony do odbioru korespondencji w sprawie wypowiedzenia umowy o dofinansowanie. W rezultacie prawidłowo organy oceniły brak podstaw do uznania skarżącej za stronę postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego skierowaną do Fundacji decyzją ostateczną. W tym stanie rzeczy słusznie odmówiły wznowienia w trybie art. 149 § 3 k.p.a., dokonując uprzednio oceny w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania przy uwzględnieniu przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. Wbrew zarzutom skargi art. 61a k.p.a. nie znajdował zastosowania bowiem przepisy o wznowieniu zawierają (rozdział 12 Działu II k.p.a.) szczególne uregulowania w zakresie wszczęcia i odmowy wszczęcia (wznowienie/ odmowy wznowienia) postępowania. W tym okolicznościach, skoro skarżąca z oczywistych względów nie miała legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie, bez znaczenia pozostaje kwestia zachowania ustawowego miesięcznego terminu określonego w art. 148 k.p.a. W tej sytuacji zarzut niepowołania w sentencji art. 148 § 1 i 2 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia. Nadmienić można, że w kwestii zachowania miesięcznego terminu organ wskazał, że z całą pewnością o wydaniu decyzji z [...] r. D. S. wiedziała najpóźniej [...] r., a zatem miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a. upływał [...] r. Tymczasem wniosek o wznowienie wpłynął do organu [...] r. Gdyby nawet przyjąć, jak chce skarżąca, że ma przymiot strony w sprawie o wznowienie (którego to poglądu Sąd nie podzielił), to z zawiadomienia z [...] r., doręczonego pełnomocnikowi, D. S. wnioskiem z [...] r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] r. Już wówczas wiedziała zatem o wydaniu tejże decyzji. Wniosek o wznowienie, niezależnie od w/w kwestii legitymacji procesowej w tym zakresie, złożyła dopiero rok później. Odnosząc się w tym miejscu do argumentów skargi dotyczących niekonsekwencji organu, który uznał skarżącą za stronę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] r., a odmówił przymiotu strony w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, Sąd stwierdza, że taka sytuacja budzi uzasadnione wątpliwości natury ogólnej. Z całą pewnością organy administracji państwowej na podstawie art. 8 k.p.a. są zobowiązane prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa. Jednakże postępowanie nieważnościowe (zakończone decyzją z [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z [...] r.) nie jest przedmiotem oceny Sądu. Natomiast w kwestii legitymacji procesowej D. S. w postępowaniu wznowieniowym Sąd wyżej wyraził swoje stanowisko. Zdaniem Sądu powyższa rozbieżność nie ma wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych i prawnych Sąd - stwierdzając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób obligujący do jego wyeliminowania z obrotu prawnego - stosownie do art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji.