II OSK 3238/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 841/17 w sprawie ze skargi T.C. na czynność materialno-techniczną Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odebrania broni i amunicji wraz z legitymacją 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od T.C. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 841/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.C. na czynność materialno-techniczną Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odebrania broni i amunicji wraz z legitymacją, pkt 1 - stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności; pkt 2 - zasądził od Komendanta [...] Policji na rzecz skarżącego T.C. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] marca 2017 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji wpłynęło pismo z Biura Spraw Wewnętrznych Komendy [...] Policji, z którego wynika, że T.C. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 ustawy z dnia 6 września 1997 r. - Kodeks karny (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2204 - w skrócie "k.k.") w zbiegu z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i zastosowano wobec niego dozór policyjny, zakaz kontaktu z innymi funkcjonariuszami CBŚ oraz zawieszenie w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji. Wobec powyższego wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia T.C. pozwolenia na broń palną. Postanowieniem z [...] marca 2017 r. Komendant [...] Policji, na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 576 z późn.zm. - dalej w skrócie "ustawa o broni i amunicji"), art. 123 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a."), przyjął do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji należącą do T.C. broń palną - sztucer wraz z amunicją oraz legitymacją posiadacza broni. Zdaniem organu przyjęcie do depozytu broni, amunicji oraz dokumentu potwierdzającego legalność jej posiadania i przechowywanie jej w depozycie jest uzasadnione do czasu wyjaśnienia sprawy. Pismem z [...] marca 2017 r. T.C. wezwał Komendanta [...] Policji do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie postanowienia z [...] marca 2017 r. Jego zdaniem organ nie określił okoliczności, które obligują go do zabezpieczenia broni palnej myśliwskiej. Sam fakt wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego, a także pismo BSW [...] nakazujące podjęcie stosownych czynności służbowych, nie jest wystarczającą przesłanką do wyciągnięcia wniosku, że stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Podkreślił, że jest policjantem z 20-letnim stażem służby, wielokrotnie wynagradzanym oraz nigdy nie karanym dyscyplinarnie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Komendant [...] Policji pismem z [...] kwietnia 2017 r. nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ mając na uwadze przedstawiony przez Prokuraturę Okręgową w W. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz zastosowane środki zapobiegawcze uznał, że zabezpieczenie należącej do T.C. broni i amunicji jest zasadne. Na postanowienie Komendanta [...] Policji z [...] marca 2017 r. T.C. wniósł skargę do WSA w Warszawie domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych i przyznanie zadośćuczynienia w kwocie 10.000 zł na rzecz Fundacji Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych Policjantach, podnosząc zarzuty naruszenia: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. W uzupełnieniu skargi T.C., reprezentowany przez adwokata podniósł, że organ dokonując czynności materialno-technicznej wskazanej w art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji naruszył przepisy tejże ustawy, nie uzasadniając w sposób prawidłowy wydanej przez siebie decyzji, dowodząc słuszność swojej decyzji wyłącznie w oparciu o informację, iż wszczęte zostało postępowanie w związku z podejrzeniem, że skarżący popełnił przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie podejmując przy tym kroków w celu weryfikacji czy następuje przesłanka wskazana w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, polegająca na wystąpieniu uzasadnionej obawy, że podejrzany stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo wolności i praw innych osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając o uwzględnieniu skargi, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. stwierdził, że czynność polegająca na odebraniu broni w oparciu o art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jest czynnością materialno-techniczną. Czynności takie mają wyraźną podstawę prawną, upoważnienie mające postać aktu normatywnego i wywołują określone skutki prawne. W doktrynie przyjmuje się, iż tam gdzie przepisy nakazują organowi dokonanie pewnego działania w sensie czysto fizycznym, np. wręczenie, odebranie, ogłoszenie, występują czynności faktyczne. Chociaż przepisy nie regulują w zasadzie trybu dokonywania czynności faktycznych, to wszystkie te działania muszą być zgodne z prawem. Czynności materialno-techniczne to ten rodzaj prawnych form działania administracji, który jest istotny zwłaszcza w odniesieniu do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ich celem jest realizacja zadań poprzez wywoływanie określonych skutków prawnych na podstawie faktów, bądź wywoływanie nowej sytuacji prawnej poprzez zdarzenia. Czynności materialno-techniczne, mają istotne znaczenie dla realizacji podstawowej funkcji Policji jaką jest ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dotyczą one bezpośrednio obywatela, mają często charakter władczy np. odebranie broni. O tym, iż art. 19 ust. 1 a ustawy o broni i amunicji upoważnia Policję do dokonania czynności materialno-technicznej wskazuje również analiza przepisów tej ustawy. Ustawodawca określając uprawnienie organów do wydania decyzji administracyjnej posługuje się określeniem: "właściwy organ Policji" np. art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy. Tymczasem wobec czynności materialno-technicznych ustawodawca wskazuje, że dokonuje ich "Policja" oraz "Żandarmeria Wojskowa". Czynność materialno-techniczna należy zatem do kategorii czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", co oznacza, że na taką czynność przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...) art. 52 § 1 p.p.s.a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności do usunięcia naruszenia prawa – art. 52 § 3 w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Według Sądu I instancji skarga jest dopuszczalna, bowiem skarżący w wyżej wskazanym terminie, [...] marca 2017 r. wezwał Komendanta [...] Policji do usunięcia naruszenia prawa. Podstawą materialno-prawną zaskarżonej czynności jest art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Jak stwierdził Sąd I instancji czyny, których popełnienie zarzucono skarżącemu (art. 231 § 1 k.k., w zw. z art. 239 § 1 k.k., w zw. z art. 11 § 2 k.k.) należą do kategorii wymienionej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, chodzi tu bowiem o zarzut popełnienia przestępstw umyślnych. Sąd I instancji podkreślił następnie, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12 stwierdził, że art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zakresie, w jakim wskazuje przesłanki umożliwiające dokonanie czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest zgodny z zasadą prawidłowej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W uzasadnieniu wyroku Trybunał zważył, że użycie przez ustawodawcę w kwestionowanym przepisie słowa "może", stanowi wyraźną wskazówkę dla organów stosujących prawo, że dokonanie analizowanej czynności materialno-technicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zachodzi obawa, że podejrzany/oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Sąd w pełni ten pogląd podzielił. Jego zdaniem oznacza to, że organ dokonując czynności materialno-technicznej z art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji zobligowany jest do wykazania okoliczności wskazujących, że skarżący przeciwko, któremu toczy się postępowanie o przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Takich okoliczności organ nie wykazał, czym naruszył art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji. To naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, co powoduje uchylenie zaskarżonego aktu. Sąd wojewódzki podkreślił także, że przepisy materialne nie określają formy prawnej w jakiej organ działający na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy powinien zająć stanowisko w kwestii odebrania broni i amunicji oraz dokumentu potwierdzającego legalność jej posiadania. Zgodnie z obowiązującą ogólną regułą, organ administracji publicznej wydaje postanowienia w toku ogólnego postępowania administracyjnego, w innych zaś przypadkach i postępowaniach tylko wówczas, gdy tak stanowi wyraźny przepis kodeksu lub przepis szczególny. Przepisy ustawy o broni i amunicji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, nie dają organowi działającemu w trybie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, podstaw do wydania postanowienia o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Takie postanowienie dotyczy bowiem poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, co oznacza, że przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu jest kwestia proceduralna. Postanowienie nie rozstrzyga w żadnym zakresie o istocie sprawy (nie załatwia sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania), a zatem nie określa praw i obowiązków stron postępowania w sferze prawa materialnego. Postanowienia rozstrzygają jednakże o prawach i obowiązkach procesowych stron i innych uczestników postępowania. Kwestia uzasadnienia konieczności dokonania czynności materialno-technicznej będącej przedmiotem niniejszej sprawy może nastąpić w dowolnej formie np. pisma pod warunkiem, że w sytuacji, gdy osoba jest oskarżona/podejrzana o popełnienie przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, organ odniesie się do merytorycznych przesłanek dopuszczalności jej dokonania. Niezbędne jest zatem wykazanie, że taka osoba stanowiłaby zagrożenie dla siebie, bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z podniesionych wyżej względów, wadliwość zaskarżonego aktu polegająca na wyrażeniu przez organ stanowiska w formie postanowienia na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy, nie miała wpływu na ocenę legalności zaskarżonego aktu. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Komendant [...] Policji reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 z późn.zm. – dalej w skrócie "p.u.s.a.") oraz art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie przez Sąd I instancji zamiarów jakie kierowały Komendanta [...] Policji wskazanych w nazwanej "postanowieniem" czynności materialno-technicznej oraz w piśmie z [...] kwietnia 2017 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji gdy z treści przedmiotowych pism Komendanta [...] Policji jednoznacznie wynika jakie okoliczności organ wziął pod uwagę podejmując czynność materialno-techniczną przyjęcia do depozytu broni należącej do skarżącego; 2. naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uznanie przez Sąd, że w rozpoznawanej sprawie Komendant [...] Policji nie wykazał okoliczności wskazującej, że skarżący może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego w sytuacji gdy w nazwanej "postanowieniem" czynności materialno-technicznej oraz w piśmie z [...] kwietnia 2017 r. powołano kwalifikację zarzucanych skarżącemu czynów oraz wymieniono zastosowane wobec skarżącego środki zapobiegawcze, co wskazuje, że Komendant [...] Policji kierował się w analizowanej sprawie okolicznością, że skarżący może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego; 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie ogólnikowego uzasadnienia oraz nieprzedstawienie w uzasadnieniu wyroku w sposób wyczerpujący, rzetelny przesłanek, które uprawniały ten Sąd do stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności, co uniemożliwia dokonanie oceny poprawności i legalności twierdzeń przyjętych przez Sąd; 4. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czynności jakie powinien przeprowadzić organ administracji publicznej wykonując ponownie czynność materialno-techniczną w postaci przyjęcia do depozytu broni palnej skarżącego; 5. naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 146 § 1 p.p.s.a. polegające na orzeczeniu bezskuteczności nazwanej "postanowieniem" czynności materialno-technicznej z [...] marca 2017 r. zamiast oddaleniem skargi pomimo, że z nazwanej "postanowieniem" czynności materialno-technicznej z [...] marca 2017 r. oraz z pisma z [...] kwietnia 2017 r. jednoznacznie wynika, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne stanowiące zagrożenie dla porządku publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki skutkujące nieważnością postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw. Kontrolowanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., stwierdził bezskuteczność czynności materialno-technicznej Komendanta [...] Policji z [...] marca 2017 r. w przedmiocie odebrania T.C. posiadanej broni palnej wraz z amunicją i legitymacją posiadacza broni. Sąd I instancji uznał bowiem, że organ naruszył prawo materialne, a uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ dokonując czynności materialno-technicznej z art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji organ powinien wykazać okoliczności, że skarżący przeciwko któremu toczy się postępowanie o przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zdaniem Sądu I instancji, organ takich okoliczności nie wykazał, czym naruszył art. 19 ust. 1a ustawy. Powyższy pogląd, trafnie zanegowany przez skarżący kasacyjnie organ, nie zasługuje na aprobatę. Przede wszystkim wskazać trzeba, że zgodnie z brzmieniem art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Odebranie broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność jej posiadania, jak trafnie wywiódł Sąd I instancji, jest czynnością materialno-techniczną. Dotyczy bowiem sfery czysto faktycznego działania organu, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę w art. 19 ust. 1a ustawy zwrot "odebranie". Czynność materialno-techniczna ma zatem wyraźną podstawę prawną, upoważnienie do jej podjęcia ma postać aktu normatywnego i wywołuje określone skutki prawne w sferze praw lub obowiązków konkretnego podmiotu, w tym wypadku posiadacza broni. Skoro zaś odebranie broni jest czynnością materialno-techniczną, to dla jej przeprowadzenia nie jest wymagane wydanie decyzji administracyjnej, która stosownie do art. 104 § 2 k.p.a. rozstrzygałaby sprawę co do jej istoty w całości lub części. Nie jest też konieczne wydanie postanowienia, jak uczynił to w rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie organ. Postanowienia, w myśl art. 123 k.p.a., dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeku stanowią inaczej. Zresztą, co równie istotne, wydanie decyzji lub postanowienia na gruncie ustawy o broni i amunicji zostało zastrzeżone dla organu Policji, którymi to pojęciami, jak prawidłowo zauważył Sąd wojewódzki, ustawodawca posłużył się w art. 17 ust. 1 czy art. 18 ust. 1 analizowanej ustawy używając zwrotu np. "właściwy organ Policji". Natomiast czynności odebrania broni dokonuje nie właściwy organ Policji a "Policja", zaś w przypadku żołnierzy zawodowych "Żandarmeria Wojskowa". Przepisy prawa materialnego nie precyzują formy prawnej, w jakiej organ działający, na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji powinien przedstawić swoje stanowisko co do konieczności odebrania broni, stwierdzając jedynie, że odbywa się to "za pokwitowaniem". W sytuacji, gdy jedynym dokumentem potwierdzającym dokonanie czynności materialno-technicznej odebrania broni jest wystawienie "pokwitowania" kwestia sporną pozostaje ustalenie, na jakim etapie (kiedy) organ powinien uzasadnić merytoryczne przesłanki jej dokonania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sytuacji, gdy przepisy prawa materialnego nie precyzują formy prawnej, w jakiej organ, działający na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, powinien umotywować swoje stanowisko w kwestii odebrania broni, jako że nie jest wydawane w tym przedmiocie żadne rozstrzygnięcie przewidziane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego w postaci decyzji czy postanowienia, nic nie stoi na przeszkodzie, ażeby argumentacja stanowiąca podstawę prewencyjnego odebrania broni została przedstawiona przez organ w późniejszej korespondencji ze skarżącym. Organ może to uczynić więc zarówno w dacie dokonania czynności odebrania broni, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a nawet w odpowiedzi na skargę, jako że w obecnym stanie prawnym, na skutek nowelizacji art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dokonanej mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), z dniem 1 czerwca 2017 r., ustawodawca w przypadku skarg na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zniósł instytucję wezwania do usunięcia naruszenia prawa, której wyczerpanie w poprzednim stanie prawnym, stanowiło zasadniczą przesłankę dopuszczalności skargi. Przenosząc poczynione wyżej rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, za błędny uznać należy pogląd Sądu I instancji jakoby organ naruszył art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, albowiem dokonując czynności materialno-technicznej odebrania broni nie sprecyzował merytorycznych przesłanek uzasadniających jej podjęcie. Uwadze Sądu wojewódzkiego umknął fakt, że w piśmie z [...] marca 2017 r., określonym błędnie mianem postanowienia, Komendant [...] Policji motywując czynność odebrania broni wraz z amunicją oraz legitymacją posiadacza broni przytoczył brzmienie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji oraz wskazał, że w dniu [...] marca 2017 r. wpłynęło do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji pismo z Biura Spraw Wewnętrznych Komendy [...] Policji o przedstawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa. W związku z powyższym wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia w/w pozwolenia na broń. Na tej podstawie organ uznał, że do czasu wyjaśnienia przedmiotowej sprawy uzasadnione jest przechowywanie broni, amunicji i legitymacji w depozycie. Następnie w piśmie z [...] kwietnia 2017 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa, organ wyjaśnił rzeczowo przesłanki merytoryczne zastosowania art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji. Podkreślił, że przeciwko skarżącemu wszczęto śledztwo o sygn. akt PO I Ds. 49.2017 i zastosowano dozór policyjny, zakaz kontaktu z innymi funkcjonariuszami Centralnego Biura Śledczego Policji oraz zawieszenie w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji. Argumentował także, że skarżący ma postawiony przez Prokuraturę Okręgową w W. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 239 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k. Podniósł również, że przesłanką zabezpieczenia broni jest prowadzenie postępowania karnego między innymi o przestępstwo umyślne. Z uwagi na to, że aktualnie jest prowadzone postępowanie przygotowawcze przeciwko skarżącemu o tego rodzaju przestępstwo, przesłanka ta, zdaniem organu, została spełniona. Trafne jest wobec tego twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji stwierdzając zaskarżonym wyrokiem bezskuteczność zaskarżonej czynności całkowicie pominął merytoryczne stanowisko organu zawarte w pismach z [...] marca 2017 r. oraz [...] kwietnia 2017 r., które miało decydujące znaczenie dla oceny legalności czynności materialno-technicznej odebrania broni, co czyni zasadnymi zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 146 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. Tymczasem analiza akt sprawy uzasadnia konkluzję organu, że w rozpatrywanej sprawie spełniona została przesłanka prewencyjnego odebrania broni i amunicji, na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy. W dacie dokonania kontrolowanej czynności przeciwko skarżącemu toczyło się postępowanie karne, w ramach którego postawiono mu zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. (Funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3) w zbiegu z art. 239 § 1 k.k. (Kto utrudnia lub udaremnia postępowanie karne, pomagając sprawcy przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego uniknąć odpowiedzialności karnej, w szczególności kto sprawcę ukrywa, zaciera ślady przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego albo odbywa za skazanego karę, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 w zw. z art. 11 § 2 k.k. Przestępstwo nadużycia uprawnień przez funkcjonariusza oraz poplecznictwa należą niewątpliwie do kategorii przestępstw umyślnych w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy. Co równie istotne, wobec skarżącego zastosowano środki zapobiegawcze w postaci dozoru policyjnego, zakazu kontaktowania się z innymi funkcjonariuszami Centralnego Biura Śledczego oraz zawieszenie w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji. Istota zarzutów postawionych skarżącemu, który czego nie powinno się tracić z pola widzenia jest funkcjonariuszem Policji, oraz zastosowanych środków zapobiegawczych, co prawda nie potwierdzonych jeszcze prawomocnym wyrokiem karnym, czynią uzasadnionym przypuszczenie, że skarżący może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Bez znaczenia dla oceny zastosowania art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji pozostają w takiej sytuacji okoliczności powoływane przez skarżącego jak staż pełnienia służby w Policji, pozytywna opinia środowiska z miejsca zamieszkania, czy też fakt, że nie był on dotychczas karany dyscyplinarnie. Trzeba mieć bowiem na względzie, że posiadanie broni oraz posługiwanie się nią jest w polskim porządku prawnym ściśle reglamentowane i podlega restrykcyjnej ocenie. Należy je traktować jako rodzaj przywileju, a nie jako prawo podmiotowe. Od osoby posiadającej takie pozwolenie wymaga się zatem kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania niebudzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego. Posiadacz broni powinien być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Osoba, która wchodzi w konflikt z prawem takiej rękojmi nie zapewnia. W sprawie niniejszej organ, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie naruszył art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę T.C. uznając ją za niezasadną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 § 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.