I SA/Bk 228/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M.S. P.W. "E." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...].12.2017 r. nr[...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego M. S. P.W. "E." kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco 1. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...]Zarząd Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowo-Produkcyjnego "L." Sp. z o.o. w B. (zwany dalej: "Zarząd PUHP") określił M. S. P.W. "E." w B. (zwanego dalej: Skarżącym") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w B. przy ul. W. [...] na nieselektywny sposób gromadzenia odpadów komunalnych w poszczególnych kwotach w okresie od lipca 2013 r. do września 2017 r. 2. W dniu [...] października 2017 r. Skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] maja 2017 r. Powyższy wniosek oparto na zarzucie zaniechania powiadamiania strony o czynnościach organu prowadzącego postępowanie za pośrednictwem ustanowionego przez nią pełnomocnika, co uzasadniało twierdzenie, że postępowanie przeprowadzone zostało z rażącym naruszeniem prawa. Drugą przyczyną nieważności ww. decyzji było podpisanie jej przez osoby nieupoważnione, tj. dwóch członków Zarządu PUHP"L.". Powyższe uchybienie stanowi, zdaniem Skarżącego, rażące naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. i przez to decyzja dotknięta jest nieważnością (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). 3. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło stwierdzenia nieważności w całości ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w B. przy ul. W. [...]na nieselektywny sposób gromadzenia odpadów komunalnych w poszczególnych kwotach w okresie od lipca 2013 r. do września 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w sprawie mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśniło też, że wady postępowania polegające na naruszeniu prawa stron do czynnego w nim udziału (poprzez pominięcie pełnomocnika strony przy kierowaniu do niej pism i doręczeniu wydanej decyzji) nie mogą stanowić rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., zwanej też dalej: "o.p."), a taką wadę strona może podnosić wnosząc żądanie wznowienia postępowania. Kolegium nie podzieliło także zastrzeżeń co do podpisania decyzji określającej opłatę przez osoby do tego nieupoważnione. W tym zakresie powołało treść uchwały NSA z dnia 19 grudnia 2016 r. (sygn. akt II FPS 3/16) i jej uzasadnienie. Podało, że Sąd wprawdzie stwierdził wyłączenie przez przepis art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r., poz. 250 ze zm., zwanej dalej: " u.c.p.g.") stosowania przepisu art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze. zm.), ale równocześnie zastrzegł, że wyrażona w uchwale ocena prawna wiąże na przyszłość i obliguje gminy do zmian swoich uchwał, ale nie podważa bezpośrednio ("automatycznie") decyzji podjętych na podstawie uchwał upoważniających organy jednostek organizacyjnych gmin do załatwiania indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnych. 4. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący uzupełnił wcześniej zgłoszone zarzuty o zarzut rażącego naruszenia art. 13 § 1 o.p. i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, co do naruszenia przepisów k.p.a., gdyż - jego zdaniem - mają one zastosowanie w sprawie, bo Ordynację podatkową stosuje się tylko w postępowaniach prowadzonych przez organy wymienione w art. 13 o.p. 5. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...]Kolegium otrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że ocena prawna zawarta we wskazanej wyżej uchwale NSA wiąże jedynie na przyszłość i nie rodzi bezpośrednich skutków prawnych w stosunku do decyzji administracyjnych wydanych w oparciu o upoważnienia udzielone na podstawie art. 39 ust. 4 u.s.g., a wskazana uchwała Rady Miasta B. czyni członków Zarządu PUHP "L." upoważnionymi do wydawania decyzji administracyjnych określających opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem Kolegium przedmiotowa decyzja z dnia [...] maja 2017 r. została podpisana przez osoby upoważnione, tj. przez Prezesa i Wiceprezesa Spółki "L.". Organ odwoławczy zaznaczył, że zarzut podpisania decyzji Zarządu PUHP "L." określającej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi był już przedmiotem oceny WSA w Białymstoku, który wprawdzie zauważył nieprawidłowość w jej podpisaniu i stwierdził nieważność zarówno decyzji Kolegium, jak i poprzedzającej jej wydanie decyzji Zarządu PUHP "L.", ale uczynił to nie dlatego, że ocenił upoważnienie udzielone zarządowi tej spółki jako prawnie bezskuteczne, lecz dlatego, że decyzję podpisała inna osoba niż upoważniona do tego uchwałą Rady Miasta B... Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia przepisów postępowania, poprzez pominięcie przy korespondencji ze stroną oraz przy doręczaniu jej decyzji określającej opłatę ustanowionego w sprawie pełnomocnika Kolegium podniosło, że uchybienie tego typu nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 o.p. Jest to naruszenie prawa mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Poza tym Kolegium stwierdziło, że decyzją Zarządu PUHP"L." nie został naruszony art. 13 § 1 o.p., ponieważ nie jest to decyzja w sprawie podatkowej, lecz w sprawie, do której stosuje się przepisy ogólne k.p.a. 6. Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu, wnosząc jedocześnie o uchylenie w całości decyzji organu I i II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. błędną wykładnię i zastosowanie art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 7 k.p.a., poprzez przyjęcie, że nie istnieją przesłanki przemawiające za stwierdzeniem nieważności decyzji Zarządu PUHP "L." zgodnie z wnioskiem strony w sytuacji, gdy: 1) decyzja ta wydana została (podpisana) przez osoby nieposiadającą upoważnienia do wydawania aktów administracyjnych w imieniu Prezydenta Miasta B., co obligowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.do stwierdzenia jej nieważności, wobec jej wydania w dniu [...] maja 2017 r., a zatem 6 miesięcy po wydaniu uchwały NSA z 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II FPS 3/16, która obligowała Radę Miasta B. do powzięcia uchwały, mocą której zadania wynikające z ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach nie mogą być wykonywane przez Spółkę "L." w B. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. błędną wykładnię i zastosowanie: 1) art. 13 § 1 o.p. przez uznanie, że decyzję wydał organ podatkowy co wyłącza stosowanie przepisów ogólnych k.p.a. 2) art. 39 ust. 2 u.s.g. przez uznanie, że Spółka "L." jest gminną osobą prawną prawidłowo upoważnioną, w sytuacji gdy art. 6q ust. 1 u.c.p.g. powoduje wyłączenie zastosowania tej normy. III. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niepełne rozpatrzenie materiału dowodowego oraz brak odniesienia się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności i odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, co doprowadziło do odmownego załatwienia sprawy, pomimo, że decyzja, o stwierdzenie nieważności której wniósł skarżący, obarczona jest wadami powodującymi konieczność stwierdzenia jej nieważności. 7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. 4. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 7 oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3. W sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się bowiem, z mocy odesłania zamieszczonego w art. 6q ust. 1 ab initio u.c.p.g., przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. 5. Spór w sprawie dotyczył ustalenia czy Zarząd PUHP "L." był organem właściwym do wydania decyzji z dnia [...] maja 2017 r. określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a w konsekwencji do ustalenia czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] maja 2017 r. W pierwszej kolejności należy odnieść się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2016 r., II FPS 3/16, opubl. LEX nr 2166631. Uchwała ta dotyczyła kwestii możliwości powierzenia przez radę gminy czynności związanych z wydawaniem decyzji określających opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi innym podmiotom niż wójt, burmistrz (prezydent miasta). NSA stwierdził, że w sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepis art. 6q ust. 1 u.c.p.g. wyłącza stosowanie przepisu art. 39 ust. 4 u.s.g. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że art. 39 ust. 4 u.s.g. dopuścił ogólnie udzielanie przez rady gmin upoważnień do załatwiania spraw indywidualnych z zakresu administracji publicznej, bez kategoryzacji ich przedmiotu. W sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się, z mocy odesłania zamieszczonego w art. 6q ust. 1 ab initio u.c.p.g., przepisy o.p. Regułę tę uzupełniono zastrzeżeniem, że "uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego". Okoliczność posłużenia się przez ustawodawcę kwalifikatorem pozwalającym wyodrębnić rodzaj spraw podlegających - z racji zastosowanego odesłania - załatwieniu w myśl przepisów Ordynacji podatkowej, nakazuje uznać u.c.p.g. za lex specialis w stosunku do art. 39 ust. 4 u.s.g. Wyraźne zakreślenie w pierwszym z uregulowań kręgu podmiotów dysponujących uprawnieniami organów podatkowych musi być wobec tego traktowane jako ograniczenie zakresu swobody decyzyjnej rad gmin, wyznaczonego przez przepis art. 39 ust. 4 u.s.g. Kierując się założeniami racjonalnego ustawodawcy, wypada przyjąć, że w art. 6q ust. 1 u.c.p.g. nieprzypadkowo użyto skorelowanego z brzmieniem m.in. art. 2 § 3 i art. 13a o.p. zwrotu "z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują". Wynika z niego, że wójt, burmistrz lub prezydent posiadają atrybut wyłączności działania jako organ podatkowy. Podmioty te są zatem umocowane do realizowania jego kompetencji, jednakże bez prawa delegowania ich w ramach dekoncentracji zewnętrznej. Przepisom o.p., operującej w art. 13 pojęciem organu podatkowego, nie jest bowiem znana taka konstrukcja, zaś w świetle art. 143 § 1 tej ustawy, dopuszczalne jest jedynie upoważnienie funkcjonariusza celnego lub pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w imieniu organu i w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń (dekoncentracja wewnętrzna). Opowiedzenie się za odmiennym poglądem prowadziłoby do rozszerzenia, z naruszeniem granic zakreślonych przez ustawodawcę, listy podmiotów traktowanych jako organy podatkowe w sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z uchwały zatem jednoznacznie wynika, że rada gminy nie może przekazać kompetencji przysługującej z mocy u.c.p.g. wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi innym podmiotom, w oparciu o art. 39 ust. 4 u.s.g. Jednocześnie w pkt 2 uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od dnia jej podjęcia. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu opowiedzenie się w tym przypadku za retrospektywnym oddziaływaniem wykładni w odniesieniu do budzących wątpliwości interpretacyjne przepisów prawa, w sytuacji zarysowania się rozbieżności w orzecznictwie NSA, mogłoby podważyć zaufanie do organów władzy publicznej, w tym sądów. Oddziaływanie wykładni na przyszłość rodzi po stronie rad gmin obowiązek zmiany w rozsądnym terminie podjętych uchwał w celu uwzględnienia w nich stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżona decyzja PUHP L. została wydana w dniu [...] maja 2017 r., a zatem w sytuacji, gdy od kilku miesięcy obowiązywała wykładnia przedstawiona w uchwale NSA z dnia 19 grudnia 2016 r. Zdaniem Sądu fakt, że w dniu wydania ww. decyzji uchwała Rady Miasta B.z dnia [...] stycznia 2015 r. w dalszym ciągu pozostawała w obrocie prawnym nie stanowi przeszkody do stwierdzenia, że decyzja z dnia [...] maja 2017 r. została wydana z naruszeniem przepisów kompetencyjnych przez Zarząd PUHP "L.", który był organem niewłaściwym do załatwienia sprawy. W tym zakresie należy wskazać, że przepisami § 4 i § 6 uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]postanowiono, iż z dniem 1 października 2017 r. traci moc uchwała Nr [...]Rady Miasta B. z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie upoważnienia Zarządu PUHP"L." do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B. Jednakże WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 267/17 stwierdził, że uchwała Rady Miasta B. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]w przedmiocie upoważnienia Zarządu PUHP "L." Sp. z o.o. w B.do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B. została wydana z naruszeniem prawa w części obejmującej § 2 ust. 1 pkt 1, 2, 3 oraz odpowiadającej tej regulacji części § 2 ust. 2 dotyczącej umocowania do prowadzenia czynności i postępowań na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Sąd we wskazanym orzeczeniu doszedł do wniosku, że wykluczenie przez NSA retrospektywnego oddziaływania dokonanej w uchwale z dnia 19 grudnia 2016 r., II FPS 3/16 wykładni przepisów art. 39 ust. 4 u.s.g. oraz art. 6q ust. 1 u.c.p.g. powoduje, że naruszenie prawa podjętą przed dniem 19 grudnia 2016 r. uchwałą rady miasta przenoszącą kompetencje prezydenta miasta na zarząd spółki komunalnej w zakresie indywidualnych spraw administracyjnych dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi - nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności takiej uchwały, a czyni zasadnym stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie to nie wyeliminowało zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, ale wyłącznie na przyszłość. Przytoczone wyżej poglądy WSA w Białymstoku zawrte w wyroku z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 267/17 oraz zawartą w nich ocenę prawną w pełni podziela WSA w Białymstoku w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. W kontrolowanej sprawie naruszenie prawa związane z zastosowaniem uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] stycznia 2015 r. miało miejsce po dniu [...] grudnia 2016 r. Stąd wskazane ograniczenia nie znajdują zastosowania. Rada Miasta B., z powodu błędnej wykładni przepisów art. 39 ust. 4 u.s.g. w związku z art. 6o, art. 6p i art. 6q u.c.p.g.– co zostało potwierdzone uchwałą NSA z dnia 19 grudnia 2016 r. – w sposób nieuprawniony dokonała zewnętrznej delegacji kompetencji Prezydenta Miasta do załatwiania konkretnego rodzaju indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. Brak możliwości udzielenia takiego upoważnienia (czy delegacji kompetencji) musi prowadzić do wniosku, że Zarząd PUHP "L." był organem niewłaściwym do wydania decyzji z dnia [...] maja 2017 r. określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przyjęcie poglądu odmiennego powodowałoby pozostawieniem w obrocie prawnym aktów administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami prawnymi, co byłoby nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawnego. Przesłanki nieważności decyzji administracyjnej określone w art. 247 § 1 o.p. mają równą moc prawną. Zaistnienie którejkolwiek z nich skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji. Najbardziej pojemna zakresowo jest przesłanka rażącego naruszenia prawa, w której mieszczą się nie tylko te wszystkie przypadki skutkujące stwierdzeniem nieważności, które ustawodawca nazwał i opisał w art. 247 § 1 pkt 1 – 2 i 4 – 8 o.p., ale także wszystkie inne kwalifikowane wady prawne decyzji, których nie można tolerować w demokratycznym i praworządnym państwie. W sprawie niniejszej decyzja Zarządu PUHP "L." z dnia [...] maja 2017 r. została wydana przez niewłaściwy organ. Ta kwalifikowana wada prawna stanowiła rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 o.p. i obligowała Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. do stwierdzenia nieważności ww. decyzji, nie zaś do odmowy stwierdzenia jej nieważności jak to uczynił ww. organ. W konsekwencji doszło też do naruszenia art. 13 § 1 o.p. oraz art. 39 ust. 4 u.s.g. Z tych powodów Samorządowe Kolegium Odwoławczego w B. rozstrzygając wniosek Skarżącego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] maja 2017 r. powinno go uwzględnić. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić wykładnię prawa zastosowaną przez Sąd w niniejszym wyroku. 6. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. 7. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie