I GSK 3088/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Lidia Ciechomska - Florek (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 209/18 w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...]; [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 209/18 oddalił skargę H.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...];[...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Organ wskazał, że pismem z dnia [...] października 2013 r. H. K. wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych od numeru [...] do numeru [...] z dnia [...] września 2013 r. wystawionego przez Pocztę Polską S.A., Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej obejmujących zaległości z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2009 r. do sierpnia 2013 r. Zobowiązana powołała się na nieistnienie obowiązku w uiszczaniu opłat abonamentowych z uwagi na wyrejestrowanie w 2004 r. odbiornika telewizyjnego oraz jego nieposiadanie i nieużywanie do chwili obecnej oraz niedoręczenie upomnienia, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., zwanej dalej: "u.p.e.a."). Wierzyciel - Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Oddział w Katowicach postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Oddział w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] uznające zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] mając na uwadze stanowisko wierzyciela uznał oba zarzuty wniesione w piśmie z dnia [...] października 2013 r. za nieuzasadnione. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z dnia [...] listopada 2017 r. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika ze stanowiska wierzyciela w dniu 1 maja 1994 r. zgłoszona została rejestracja odbiorników RTV na imię i nazwisko zobowiązanej. Następnie po zgłoszeniu została wydana książeczka opłat RTV o nr [...], a kolejna wydana miała nr [...]. Do dnia [...] stycznia 2008 r. na książeczce radiofonicznej [...] dokonano opłat abonamentowych za odbiorniki RTV. Na potwierdzenie powyższego wierzyciel załączył dowód wpłaty z książeczki opłat [...] z tytułu abonamentu za 2008 r. na kwotę 186,70 zł z adresem posiadacza odbiornika: [...] uiszczonej w Urzędzie Pocztowym [...]. Zobowiązana została również powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, bowiem zawiadomienie zostało skutecznie przesłane zobowiązanej w dniu [...] lipca 2008 r., na jej adres zamieszkania, [...]. Natomiast dowód na okoliczność wyrejestrowania odbiornika z dnia [...] czerwca 2005 r. który dotyczy rejestracji na adresie przy ul. [...] nie odnosi się do niniejszego postępowania. Kwestie dotyczące zgłoszeń poszczególnych adresów zamieszkania zobowiązanej nie stanowią przesłanki do nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych w ww. okresie. Dokonana przez wierzyciela ocena, jako wiążąca, stała się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny ww. postanowienia. Odnosząc się do zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia, organ zauważył, że kwestię tę wyjaśnił wierzyciel wskazując, że w dniu [...] lutego 2013 r. skierował do zobowiązanej (za potwierdzeniem odbioru) upomnienie [...] wzywające do zapłaty należności. Z adnotacji zawartych na potwierdzeniu odbioru przesyłki wynikało, że przesyłka została odebrana przez pełnoletniego domownika (K. K.- matkę zobowiązanej), który podjął się oddania przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę H. K. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze wskazał, że załączony do zażalenia odcinek o zaprzestaniu używania odbiornika radiofonicznego, telewizyjnego z dniem [...] czerwca 2005 r., na którym podano imię i nazwisko skarżącej oraz adres: ul. [...] nie dotyczył odbiornika zarejestrowanego w mieszkaniu przy ulicy [...]. W ocenie Sądu wierzyciel prawidłowo uznał, że brak wyrejestrowania odbiornika pod adresem ul. [...], przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Z uwagi na fakt uiszczania opłat abonamentowych na książeczkę nr [...] będącą kolejną po książeczce o nr [...], uprawnione było również nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiowo/telewizyjnych na adres zamieszkania [...]. Wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) Skarżąca powinna przedstawić dowód potwierdzający, że obowiązek nie istnieje, co w rozpatrywanych okolicznościach wymagałoby przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika na adres ul.[...], czego nie uczyniła i wykazać okoliczności znoszące powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych. Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie naruszenia art. 86 k.p.a. Sąd wskazał, że argumentacja uzasadniająca ten zarzut procesowy stanowi w istocie próbę przerzucenia na organy obu instancji ciężaru dowodu okoliczności wyrejestrowania odbiornika. Sąd wskazał, że wykazanie faktu dokonania wyrejestrowania odbiornika RTV leży po stronie abonenta chcącego wykazać brak obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych. Sąd zauważył, że nie znajduje także uzasadnienia zarzut skargi naruszenia art. 15 § 1 i art. 27 § 3 u.p.e.a. oraz § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu w administracji z uwagi na to, że w zaskarżonym postanowieniu organ odniósł się do zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia, stwierdzając, że tę kwestię wyjaśnił wierzyciel, wskazując że w dniu [...] lutego 2013 r. skierował do Skarżącej (za potwierdzeniem odbioru) upomnienie wzywające do zapłaty należności. Z adnotacji zaś zawartych na potwierdzeniu odbioru przesyłki (w aktach sprawy) wynika, że przesyłka została odebrana przez pełnoletniego domownika, tj. [...] - matkę zobowiązanej, która podjęła się oddania przesyłki. Wobec tego zasadnie organ odwoławczy uznał, że zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia okazał się nieuzasadniony. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wywiodła H. K. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 r. rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - prawa materialnego, tj. § 5 ust. 1 i 2 r. rozporządzenia z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi, w sytuacji gdy postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że istnieje zobowiązanie objęte tytułami wykonawczymi, co miało istotny wpływ na wynik postępowania - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 134 § 1 p.p.s.a. i 135 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. poprzez uchybienie zasadzie prowadzenia postępowania sądowego, jako kontroli decyzji z punktu widzenia zgodności z powszechnie obowiązującym prawem, jak i zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zwaył, co następuje. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy zostały naruszone. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstawach kasacyjnych, tzn. naruszeniu przepisów prawa materialnego i naruszeniu przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi, w sytuacji gdy postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że istnieje zobowiązanie objęte tytułami wykonawczymi, co miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. i 135 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. poprzez uchybienie zasadzie prowadzenia postępowania sądowego, jako kontroli decyzji z punktu widzenia zgodności z powszechnie obowiązującym prawem, jak i zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarżąca stawiając zarzut nieuwzględnienia przez Sąd I instancji naruszeń przez organ przepisów postępowania, sprowdzających się do niewywiązania się przez organ z obowiązku udowodnienia faktów istotnych w sprawie, w istocie rzeczy, zmierza do zakwestionowania dokonanych przez organ ustaleń faktycznych, zaakceptowanych przez Sąd I instancji, zarzucając Sądowi niewłaściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia przeprowadzoną z naruszeniem art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i art. 134 § 1 i art.135 § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Nadto skarżący kasacyjnie zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342) oraz § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 25 września 2007 r. wiąże w konsekwencji z błędnie ustalonym stanem faktycznym sprawy. Uwzględniając istotę sporu w rozpatrywanej sprawie, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podane w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. Zamierzając skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) skarżąca powinna przedstawić dowody potwierdzające wyrejestrowanie odbiornika RTV pod adresem [...]. Na użytkowniku odbiorników ciąży obowiązek niezwłocznego powiadomienia m. in. o zaprzestaniu używania odbiornika. W sprawie wykazane zostało, że skarżąca przedstawiła kserokopię dowodu wyrejestrowania odbiornika z dnia [...] czerwca 2005 r. spod adresu przy [...]. Wierzyciel pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. wyjaśnił, że dowód ten nie odnosi sie do niniejszego postępowania. Dodatkowo wyjaśnił, że do dnia [...] stycznia 2008 r. na książeczce radiofonicznej dokonano opłat abonamentowych i na dowód tego przesłał dowód wpłaty z dnia [...] stycznia 2008 r. na kwotę 186,70 zł. Tak więc zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. jest pozbawiony podstaw prawnych. Mylne jest przekonanie skarżącej kasacyjnie o tym, że ewentualne wady kontroli sądowoadmimnistracyjnej mogą naruszać art. 33 § 1 ustawy. Według tego przepisu, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniane unormowanie nie wskazuje kryteriów kontroli aktów lub czynności organów administracji publicznej ani w szczególności środków prawnych przysługujących sądom administracyjnym w tej kontroli (odsyłając w tym zakresie do innych przepisów ustawy procesowej). Reguluje ono natomiast, podobnie jak w art. 1 § 1 p.u.s.a., właściwość sądów administracyjnych. Wskazuje co jest przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Wobec tego powołana regulacja mogłaby zostać naruszona jedynie wtedy, gdyby sąd wojewódzki wbrew swojej właściwości sprawy w ogóle nie rozpoznał (a nie byłoby przy tym przeszkód natury formalnej) lub rozpoznał sprawę nie należącą do swojej właściwości (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 239/07; wyrok NSA z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 193/08). Sąd I instancji dokonał więc prawidłowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia i nie naruszył wskazanych przepisów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wierzyciel prawidłowo uznał, a Sąd I instancji to potwierdził, że brak wyrejestrowania odbiornika pod adresem ul. [...], przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Z uwagi na fakt uiszczania opłat abonamentowych na książeczkę nr [...] będącą kolejną po książeczce o nr [...], uprawnione było również nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiowo/telewizyjnych na adres zamieszkania [...]. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca została skutecznie powiadomiona o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego o czy świadczy znajdujące się w aktach sprawy poświadczenie odbioru tej korespondencji przez matkę skarżącej K. K. W ocenie NSA chybione jest wywodzenie braku obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z treści § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. Przepis ten nie określa takiego obowiązku jak również nie zwalnia z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Zakreślając ramy materialnoprawne sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (ust. 2). Obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca nastepującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (ust. 3). Przepis art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej stanowił natomiast, że odbiorniki radiofoniczne lub telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego (obecnie wyznaczonego - uwaga sądu), w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że po pierwsze, obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radifoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli. W rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie nie podważyła wykazanej przez organ okoliczności dokonania przez nią rejestracji odbiornika radiowego i telewizyjnego pod adresem ul. [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną podziela i uznaje za własny pogląd prezentowany w orzecznictwie NSA, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z ustaw, (ustawa z dnia 2 grudnia 1960 r., ustawa z dnia 1 marca 1993 r. i ustawa abonamentowa z dnia 16 czerwca 2005 r.), bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczenia opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2878/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do dnia miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, ust. 3, ust. 5 i ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczania abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Analogicznie wypowiadał się NSA wskazując w swoich judykaturach, że obowiązek uiszczenia takiej opłaty powstaje z mocy samej ustawy, bez wezwania i jest realizowany w terminach i w wysokości określonej tą ustawą (por. wyrok NSA z 10 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1818/14, CBOSA). § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r.w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190) nakładały na abonamenta obowiązek powiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej o zmianie m.in. miejsca zamieszkania, miejsca używania odbiornikow, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy zaprzestania używania odbiorników. Zasady postępowania w tym zakresie były zawarte w imiennej książeczce opłaty abonamentowej, która była jednocześnie dowodem zarejestrowania odbiorników. Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, jak stanowił o tym § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowiły dowód zarejestrowania odbiorników, nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporzadzenia. Z kolei na podstawie ust. 2 tego przepisu, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny zawiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wobec tego osoby, które przed dniem wejścia w życie powołanego rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. zarejestrowały odbiornik, winny kontynuować wnoszenie opłat abonamentowych, bez konieczności dokonywania ponownej rejestracji odbiorników RTV. Natomiast, obowiązkiem operatora publicznego, było nadanie posiadaczom imiennych książeczek indywidualnego numeru identyfikacyjnego w zakreślonym dwunastomiesięcznym terminie, od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia oraz powiadomienie o tym użytkownika. Obowiązek powidomienia nie jest przy tym równoznaczny z koniecznością posiadania dowodu doręczenia pisma stronie. Prawodawca nie wprowadził obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było posiadanie przez operatora dowodu doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia strony o jego nadaniu (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie tych faktów przesądzało o prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa materialnego skutkujących uznaniem, że skarżąca była zobowiązana do ponoszenia opłat abonamentowych , a organ jako wierzyciel był uprawniony do ich egzekwowania w trybie egzekucji administracyjnej. Z podanych przyczyn, zarzuty naruszenia podanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe, na uwadze Naczelny Sąd Admimnistracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 207 § 2 p.p.s.a. i odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu, uwzględniając sytuację majątkową skarżącej kasacyjnie.