VII SA/Wa 2384/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania M. R. ("skarżący") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("[...]WINB") z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – utrzymał w mocy tę decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. [...]WINB stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1994 r., znak: [...] udzielającej E. M. i F. M. ("inwestorzy") pozwolenia na użytkowanie garażu typu blaszak zlokalizowanego na działce nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w [...]. GINB, po rozpatrzeniu odwołania inwestorów, decyzją z dnia [...] marca 2015 r., uchylił w całości decyzję [...]WINB z dnia [...] stycznia 2015 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1994 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie. Wyrokiem z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1131/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił decyzję GINB z dnia [...] marca 2015 r. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania inwestorów od decyzji [...]WINB z dnia [...] stycznia 2015 r., GINB decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], uchylił w całości decyzję [...]WINB z dnia [...] stycznia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Następnie [...]WINB, decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1994 r. Skarżący, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł odwołanie od ww. rozstrzygnięcia [...]WINB z dnia [...] kwietnia 2017 r. Po rozpatrzeniu odwołania GINB, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., utrzymał w mocy ww. decyzję [...]WINB. Organ odwoławczy wyjaśnił, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć, wydawanych w toku administracyjnego postępowania, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności jest ograniczona jedynie do decyzji obarczonych najcięższymi wadami prawnymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. jako wyjątku od określonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie prowadzone we wskazanym trybie nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jak ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym, lecz jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1994 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie garażu typu blaszak, pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, F. M., na działce nr [...], położonej w [...] przy ul. [...] około 20 października 1993 r. ustawił na płytkach chodnikowych garaż blaszany na samochód osobowy. Na powyższą inwestycję inwestor uzyskał decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 1993 r., znak: [...], o pozwoleniu na ustawienie tymczasowego garażu blaszanego na samochód osobowy. W trakcie oględzin przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Rejonowego w [...] w dniu [...] grudnia 1993 r. ustalono, że lokalizacja garażu jest niezgodna z uzyskanym w Urzędzie Miejskim w [...] pozwoleniem na budowę, ponieważ usytuowano go w granicy z działką nr [...] (tj. zbliżono go). Obecnie garaż znajduje się nad kablem energetycznym, stanowiącym przyłącze do budynku inwestora. Decyzją z dnia [...] lutego 1994 r., znak: [...], Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] na podstawie art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm., "Prawo budowlane z 1974 r."), nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie garażu, przedłożenie oświadczenia o stanie technicznym oraz powykonawczego namiaru geodezyjnego garażu. Wobec wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na użytkowanie, na podstawie wymaganych, ww. dokumentów, Kierownik Urzędu Rejonowego w [...], decyzją z dnia [...] lipca 1994 r. udzielił inwestorom pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego garażu. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z przepisami Prawa budowlanego z 1974 r., w przypadku wzniesienia obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami prawa możliwe były dwa sposoby postępowania, normowane przepisami art. 37 i art. 40 tej ustawy. Pierwsze, najdalej idące rozwiązanie, przewidywało sankcję przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego z naruszeniem przepisów obowiązujących w okresie budowy w razie stwierdzenia wskazanych tam naruszeń. Drugie rozwiązanie, uregulowane w art. 40 tej ustawy, mające zastosowanie w razie braku okoliczności wskazanych w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., przewidywało wydanie decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Kolejnym etapem było ewentualne uzyskanie pozwolenia na użytkowanie danego obiektu, którego wydanie było jednoznaczne ze stwierdzeniem zdatności do użytkowania wykonanego obiektu (art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r.). Organ powinien był więc przeprowadzić postępowanie, w którym wykluczona zostanie sytuacja określona w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., ewentualnie zastosować art. 40 tej ustawy, a dopiero potem przeprowadzić legalizację wskazaną w art. 42 ww. ustawy. GINB stwierdził, że w niniejszej sprawie przesłanki z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. nie zachodziły. Inwestor, ponadto, dokonał zabezpieczenia kabla energetycznego, zgodnie z wymogami Zakładu Energetycznego, jak również lokalizacja garażu nie utrudnia prawidłowego korzystania z dojazdu do działki nr [...] od strony ul. [...], ponieważ odległość od bramy wjazdowej na posesję skarżącego do drzwi garażu inwestora wynosi 3,65 m. Odnosząc się do wydanego w sprawie przez Sąd wyroku z dnia 11 marca 2016 r., GINB wskazał, że zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62, ze zm.) dopuszcza się sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie GINB, organ wojewódzki w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. właściwie wskazał, że mając na uwadze treść § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, jak również zawarte w wyroku Sądu z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1131/15 stwierdzenia co do zarzutów skargi, usytuowanie spornego garażu nie będzie powodowało niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W niniejszej sprawie ustalenia poczynione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego potwierdzają, że przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów prawa, a więc właściwie w rozumieniu art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. stwierdzono zdatność tego obiektu do użytkowania. Oznaczało to, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1994 r. nie jest obarczona żadną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. GINB podkreślił, że w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznaje się oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, jednak nie można utożsamiać rażącego naruszenia prawa z każdym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczność z treścią prawa, i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Skargę na powyższą decyzję złożył M. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że zestawienie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji z przepisami prawa materialnego nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji z dnia [...] lipca 1994 r., jak również, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu tej decyzji, b. art. 7, 12, 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, c. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób odpowiadający wymogom prawa, a w szczególności wobec braku wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego, pozwalającego stronie odnieść się do argumentów stanowiących podstawę dla wydania postanowień i uniemożliwiającego, a co najmniej utrudniającego, kontrolę zgodności z prawem wydanych orzeczeń; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: a. § 13, 156 ust. 1 oraz 156 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez: nieuzasadnione niezastosowanie § 13 tego rozporządzenia, podczas gdy prawidłowa analiza niniejszej sprawy uzasadnia jego zastosowanie; błędną interpretację § 156 ust. 1 i przyjęcie, że wymogi wynikające z zaskarżonego przepisu zostały spełnione; oraz nieuzasadnione niezastosowanie § 156 ust. 4 rozporządzenia, podczas gdy prawidłowa analiza niniejszej sprawy uzasadnia jego zastosowanie, b. art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że postawienie spornego garażu nie narusza ówcześnie obowiązujących przepisów ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że GINB błędnie przyjął, jakoby w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Organy przemilczały także kwestię naruszenia przepisów w zakresie stawiania obiektów w granicy z drogami publicznymi czy na drodze publicznej. Zdaniem skarżącego więc organy nie zbadały wnikliwie okoliczności sprawy i nie uzasadniły przedstawionych w swoich rozstrzygnięciach twierdzeń. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przede wszystkim na uwagę zasługuje fakt, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1994 r., udzielającej E. M. i F. M. pozwolenia na użytkowanie garażu typu blaszak zlokalizowanego na działce nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Po drugie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 1994r. były już przedmiotem analizy Sądu, który kontrolując decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, wyrokiem z dnia 11 marca 2016r w sprawie o sygn.akt VII SA/Wa 1131/15 uchylił zaskarżoną decyzję. Należy podkreślić, że ocena prawna wyrażona przez Sąd w powyższej sprawie na podstawie art. 153 p.p.s.a. wiązała organ przy wydawaniu kolejnej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1994 r. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. W konsekwencji, przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Dodać należy, iż przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że wprawdzie dla przedmiotowego garażu wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę, niemniej inwestor zmienił sposób usytuowania tego obiektu, a odstępując w ten sposób od warunków pozwolenia na budowę naraził się na procedurę z art. 37 lub 40 ww. ustawy z 1974 r. Tym samym należy przyjąć, iż w sprawie przed wydaniem decyzji w oparciu o art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. (o pozwoleniu na użytkowanie), należało wykluczyć wystąpienia przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Sąd wskazał, że przedmiotem oceny organów winna być analiza zgodności kontrolowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ramach wykluczenia konieczności zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jednocześnie Sąd odniósł się do kwestii usytuowanie garażu na kablu energetycznym. Wskazał, że choć doszło do uchylenia decyzji organu wydanej na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. nakładającej obowiązek wykonania zabezpieczenia kabla energetycznego na odcinku obecnej lokalizacji garażu, to obowiązek ten został zrealizowany. Inwestor uzgodnił nadto nową lokalizację garażu z zakładem energetycznym. Nie sposób wobec tego w związku z takim sposobem usytuowania garażu (i wobec wykonanych przez inwestora zabezpieczeń zaakceptowanych przez zakład energetyczny) dopatrywać się przeszkody w jego legalizacji w kontekście treści ww. art. 37 ust. 1 pkt 2, jak również wskazywać na konieczność (w istocie) ponownego wydania decyzji z art. 40 tej ustawy. Rozważenia natomiast wymagała kwestia lokalizacji garażu w ostrej granicy z drogą. Jednocześnie Sąd wyraźnie wskazał, że realizacja obiektu w sposób naruszający warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (z 1980 r.) oraz art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (wg stany z daty wydania badanego aktu), na gruncie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. nie stanowiło wystarczającej przeszkody w legalizacji obiektu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze wytyczne zawarte w przywołanym wyroku Sądu, organ wydał kolejną decyzję odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1994 r., udzielającej E. M. i F. M. pozwolenia na użytkowanie garażu typu blaszak zlokalizowanego na działce nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Należy podkreślić, że aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach organy obu instancji prawidłowo uznały, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1994r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Według stanu na dzień wydania pozwolenia na użytkowanie działka nr [...] obr. [...] położona była w terenie, dla którego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] grudnia 1992 r., Nr [...], poz. [...]), zgodnie z którym przedmiotowa działka położona była na terenie o symbolu B1 MN/U tj. tereny osiedleńcze dla realizacji różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła. Lokalizacja garażu jako uzupełnienie tej zabudowy jest dopuszczalna, zwłaszcza , że zgodnie z art. 37 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nie nadawały się do legalizacji obiekty, które zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie były przeznaczone pod zabudowę albo były przeznaczone pod innego rodzaju zabudowę., co jak słusznie podkreśliły organy w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Zatem przedmiotowy budynek znajduje się na obszarze, na którym plan miejscowy dopuszcza taki rodzaj zabudowy. W tej sytuacji nie została spełniona przesłanka wymieniona w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Na skutek odstąpienia o warunków pozwolenia na budowę, udzielonego przez Prezydenta Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 1993 r., przedmiotowy garaż został wykonany w granicy z działką drogową stanowiącą ul. [...] oraz z działką sąsiednią o nr ew. [...]. W kwestii lokalizacji garażu w granicy z dwiema działkami , należy podzielić stanowisko, że nie pozostaje ono w sprzeczności z § 13 ust. 1 rozp. Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony ŒŚrodowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, który zezwalał na sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Brak również podstaw do przyjęcie ,że przedmiotowy obiekt narusza § 156 ust 1 cytowanego rozporządzenia w zakresie minimalnych odległości garażu wykonanego z materiałów niepalnych w stosunku do budynku zawierającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi ( ok. 6 m). Nie ulega wątpliwości, że usytuowanie garażu narusza art. 43 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych, zarówno obecnie obowiązujący jak o w brzmieniu aktualnym na datę wydania kontrolowanej decyzji, skoro obiekt usytuowany jest w granicy z działka drogową, tym niemniej okoliczność ta, jak wypowiedział się w wiążącym wyroku z dnia 11 marca 2016r ( VII SA/Wa 1131/15) Sąd, nie uniemożliwia legalizacji tej inwestycji, bowiem dla zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. nie wystarczy samo stwierdzenie naruszenia przepisów, ale musi wystąpić także negatywny skutek z tym naruszeniem związany, co w tej sprawie nie występuje. Zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. nie ma bowiem podstaw do nakazania rozbiórki obiektów budowlanych, jeżeli nie powodują one zagrożenia dla ludzi lub mienia albo nie stanowią niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a żadna z tych okoliczności nie została w sprawie wykazana. Lokalizacja przedmiotowego garażu nie utrudnia prawidłowego korzystania z dojazdu do działki skarżącego od strony ul [...], ponieważ odległość od bramy wjazdowej na posesję skarżącego do drzwi garażu inwestorów wynosi 3,65m. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu sformułowanego w skardze , że garaż został zrealizowany częściowo w działce drogowej ( nr ew. [...]) do której inwestorzy nie posiadali tytułu prawnego, należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. nie obligowały organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie na podstawie art. 37, art. 40 oraz art. 42 tej ustawy do badania, czy inwestor posiadał w dacie budowy lub w dacie prowadzenia postępowania tytuł prawny do nieruchomości, na której wzniesiono obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2017, sygn. akt. II OSK 1753/15). Niezależnie jednak od powyższego pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie w dniu 10 lipca 2018r. oświadczył, że w roku 1996r. inwestorzy "dokupili fragment drogi", co powoduje, że garaż nie narusza granic działki inwestorów. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie przy ocenie decyzji z dnia [...] lipca 1994r. w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bowiem nie wywołuje ona skutków społeczno-gospodarczych nieakceptowalnych w praworządnym państwie prawa. Należy także podkreślić, że upływ czasu – ponad dwadzieścia lat- od wydania decyzji –również przemawia za uznaniem ,że wskazanych skutków badana decyzja, nie wywołała ( vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. w sprawie P 46/13 ). Kontrolowana w trybie nadzoru decyzja została poprzedzona decyzją nakładającą obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie w oparciu o art. 42 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., a ta została wydana w przypadku zaistnienia jednej z okoliczności w niej wskazanych, nadto – decyzja ta kończy postępowanie legalizacyjne, a to oznacza, iż inwestycja, której dotyczy jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z daty orzekania i nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia lub niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z tych wszystkich względów należało uznać, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...]z dnia [...] lipca 1994 r. udzielającej E. M. i F. M. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego garażu, prawa nie narusza i została wydana z poszanowaniem art. 153 p.p.s.a. W ocenie Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018r., poz. 1302), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.