I OZ 179/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. P. i H. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1087/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. P. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: 1) sprostować z urzędu oczywiste omyłki w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1087/17 w ten sposób, że w komparycji postanowienia po słowach: "z wniosku", w miejsce: "B. P. i H. P." wpisać: "B. P. i H. P." oraz po słowach: "w sprawie ze skargi", w miejsce: "B. P. i H. P." wpisać: "B. P. i H. P.", a w uzasadnieniu błędnie wpisane nazwiska skarżących: "B. P. i H. P." zastąpić właściwymi: "B. P. i H. P."; 2) uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1087/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku B. P. i H. P., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie wskazali na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia jej szkody, bądź w jaki sposób zaskarżona decyzja wywoła trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu nie jest wystarczające do objęcia ochroną tymczasową, gdyż strona powinna wykazać wystąpienie przesłanek wstrzymania aktu. Istotne również jest, że samo świadczenie pieniężne, co wynika z jego istoty, może być w każdym czasie zwrócone. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli B. P. i H. P., wskazując że zapłata jednorazowo kwoty 10.943,40 zł tytułem opłaty adiacenckiej zachwieje budżetem domowym skarżących, spowoduje realne niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej oraz uniemożliwi zaspokojenie podstawowych potrzeb. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie jednak do art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), w sprawach, o których mowa w przepisach działu III tej ustawy, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Podkreślić również należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym w sytuacji, gdy organ administracyjny nie wykonał obowiązku nałożonego przez art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to w przypadku skierowania do Sądu wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji niedopuszczalna jest odmowa jego uwzględnienia. Nawet, gdy wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowany do sądu sformułowany jest lakonicznie, to okoliczność, że organ, mimo zobowiązania zawartego w art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie wstrzymał wykonania decyzji, znajduje do zaskarżonej decyzji zastosowanie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienia z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt I OZ 770/08, z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 133/12, z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1041/13 i z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OSK 2232/14; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Wołomina stanowiły bowiem przepisy art. 98a ust. 1 i ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, które to przepisy mieszczą się w dziale III ustawy i nie są przepisami stanowiącymi wyjątek, w myśl art. 9 u.g.n. Oznacza to zatem, że organ administracyjny – w celu ochrony tymczasowej na podstawie art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami – powinien z urzędu wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, czego nie uczynił. Wobec tego, że Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należało uchylić postanowienie z dnia 30 listopada 2017 r. i wstrzymać wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 188 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oraz art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował oczywiste omyłki związane z nieprawidłowym powołaniem przez Sąd I instancji nazwiska skarżących.