III SA/Wa 3324/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Dorota Dziedzic – Chojnacka, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] s.k.a. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie terminu zapłaty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS/organ drugiej instancji/organ odwoławczy) z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie terminu zapłaty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. 1.2. Wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2016 r., uzupełnionym w dniu 21 września 2016 r. i w dniu 9 listopada 2016 r. T. sp. z o.o. II S.K.A. z siedzibą w W. (dalej: Strona/Spółka/Skarżąca) za pośrednictwem pełnomocnika zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] (dalej: organ I instancji/NUS) na podstawie art. 253a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) z prośbą o zmianę decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] maja [...] r. poprzez przedłużenie terminu płatności drugiej raty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. do dnia 31 marca 2017 r. Złożony wniosek uzasadniono ważnym interesem podatnika. We wniosku podniesiono, że jeden z kontrahentów Spółki zapewnił, iż dokona zapłaty w kwocie 575.000,00 zł w dniu 26 stycznia 2016 r., zaś drugi z kontrahentów po otrzymaniu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym powstałej w związku z transakcją ze Spółką, co powinno było nastąpić do dnia 25 kwietnia 2016 r. Niestety drugi z kontrahentów nie otrzymał zwrotu nadwyżki podatku, w związku z czym Spółka nie jest w stanie dokonać zapłaty drugiej raty do dnia 30 września 2016 r. tj. w terminie płatności wyznaczonym decyzją z dnia 19 maja 2016 r. 1.3. NUS decyzją z dnia [...] lutego [...] r. odmówił zmiany decyzji z dnia [...] maja [...] r., poprzez odroczenie do dnia 31 marca 2017 r. terminu zapłaty należności podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. w kwocie 161.367 zł. 1.4. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez uwzględnienie wniosku Skarżącej z dnia 31 sierpnia 2016 r. W toku postępowania odwoławczego Strona pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. rozszerzyła zakres żądania zawartego we wniosku w przedmiocie zmiany decyzji NUS z dnia [...] maja 2016 r. poprzez przedłużenie terminu płatności drugiej raty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. do dnia 31 marca 2018 r. 1.5. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca [...] r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki formalne zawarte w art. 253a O.p., umożliwiające merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Organ zauważył bowiem, że z wnioskiem o zmianę decyzji ostatecznej, na mocy której nabyła prawo wystąpiła Strona, brak jest przepisów szczególnych sprzeciwiających się zmianie decyzji z dnia 19 maja 2016r., a Strona spełnia warunki dopuszczalności pomocy de minimis określone w Rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz.UE 1. 352 z dnia 24 grudnia 2013 r.). Następnie organ drugiej instancji zauważył, że w toku postępowania Spółka podniosła argumenty wskazujące, iż nie jest w stanie dokonać zapłaty drugiej raty należności podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. w kwocie 161.367 zł do dnia 30 września 2016 r. (tj. w terminie płatności wy znaczonym decyzją z dnia 19 maja 2016 r.) w związku z nieotrzymaniem zapłaty od kontrahenta (Kancelarii [...] Sp. k.) za dokonaną transakcję dotyczącą zbycia prawa do zgłoszenia znaku towarowego T. (z uwagi na niezakończenie wobec kontrahenta Spółki postępowania dotyczącego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należny powstałej w związku z transakcją z wnioskodawcą). Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu odwoławczego wystąpiły nowe szczególne okoliczności, wskazujące na występowanie ważnego interesu podatnika przemawiającego za zmianą decyzji ostatecznej w trybie art. 253a O.p. Jednakże, DIAS odmówił zmiany decyzji NUS z dnia [...] maja [...] r. z uwagi na to, że aktualna sytuacja finansowa Spółki wskazuje na brak możliwości uregulowania należności podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. w kwocie 161.367 zł w terminie do 31 marca 2017 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że odroczenie terminu płatności zobowiązania podatkowego musi opierać się przede wszystkim na istnieniu przesłanek dających uzasadnione przypuszczenie, że podatnik będzie miał realne szanse spłacić zobowiązanie w odroczonym terminie płatności. W przesłanym zaś w toku postępowania odwoławczego piśmie z dnia 10 kwietnia 2017 r. Spółka wskazała, że nie posiada środków finansowych pozwalających jej na spłatę drugiej raty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r., co potwierdza przekazany w toku postępowania odwoławczego rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 28 lutego 2017 r., w którym Spółka za okres 1 listopada 2016 – 28 lutego 2017r. wykazała stratę w wysokości 1.285,40 zł. 1.6. Pismem z dnia 28 czerwca 2017 r. Skarżąca wniosła o uzupełnienie decyzji DIAS z dnia [...] czerwca [...] r. co do rozstrzygnięcia o zmodyfikowanym pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. żądaniu Strony przedłużenia terminu płatności drugiej raty zapłaty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. do dnia 31 maja 2018 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. DIAS odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] czerwca [...] r., wskazując, że uwzględnienie żądania Spółki spowodowałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania zawartej w art.127 O.p. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca nie zgodziła się z decyzją DIAS i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 2.2. W skardze zarzucono naruszenie: 1. art. 167 § 1 O.p. w zw. z art. 127 O.p., polegające na uznaniu, że uwzględnienie wniosku Skarżącej z dnia 13 czerwca 2017 r., w którym Skarżąca wniosła o uzupełnienie zaskarżonej decyzji poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do żądania przedłużenia terminu płatności drugiej raty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. do dnia 31 marca 2018 r. zawartego w piśmie z dnia 10 kwietnia 2017 r. (złożonym w toku postępowania odwoławczego) spowodowałoby "naruszenie przepisów prawa tj. naruszenie wymienionej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego", podczas gdy w rzeczywistości żaden przepis nie zabrania Skarżącej zmiany żądania na etapie postępowania drugoinstancyjnego, a przepis art. 167 § 1 O.p. zakazuje jedynie na etapie postępowania odwoławczego rozszerzenia zakresu żądania lub zgłoszenia nowego żądania; 2. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a tym samym orzeczenie ponad żądanie Skarżącej w przedmiocie nieistniejącego żądania Skarżącej, albowiem organ orzekł w sprawie wniosku Skarżącej o zmianę decyzji NUS z dnia [...] maja [...] r. poprzez odroczenie terminu płatności drugiej raty zapłaty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. do dnia 31 marca 2017 r., tymczasem po zmianie wniosku w postępowaniu drugoinstancyjnym pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. przedmiotem żądania Skarżącej była zmiana decyzji organu pierwszej instancji poprzez odroczenie terminu płatności podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. do dnia 31 marca 2018 r. (Skarżąca nie była już zainteresowana odroczeniem terminu płatności podatku do dnia 31 marca 2017 r.); 3. art. 233 § 2 O.p. w zw. z art. 127 O.p. polegające na jego niezastosowaniu, pomimo że winien on zostać zastosowany, co urzeczywistniło się w wadliwym rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli organ uznał, iż nie jest władny wydać decyzji w sprawie, w której Skarżąca rozszerzyła wniosek, gdyż jak twierdzi "spowodowałoby to naruszenie wymienionej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego", to konieczne było uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. 2.3. Mając na względzie powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.4. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Strona w skardze z dnia 4 września 2017 r. wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, natomiast DIAS w terminie czternastu dni nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. 3.3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 3.4. Oceniając zaskarżoną decyzję DIAS z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji DIAS. 3.5. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia polegającego na odmowie zmiany decyzji w przedmiocie odroczenia terminu zapłaty należności w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. do dnia 31 mara 2017 r. 3.6. Na wstępie przywołać należy przepisy Ordynacji podatkowej odnoszące się do zmiany decyzji ostatecznej. Zgodnie z art. 253 a § 1 O.p. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. 3.7. Odnosząc powyższe brzmienie art. 253 a § 1 O.p. do stanu faktycznego sprawy, nie ma wątpliwości co do tego, że zostały spełnione przesłanki formalne zawarte w przepisie, umożliwiające merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Strona wystąpiła bowiem z wnioskiem o zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2016 r., na mocy której nabyła prawo, brak jest przepisów szczególnych sprzeciwiających się zmianie decyzji, ponadto Skarżąca spełnia warunki dopuszczalności pomocy de minimis określone w Rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz.UE 1.352 z dnia 24 grudnia 2013 r.). Mając na względzie spełnienie przesłanek formalnych DIAS prawidłowo odniósł się do zaistnienia w sprawie interesu publicznego lub ważnego interesu Strony przemawiąjącego za zmianą decyzji ostatecznej z uwzględnieniem, że proceduje w nadzwyczajnym trybie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych przewidziany w art. 253a § 1 O.p. Trafnie też organ uznał, że w sprawie występuje wprawdzie ważny interes podatnika przemawiający za zmianą decyzji ostatecznej w trybie art. 253a O.p., jednak okoliczności ujawnione przez Skarżącą a etapie postępowania odwoławczego nie pozwalają na dokonanie zmiany decyzji ostatecznej, co spowodowało, że nie było podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Za taki rozstrzygnięciem przemawiała aktualna sytuacja finansowa Spółki wskazującą na brak możliwości uregulowania należności podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. w kwocie 161.367 zł w terminie do dnia 31 marca 2017 r., który wynikał z pierwotnego wniosku Skarżącej. Spółka w przesłanym w toku postępowania odwoławczego piśmie z dnia 10 kwietnia 2017 r. wskazała bowiem, że nie posiada środków finansowych pozwalających jej na spłatę drugiej raty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. do dnia 31 marca 2017 r., co potwierdza przekazany w toku postępowania odwoławczego rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 28 lutego 2017 r., w którym Spółka za okres 1 listopada 2016 r. – 28 lutego 2017 r. wykazała stratę w wysokości 1.285,40 zł. Powyższa okoliczność ujawniona przez Spółkę przesądziła, że nie było podstaw do zmiany decyzji ostatecznej zgodnie ze złożonym wnioskiem poprzez odroczenie terminu płatności do dnia 31 marca 2017 r., odroczenie terminu płatności zobowiązania podatkowego musi bowiem opierać się przede wszystkim na istnieniu przesłanek dających uzasadnione przypuszczenie, że podatnik będzie miał realne szanse spłacić zobowiązanie w odroczonym terminie płatności. W sytuacja, gdy podatnik sam deklaruje, że nie będzie w stanie zapłacić zaległości w odroczonym terminie płatności nie ma podstaw do jego odraczania, a tym samym w konsekwencji do zmiany decyzji ostatecznej. Reasumując, ustalenia wskazujące na brak zdolności uregulowania przez Spółkę należności podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. w kwocie 161.367 zł w terminie do 31 marca 2017r. przesądziły, że brak było podstaw do zmiany przez DIAS decyzji NUS, poprzez uwzględnienie wniosku Spółki z dnia 31 sierpnia 2016 r. o zmianę decyzji NUS z dnia [...] maja 2016 r. (przez przedłużenie terminu płatności drugiej raty zapłaty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 roku do dnia 31 marca 2017 r.). Trafnie też organ wskazał w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że w obliczu deklarowanego przez Stronę braku możliwości zapłaty raty w terminie do 31 marca 2017 r., powyższej oceny nie zmieniają zarzuty i argumenty zawarte w uzasadnieniu odwołania, wskazujące na naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. oraz art. 67a § 1 O.p., czy analiza dokumentów o dopuszczenie których wniosła Spółka w odwołaniu. 3.8. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 167 § 1 O.p. w związku z art. 127 O.p. i art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z art. 167 § 1 O.p. do czasu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji strona może wystąpić o rozszerzenie zakresu żądania lub zgłosić nowe żądanie, niezależnie od tego, czy żądanie to wynika z tej samej podstawy prawnej co dotychczasowe, pod warunkiem że dotyczy tego samego stanu faktycznego. Termin określony w art. 139 § 1 biegnie na nowo od dnia rozszerzenia zakresu lub zgłoszenia nowego żądania. Przywołany przepis przewiduje więc uprawnienie strony do wystąpienia o rozszerzenie zakresu żądania lub zgłoszenia nowych żądań. Uprawnienie wynikające z komentowanego przepisu strona może zrealizować tylko do czasu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Uwzględnienie takiego żądania, zgłoszonego na etapie postępowania odwoławczego, skutkowałoby rozpatrzeniem sprawy tylko w jednej instancji. Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok z dnia 25 stycznia 2012 r.. sygn. akt III SA/Wa 1397/11), w którym wskazuje się, że skoro do czasu wydania decyzji przez naczelnika urzędu skarbowego - działający jako organ pierwszej instancji - skarżący nie zgłosił nowego żądania w zakresie odsetek, to uwzględnienie takiego żądania zgłoszonego na etapie postępowania odwoławczego jest prawnie niedopuszczalne. Ponadto podkreślenia wymaga, że granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji wyznacza decyzja organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może rozszerzyć rozstrzygnięcia na zakres nieobjęty decyzją organu pierwszej instancji, gdyż naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt I FSK 300/15). Wobec powyższego wydanie, tak jak oczekiwałaby tego Strona, w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia co do żądania zawartego w piśmie z dnia 10 kwietnia 2017 r., złożonym w toku postępowania odwoławczego (przedłużenia terminu płatności drugiej raty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. do dnia 31 marca 2018 r.). tj. w zakresie nieobjętym decyzją organu pierwszej instancji, spowodowałoby naruszenie przepisów prawa, w szczególności wymienionej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Prawidłowo więc organ uznał, że przedmiot postępowania, wyznaczony został wnioskiem Strony z dnia 31 sierpnia 2016 r., uzupełnionym następnie w dniu 21 września 2016 r. i w dniu 9 listopada 2016 r. i dotyczył zmiany decyzji ostatecznej NUS z dnia 19 maja 2016 r. poprzez przedłużenie terminu płatności drugiej raty podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. W tym też zakresie sprawa została rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji decyzją z dnia 3 lutego 2017 r., a następnie przez organ odwoławczy skarżoną decyzją. W konsekwencji za prawidłowe uznać należało postępowanie organu odwoławczego polegające na przekazaniu do organu pierwszej instancji pisma Strony z dnia 10 kwietnia 2017 r., którym wniosła ona o rozszerzenie zakresu żądania zawartego we wnioski z dnia 31 sierpnia 2016 r. dopiero na etapie postępowania drugoinstancyjnego. Pismo przekazujące rozszerzenie zakresu żądania przesłane zostało do wiadomości Strony i odebrane przez nią dnia 8 maja 2017 r. Spójna i konsekwentna z powyższym działaniem organu ocenionym jako prawidłowe była więc także odmowa uzupełniania decyzji w zakresie rozszerzania żądania i przedłużenia terminu płatności drugiej raty należności podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. do dnia 31 marca 2018 r. 3.9. Sąd nie uznał także za zasadny zarzutu naruszenia art. 233 § 2 O.p., w związku z art. 127 O.p. Zgodnie z powołanym jako naruszony art. 233 § 2 O.p. organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przywołany przepis uprawnienie do wydania decyzji kasacyjnej daje jedynie gdy konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości albo w znacznej części, czyli w sytuacji gdy organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji nie wyjaśnił istotnych z punktu widzenia przedmiotu sprawy okoliczności. Taka sytuacja, w ocenie Sądu, nie zaszła w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, wobec czego nie było podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, a DIAS nie naruszył art. 233 § 2 O.p. w związku z art. 127 O.p. 3.10. Reasumując Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, zaś zarzuty skargi są niezasadne. 3.11. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.