II OSK 2021/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. i [...] S.K.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1909/15 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi kasacyjne. Wyrokiem z 19 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1909/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej – p.p.s.a.), uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2015 r. umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. komandytowo-akcyjnej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową w parterze i garażem podziemnym oraz dwóch zjazdów na dz. nr ew. [...] i [...]w obr. [...] przy ul. [...] w W. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosły [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. oraz [...] Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w K., zaskarżając wyrok w całości. [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. w skardze kasacyjnej zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (Dz. U. z 2016, poz. 290 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu przez WSA, iż przepisy te stanowią podstawę przyznania bądź odmowy przyznania podmiotowi charakteru strony w postępowaniu administracyjnym w wyniku prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, zostały naruszone bowiem organ odwoławczy nie wziął pod uwagę podnoszonych przez Wspólnotę Mieszkaniową przepisów § 3 ust. 1 pkt 6 i §4 ust. 1 pkt 2 oraz § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych ani innych przepisów, w sytuacji gdy to do oceny organu należy analiza przyszłej inwestycji oraz obszaru jej oddziaływania. Organ odwoławczy prawidłowo, za wystarczające uznał ustalenie obszaru oddziaływania Inwestycji na podstawie przedstawionego projektu budowlanego inwestora i dokonanej jego analizy przepisów przez organ l instancji. 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 141 § 1 i § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżony wyrok nie ustosunkował się w ogóle do stanowiska podnoszonego w toku postępowania przez [...] Sp. z o.o. wyrażonego w odpowiedzi na skargę Wspólnoty Mieszkaniowej i podnoszonych przez Inwestora zarzutów, które to uchybienie w ocenie Spółki mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza obszernym zakwestionowaniem podnoszonych przez Wspólnotę Mieszkaniowa zarzutów Inwestor wskazywał w szczególności na podnoszenie przez Skarżącą Wspólnotę zarzutów naruszenia przepisów prawa, które to przepisy nie istnieją, tj. art. 34 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. Pomimo tego WSA wydając wyrok nawet w najmniejszym nie odniósł się formułowanego stanowiska Inwestora. Brak jakiegokolwiek odniesienia się przez WSA do stanowiska Inwestora co najmniej utrudnia, jak nie uniemożliwia Spółce jakąkolwiek polemikę ze stanowiskiem WSA wyrażonym w uzasadnieniu skarżonego wyroku. 3. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) w związku z 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd w uzasadnieniu wydanego wyroku bardzo ogólnie określił wskazania co do dalszego postępowania, biorąc pod uwagę zakres stawianych przez Wspólnotę Mieszkaniową zarzutów wydanej decyzji. A poza tym nakazał organowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy analizę przedłożonej przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową opinii Zakładu [...] (dalej "opinia ITB") pomijając w ogóle jakiekolwiek wskazania co przedłożonej przez Inwestora oceny geotechniczną wykonanych prac fundamentowych (dalej "Ocena"), co w ocenie Spółki z uwagi związanie organu wskazaniami sądu co do dalszego postępowania pozwala zawężać analizy sprawy jedynie do Opinii ITB przedłożonej przez Wspólnotę Mieszkaniową, pomijając jednocześnie Ocenę przedłożoną przez Inwestora. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. [...]Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w K. w skardze kasacyjnej zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (Dz. U. z 2016, poz. 290 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu przez WSA, iż przepisy te stanowią podstawę przyznania bądź odmowy przyznania podmiotowi charakteru strony w postępowaniu administracyjnym w wyniku prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, zostały naruszone bowiem organ odwoławczy nie wziął pod uwagę podnoszonych przez Wspólnotę Mieszkaniową przepisów § 3 ust. 1 pkt 6 i §4 ust. 1 pkt 2 oraz § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych ani innych przepisów, w sytuacji gdy to do oceny organu należy analiza przyszłej inwestycji oraz obszaru jej oddziaływania. Organ odwoławczy prawidłowo, za wystarczające uznał ustalenie obszaru oddziaływania Inwestycji na podstawie przedstawionego projektu budowlanego inwestora i dokonanej jego analizy przepisów przez organ l instancji; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 141 § 1 i § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżony wyrok nie ustosunkował się w ogóle do stanowiska podnoszonego w toku postępowania przez [...] Sp. z o.o. wyrażonego w odpowiedzi na skargę Wspólnoty Mieszkaniowej i podnoszonych przez Inwestora zarzutów, które to uchybienie w ocenie Spółki mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza obszernym zakwestionowaniem podnoszonych przez Wspólnotę Mieszkaniowa zarzutów Inwestor wskazywał w szczególności na podnoszenie przez Skarżącą Wspólnotę zarzutów naruszenia przepisów prawa, które to przepisy nie istnieją, tj. art. 34 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. Pomimo tego WSA wydając wyrok nawet w najmniejszym nie odniósł się formułowanego stanowiska Inwestora. Brak jakiegokolwiek odniesienia się przez WSA do stanowiska Inwestora co najmniej utrudnia, jak nie uniemożliwia Spółce jakąkolwiek polemikę ze stanowiskiem WSA wyrażonym w uzasadnieniu skarżonego wyroku; 3. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) (powinno być: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd w uzasadnieniu wydanego wyroku bardzo ogólnie określił wskazania co do dalszego postępowania, biorąc pod uwagę zakres stawianych przez Wspólnotę Mieszkaniową zarzutów wydanej decyzji. A poza tym nakazał organowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy analizę przedłożonej przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową opinii Zakładu [...] (dalej "opinia ITB") pomijając w ogóle jakiekolwiek wskazania co przedłożonej przez Inwestora oceny geotechniczną wykonanych prac fundamentowych (dalej "Ocena"), co w ocenie Spółki z uwagi na związanie organu wskazaniami sądu co do dalszego postępowania pozwala zawężać analizy sprawy jedynie do Opinii ITB przedłożonej przez Wspólnotę Mieszkaniową, pomijając jednocześnie Ocenę przedłożoną przez Inwestora. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Sąd pierwszej instancji przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zawarte w obu skargach kasacyjnych zarzuty naruszenia przepisu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego okazały się niezasadne. Sąd Wojewódzki, kierując się właściwą interpretacją wymienionych przepisów, trafnie zakwestionował stanowisko organu odwoławczego, który przyjął w zaskarżonej decyzji, że wnosząca odwołanie Wspólnota Mieszkaniowa nie ma statusu strony w postępowaniu dotyczącym decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z [...] stycznia 2015 r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym przy ul. [...] w W. Wbrew twierdzeniom skarżących Spółek, Sąd Wojewódzki przedstawił w uzasadnieniu wyroku prawidłową wykładnię przepisów art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jak też wnioskowanie w zakresie subsumpcji stanu faktycznego niniejszej sprawy. Przede wszystkim zasadnie zwrócił uwagę, że organ prowadzący postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest związany oceną projektanta oraz inwestora co do obszaru oddziaływania inwestycji, lecz powinien w tym zakresie przeprowadzić własne czynności wyjaśniające. W sytuacji zatem, gdy Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. nie brała udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, to organ odwoławczy powinien dokonać wnikliwej analizy dokumentacji budowlanej i pozostałego materiału dowodowego celem weryfikacji legitymacji procesowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Sąd Wojewódzki prawidłowo zwrócił uwagę, że obszar oddziaływania inwestycji jest wyznaczany każdorazowo na podstawie przepisów odrębnych dla konkretnej inwestycji, z uwzględnieniem jej cech indywidualnych, co ma zapobiegać automatyzmowi w ustaleniu kręgu stron postępowania. Zaznaczyć ponadto należy, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, iż wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) nie może ograniczać się do ustalenia takiego oddziaływania planowanego obiektu budowlanego, które stanowić będzie naruszenie obowiązujących przepisów prawa. W sprawach pozwolenia na budowę należy przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działek sąsiednich, to tym samym właściciele tych działek mają status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone stosownymi przepisami czy normami technicznym (por. wyroki NSA: z 14 grudnia 2012 r., II OSK 1494/11; z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1698/11; z 14 lipca 2011 r., II OSK 1182/10; z 16 sierpnia 2012 r., II OSK 832/11; z 9 października 2007 r., II OSK 1321/06; z 14 września 2006 r., II OSK 1090/05; z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10; z 6 grudnia 2011 r., II OSK 1764/10; z 25 lutego 2014 r., II OSK 2271/12; z 9 czerwca 2014 r., II OSK 46/13; z 29 stycznia 2014 r., II OSK 2064/12; wyroki WSA w Gliwicach: z 17 czerwca 2010 r., II SA/Gl 983/09 i z 24 sierpnia 2011 r., II SA/Gl 250/11). W piśmiennictwie wskazuje się, że obszaru oddziaływania obiektu nie można utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z tymi przepisami i co za tym idzie – nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Udział w sprawie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego innych podmiotów jako stron tego postępowania, poza inwestorem, nie oznacza, że niemożliwe będzie uzyskanie pozwolenia. Należy bowiem przyjąć, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomości, powinny być stronami tego postępowania (zob. Komentarz aktualizowany do art. 28 Prawa budowlanego, A. Plucińska-Filipowicz (red.), A. Kosicki, SIP Lex pkt II – stan prawny programu 09.05.2018). Przypomnieć trzeba w tym miejscu, że Wspólnota w złożonych wnioskach oraz odwołaniu wskazywała na negatywne oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na jej budynek mieszkalny w związku ze szczególnym charakterem tego terenu, usytuowanego w tzw. rynnie żoliborskiej, tj. gruntach słabonośnych w obszarze przewarstwień gruntowych i wodonośnych. Opierając się na dokumentacji geotechnicznej Wspólnota podnosiła, że sposób fundamentowania projektowanej zabudowy, zwłaszcza garażu podziemnego, będzie negatywnie wpływał na starą zabudowę sąsiednią, na dowód czego powołała przykłady budynków przy ulicy [...] i [...] zagrożonych katastrofą budowlaną, wskutek realizacji pobliskich nowych inwestycji. Zaznaczyć należy, że organ pierwszej instancji odnotował tylko w treści decyzji, że projekt budowlany złożony przez inwestora zawiera geotechniczne warunki posadowienia obiektu sporządzone w formie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, właściwej dla obiektów zaliczonych do drugiej kategorii geotechnicznej i posadowionych w złożonych warunkach gruntowych. Z uzasadnienia decyzji nie wynika na ile ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia przedmiotowego obiektu budowlanego rzutowały na określenie obszaru oddziaływania inwestycji. W takich okolicznościach sprawy organ odwoławczy powinien wnikliwie zweryfikować kwestię oddziaływania planowanego obiektu na budynki sąsiednie, posiłkując się dokumentacją geologiczną i ekspertyzą dołączoną do projektu budowlanego, jak też pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie. Niewątpliwie w przypadku spornej inwestycji organy obu instancji musiały uwzględnić regulację rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r., w tym § 3 ust. 1 pkt 6 stanowiący, że ustalanie geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego polega na m.in. ustaleniu wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego i podłoża gruntowego w różnych fazach budowy i eksploatacji, a także wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektami sąsiadującymi. Przytoczony przepis miał zasadnicze znaczenie dla oceny obszaru oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji wyznaczenia kręgu stron w niniejszej sprawie. Trafnie zatem Sąd Wojewódzki zanegował stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym złożoność warunków gruntowych planowanej inwestycji skutkuje wyłącznie nałożeniem na inwestora dodatkowych obowiązków oraz ewentualnym ustaleniem szczególnych warunków prowadzenia robót budowlanych lub sprawowania nadzoru na budowie, podczas gdy okoliczność skomplikowanych warunków geotechnicznych i wynikająca z nich możliwość zagrożenia dla zabudowy sąsiednich nieruchomości winna znaleźć odzwierciedlenie w ustaleniu obszaru oddziaływania inwestycji, przy uwzględnieniu przepisów cyt. rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. Nie bez znaczenia w tym zakresie był fakt wydania przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy postanowienia z [...] stycznia 2015 r., uzupełniającego decyzję z 19 stycznia 2015 r., poprzez nałożenie obowiązku wykonania przed rozpoczęciem robót inwentaryzacji stanu technicznego wszystkich budynków znajdujących się w sąsiedztwie terenu inwestycji oraz opracowania projektu monitorowania przemieszczeń gruntu oraz sąsiedniej zabudowy, a ponadto nakaz prowadzenia w czasie trwania budowy geodezyjnych pomiarów i obserwacji punktów pomiarowych na sąsiednich budynkach. Mimo powołania tego postanowienia w odwołaniu, Wojewoda nie uwzględnił go w analizie dotyczącej obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, wskazując błędnie, że kwestia złożonych warunków gruntowych nie mogła stanowić podstawy do ustalenia interesu prawnego skarżącej Wspólnoty, zaś ewentualne szkody wywołane realizacją planowanej inwestycji stanowić mogą wyłącznie podstawę roszczeń cywilnoprawnych. Takie podejście organu odwoławczego jest sprzeczne z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, ustanawiającym zasadę poszanowania w procesie inwestycyjnym uzasadnionych interesów osób trzecich. W rezultacie Sąd Wojewódzki zasadnie wskazał, że organ odwoławczy nie zbadał należycie kwestii negatywnych oddziaływań inwestycji na budynek skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej w kontekście zagrożeń wynikających z geotechnicznych warunków posadowienia spornego obiektu budowlanego, w sytuacji, gdy skarżąca swoją legitymację wywodziła z przepisów w.w. rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. Organ odwoławczy, nie odnosząc się do istotnych w sprawie okoliczności warunkujących wyznaczenie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, ograniczył się do ogólnikowych ustaleń dotyczących kwestii regulowanych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie konstatując, że zachowane odległości planowanego obiektu od granicy z nieruchomością skarżącej Wspólnoty, jak również jego gabaryty nie niosą za sobą żadnych ograniczeń w sposobie zagospodarowania nieruchomości należącej do skarżącej. Podkreślić należy, że dla oceny statusu procesowego Wspólnoty Mieszkaniowej drugorzędne znaczenie miało zachowanie w projekcie budowanym wymogów w zakresie wzajemnych odległości planowanego obiektu względem budynku Wspólnoty, czy norm dotyczących nasłonecznienia pomieszczeń w tymże budynku. Dostrzec jednocześnie trzeba, że w tej lakonicznej analizie zabrakło konkretnych danych co do odległości, w jakiej położony jest budynek Wspólnoty względem spornej inwestycji, co ma znaczenie w aspekcie warunków geotechnicznych występujących na danym terenie. W konsekwencji Sąd Wojewódzki zasadnie stwierdził, że kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, co skutkować musiało jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jako nietrafne należało również uznać pozostałe zarzuty obu skarg kasacyjnych, odnoszące się do przepisów art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu w sposób wystarczający przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Pominięcie w uzasadnieniu stanowiska uczestnika uchybia wprawdzie wymogom ustawowym art. 141 § 4 p.p.s.a., jednak nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Zauważyć bowiem trzeba, że Sąd Wojewódzki weryfikował decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, a więc taką, która nie rozstrzygała sprawy merytorycznie. Tym samym argumentacja prezentowana w piśmie procesowym Spółki nie mogła być rozważana w kontekście badanej legitymacji procesowej Wspólnoty Mieszkaniowej, lecz może być uwzględniona przy merytorycznym rozpoznaniu odwołania. Bez znaczenia dla końcowej oceny sprawy pozostawały ponadto nieścisłości w powołanych przepisach art. 34 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego i § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. w sytuacji, gdy z całego kontekstu odwołania oraz uzasadnienia wyroku wynikało, że chodzi o zastosowanie przepisów 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego i § 4 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia. Chybione okazały się ponadto uwagi skarżących kasacyjnie co do wytycznych zawartych w zaskarżonym wyroku. Z całego wywodu prawnego przedstawionego przez Sąd Wojewódzki wynika wyraźnie, jakie uchybienia procesowe przesądziły o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Skoro Sąd wskazał na naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. to oznacza, że organ odwoławczy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie miał obowiązek zgodnie z wymienionymi przepisami wyjaśnić wyczerpująco wszystkie okoliczności istotne dla zweryfikowania ustalonego przez organ pierwszej instancji obszaru oddziaływania inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii powoływanych przez Wspólnotę Mieszkaniową w postępowaniu odwoławczym. Wbrew zastrzeżeniem sformułowanym przez skarżące Spółki, nie można wyprowadzić z uzasadnienia wyroku wniosku, iż organ odwoławczy rozpoznając ponownie odwołanie opierać się będzie na opinii Instytutu [...] bez jej weryfikacji oraz bez uwzględnienia dokumentacji złożonej przez inwestora. Sąd Wojewódzki wyjaśniając przyczyny oddalenia wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej o przeprowadzenie dowodu z opinii Zakładu [...] w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. wskazał prawidłowo, że dowód ten winien być przedmiotem analizy organu odwoławczego, co oznacza że będzie oceniany w świetle całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, stosownie do reguł ustanowionych w przepisach art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 81 k.p.a. Z tych wszystkich względów skargi kasacyjne, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegały oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.