I SA/Sz 272/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia 16.02.2018 r., znak: [...] – wydaną po rozpatrzeniu odwołania P. S. z dnia 30.11.2017 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn.zm. – zwanej w skrócie "O.p.") – Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy U. M. z dnia 26.10.2017 r., znak: [...], którą ustalono podatnikowi P. S. wymiar podatku od nieruchomości na 2016 r. w wysokości [...] zł. Ww. zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 05.04.2017 r. w sprawie I SA/Sz 1259/16 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 04.10.2016 r., znak: [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy U. M. z dnia 12 lipca 2016 r., znak: [...], wskazując w jego uzasadnieniu, że organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania podatkowego, co miało wpływ na wynik sprawy, stwierdzając w istocie, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy jest wadliwie zgromadzony i niekompletny, co czyni rozstrzygnięcie organów przedwczesnym na tym etapie postępowania. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy ww. decyzją z dnia 26.10.2017 r., znak: [...], Wójt Gminy U. M. ustalił podatnikowi P. S. (dalej także "Podatnik") wymiar podatku od nieruchomości na 2016 r. w wysokości [...] zł. Organ podatkowy I instancji, ponownie rozpoznając sprawę ustalił, że ww. nieruchomości stanowiące O. W. "W.", w skład którego wchodzi m.in. budynek hotelowo-gastronomiczny [...] wraz z częścią restauracyjną, [...] domków kempingowych-budynków czterosegmentowych parterowych typu B., [...] domków kempingowych 2-4 osobowych, [...] domków kempingowych 5-6 osobowych oraz basen, boisko do piłki nożnej, boisko do piłki siatkowej, kort tenisowy, wiata letnia z barem basenowym, zostały w dniu 01.10.2011 r. wydzierżawione przez Podatnika przedsiębiorcy, tj. "S." S. z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej "Spółka") i są w posiadaniu tej Spółki do chwili obecnej. Organ I instancji zapoznał się z ww. umową dzierżawy obejmującą cały rok oraz z aneksem do niej, zgodnie z którym ograniczony został okres dzierżawy, jak również powierzchnia wydzierżawionego lokalu. Aneks do umowy powstał 03.10.2011 r., czyli na trzy dni po zawarciu umowy, a organowi podatkowemu ujawniony dopiero po podwyższeniu kwoty podatku od nieruchomości. Pismem z dnia 03.06.2016 r. (wpływ do organu w dniu 06.06.2016 r.) Podatnik ujawnił kolejny aneks nr [...] do umowy dzierżawy, sporządzony 01.06.2012 r. Aneks ten wprowadził zasady i wysokość rozliczenia czynszu dzierżawnego, uzależnionego od wpływów netto Spółki z tytułu udzielonych noclegów i sprzedanego wyżywienia pomniejszonych o dotychczas naliczony czynsz dzierżawny za okres od 01.01.2012 r. do 31.07.2012 r. (zapis dotyczy lipca i sierpnia). W dniu 17.06.2016 r., Podatnik złożył w Urzędzie Gminy U. M. trzy deklaracje podatkowe. Pierwsza za okres od 01.01.2016 r. do 30.04.2016 r., rozbijając powierzchnie gruntów i budynków na związane z prowadzeniem działalności [...] m2 - budynków, [...] m2 gruntów, po stawce pozostałej [...] m2 -gruntów, [...] m2 - budynków. Druga informacja podatkowa za okres od 01.05.2016 r. do 24.05.2016 r. dotyczyła gruntów związanych z prowadzeniem działalności [...] m2, budynków [...] m2 - związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zajęte przez podmioty udzielające tych świadczeń, [...] m2 - budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, budowle o wartości [...] zł. W informacji podatkowej na okres 25.05.2016 r. do 31.05.2016 r. Podatnik zgłosił z kolei grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zajęte przez podmioty udzielających tych świadczeń o pow. [...] m2 i budowle o wartości [...] zł. W czwartej informacji podatkowej na rok 2016 a dotyczącej okresu od 01.06.2016 r. do 30.09.2016 r., Podatnik zgłosił grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zajętych przez podmioty udzielających tych świadczeń o pow. [...] m2, budowle o wartości [...] zł. Brak jest natomiast informacji dotyczącej opodatkowania nieruchomości w terminie od 01.10.2016 r. do 31.12.2016 r. Organ I instancji wyraźnie zaakcentował, że Podatnik błędnie zgłasza nieruchomości jako związane z działalnością polegającą na świadczeniu usług zdrowotnych, tym bardziej, że działa tam jako podmiot leczniczy w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej, co zdaniem organu I instancji stało się podstawą nieuzasadnionego żądania zastosowania do budynków ośrodka stawki podatku od nieruchomości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. Tym samym organ I instancji uznał, że Podatnik nie jest podmiotem leczniczym i nie udziela świadczeń zdrowotnych, w jakich mowa jest w ustawie o działalności leczniczej. Organ I instancji wskazał, że jego ustalenia stoją w opozycji do stanowiska Podatnika, zgodnie z którym warunkiem wystarczającym dla zastosowania odpowiedniej stawki podatku od nieruchomości jest udzielanie świadczeń zdrowotnych na terenie nieruchomości. Ponadto, zdaniem organu I instancji, na zastosowanie preferencyjnej stawki podatku nie pozwala okoliczność wydzierżawienia O. "W." na rzecz Spółki. Zgodnie z tą umową cała nieruchomość powinna być objęta podatkiem po najwyższej stawce, jak dla nieruchomości przeznaczonej pod działalność gospodarczą. Organ podatkowy I instancji stwierdził, że powyższej oceny nie zmienia przedstawiony przez Podatnika aneks nr [...] z 03.10.2011 r. (w którym ograniczono okres dzierżawy, jak również powierzchnię wydzierżawionego lokalu). Tym samym na podstawie art. 199a O.p. organ I instancji poddał w wątpliwość wartość dowodową ww. aneksu. Zdaniem organu podatkowego I instancji, nieruchomości będące własnością podatnika w całości są w posiadaniu Spółki i wobec tego, należy je opodatkować po najwyższej stawce podatku, jaka obowiązuje dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Świadczą o tym składane corocznie, przez Spółkę - deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym. Deklaracje za lata poprzednie i rok 2016 Spółki, za miesiące od kwietnia do września i to dla [...] miejsc noclegowych i [...] żywieniowych, tj. w miesiącach, nie objętych aneksem do umowy dzierżawy i na całą powierzchnię Ośrodka. Organ podatkowy I instancji wskazał, że na stronie internetowej [...] znajduje się oferta O. "W.", dotycząca wynajmu pokoi hotelowych i domków. Podmiotem, z którym dokonuje się rozliczeń za pobyt w O. "W." jest Spółka. Z zawartych w ofercie informacji wynika, że Spółka dysponuje całą bazą noclegową oraz gruntami należącymi do podatnika, a także znajdującymi się na nich budowlami. Właścicielem przedmiotu opodatkowania jest Podatnik i to on wynajmuje najemcom prowadzącym działalność gospodarczą: tj. "[...] swoją nieruchomość składającą się w całości na kompleks O. W. "W.". W ocenie organu I instancji, prowadzenie działalności w formie spółki z o.o. służyło uniknięciu opodatkowania wyższą stawką podatkową za okres, w którym Spółka nie prowadzi działalności. Podczas, gdy fakt zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej przez najemcę - posiadacza zależnego, ma wpływ na określenie wysokości stawek podatku od nieruchomości, według stawki najwyższej. Organ I instancji wskazał również, że w sprawie nie może mieć zastosowania stawka podatku od nieruchomości określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l., gdyż sporne nieruchomości, nie są zajęte przez podmiot wykonujący działalność leczniczą. Zdaniem organu I instancji, Podatnik, deklarując działalność gospodarczą polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, powinien być podmiotem zarejestrowanym w odpowiednim rejestrze, a dodatkowo przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w rejestrze podmiotów leczniczych. Końcowo organ I instancji wskazał, że Podatnik nie wykazał żadnej inicjatywy dowodowej, która miałaby dowodzić zmiany okoliczności sprawy w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r. Podatek od nieruchomości za 2016 r. został zatem ustalony na podstawie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonych przez Podatnika oraz wykazu z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w K.. Na tej podstawie organ I instancji wyliczył podatek od nieruchomości za 2016 r. w wysokości [...] zł ([...] m2 x [...] zł/m2) - budynki związane z działalnością gospodarczą, [...] zł ([...] m2 x [...] zł/m2) – grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, [...] zł ([...] m2 x 2%) – budowle. Nie zgadzając się z ww. decyzją organu podatkowego I instancji, Podatnik reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie do SKO w K., zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów postępowania jak i prawa materialnego oraz domagając się, uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Podatnik zakwestionował wydanie decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także "organ odwoławczy"), utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego I instancji wskazał, że nieuzasadnione jest żądanie Podatnika, aby dla wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016 zastosowana była stawka podatku w wysokości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Wskazał, że świadczenia zdrowotne mogą być realizowane przez różne kategorie podmiotów leczniczych, z których część nie musi posiadać statusu przedsiębiorcy (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1638 – dalej w skrócie "u.s.l."). Wszystkie jednak muszą być wpisane do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą prowadzonego przez wojewodę właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania podmiotu leczniczego (art. 100 ust. 1 i 106 ust. 1 pkt 1 u.s.l.). Wpis do rejestru podmiotów leczniczych stanowi warunek sine qua non prowadzenia działalności leczniczej i ma na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa i pewności, ze podmiot leczniczy, z którego usług korzystają usługobiorcy spełnia podstawowe standardy uznane przez ustawodawcę za niezbędne dla tego rodzaju działalności. W tym zakresie organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że Spółka nie posiadała i nie posiada wpisu jako podmiot leczniczy i z tej już przyczyny żądanie Podatnika jest bezzasadne. W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że niniejsza sprawa stanowi niejako kontynuację sporu pomiędzy podatnikiem a Urzędem Gminy U. M. w przedmiocie opodatkowania należących do niego nieruchomości, stanowiących O. W. "W.". Organ odwoławczy wskazał, że w tej sprawie toczy się jednocześnie kilka postępowań wymiarowych (za lata 2011-2017), przy czym stanowisko Podatnika we wszystkich tych sprawach jest jednolite. Podatnik nie kwestionując wyliczeń arytmetycznych przyjętych w zaskarżanych decyzjach (co do powierzchni gruntów, budynków oraz wartości budowli) podważa samą zasadę obciążenia go podatkiem od nieruchomości według stawki jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podnosząc, że sam przedsiębiorcą nie jest, a Ośrodek wykorzystywany jest przez Spółkę do prowadzenia jedynie sezonowej działalności gospodarczej (miesiące 15 kwietnia – 30 września każdego roku, zaś po tym okresie Spółka użytkuje wyłącznie jeden budynek o powierzchni [...] m2). W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy ustalił, że: - Podatnik jest właścicielem O. "W.", - Podatnik jest większościowym wspólnikiem w Spółce (posiada ponad [...] udziałów Spółce), - w okresie od 03.02.2012 r. do 31.12.2015 r. J. S. (F. M. J. S.) prowadziła działalność gospodarczą w zakresie wynajmu obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania; jako drugi adres prowadzenia działalności gospodarczej podała: S. przy ul. [...]; jej adres poczty elektronicznej brzmiał - [...], pełnomocnikiem w [...] został ustanowiony Podatnik; w tym okresie Podatnik opłacał podatek od nieruchomości według stawek jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w okresie miesięcy V-IX (działalność sezonowa); - w okresie od 23.03.2016 r, do chwili obecnej W. S. ([...] W. S.) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania; jako drugi adres prowadzenia działalności gospodarczej podał: S. przy ulicy [...]; nadto jest to adres do doręczeń dla tego przedsiębiorcy: pełnomocnikiem został ustanowiony Podatnik; - w dniu 01.10.2011 r. Podatnik wydzierżawił przedsiębiorcy (Spółce) nieruchomość stanowiącą O. W. "W." (do umowy sporządzono protokół zdawczo-odbiorczy przejęcia Ośrodka oraz protokół zdawczo-odbiorczy sprzętu znajdującego się w Ośrodku, umowa obowiązuje do 2021 r.); - pomiędzy Podatnikiem i Spółką zawarty został aneks z 03.10.2011 r. do umowy dzierżawy; - umowy o najem miejsc noclegowych w O. "W." zawierane są przez cały rok kalendarzowy (podmiotem wynajmującym domki oraz pokoje na pobyty wczasowe jest Spółka); - w dniu 02.01.2016 r., pomimo, że według aneksu do umowy Spółka nie miała uprawnienia do dysponowania O. "W." oprócz lokalu użytkowego w budynku hotelowo-gastronomicznym o powierzchni [...] m2, wydzierżawiła na terenie punkty handlowe osobie trzeciej na czas nieokreślony od dnia 02.01.2016 r. Uwzględniając powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że słusznie organ podatkowy I instancji uznał aneks z 03.10.2011 r., jako umowę pozorną, w oparciu o treść art. 199a § 2 O.p. Aneks ten został jego zdaniem zawarty jedynie w celu wprowadzenia w błąd organów podatkowych, co do rzeczywistego rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej przez Spółkę na nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] (wielkości zajętych powierzchni związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą). Organ odwoławczy podkreślił, że kluczowe dla rozstrzygnięcia jest, czy sporna nieruchomość związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej przez cały 2016 r. Okoliczność ta, zdaniem organu odwoławczego, została spełniona, bowiem przedmiotowa nieruchomość od 01.10.2011 r. do chwili obecnej wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej. Z powyższego wynika, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej przez najemcę posiadacza zależnego (Spółkę) ma wpływ na określenie wysokości stawek podatku od nieruchomości w jej najwyższej wysokości. Sumując, organ odwoławczy wskazał, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynków lub gruntów skutkuje uznaniem tego rodzaju nieruchomości za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Podatnik wniósł o uchylenie ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16.02.2018 r. i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 191 O.p. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności polegającą na błędnym przyjęciu, że: - przedłożenie aneksu nr [...] z dnia 03.10.2011 r. oraz aneksu nr [...] z dnia 01.06.2012 r. do umowy dzierżawy nr [...] zawartej w dniu 01.10.2011 r. w P. Ś. wyraźnie i jednoznacznie zmierza do ograniczenia zobowiązania podatkowego w całości czynności dokonane przez Skarżącego zmierzały do określonego, innego niż typowe w danych, wynikających z przepisów prawa, ukształtowania stosunków prawnych po to, aby osiągnąć korzystny, z punktu widzenia tej osoby, rezultat prawny, sprowadzający się na gruncie prawa podatkowego w istocie do uniknięcia zapłacenia należnego podatku lub obniżenia jego wysokości w sytuacji, w której w dniu 24.11.2011 roku notariusz K. N. potwierdziła własnoręczność podpisu A. S., jako pełnomocnika Spółki na Aneksie nr [...] z dnia 03.10.2011 r. do umowy dzierżawy nr [...] zawartej w dniu 01.10.2011 r. w P. Ś.; 2) art. 199 a § 1 O.p. przez jego zastosowanie, będące konsekwencją błędnego przyjęcia, że Skarżący jest jedynym beneficjentem zysków jakie przynosi ośrodek wypoczynkowy pod szyldem spółki, a prowadzenie działalności w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością służyło uniknięciu opodatkowania wyższą stawką podatkową, za okres w którym Spółka nie prowadzi działalności; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. przez jego niezastosowanie w sytuacji, w której budynki znajdujące się na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], w skład której to nieruchomości wchodzą działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] i [...], dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], związane są z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów ustawy o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił szeroką argumentację na poparcie podniesionych w skardze ww. zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje. Skarga jest nieuzasadniona, Sąd bowiem, działając w warunkach związania przewidzianego w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – zwanej w skrócie "P.p.s.a."), stwierdził, że organy podatkowe wykonując wskazania Sądu zawarte wyroku z dnia 05.04.2017 r., I SA/Sz 1259/16, nie dopuściły się w procesie decyzyjnym naruszenia przepisów prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 16.02.2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy U. M. z dnia 26.10.2017 r., którą ustalono Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...]zł. Jak już wyżej wskazano, ww. opisana zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 05.04.2017 r. wydanego w sprawie o sygn. akt SA/Sz 1259/16. W aspekcie procesowym taki stan sprawy rodzi skutki określone w art. 153 i art. 170 P.p.s.a. (w myśl art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.). Zgodnie zaś z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Istota przepisu art. 153 P.p.s.a. polega na tym, że ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ podatkowy, ani też sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu tegoż sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego reagowania w przypadku stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Opublikowano: LexisNexis 2011). Kontrola sądowa rozstrzygnięcia, wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, sprowadza się zaś do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.03.2014 r., sygn. akt I GSK 534/12). Obecnie więc rozpoznający sprawę Sąd, związany jest oceną sprawy i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 05.04.2017 r., sygn. akt I SA/Sz 1259/16, którym uchylono poprzednie decyzje organów podatkowych obu instancji z uwagi na to, że organy podatkowe prowadziły postępowanie podatkowe z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponownie orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w poprzednio podjętym w tej sprawie ww. wyroku z dnia 05.04.2017 r. Uchylając wyrokiem z dnia 05.04.2017 r. decyzje organów podatkowych obu instancji, Sąd ten uznał, że organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania podatkowego, co miało wpływ na wynik sprawy. Sąd ten wskazał przy tym, że: "(...) zgromadzony materiał dowodowy, wadliwie zgromadzony i niekompletny, w zakresie o którym była mowa, czyni rozstrzygnięcie organów przedwczesnym na tym etapie postępowania. Jednocześnie Sąd zauważa, że z uwagi na powyższe powody uchylenia decyzji w postaci naruszenia przepisów prawa procesowego przedwczesne byłoby szczegółowe rozważanie zarzutów związanych z prawem materialnym. Sąd uważa za zasadne jedynie wskazać, iż w pełni podziela utrwalony również w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że stawką o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. d u.p.o.l. mogą być objęte budynki lub ich części które spełniają łącznie dwie przesłanki. tj. są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, a nadto są zajęte przez podmioty udzielające tych świadczeń – tj. takie, które są wpisane do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą prowadzonego przez wojewodę. Nie mniej wymagane jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie uprawnień podmiotu, którego w niniejszym postępowaniu zabrakło z uwagi na brak wezwania skarżącego do złożenia wyjaśnień i wykazania spełnienia przesłanek w 2016 r. Skorzystanie z materiału z innego postępowania podatkowego dotyczącego innego roku podatkowego (2014 r.) jest niewystarczające dla uznania, że skarżący takich przesłanek nie spełnił w roku 2016. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien przeprowadzić postępowanie, kierując się wskazaniami zaprezentowanymi w niniejszym wyroku, w tym zgromadzić w aktach sprawy dowody na których opiera rozstrzygnięcie, akta zaś sprawy powinny być kompletne. Bezspornie zgromadzenie materiału dowodowego, ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinno znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.". Sąd zatem, ponownie rozpoznając niniejszą sprawę w warunkach art. 153 P.p.s.a., orzeka według oceny prawnej sprawy i wskazań przyjętych przez Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 05.04.2017 r., I SA/Sz 1259/16, jest bowiem bezwzględnie związany jego oceną i wskazaniami co do kierunku postępowania, niezależnie od swojego stanowiska, przy czym stanowisko tego Sądu wiązało także organy podatkowe. Przechodząc zatem na grunt stanu faktycznego sprawy, Sąd obecnie rozpoznający sprawę stwierdził, że organ podatkowy w wykonaniu zobowiązania Sądu co do spełnienia łącznych przesłanek co do związania budynków lub ich części, posadowionych na ww. nieruchomości, z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów u.d.l. i ich zajęcia przez podmioty udzielające takich świadczeń, tj. takich, które są wpisane do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, prowadzonego przez wojewodę, postanowieniem z dnia 04.09.2017 r. wezwał Skarżącego do przedłożenia na piśmie, oprócz wartości budowli (dróg, placów, boisk, basenów) usytuowanych na nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] według stanu na dzień 01.01.2016 r., stanowiącą podstawę naliczania amortyzacji, także wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, prowadzonego przez wojewodę właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania podmiotu leczniczego na podstawie ustawy o działalności leczniczej (u.p.l.). Pismem z dnia 24.10.2017 r. Skarżący poinformował organ podatkowy I instancji o wartości budowli, stanowiących podstawę naliczania amortyzacji, usytuowanych na wyżej wskazanej nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...]. Natomiast Skarżący nie przedstawił organowi podatkowemu żądanego wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, prowadzonego przez wojewodę na podstawie ustawy o działalności leczniczej. W skardze zaś Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, twierdzi, że: "W niniejszej sprawie niewątpliwe jest, że budynki znajdujące się na nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...], w skład której to nieruchomości wchodzą działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] i [...], dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą kw nr [...], związane są z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń". Twierdzenie to jednak jest gołosłowne, gdyż Skarżący nie opiera tego twierdzenia na żadnym dowodzie. Tak po prostu uważa, mimo wiążącej Go oceny prawnej i wskazań Sądu zawartych w ww. wyroku z dnia 05.04.2017 r., a mianowicie, że: "(...) stawką o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. d) u.p.o.l. mogą być objęte budynki lub ich części, które spełniają łącznie dwie przesłanki, tj. są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, a nadto są zajęte przez podmioty udzielające tych świadczeń – tj. takie, które są wpisane do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą prowadzonego przez wojewodę.". Zatem, organ podatkowy I instancji wykonał zobowiązanie Sądu, dokonując ww. wezwania Skarżącego do wykazania istnienia przesłanek, że budynki lub ich części mogą być objęte stawką podatkową przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. d) u.p.o.l., zaś obowiązkiem Skarżącego było wykonanie tego wezwania organu I instancji stosownie do jego treści, a nie gołosłowne polemizowanie z jego argumentacją. Tym samym ramy sporu sprowadzają się do ustalenia, czy organy podatkowe w zgodzie z prawem uznały, że nieruchomość w [...] przy ulicy [...] (tj. grunty i posadowione na tych gruntach budynki lub ich części), w skład której to nieruchomości wchodzą działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] i [...], dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], są związane z działalnością gospodarczą i w związku z tym podlegają stawce podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. właściwej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, czy też tak, jak twierdzi Skarżący, a mianowicie, że budynki lub ich części, położone na ww. nieruchomości, spełniały łączne przesłanki w zakresie związania z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów u.d.l. i zajęcia przez podmioty udzielające takich świadczeń, tj. takie, które są wpisane do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, prowadzonego przez wojewodę. Rozstrzygnięcie tej spornej kwestii ma kluczowy wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Poza sporem są okoliczności, że w dniu 01.10.2011 r. Skarżący zawarł z [...] z siedzibą w P. Ś. umowę dzierżawy, której przedmiotem jest nieruchomość w [...] przy ulicy [...], dla której jest prowadzona księga wieczysta KW nr [...]. Umowa ta zawarta została na czas określony, tj. obowiązuje od dnia 01.10.2011 r. do dnia 30.09.2021 r., przy czym została zawarta w celu używania i pobierania pożytków. Umowa ta została zmieniona w drodze aneksów: z dnia 03.10.2011 r. Nr [...] (zmiana § 2 w zakresie okresu dzierżawy lokalu użytkowego o powierzchni [...], wymienionego w § 1 budynku hotelowo-gastronomicznego) i z dnia 01.06.2012 r. Nr [...] (zmiana § 4 przez dodanie pkt 4 w brzmieniu: "do dnia 31.07. zostanie przez wydzierżawiającego naliczony czynsz dzierżawny i wystawiona faktura na czynsz w wysokości odpowiadającej (...) wpływów netto dzierżawcy z tytułu udzielonych noclegów i sprzedanego wyżywienia pomniejszonych o dotychczas naliczony czynsz dzierżawny za okres od 01.01.2012 r. do 31.07.2012 r." oraz dodanie pkt 5 w brzmieniu: "do dnia 31.08. zostanie przez wydzierżawiającego naliczony czynsz dzierżawny i wystawiona faktura na czynsz w wysokości odpowiadającej (...) wpływów netto dzierżawcy z tytułu udzielonych noclegów i sprzedanego wyżywienia pomniejszonych o dotychczas naliczony czynsz dzierżawny za okres od 01.01.2012 r. do 31.07.2012 r.", a także zmiana w § 4 pkt 2, który otrzymał brzmienie: "Czynsz będzie płatny do 270 dni od dnia wystawienia faktury, z odsetkami ustawowymi w razie zwłoki".). Już same powyższe niesporne okoliczności jednoznacznie świadczą, że sporna nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą, gdyż jest w posiadaniu przedsiębiorcy, co wyczerpuje ustawowe przesłanki legalnej definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w myśl której to definicji są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a" (przepis art. 2a nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). Co istotne, okoliczności te nie są kwestionowane przez Skarżącego w kontekście wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 2 pkt 2 i ust. 2a, natomiast Skarżący kwestionuje, że budynki znajdujące się na ww. nieruchomości są związane z działalnością gospodarczą, gdyż zdaniem Skarżącego – jak już wyżej wskazano – budynki znajdujące się na nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...], w skład której to nieruchomości wchodzą działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (błędnie wskazano zamiast "[...]"), dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], związane są z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej i zajęte przez podmioty udzielające tych świadczeń. Przywołać zatem należy obowiązującą w roku 2016 regulację prawną w kontekście wskazać Sądu zawartych w ww. wyroku z dnia 05.04.2017 r., tj. art. 103 u.d.l., zgodnie z którym działalność leczniczą można rozpocząć po uzyskaniu wpisu do rejestru, z zastrzeżeniem art. 104 (nie mającego znaczenia prawnego w stanie sprawy). Nie budzi wątpliwości, że Skarżący - mimo oceny prawnej i wskazań Sądu w wyroku z dnia 05.04.2017 r., I SA/Sz 1259/16, i w związku z tym wezwania organu podatkowego - nie przedstawił takiego wpisu do rejestru, a więc nie wykazał jednej z łącznych przesłanek koniecznych do uznania, że sporne budynki lub ich części są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, a więc nie wykazał, że budynki lub ich części znajdujące się na nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] są związane są z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej i zajęte przez podmioty udzielające tych świadczeń. Wpis do rejestru, o którym mowa w art 103 u.d.l. jest warunkiem koniecznym do rozpoczęcia legalnej działalności leczniczej. Zgodnie bowiem z art. 103 u.d.l., można rozpocząć działalność tzn. udzielać świadczeń zdrowotnych i promocję zdrowia, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 u.d.l., dopiero po uzyskaniu wpisu do rejestru. Wpis ten - a ściślej, decyzja o jego dokonaniu - ma charakter konstytutywny (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 07.04.2004 r., I SA 1696/02, oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.03.2006 r., I SA/Wa 652/05 – orzeczenia te publikowane na internetowej stronie w bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl - tezy tych orzeczeń są nadal co do zasady aktualne w obecnym stanie prawnym). Taki sam charakter mają decyzje o wykreśleniu wpisu z rejestru wydane w sytuacjach, o których mowa w art. 108 ust. 2 u.d.l. Konstytutywny charakter wpisu oznacza, że prawo do udzielania określonych świadczeń zdrowotnych lub inne dyspozycje organizacyjne mogą być realizowane dopiero po ujawnieniu ich w rejestrze. Ma to zapewnić bezpieczeństwo współpracy wszystkim zainteresowanym w kooperacji z podmiotem wykonującym działalność leczniczą, ponieważ uzależnia prawo do udzielania świadczeń zdrowotnych. Co więcej, podmiot leczniczy może prowadzić działalność jedynie w granicach zakreślonych wpisem do rejestru, w którym wymienia się m.in. jego strukturę organizacyjną, a w tym jednostki i komórki organizacyjne. Rozpoczęcie działalności przed uzyskaniem wpisu albo z przekroczeniem jego granic jest czynem zabronionym. Podjęcie zatem takiej działalności przed uzyskaniem wpisu podlega sankcji przewidzianej w art. 147a § 1 k.w. (w związku z art. 218 ust. 2 u.d.l.), zgodnie z którym: "Kto prowadzi zakład opieki zdrowotnej (...) bez wymaganego wpisu do rejestru lub ewidencji, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny". Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 i 2 lit. d) u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2016 r., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: od budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Treść analizowanego przepisu ukształtowana została ustawą z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj. z dniem 1 stycznia 2011 r. przez art. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. zmieniającej ustawę o podatkach i opłatach lokalnych, Dz. U. z 2010 r. Nr 225, poz. 1461) oraz nowelizacją związaną z wejściem w życie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tj. z dniem 1 lipca 2011 r. przez art. 133 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, Dz. U. Nr 112, poz. 654). W jej ramach ustawodawca odstąpił od warunku, by opodatkowane preferencyjnie budynki lub ich części były "zajęte" na prowadzenie działalności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zastępując go warunkiem ich "związania" z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i "zajęcia" przez podmioty udzielające tych świadczeń w rozumieniu przepisów ustawy o działalności leczniczej. Oznacza to, że niższa stawka podatku mogła być stosowana nie tylko do budynków lub ich części zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych, ale nadto szerzej - do budynków lub ich części związanych z udzielaniem tych świadczeń. Omawiany przepis, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2011 r., podlegał kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt K 22/12, orzekł o jego konstytucyjności, stwierdzając jednocześnie, że jego nowelizacja (z lipca 2011 r.), poza terminologią dostosowującą ustawę do terminologii zawartej w ustawie o działalności leczniczej, potwierdziła wolę ustawodawcy dokonania jego zmiany merytorycznej, poszerzającej zakres sytuacji, w których stosowana jest "preferencyjna" (niższa) stawka podatku od nieruchomości. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. należy interpretować uwzględniając przesłankę podmiotowo - przedmiotową. "Budynki lub ich części zajęte przez podmioty wykonujące działalność leczniczą muszą jednocześnie pozostawać w związku z działalnością leczniczą. Adresatem tego przepisu, w obydwu jego częściach, jest ten sam podmiot". Takie stanowisko zajął Sąd w wyroku z dnia 05.04.2017 r., I SA/Sz 1259/16, zgodnie z którym dla zastosowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. obniżonej stawki podatku od nieruchomości konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze - budynek lub jego część muszą być związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, po drugie - musi je zajmować podmiot udzielający tych świadczeń. Brak zatem wykazania jednej z tych przesłanek skutkuje tym samym koniecznością przyjęcia, że budynki lub ich części nie są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Taka sytuacja wystąpiła w badanej sprawie. Wobec tego, że Skarżący nie wykonał wezwania organu podatkowego I instancji z dnia 04.09.2017 r. w zakresie przedstawienia wpisu do rejestru podmiotów leczniczych, tym samym nie wykazał wystąpienia jednej z łącznych przesłanek niezbędnych do uznania, że budynki lub ich części posadowione na ww. nieruchomości są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Ta okoliczność uzasadnia, że zarzut skargi co do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. przez jego niezastosowanie jest bezpodstawny. Organ podatkowy bowiem zasadnie nie zastosował tego przepisu w udokumentowanych okolicznościach faktycznych i prawnych występujących w badanej sprawie. W konsekwencji tego nie było podstaw do uznania zarzutów skargi, że organ podatkowy naruszył przepisy postępowania. Wobec tego, że Skarżący nie wykazał, że sporna nieruchomość jest związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej oraz zajęta przez podmioty udzielające tych świadczeń, zdaniem Sądu ponownie orzekającego w niniejszej sprawie wystąpiła podstawa do uznania, że organy podatkowe obu instancji w zgodzie z prawem przyjęły, iż sporna nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą, a świadczą o tym jednoznacznie co najmniej takie okoliczności niesporne jak: treść umowy dzierżawy z dnia 01.01.2011r., której przedmiotem jest zabudowana nieruchomość w [...] przy ulicy [...], w skład której to nieruchomości wchodzą działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] i [...], dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...] Nadto, na wzmocnienie zasadności tezy organu podatkowego wskazać należy, że także inne okoliczności świadczą, iż ww. nieruchomość (grunty, budynki i budowle), stanowiąca własność Skarżącego (niesporne), jest związana z działalnością gospodarczą, a mianowicie: - w załączonej do akt administracyjnych sprawy Informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2016 -, złożonej przez Skarżącego w dniu 10.06.2016 r., Skarżący wskazał jako przedmiot opodatkowania nieruchomość KW nr [...](w skrócie "[...]"), w tym działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (okoliczność niesporna); - z załączonej do akt sprawy umowy najmu lokalu handlowego z dnia 02.01.2016 r., zawartej na czas nieokreślony od dnia 02.01.2016 r., z zastrzeżeniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, które może zostać złożone tylko w okresie od 30.05 do 31.12 każdego roku wynika, że [...].o. w P. Ś. podnajęła na rzecz A. R. (najemca) - dwa punkty handlowe, zlokalizowane na terenie O. W. W. w [...] przy ulicy [...] – na prowadzenie działalności handlowej polegającej na prowadzeniu punktu gastronomicznego (okoliczność niesporna); - z załączonej do akt sprawy umowy najmu lokalu użytkowego z 18.04.2016 r. wynika, że [...].o. w P. Ś. podnajęła na rzecz wynajmującej [...]" z siedzibą w P. Ś., ul. [...] "[...]" o powierzchni [...] m˛, usytuowanego na terenie nieruchomości (O. W. W.) w [...] przy ulicy [...], przy budynku hotelowym A - na prowadzenie działalności gastronomicznej, przy czym strony tej umowy ustaliły, że czynsz najmu ma być płatny do 10 dnia miesiąca na podstawie faktury wystawionej przez wynajmującą stronę, w okresie od 25.05 – 30.09 każdego roku (okoliczność niesporna). Z akt sprawy nie wynika, by któraś z ww. umów została rozwiązana. - z załączonego do akt administracyjnych sprawy wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej także wynika, że zarówno W. S. jak i J. S. prowadzą działalność gospodarczą pod nazwą F. H.-U. "M.", przy czym jako przeważającą działalność wskazano [...] Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, zaś jako dodatkowy adres wykonywania działalności gospodarczej i adres do doręczeń wskazano: [...], ul. [...], przy czym J. S. rozpoczęła działalność gospodarczą z dniem 03.04.2012 r., natomiast zaprzestała jej wykonywania z dniem 31.12.2015 r., jednakże posiadała zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w miejscu sprzedaży, tj. [...]" w [...], ul. [...], na okres od 26.06.2012 r. do 30.06.2016 r. oraz na okres od 03.08.2012 r. do 31.08.2016 r. (okoliczność niesporna); - z załączonego do akt administracyjnych odpisu KW 6972 wg stanu na dzień 20.08.2014 r. wynika, że nieruchomość w [...] przy ulicy [...] zabudowana jest budynkiem administracyjno-świetlicowym, budynkiem sanitarnym, budynkiem gospodarczym, pawilonem gastronomicznym, kotłownią oraz domkami kempingowymi (okoliczność niekwestionowana);. - na załączonej do akt strony internetowej z dnia 16.05.2016 r. 9www.osrodekwrzos.pl znajduje się oferta O. W. "W." w [...], k. U. M. przy ulicy [...] w zakresie wynajmu pokoi hotelowych i domków, zaś podmiotem wynajmującym i dokonującym rozliczeń za pobyt w tym Ośrodku jest [...].o. z siedzibą w P. Ś., ul. [...], która dzierżawi od Skarżącego nieruchomość w [...] przy ulicy [...], stosownie do ww. umowy z dnia 01.01.2011 r. (okoliczność niesporna); - jak wynika z załączonego do akt administracyjnych wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego wg stanu na dzień 23.03.2016 r. przedmiotem działalności gospodarczej [...].o. są m. in.: obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania wynajem ([...].), a także zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi ([...]) oraz zarządzanie nieruchomościami na zlecenie ([...]) (okoliczność niesporna); - także amortyzacja budowli posadowionych na nieruchomości w [...], ul. [...], co wskazał Skarżący w ww. piśmie z dnia 24.10.2017 r. w wykonaniu wezwania organu podatkowego I instancji z dnia 04.09.2017 r. (okoliczność niesporna). W tym stanie rzeczy, Sąd ponownie orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził podstaw do przyjęcia, że organy podatkowe obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy zasadnie zaakceptował decyzję organu podatkowego I instancji, w zgodzie z prawem uznając, że przedmiotem opodatkowania są grunty i budynki znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, tj. [...].o., która prowadzi działalność gospodarczą na ww. nieruchomości w [...] przy ulicy [...], a zatem znajduje zastosowanie najwyższa stawka podatkowa z tytułu podatku od nieruchomości właściwa dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Okoliczność zaś podnoszona przez Skarżącego w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, że działalność ta ma charakter sezonowy, nie ma wpływu na ustalenie innej stawki niż właściwej dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, a uzasadnia to treść legalnej definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w myśl której to definicji są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (o czym wyżej mowa). A zatem, w okolicznościach faktycznych i prawnych występujących w badanej sprawie zostały wyczerpane znamiona tej definicji, organ podatkowy bowiem wykazał, że w roku podatkowym 2016 sporna nieruchomość była posiadaniu przedsiębiorcy, tj. [...].o., która wykorzystywała tę nieruchomość do prowadzenia swojej działalności gospodarczej w ramach statutowego przedmiotu działania (KRS), tj. do różnego rodzaju świadczenia usług: zakwaterowania, gastronomicznych, sprzedaży żywności i napojów, turystycznych, rozrywkowych i rekreacyjnych, w tym podnajmowała ją innym podmiotom w celu prowadzenia działalności gospodarczej, co nie budzi wątpliwości w świetle wyżej przytoczonych wyżej okoliczności, zaś Skarżąca w żaden sposób tych udokumentowanych ustaleń organu podatkowego nie podważyła. Nie jest wystarczająca gołosłowna polemika z argumentacją organu, konieczne jest bowiem udowodnienie każdej przeciwnej tezy przez oparcie jej na konkretnym dowodzie, a tego zabrakło ze strony Skarżącego. Stąd, Sąd ponownie orzekający w niniejszej sprawie uznał, że organy podatkowe obu instancji wykonały zobowiązanie Sądu zawarte w wyroku z dnia 05.04.2017 r., I SA/Sz 1259/16, zgodnie z jego oceną prawną, i ponownie wydane decyzje nie naruszają przepisów prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.