II OZ 1308/18

Dnia 14 grudnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. P. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1184/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. P. Z. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1184/18, odrzucił skargę S. P. Z. na uchwałę Rady Miasta [...] [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ponieważ skarżący, pomimo doręczenia w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. wezwania wraz z pouczeniem o skutkach jego niezastosowania, nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi w postaci nadesłania dokumentu potwierdzającego tytuł prawnorzeczowy do działki nr [...] położonej przy ul. [...] w W. w postaci oryginału lub odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem wypisu z rejestru gruntów albo księgi wieczystej. Skarżący w zażaleniu na postanowienie podniósł dwie kwestie. Po pierwsze, stwierdził, że nie dotarła do niego korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, pomimo że została wysłana na adres do korespondencji wskazany przez skarżącego oraz mimo że lokal nr [...] jest lokalem biurowym, z recepcją i sekretariatem, a jeden z pracowników biura posiadał upoważnienie do odbioru korespondencji w imieniu skarżącego. Zdaniem skarżącego oznacza to, że listonosz nie podjął próby dostarczenia korespondencji na wskazany adres oraz że nie zostawił również awiza. Po drugie, uznał, że wezwanie do przedłożenia dokumentu wskazującego na posiadanie przez skarżącego prawa własności nie było konieczne do prawidłowego prowadzenia sprawy. Okoliczność, że jest on właścicielem – a nie jak wskazał Sąd pierwszej instancji posiadaczem – nieruchomości wskazanej w skardze było bezsporne i obiektywnie sprawdzalne, gdyż "nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ksiąg wieczystych" ponieważ dostęp do nich jest "publiczny i otwarty". Ponadto dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do nieruchomości może być jedynie odpis księgi wieczystej, nie zaś wypis z rejestru gruntów. W odpowiedzi na zażalenie organ administracji wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zarzuty zażalenia w istocie zmierzają do podważenia zasadności odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego, skarga nie posiadała braków formalnych i wzywanie strony do jej uzupełnienia w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. było bezzasadne, bowiem okoliczność, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] objętej planem miejscowym była bezsporna, a nawet gdyby było inaczej, to jedynym dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do nieruchomości mógł być wypis z księgi wieczystej, do której dostęp jest publiczny i otwarty. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 tej ustawy, termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie skutkuje jej odrzuceniem, zostały określone w art. 57 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z nim, skarga powinna zawierać elementy wymienione w punktach od 1 do 3 omawianej regulacji, a nadto powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym przewidzianym w art. 46 p.p.s.a. W myśl art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga powinna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skoro z woli ustawodawcy skarżący w skardze powinien jedynie określić naruszenie prawa lub interesu prawnego, to nie można przyjąć, jak uczynił to Sąd pierwszej instancji, że brakiem formalnym skargi, uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu, jest nieudokumentowanie tytułu prawnego do nieruchomości objętej uchwałą dotyczącą uchwalenia planu miejscowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy tak jak podkreślił to skarżący w zażaleniu, okoliczność ta była w sprawie bezsporna. Taki wymóg nie wynika również z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.). Nie oznacza to jednakże, że w sprawach ze skarg na uchwały w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, Sąd nie jest uprawniony do badania kwestii związanych z posiadanymi (lub nie) przez strony skarżące tytułami prawnorzeczowymi do nieruchomości. Niewylegitymowanie się przez skarżącego dokumentem potwierdzającym prawo do nieruchomości nie jest jednakże brakiem formalnym skargi. Niewykazanie tytułu prawnego do nieruchomości może być powodem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, w sytuacji, gdy w ocenie NSA wezwanie z 28 maja 2018 r. pozbawione było podstaw prawnych i tym samym brak było podstaw prawnych do odrzucenia przez Sąd pierwszej instancji skargi skarżącego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., pozostałe argumenty zażalenia dotyczące jawnego i publicznego dostępu do ksiąg wieczystych oraz prawidłowości doręczenia ww. wezwania do usunięcia braku formalnego skargi, pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.