VI SA/Wa 2135/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi B.LLC z siedzibą w T., Stany Zjednoczone Ameryki na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o udzieleniu patentu oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (zwany dalej organem/UP) decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku B. LLC z siedzibą w T. w Stanach Zjednoczonych Ameryki (zwaną dalej jako Uprawniony/Strona/Skarżący) reprezentowany przez r.pr. prof. dr hab. K. S. oraz rz. pat. P. K. (zwanych dalej Pełnomocnikiem), odmówił zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...] grudnia 2009 r. o udzieleniu patentu na wynalazek pt. "Zastosowanie kombinacji pyretroidu i związku nikotynylowego" wpisanego do rejestru patentowego pod numerem [...] (zwaną dalej jako Patent). Ustalono, że Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Urząd Patentowy udzielił patentu na wynalazek pt "Zastosowanie kombinacji pyretroidu i związku nikotynylowego", nr [...] na rzecz strony. Pełnomocnik strony wystąpił z wnioskiem o zmianę w/w decyzji o udzieleniu patentu poprzez zmianą zakresu ochrony. Zmiana ta miałaby polegać na dodaniu w zastrzeżeniu niezależnym nr 1 dodatkowych cech technicznych poprzez wskazanie zawartości pyretroidu w produkcie wskazanym w treści zastrzeżenia oraz wykreślenie z zastrzeżenia zależnego nr 4 wskazania zawartości perytroidu. Zmiana ta ogranicza dotychczasowy zakres ochrony. Zdaniem UP brak jest możliwości ograniczenia zakresu ochrony udzielonego patentu poprzez zmianę decyzji o udzieleniu tego patentu w trybie art. 155 k.p.a. Jego zdaniem zgodnie z przepisem art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ja wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie UP zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana wyłącznie w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do momentu wydania decyzji, której dotyczy wniosek o zmianę. W ocenie UP zmianie decyzji o udzieleniu patentu polegającej na ograniczeniu zakresu ochrony wynalazku sprzeciwia się przepis art. 37 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017 r., poz. 776, zwanej dalej p.w.p.). Zdaniem UP do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia patentu zgłaszający może wprowadzać uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia wynalazku, które nie mogą wykraczać poza to, co zostało ujawnione, w dniu zgłoszenia. Przepis ten reguluje nie tylko to, jakiego typu poprawki są dopuszczalne, ale również kwestię momentu do którego wnoszenie poprawek jest możliwe. Urząd zakwestionował dopuszczalność wprowadzonych przez stronę zmian zakresu ochrony nie dlatego, że wykraczają one poza to co było ujawnione w dacie zgłoszenia, ale dlatego, że zostały one wniesione po wydaniu ostatecznej decyzji o udzieleniu patentu. Organ twierdzi, że przepis art. 37 p.w.p. mówi o tym, że zmiany do zgłoszenia można wprowadzać wyłącznie do momentu wydania (ostatecznej) decyzji w sprawie udzielenia patentu. W ocenie organu jedyną formą zmiany zakresu ochrony uzyskanego już patentu jest zrzeczenie się przez uprawnionego patentu w części - art. 90 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Jego zdaniem, zrzeczenie się części ochrony polegać może jedynie na rezygnacji z części zastrzeżeń patentowych i nie może pociągać za sobą zmian, w pozostających w mocy, zastrzeżeniach patentowych. UP nie zgodził się z poglądem strony, że skoro przepisy ustawy p.w.p. nie przewidują możliwości zmiany zastrzeżeń patentowych po udzieleniu ochrony, zastosowanie znajduje art. 155 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, decyzji zarzucając: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 37 ust. 1 p.w.p, przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepis wyłącza zastosowanie w postępowaniu patentowym art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (zwaną dalej k.p.a.) i stanowi przeszkodę w złożeniu przez stronę takiego postępowania wniosku o zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej o udzieleniu patentu w sytuacji, w której prawidłowa wykładnia zarówno brzmienia, jak i celu tego przepisu nie daje podstaw do przyjęcia, że w jakikolwiek sposób stanowi on lex specialis w stosunku do art. 155 k.p.a a ponadto, jego hipoteza i przedmiotowy zakres nim normowany nie pozostaje w jakimkolwiek związku z art. 155 k.p.a. b) naruszenie art. 252 p.w.p. przez błędną wykładnię pojęcia "odpowiedniego stosowania" przepisów k.p.a. w postępowaniu patentowym, a także przez błędne przyjęcie, że kwestia zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej została uregulowana w przepisach p.w.p., podczas gdy jest to "sprawa nieuregulowana w ustawie" w rozumieniu art. 252 p.w.p., a zatem sprawa, do której stosuje się przepisy k.p.a. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 155 k.p.a. przez jego obrazę i niezastosowanie w sytuacji, w której zostały spełnione przesłanki zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, na mocy której strona nabyła prawo, tj. (1) nie ma przepisów szczególnych, które sprzeciwiałyby się takiej zmianie, a (2) Uprawniony wykazał, że za zmianą przemawia zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes strony, co w konsekwencji pozbawiło Uprawnionego gwarantowanego mu ustawowo prawa żądania zmiany decyzji administracyjnej. naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie i zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności relewantnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności przez: niewyjaśnienie zakresu żądanej przez Uprawnionego zmiany zastrzeżeń patentowych, tj. okoliczności o zasadniczym znaczeniu dla załatwienia sprawy; niewzięcie pod uwagę słusznego interesu obywateli przy załatwianiu sprawy, tj. pominięcie okoliczności, że każde zawężenie ochrony patentowej na wniosek strony uprawnionej jest zgodne z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, gdyż powoduje przyrost uprawnień osób trzecich i włączenie przedmiotu prawa wyłącznego do domeny publicznej; przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, tj. całkowite pomięcie zbadania wpływu wniosku na zakres ochrony patentowej i porównania żądanej zmiany z dotychczasowym brzmieniem zastrzeżeń patentowych - Urząd Patentowy w ani jednym miejscu zaskarżonej decyzji nie odwołał się do dokumentacji z postępowania patentowego, co oznacza, że kompletnie pominął znajdujące się w niej dowody przy rozstrzyganiu sprawy, a zatem naruszył obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. przez jego niezastosowanie i sporządzenie uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji w sposób nieodpowiadający wymaganiom stawianym przez ten przepis, tj. sporządzenie uzasadnienia prawnego, które jest szczątkowe i nie zawiera wyjaśnienia przyjętej przez Organ wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego, a które zawiera jedynie odniesienie się do poprzedniego stanowiska wyrażonego w sprawie, co uniemożliwia Uprawnionemu kompleksową analizę i odniesienie się do poglądów i stanowiska Organu wyrażonych w zaskarżonej decyzji; w szczególności uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji kompletnie pomija wyjaśnienie, jak Organ rozumie pojęcia "sprawy nieuregulowanej w ustawie" z art. 252 p.w.p. oraz "przepisu szczególnego" w kontekście hipotezy art. 155 k.p.a., a zawarte w uzasadnieniu prawnym wywody dotyczące art. 37 ust. 1 p.w.p. są niepełne i wewnętrznie sprzeczne logicznie. naruszenie art. 11 k.p.a. przez jego niezastosowanie i zaniechanie wyjaśnienia Uprawnionemu przesłanek, którymi kierował się Organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, tj. argumentów językowych, funkcjonalnych i systemowych przemawiających za przyjętą przez Organ wykładnią przepisów art. 37 ust. 1 p.w.p. oraz 155 k.p.a., a także przez całkowite pominięcie w prowadzonym przez siebie postępowaniu znaczenia art. 252 p.w.p. dla wydanego rozstrzygnięcia. naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i zaniechanie rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych na korzyść Uprawnionego w sytuacji, w której Organ był do tego zobowiązany, gdyż nie zaistniały żadne przesłanki wyłączające zasadę rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść strony, a postępowanie nie miało charakteru kontradyktoryjnego. naruszenie art. 6 k.p.a. przez jego obrazę i wydanie decyzji sprzecznej z art. 155 k.p.a. stosowanym w zw. z art. 252 p.w.p., a przez to naruszającą zasadę praworządności. naruszenie art. 8 k.p.a. przez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania strony do Organu, tj. przez przyjęcie apriorycznego założenia, że stronie postępowania patentowego nie przysługuje wniosek w trybie art. 155 k.p.a. i po przedstawieniu stanowiska w tym zakresie zaniechanie kompleksowego wyjaśnienia sytuacji prawnej Uprawnionego w postępowaniu patentowym. Zdaniem Pełnomocnika organ bezzasadnie przyjmuje, że art. 37 ust. 1 p.w.p. wyłącza możliwość zastosowania w postępowaniu patentowym - na etapie po wydaniu ostatecznej decyzji o udzieleniu patentu — uprawnienia strony wynikającego z art. 155 k.p.a. Wskazał, że oba przepisy dotyczą odmiennych sytuacji: art. 37 p.w.p. przyznaje zgłaszającemu prawo do dokonywania uzupełnień i poprawek w zgłoszeniu patentowym na etapie przed wydaniem decyzji, wprowadzając jednocześnie szczegółowe ograniczenia związane z zakresem tych zmian, natomiast art. 155 k.p.a. reguluję sytuację uprawnionego z patentu po zakończeniu postępowania zgłoszeniowego, tj, po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej. W związku z odmiennymi hipotezami obu norm prawnych nie stoją one ze sobą w sprzeczności. Zdaniem Uprawnionego, treść przepisu art. 37 ust. 1 p.w.p nie wyłącza możliwości ograniczenia zakresu ochrony patentowej przez zmianę jego zastrzeżeń już po wydaniu decyzji w sprawie udzielenia patentu pod warunkiem, że uzyskana w ten sposób kombinacja cech technicznych była pierwotnie ujawniona, np. w zastrzeżeniach zależnych, w przykładach realizacji czy na rysunkach (Wytyczne EUP: Guidelines for Examination in the European Patent Office, wrzesień 2013, rozdział H- V 3.2.1). Dopuszczalne jest także przenoszenie cech wynalazku pomiędzy nieznamienną a znamienną częścią zastrzeżenia (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2007 r., II GSK 354/06, Legalis nr 657655). Ponadto wskazał, że dopuszczalne są na ogół zmiany ograniczające zakres ochrony, polegające na zastąpieniu ogólnego określenia przez bardziej szczegółowe, pod warunkiem że to szczegółowe określenie występuje w opisie (Poradnik wynalazcy, s. 74-75) (por. A. Żebrowska-Kucharczyk/M. Tagowska [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz pod red. A. Michalaka, Legalis, 2016, komentarz do art. 37 p.w.p.). Zakaz określony w art. 37 ust. 1 p.w.p. nie ma zatem charakteru bezwzględnego i nie znajdował zastosowania w sprawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej, zgodnie z pierwotnym wnioskiem Uprawnionego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia Organowi prawomocnego wyroku zobowiązującego do wydania decyzji o określonej treści oraz zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi wskazał ponadto, że możliwość dokonywania zmian w zakresie ochrony patentowej już po wydaniu decyzji o udzieleniu patentu (o ile zmiany te nie prowadzą do poszerzenia tego zakresu) jest przewidziana wprost przez Konwencję o udzielaniu patentów europejskich i jest standardem konwencyjnym. Wykładnia zaproponowana przez Urząd Patentowy jest zatem explicite w kontrze do standardu uregulowań międzynarodowych w tym zakresie, a tym samym nie spełnia wymagania prokonwencyjnej wykładni krajowych przepisów dotyczących własności przemysłowej. Jego zdaniem Organ błędnie uznał, że materia objęta hipotezą przepisu art. 155 k.p.a. jest materią "uregulowaną w ustawie" w rozumieniu art. 252 p.w.p., zawierającym odesłanie systemowe do stosowania k.p.a. w postępowaniu przed Urzędem Patentowym. Uznał, że Organ naruszył przepis art. 252 p.w.p. przez wadliwe przyjęcie, że sprawa zmiany zastrzeżeń patentowych po wydaniu decyzji o udzieleniu patentu została uregulowana w ustawie szczególnej, podczas gdy takiej regulacji ustawa p.w.p. nie zawiera, a zatem w tym zakresie stosuje się "odpowiednio" przepisy k.p.a. Uznał, że Organ dopuścił się licznych błędów proceduralnych, wynikających przede wszystkim z niezastosowania przepisów k.p.a., gwarantujących rzetelność i fachowość w załatwieniu sprawy administracyjnej. Urząd Patentowy nie zastosował art. 155 k.p.a., uznawszy, że jest to norma nieobowiązująca w postępowaniu patentowym - nawet na etapie po wydaniu ostatecznej decyzji. Doprowadziło to do nierozpoznania istoty sprawy. Ponadto, wskazał, że Organ nie zastosował również innych przepisów o postępowaniu zawartych w k.p.a., nie dostrzegając konieczności ich stosowania w toku postępowania szczegółowo opisanych w skardze. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem skargi jest opisana na wstępie decyzja organu z dnia [...] sierpnia 2017 r. odmawiająca zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...] grudnia 2009 r. o udzieleniu patentu. Do UP wpłynął wniosek o zmianę ww. decyzji o udzieleniu patentu poprzez zmianą zakresu ochrony. Zmiana ta miałaby polegać na dodaniu w zastrzeżeniu niezależnym nr 1 dodatkowych cech technicznych poprzez wskazanie zawartości pyretroidu w produkcie wskazanym w treści zastrzeżenia oraz wykreślenie z zastrzeżenia zależnego nr 4 wskazania zawartości perytroidu. Zmiana ta ogranicza dotychczasowy zakres ochrony. Z uzasadnienia wniosku wynika, że zmiana jest wskazana ze względu na toczące się w stosunku do przedmiotowego patentu postępowanie o jego unieważnienie. Ograniczenie patentu jest zgodne z interesem społecznym. UP odmówił dokonania zmiany decyzji o udzieleniu patentu. Sąd zauważa, że art. 155 k.p.a. stanowi, iż zmianie lub uchyleniu podlega decyzja administracyjna, którą pojmować należy w sposób materialnoprawny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2011 r., sygn. akt II GSK 871/10 (opubl. Lex nr 1135754). Musi więc być zachowana tożsamość materialna sprawy administracyjnej, będąca podstawą prawidłowego zastosowania regulacji wskazanej w art. 155 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1386/17). Potwierdzeniem możliwości zastosowania art. 155 k.p.a. do ostatecznych decyzji o udzieleniu patentu są przepisy monachijskiej Konwencji o udzielaniu patentów europejskich, które przewidują możliwość ograniczenia patentu europejskiego. W myśl art. 105b dodanego przez art. 1 pkt 51 Aktu z dnia 29 listopada 2000 r. rewidującego niniejszą Konwencję (Dz.U.2007.236.1736) z dniem 13 grudnia 2007 r., a dotyczącego ograniczenia lub unieważnienia patentu europejskiego; "(1) Europejski Urząd Patentowy bada, czy zostały spełnione wymogi dotyczące ograniczenia lub unieważnienia patentu ustalone w Regulaminie wykonawczym. (2) Jeśli Europejski Urząd Patentowy uważa, że wniosek o ograniczenie lub unieważnienie patentu europejskiego spełnia te wymogi, wówczas podejmuje decyzje o ograniczeniu lub unieważnieniu patentu europejskiego. W przeciwnym przypadku odrzuca wniosek. (3) Decyzja o ograniczeniu lub unieważnieniu patentu europejskiego ma zastosowanie do patentu europejskiego we wszystkich umawiających się państwach, w odniesieniu do których został on udzielony. Decyzja obowiązuje od daty ukazania się informacji o tej decyzji w Europejskim Biuletynie Patentowym.". Uwzględniając regułę interpretacyjną zawartą w przepisie art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a., należy przyjąć, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 k.p.a. jest stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. W przypadku gdy organ administracji publicznej ustali istnienie tych przesłanek, może uchylić lub zmienić dotychczasową decyzję ostateczną. Powstaje jednak pytanie, czy stwierdzenie istnienia przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. prowadzi do dalszego etapu postępowania, jakim jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy, podobnie jak ma to miejsce w przypadku wznowienia postępowania, czy też stwierdzenie to "kończy" postępowanie wyjaśniające i zobowiązuje organ administracji publicznej do wydania decyzji o treści określonej w tym przepisie. Za stanowiskiem, że przedmiotem postępowania jest jedynie ustalenie przesłanek do zmiany lub uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej przemawia treść przepisu art. 154 § 2 k.p.a., który zgodnie z art. 155 k.p.a. stosuje się odpowiednio (por. pogląd wyrażony w wyroku NSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 1996 r., III SA 1207/95, że: Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.) jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony, i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne). Decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych, co oznacza, że do organu administracji państwowej należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (zob. pogląd wyrażony w wyroku NSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 1996 r., III SA 1207/95). Sąd doszedł do przekonania, że chodzi tu o zmianę zawężającą zakres ochrony patentowej, nie zaś o rozszerzenie tej ochrony. Dla Sądu jest rzeczą oczywistą, że w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwe rozszerzenie zakresu ochrony patentowej udzielonej w oparciu o art. 37 p.w.p. W ocenie Sądu, zgłaszający może ograniczyć część zastrzeżeń patentowych ale nie może to pociągać za sobą zmian, w pozostających w mocy, zastrzeżeniach patentowych. Jak słusznie zauważył UP w doktrynie (np. Andrzej Wróbel w: "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", LEX/el., 2016) przyjmuje się, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., I OSK 586/06, LEX nr 320845); Nie można w tym trybie rozszerzać zakresu sprawy administracyjnej. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana wyłącznie w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do momentu wydania decyzji, której dotyczy wniosek o zmianę. W tak sformowanym wniosku bez merytorycznego przeprowadzenia postępowania nie jest w ocenie Sądu możliwe wykazanie czy rzeczywiście skarżąca zamierza dokonać zmianę zawężającą zakres ochrony patentowej. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ administracji - rozstrzygając sprawę – oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organ generalnie uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.