I OSK 603/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędziowie: NSA Aleksandra Łaskarzewska del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant: starszy specjalista Marek Szwed-Lipiński po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 998/18 w sprawie ze skarg Miasta W., J. sp. z o.o. w W., A.W.(vel W.), P. SAS w P. oraz R.N. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz J. sp. z o.o. w W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3) zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz A.W. (vel W.) kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 kwietnia 2019 r., po rozpoznaniu skarg Miasta W., J. Sp. z o.o. z siedzibą w W., A.W., P. SAS z siedzibą w P. oraz R.N. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z [...] marca 2018 r. w przedmiocie zmiany decyzji, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Komisja, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości i wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skarg albo przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich zarzuciła naruszenie: 1) art. 154 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej: kpa, przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że występowanie w sprawie stron o sprzecznych interesach wyklucza zastosowanie tego przepisu, podczas gdy z jego treści nie wynika takie ograniczenie, co doprowadziło do wadliwego uznania, że w niniejszej sprawie nie było możliwe zastosowanie trybu określonego w art. 154 § 1 i 2 kpa; 2) art. 154 § 1 kpa w zw. z art. 6 kpa w zw. z art. 40e ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2017 r. poz. 718, z późn. zm.), dalej ustawa reprywatyzacyjna, przez ich błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że Komisja, wydając decyzję z [...] marca 2018 r., dokonała uzupełnienia decyzji z [...] września 2017 r. w oparciu o nowy stan prawny, a nie jej zmiany, w sytuacji, gdy Komisja zmieniła decyzję z [...] września 2017 r. przez dodanie do tego rozstrzygnięcia nowego punktu i wobec czego była uprawniona do zastosowania w zmieniającej decyzji ówcześnie obowiązujących przepisów; 3) art. 10 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Komisja nie zapewniła stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wobec czego jedna ze stron postępowania nie brała udziału w tym postępowaniu bez swojej winy, a w efekcie przyjęcie, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 4) art. 119 pkt 1 ppsa przez jego niewłaściwe zastosowanie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, w sytuacji, gdy w sprawie nie zachodziły przesłanki uprawniające do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, a w szczególności, gdy nie zaistniała sytuacja, w której jedna ze stron postępowania nie brałaby w nim udziału bez własnej winy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odrębnych odpowiedziach na skargę kasacyjną J. sp. z o.o. oraz A.W. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Pismem z [...] kwietnia 2021 r. J. sp. z o.o. uzupełniła argumentację zawartą w pierwotnej odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku. Przed przystąpieniem do rozpoznawania tychże zarzutów należy podnieść, że w rozpoznawanej sprawie pierwszą decyzją z [...] września 2017 r. Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich uchyliła w całości decyzję Prezydenta W. z [...] czerwca 2013 r. ustanawiającą na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do udziału 0,6307 części zabudowanej nieruchomości o pow. 2113 m2 oznaczonej jako działka nr [...] położonej w W. przy ul. [...] na rzecz osoby fizycznej, i odmówiła ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do ww nieruchomości. Drugą decyzją z [...] września 2017 r. Komisja uchyliła w całości decyzję Prezydenta W. z [...] października 2013 r. zmieniającą decyzję z [...] czerwca 2013 r. i umorzyła postępowanie. Następnie decyzją z [...] marca 2018 r. Komisja zmieniła swoją pierwszą decyzję z [...] września 2017 r. w ten sposób, że dodała do niej pkt 3 nakazujący Miastu W. przejęcie zarządu udziałem w ww. nieruchomości. Sąd Wojewódzki orzekł, iż decyzja Komisji z [...] marca 2018 r. została podjęta z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie obowiązującego przepisu, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. II OSK 1111/06). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (zob. wyrok NSA z dnia 22 września 2020 r., sygn. II OSK 2068/18). Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że zgodnie z art. 154 § 1 kpa decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Analiza powyższego przepisu wskazuje, że jego zastosowanie jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy żadna ze stron nie nabyła prawa na podstawie decyzji zmienianej lub uchylanej. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie art. 154 § 1 i 2 kpa przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż występowanie w sprawie stron o sprzecznych interesach wyklucza zastosowanie art. 154 kpa, podczas gdy z treści tego przepisu nie wynika takowe ograniczenie. Zarzut ten powiązano z przesłanką braku nabycia prawa przez stronę, jako że zmieniona może być decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Otóż podnieść należy, że przez nabycie prawa należy rozumieć uzyskanie przez dany podmiot uprawnienia, będącego efektem skonkretyzowania oznaczonej normy prawa materialnego. Za prawo nabyte należy uznać każdą korzyść, jaką strona uzyskuje w sferze prawnej z załatwienia jej sprawy decyzją administracyjną, wszakże z zastrzeżeniem, że korzyść ta ma odnosić się do sfery prawa materialnego, a nie uprawnień procesowych. Według W. Chróścielewskiego i J. P. Tarno decyzjami administracyjnymi, na mocy których strony nie nabywają prawa, są: wyłącznie decyzje odmowne dla wszystkich stron postępowania, decyzje cofające w całości uprzednio przyznane stronie uprawnienie lub stwierdzające wygaśnięcie tego uprawnienia (M. Wincenciak, Sankcje prawne i procedura ich wymierzania, Warszawa 2008, s. 204 i n.). Zastosowanie art. 154 jest możliwe jest zatem wówczas gdy po pierwsze została spełniona przesłanka, że mamy do czynienia z decyzją ostateczną, na mocy której żadna ze stron nie nabyła sprawa. Jeżeli ta przesłanka zostanie spełniona, wówczas należy zbadać drugą przesłankę, tzn. czy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Niespełnienie pierwszej przesłanki powoduje, że bezprzedmiotowe jest badanie, czy spełniona została druga przesłanka. Ocena, czy decyzja ostateczna wydana w postępowaniu, w którym uczestniczyło kilka stron, tworzy lub nie tworzy praw dla każdej ze stron, wymaga uwzględnienia, czy w postępowaniu tym uczestniczą strony o sprzecznych interesach, czy też interesy stron są tożsame. W tym pierwszym przypadku przepis art. 154 § 1 nie będzie miał zastosowania, ponieważ przynajmniej jedna ze stron postępowania może wywodzić swoje prawo nabyte z decyzji ostatecznej, na mocy której inna ze stron nie nabyła prawa. W rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Komisji z dnia [...] września 2017 r. o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego powoduje przejście nieruchomości budynkowej na własność gminy (art. 8 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy). Tak więc Miasto W., będące stroną toczącego się postępowania, może wywodzić swoje prawa nabyte z mocy decyzji ostatecznej. Nie ulega zatem wątpliwości sprzeczność interesów beneficjenta decyzji z [...] czerwca 2013 r. zmienionej decyzją z [...] października 2013 r., który wywodził swoje prawa z rozstrzygnięcia o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego i interesów Miasta W., na własność którego przeszła nieruchomość budynkowa. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 154 § 1 i 2 kpa przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż występowanie w sprawie stron o sprzecznych interesach wyklucza zastosowanie art. 154 kpa, nie może odnieść oczekiwanego rezultatu. Niewątpliwie też decyzja z 18 września 2017 r. była tym rozstrzygnięciem, mocą którego doszło do nabycia prawa przez Miasto W. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się do naruszenia przez Sąd meriti art. 154 § 1 w zw. z art. 6 kpa w zw. z art. 40e ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa polegającego na uznaniu, że Komisja dokonała "uzupełnienia" decyzji w oparciu o nowy stan prawny. Otóż podnieść należy, że zgodnie z art. 16 § 1 kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Jak to wyżej podniesiono, stosownie do treści art. 154 § 1 kpa, decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ja wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis art. 154 kpa stanowi przypadek przewidziany w kodeksie, w którym wyjątkowo, wbrew zasadzie trwałości decyzji administracyjnej, może dojść do jej uchylenia lub zmiany. Należy zauważyć, że decyzja Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] marca 2018 r. orzekała nie o uchyleniu lecz o zmianie decyzji tejże Komisji z dnia [...] września 2017 r. uchylającej w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz odmawiającej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...]. Zmiana polegała na dodaniu pkt 3 decyzji dotyczącego przejęcia zarządu przez Miasto W. określonym udziałem nieruchomości. Według art. 104 § 1 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Zmiana decyzji stanowi zatem wydanie rozstrzygnięcia, które załatwia inaczej, w stosunku do decyzji dotychczasowej, tożsamą sprawę co do istoty. Tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (vide J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 637; uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3.11. 2009 r., II GPS 2/09, ONSAiWSA 2010/1/14). Powszechnie przyjmuje się, że na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. O istnieniu tej tożsamości zatem będzie można mówić wówczas, gdy zostanie zachowana identyczność skonkretyzowanych praw i obowiązków. Warunkiem ustalenia tożsamości sprawy jest także ciągłość regulacji prawnej. Dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. Jak trafnie uznał Sąd I instancji, o takiej ciągłości regulacji prawnej nie ma mowy w niniejszej sprawie, w szczególności w odniesieniu do praw i obowiązków adresata decyzji jakim jest Miasto W. Decyzja z dnia [...] marca 2018 r. wydana została w oparciu o art. 40e ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa. Przepis ten dodany został przez art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. (Dz.U.2018.431) zmieniającej ustawę z 9 marca 2017 r. z dniem 14 marca 2018 r. Zatem norma uprawniająca Komisję do nakazania gminie przejęcia zarządu nieruchomością warszawską lub jej odpowiednią częścią, na zasadach określonych w art. 184a-186a ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie istniała w dniu [...] września 2017 r. Tymczasem sensem mechanizmu zmiany decyzji ostatecznej jest nadanie jej innej treści z uwagi nie na zmianę przepisów lecz na okoliczności (racje) oceniane przez pryzmat celowego działania, skategoryzowane przy użyciu pojęć interesu społecznego i słusznego interesu strony. Rozstrzygnięcie o zmianie decyzji ostatecznej nie może być traktowane jako alternatywa wobec żądania wznowienia obarczonego błędem postępowania administracyjnego. Ostateczne decyzje administracyjne tworzą stan rei iudicatae i stoją na przeszkodzie ponownej konkretyzacji uprawnień i obowiązków. Reasumując, na podstawie art. 154 kpa nie można zmienić decyzji, która została wydana w oparciu o przepisy nie przewidujące wcześniej możliwości nałożenia uprawnienia czy obowiązku na jej adresata. Uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 154 kpa nie może zatem rodzić skutków prawnych z mocą wsteczną. Generalnie bowiem zakaz działania prawa wstecz, jako podstawowa zasada obowiązująca w państwach demokratycznych, polega na tym, że nie do zaakceptowania jest możliwość stosowania nowo ustanowionych norm do zdarzeń, które miały miejsce przed ich wejściem w życie. Chodzi o zasadę opartą na założeniu, że każdy przepis normuje przyszłość nie zaś przeszłość. Z powyższych względów zarzut skargi kasacyjnej sprowadzający się do naruszenia przez Sąd meriti art. 154 § 1 w zw. z art. 6 kpa w zw. z art. 40e ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa, nie może być uznany za uzasadniony. Przechodząc do rozpoznania zarzutu dotyczącego nieprawidłowego – zdaniem autora skargi kasacyjnej – stwierdzenia, że w sprawie zaszły przesłanki do wznowienia postępowania w związku z brakiem udziału jednej ze stron w toczącym się postępowaniu, należy wskazać, że zgodnie z art. 49 § 1 kpa, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Taki przepis szczególny został ustanowiony w art. 16 ust. 3 ustawy reprywatyzacyjnej, zgodnie z którym strony mogą być zawiadamiane o wszczęciu postępowania, decyzjach i innych czynnościach Komisji poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego. Analiza tego przepisu wskazuje, że ustawodawca zdecydował się wprowadzić fikcję doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego przez obwieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej. Należy wyjaśnić, że fikcja ta opiera się na założeniu, że każda potencjalna strona postępowania ma dostęp do informacji o wszczęciu postępowania z uwagi na fakt, że Biuletyn Informacji Publicznej jest urzędowym publikatorem teleinformatycznym stanowiącym stronę w sieci teleinformatycznej (por. art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm. – dalej: udip). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie jedna ze stron była aresztowana i nie miała – co zresztą wskazuje sam autor skargi kasacyjnej – możliwości zapoznania się z obwieszczeniem. W sytuacji takiej nie sposób uznać tej strony za poinformowaną o wszczęciu postępowania administracyjnego, co prowadzi do wniosku, który Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że kontrolowane postępowanie prowadzone było bez udziału jednej ze stron, a zatem zachodziły przesłanki wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Jednocześnie nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, zgodnie z którym tymczasowo aresztowany, będący stroną postępowania, miał możliwość zawnioskowania o udzielenie mu informacji publicznej o treści takiego obwieszczenia. W pierwszej kolejności należy bowiem odnotować, że do złożenia takiego wniosku konieczna byłaby wiedza o ukazaniu się obwieszczenia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, w której tymczasowo aresztowany może być stroną, co zakładałoby posiadanie przez niego dostępu do sieci teleinformatycznej, które jak wskazano powyżej, nie miało miejsca. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 10 ust. 1 udip informacja publiczna, które nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Oznacza to, że umieszczenie określonej informacji publicznej (informacji o wszczęciu postępowania) w Biuletynie Informacji Publicznej, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, wyłącza wnioskowy tryb dostępu do takiej informacji. Tym samym ewentualny wniosek aresztowanego o przekazanie treści obwieszczenia musiałby okazać się nieskuteczny z uwagi na treść obowiązujących przepisów. W konsekwencji powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 10 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa okazał się niezasadny. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 119 pkt 1 ppsa, należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. Jak wskazano to powyżej, w kontrolowanym postępowaniu jedna ze stron tego postępowania nie brała udziału bez swojej winy. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co umożliwiało wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia analizowanego zarzutu skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, choć jego uzasadnienie niewątpliwie narusza wymogi art. 141 § 4 ppsa chociażby w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Skarga kasacyjna nie zawiera jednak zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa określającego wymogi, jakim odpowiadać powinno uzasadnienie wyroku. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie może badać zaskarżonego orzeczenia pod tym kątem. Innymi słowy brak zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie ułatwiło kasacyjnej kontroli zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Mając powyższe na uwadze naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną (pkt 1 sentencji). O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa (pkt 2 i 3 sentencji).