I SA/Wr 493/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 18 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. oddala skargę w całości. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, organ interpretacyjny) z dnia [...] nr [...] wydane w wyniku złożenia przez A (dalej: Skarżąca, Spółka) zażalenia na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 25.10.2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. 2. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej zaistniałego stanu faktycznego, podano, że Skarżąca jest osobą prawną z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka działa w branży doradztwa podatkowego. Skarżąca wskazała, że jej przychody w rozumieniu ustawy o rachunkowości w 2016 r. nie przekroczyły równowartości 2.000.000 euro. Spółka w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą zawiera transakcje z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1888 ze zm., dalej jako: ustawa o CIT). Wartość transakcji lub innych zdarzeń jednego rodzaju nie przekroczy w 2017 r. limitów transakcyjnych, o który mowa w art. 9a ust. 1d i 1e ustawy o CIT. 3. Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego, sformułowano następujące pytanie: "Czy Wnioskodawca może być zobowiązany do sporządzenia i przedłożenia dokumentacji podatkowej na żądanie organu podatkowego, zgodnie z art. 9a ust. 4a ustawy o CIT?". 4. Skarżąca przedstawiła stanowisko, zgodnie z którym skoro przychody Spółki nie przekroczyły równowartości 2.000.000 euro to art. 9a ust. 4a ustawy o CIT nie ma do niej zastosowania. W ocenie Spółki przepis ten ma zastosowanie jedynie do podatników, których przychody lub koszty w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości, ustalone na podstawie ksiąg rachunkowych, przekroczyły w roku poprzedzającym rok podatkowy równowartość 2.000.000 euro i co do których organ wykaże, że w związku z przeprowadzoną transakcją z podmiotem powiązanym zaniżą jej wartość w celu uniknięcia obowiązku sporządzenia dokumentacji podatkowej. Zdaniem Skarżącej w oparciu o wykładnię językową przyjąć należy, że limity, o których mowa w art. 9a ust. 4a ustawy o CIT dotyczą limitów transakcji a nie limitu 2.000.000 euro, od którego podatnik zobowiązany jest sporządzać dokumentację podatkową. Jak wskazała Skarżąca, ustawodawca w treści art. 9a ust. 4 ustawy o CIT wyraźnie odwołuje się do art. 9a ust. 1d oraz 1e ww. ustawy, a więc odnosi się nie do wszystkich podatników, którzy zawarli transakcje z podmiotami powiązanymi, ale tylko do podatników, którzy przekroczyli 2.000.000 euro przychodów/kosztów osiągniętych w poprzednim roku podatkowym (w rozumieniu ustawy o rachunkowości). W ocenie Spółki, odmienne stanowisko byłoby zaprzeczeniem celu, który przyświecał ustawodawcy w związku ze zmianą przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2017 r. w zakresie obowiązku sporządzania dokumentacji cen transferowych, który polegał m. in. na ograniczeniu liczby podmiotów zobligowanych do opracowywania dokumentacji. W konsekwencji mikroprzedsiębiorstwa osiągające przychody/koszty do 2.000.000 euro miały zostać zwolnione z tego obowiązku. Byłoby to również niezgodne z Wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych oraz administracji podatkowych oraz z Kodeksem postępowania w zakresie dokumentacji transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi w Unii Europejskiej, z których wynika, że wymogi dokumentacyjne nie powinny nakładać na podatników kosztów i obciążeń nieproporcjonalnych do okoliczności oraz że państwa członkowskie nie będą wymagać od mniejszych przedsiębiorców opracowania równie obszernej dokumentacji, jak w przypadku przedsiębiorstw większych. 5. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że pytanie zadane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy ustalenia, czy Spółka może być zobowiązana do sporządzenia i przedłożenia dokumentacji podatkowej na żądanie organu podatkowego zgodnie z art. 9a ust. 4a ustawy o CIT. W ocenie organu zagadnienie to nie jest sensu stricto związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku ale związane jest ze sposobem/procedurą sporządzania dokumentacji podatkowej dotyczącej cen transferowych, wymagającym dokonania oceny sytuacji przedstawionej we wniosku pod kątem uprawnień organów podatkowych właściwych do badania dokumentacji podatkowej i żądania przedłożenia takiej dokumentacji. W ocenie organu takie działanie na podstawie art. 14b § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) wyłączone zostało z zakresu, w jakim mogą być wydawane interpretacje indywidualne. Ocena, czy podatnik może być zobowiązany do sporządzenia i przedłożenia dokumentacji podatkowej na żądanie organu podatkowego możliwa jest tylko w ramach stosownego postępowania podatkowego lub kontrolnego i stanowi uprawnienie organu prowadzącego to postępowanie. Poprzez wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym przez Spółkę zakresie, zdaniem organu podatkowego wszedłby on w kompetencje organów podatkowych i kontrolnych w zakresie decyzji w kwestii wystąpienia z żądaniem sporządzenia dokumentacji podatkowej przez Spółkę. Organ podatkowy podkreślił, że w ramach postępowania interpretacyjnego nie może wypowiadać się w zakresie kompetencji innych organów podatkowych działających w innych trybach procedury podatkowej, co wynika wprost z art. 14b § 2a O.p. Jedynie właściwy organ podatkowy w toku postępowania podatkowego w oparciu o zebrany materiał dowodowy może ocenić, czy zaistniały okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo zaniżenia wartości limitów transakcji w celu uniknięcia sporządzenia dokumentacji podatkowej. W konsekwencji, w oparciu o art. 165a § 1 O.p. organ odmówił wydania interpretacji podatkowej w przedmiotowej sprawie. 6. Po rozpoznaniu zażalenia Skarżącej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu, organ podatkowy odwołał się do dotychczasowej argumentacji, wskazując, że wydanie interpretacji podatkowej rozstrzygałoby o kompetencjach organu podatkowego. 1. Postępowanie przed sądem I instancji. 1. W skardze do tutejszego Sądu Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia z dnia [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzuciła naruszenie: 1) przepisu art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji spełnienia przez wniosek o wydanie interpretacji wszystkich wymogów wskazanych w przepisie art. 14b O.p. z powodu uznania, iż żądanie Skarżącej nie wszczyna postępowania podatkowego; 2) przepisu art. 14b § 1 O.p. poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowej (interpretacji indywidualnej) mimo spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 14b O.p. oraz uznanie, iż wskazany wniosek dotyczy kompetencji proceduralnych danego organu podatkowego odnośnie prowadzonej kontroli lub czynności sprawdzających i w tym zakresie nie mogą mieć zastosowania skutki ochronne w przypadku zastosowania się do interpretacji indywidualnej; 3) przepisu art. 121 O.p. poprzez odmowę wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, skutkującą utrudnieniem Skarżącej możliwości merytorycznego rozpoznania jego sprawy oraz wydłużeniem postępowania w tym zakresie; 4) przepisu art. 120 O.p. poprzez nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego wydanie postanowienia na podstawie pozaprawnych przesłanek, co w efekcie nie stanowi działania organu na podstawie przepisów prawa; 5) przepisu art. 125 § 1 O.p. poprzez odmowę wydania interpretacji prawa podatkowego, co narusza zasadę szybkości w postępowaniu mającym na celu wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że nie wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w celu zbadania, czy zaniża limity, o która mowa w art. 9a ust. 1d lub 1e ustawy o CIT i czy w związku z tym może być zobowiązana do sporządzenia dokumentacji podatkowej. Spółka wskazała, że kluczowe w sprawie pozostaje ustalenie treści normy prawnej art. 9a ust. 4a ustawy o CIT, tj. jaki podatnik może być zobowiązany do sporządzenia dokumentacji na żądanie organu podatkowego – czy każdy podatnik, czy tylko taki, który przekroczył próg 2.000.000 euro kosztów lub przychodów za ubiegły rok podatkowy. Skarżąca nie zgadza się również z organem w zakresie uznania, iż przedmiot wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest zagadnieniem sensu stricto związanym z powstaniem zobowiązania podatkowego, przedmiotem, podmiotem, podstawą opodatkowania oraz rozliczeniem podatku, bowiem jeśli Spółka błędnie zinterpretuje przepis art. 9a ust. 4a ustawy o CIT i nie sporządzi dokumentacji podatkowej, to jej dochód zostanie opodatkowany stawką sankcyjną 50%, co ewidentnie wpłynie na jej zobowiązanie podatkowe. 2. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. 1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie organu interpretacyjnego o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na rzecz Skarżącej. W ocenie organu wydanie powyższego postanowienia było uzasadnione kompetencyjnym charakterem przepisu prawa podatkowego, którego dotyczyć miała żądana interpretacja. Natomiast Skarżąca stoi na stanowisku, że przepis ten jest kształtuje obowiązki podatnika w zakresie sporządzenia dokumentacji podatkowej, co przesądza o jego materialnoprawnej kwalifikacji, a tym samym o zasadności wydania interpretacji indywidualnej. 3. Przedmiotem sporu jest zasadność odmowy wydania interpretacji podatkowej przepisu art. 9a ust. 4a ustawy o CIT, zgodnie z którym organ podatkowy może wystąpić do podatnika z żądaniem sporządzenia i przedłożenia dokumentacji podatkowej dla transakcji lub innych zdarzeń, których wartość nie przekracza limitów określonych w ust. 1d lub 1e, w przypadku zaistnienia okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo zaniżenia ich wartości w celu uniknięcia obowiązku sporządzenia dokumentacji podatkowej. Żądanie powinno wskazywać okoliczności świadczące o prawdopodobieństwie zaniżenia wartości transakcji lub innych zdarzeń. Podatnik jest obowiązany do sporządzenia i przedłożenia dokumentacji podatkowej, w terminie 30 dni od dnia doręczenia takiego żądania. W myśl art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przepis art. 14b § 2a O.p. stanowi, że przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Z kolei w myśl przepisu art. 165a § 1 O.p. (stosowanego odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji na podstawie art. 14h O.p.), gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. 3.4. W ocenie Sądu organ interpretacyjny zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sytuacji, w której przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji podatkowej jest przepis prawny o charakterze przepisu kompetencyjnego, jakim jest art. 9a ust. 4a ustawy o CIT. W teorii prawa norma kompetencyjna rozumiana jest jako norma prawna nakładająca na określoną osobę lub uchylająca obowiązek zachowania się będący konsekwencją ważnego (zgodnie z odpowiednimi regułami) wykonania przez określony podmiot posiadanej kompetencji prawnej (A. Bator, W. Gromski, A. Kozak, S. Kaźmierczyk, Z. Pulka, Wprowadzenie do nauk prawnych. Leksykon tematyczny, Warszawa 2006, s. 103). W doktrynie prawa administracyjnego zaś podkreśla się, że kompetencja to uprawnienie organu administracji publicznej, dotycząca określonej sprawy, w której organ ma prawo i jednocześnie zazwyczaj obowiązek działania. Zatem w razie wykonania przez organ podatkowy kompetencji po stronie podatnika aktualizuje się obowiązek określonego zachowania. Co istotne, podkreśla się również, że generalną zasadą prawa administracyjnego jest niedopuszczalność przenoszenia kompetencji pomiędzy organami administracji (bez wyraźnej podstawy prawnej), a ponadto niedopuszczalne jest pewnego rodzaju "zabieranie" kompetencji przez inne organy, nawet organy stojące wyżej w hierarchii administracyjnoprawnej (M. Wierzbowski i A. Wiktorowska, Podstawowe pojęcia teoretyczne w nauce prawa administracyjnego – Rodzaje jednostek organizacyjnych w systemie administracji publicznej [w:] Prawo administracyjne, red. M Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 94-96). 3.5. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że art. 9a ust. 4a ustawy o CIT jest przepisem wyrażającym normę kompetencyjną. Wynika to zarówno z treści tego przepisu, przyznającej organom podatkowym uprawnienie (kompetencję) do wystąpienia do podatnika z żądaniem sporządzenia i przedłożenia dokumentacji podatkowej dla transakcji lub innych zdarzeń, których wartość nie przekracza limitów określonych w ust. 1d lub 1e, jak i z jego budowy, jednoznacznie wskazującej adresata przepisu ("organ podatkowy może..."). Podatnik jest jedynie pośrednio adresatem wynikającej stąd normy, gdyż dopiero w razie skorzystania przez organ podatkowy z kompetencji wyrażonej w art. 9a ust. 4a ustawy o CIT zobowiązany jest on zachować się w określony w normie sposób (tj. sporządzić i przedłożyć dokumentację podatkową w terminie 30 dni od dnia doręczenia takiego żądania). Warunkiem powstania takiego obowiązku po stronie podatnika jest jednak skorzystanie przez organ podatkowy z prawa do wystąpienia z żądaniem sporządzenia i przedłożenia dokumentacji podatkowej w warunkach określonych w omawianym przepisie. Z kolei ustanowienie przez ustawodawcę sankcji niezastosowania się przez podatnika do tak powstałego obowiązku, polegającej na opodatkowaniu stawką 50% różnicy między dochodem zadeklarowanym przez podatnika a określonym przez organ (art. 19 ust. 4 ustawy o CIT), w ocenie Sądu nie zmienia w żaden sposób kompetencyjnego charakteru normy wynikającej z art. 9a ust. 4a omawianej ustawy. Hipotezy obu tych przepisów są bowiem od siebie zbyt odległe, aby można było zakwalifikować przepis 9a ust. 4a tejże ustawy jako kształtujący prawa i obowiązki podatnika. Dopiero bowiem w razie niewykonania przez podatnika obowiązku przedłożenia dokumentacji podatkowej na żądanie organu (które to żądanie uwarunkowane jest istnieniem i wykazaniem przez organ prawdopodobieństwa zaniżenia wartości transakcji lub innych zdarzeń), a ponadto, co bardzo istotne, dopiero w razie określenia przez organ w decyzji dochodu podatnika w wysokości wyższej (straty w wysokości niższej) niż zadeklarowana, organ określa zobowiązanie podatkowe w wysokości 50% różnicy pomiędzy dochodem zadeklarowanym a określonym w decyzji. Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji nie można skutecznie twierdzić, że przepis art. 9a ust. 4 a ustawy o CIT miałby bezpośrednio kształtować zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 19 ust. 4 tejże ustawy, tak jak próbuje to wywodzić Skarżąca. Zatem również i z tego powodu nie można się zgodzić ze stanowiskiem Skarżącej, że przepis art. 9a ust. 4a ustawy podatkowej miałby mieć charakter materialnoprawny. Wobec wyjaśnienia charakteru spornego przepisu, podkreślić należy, że w świetle art. 14b § 2a O.p. organ interpretacji nie może czynić przedmiotem interpretacji podatkowej przepisów kompetencyjnych – regulujących właściwość, uprawnienia oraz obowiązki organów podatkowych. Zasadnie organ interpretacyjny wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że wydanie interpretacji podatkowej w przedmiotowej sprawie spowodowałoby wejście organu w kompetencje organów podatkowych oraz kontrolnych, ponieważ to one są przez ustawodawcę uprawnione do badania dokumentacji podatkowej, w tym – na mocy art. 9a ust. 4 ustawy o CIT - do żądania od podatnika jej sporządzenia i przedłożenia. W konsekwencji, zasadna była odmowa wydania interpretacji podatkowej w oparciu o art. 165a § 1 O.p. z powodu ziszczenia się przesłanki, o której mowa w tym przepisie dotyczącej "innych przyczyn", z powodu których postępowanie nie może być wszczęte. Przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania przez organ interpretacyjny wynikają bowiem wprost z przepisu art. 14b § 2a O.p. Jednocześnie Sąd pragnie zauważyć, że przepis ten nie został wymieniony w podstawie prawnej zarówno postanowienia z dnia [...], jak i postanowienia z dnia [...], wydanego wskutek złożonego zażalenia. Z treści uzasadnień obu postanowień wynika jednak, że organ interpretacyjny uwzględnił i zastosował również ten przepis, co doprowadziło Sąd do wniosku, że ów brak w konstrukcji podstawy prawnej postanowień należy ocenić jako niemający istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym samym jako nieuzasadniony należy ocenić zarzut naruszenia art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., który miałby - w ocenie Skarżącej – polegać na odmowie wydania interpretacji pomimo spełnienia przez wniosek wszystkich wymogów wskazanych w przepisie art. 14b O.p. Z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika bowiem jakoby organ interpretacyjny odmowę wydania interpretacji indywidualnej miał uzasadniać brakami formalnymi wniosku, gdyż przyczyną odmowy wydania interpretacji był kompetencyjny charakter przepisu objętego wnioskiem. 3.6. W konsekwencji powyższych okoliczności brak jest podstaw do uznania, iż miałoby dojść do naruszenia przez organ interpretacyjny przepisu art. 14b § 1 O.p., który to przepis zobowiązuje go do wydania na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z uwagi na treść § 2a przywołanego przepisu, obowiązek ten nie ma charakteru absolutnego i doznaje ograniczeń w obliczu kompetencyjnego charakteru przepisów objętych wnioskiem. Naturalnym jest również, że w przypadku odmowy wydania interpretacji podatkowej podatnik nie może korzystać z funkcji ochronnej, jaką ona pełni. Zauważyć należy ponadto, że to właśnie pełnienie funkcji ochronnej przez interpretacje podatkowe stanowi przyczynę, dla której nie można czynić przedmiotem interpretacji przepisów kompetencyjnych. W przeciwnym razie konsekwencje wydania interpretacji dotyczyłyby bezpośrednio podejmowanych przez organy podatkowe lub kontrolne czynności procesowych, a nie praw i obowiązków podatnika. 3.7. Odnosząc się końcowo do zgłoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 120 oraz art. 121 O.p., Sąd stwierdza, co następuje. W myśl zasady legalizmu wyrażonej w art. 120 O.p. organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności. Pomimo jednak, iż obowiązkiem organu na podstawie przepisu art. 14 b § 1 O.p. jest wydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wniosek pochodzi od osoby zainteresowanej, został złożony na piśmie, przedstawiono wyczerpująco zdarzenie przyszłe wraz ze stanowiskiem strony, to jednak na podstawie art. 14b § 2a O.p. oraz z uwagi na treść art. 9a ust. 4a ustawy o CIT, organ interpretacyjny nie mógł uczynić spornego przepisu przedmiotem interpretacji indywidualnej. Nie można zatem mówić o naruszeniu przez organ zasady praworządności, wyrażającej się w obowiązku respektowania obowiązującego prawa, skoro organ prawidłowo zastosował w sprawie wskazane wyżej przepisy. Skarżąca stawia zaskarżonemu postanowieniu również zarzut naruszenia art. 121 O.p., zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (§ 1), a organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (§ 2). W zakresie tego zarzutu, wobec wynikającego z treści art. 14b §2a O.p. obowiązku odmowy wydania interpretacji podatkowej w przedmiotowej sprawie, Sąd pragnie podkreślić, że bezpodstawnie Skarżąca kwalifikuje postanowienie organu interpretacyjnego jako utrudnienie w zakresie możliwości merytorycznego rozpoznania jej sprawy oraz wydłużenie postępowania w tym zakresie. Obowiązek informacyjny wynikający z art. 121 § 2 O.p. nie oznacza bowiem obowiązku organu do wydawania interpretacji indywidualnej, Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 3 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 72/11 (dostępnym na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wyrażony w art. 121 § 2 O.p. obowiązek udzielania podatnikowi niezbędnych informacji ogranicza się wyłącznie do informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania i w żadnym razie nie można go utożsamiać z koniecznością formułowania za podatnika wniosków w sposób dla niego korzystny albo przedstawianiem podatnikowi możliwych strategii postępowania. Ten obszar działalności jest bowiem właściwy dla doradztwa prawnego. W ocenie tutejszego Sądu, organ, zasadnie odmawiając wydania interpretacji indywidualnej w świetle art. 14b § 2a O.p., objaśnił szeroko przyczyny tejże odmowy w uzasadnieniu postanowienia, nie naruszył zatem ani zasady prowadzenia podatkowego w sposób budzący zaufanie, ani zasady informowania. 3.8. W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 125 § 1 O.p. wyrażającego zasadę szybkości postępowania, Sąd stwierdza, że również nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Zgodnie z treścią tego przepisu, organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W ocenie Skarżącej naruszenie art. 125 § 1 O.p. polegało na odmowie wydania interpretacji prawa podatkowego. Wskazać należy, że argumentacja taka nie zasługuje na podzielenie. Odrębnie należy oceniać bowiem stronę merytoryczną wydanego w toku postępowania podatkowego rozstrzygnięcia oraz ewentualną terminowość i sprawność działania organów podatkowych. Wydanie niekorzystnego dla podatnika rozstrzygnięcia przez organy podatkowe nie pociąga za sobą automatycznie uznania, iż organy działają w sprawie opieszale i przewlekle. Nie należy bowiem zakładać, iż organy celowo wydają niekorzystne dla podatnika rozstrzygnięcia, aby z uwagi na upływ czasu niezbędny dla skorzystania ze środków zaskarżenia, pociągnął za sobą niekorzystne dla podatnika konsekwencje. Co więcej, nawet - ewentualne - uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny nie spowodowałoby automatycznie oceny działań organów podatkowych jako naruszających zasadę szybkości postępowania. 3.9. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). skargę jako nieuzasadnioną oddalił.