IV SA/Gl 330/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję "A" w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia studiów oddala skargę. W dniu 3 października 2016 r. Ł.R. (dalej: "skarżący") złożył do Prodziekana ds. Studenckich dla kierunków [...] wniosek o wznowienie studiów na semestrze VI, w roku akademickim 2016/2017, na studiach niestacjonarnych na kierunku [...] na Wydziale [...] A w G. (k. 38 akt administracyjnych). Po rozpatrzeniu wniosku, Dziekan Wydziału [...] A w G. decyzją z dnia [...]r., nr [...], odmówił skarżącemu wyrażenia zgody na wznowienie studiów na semestrze szóstym III roku studiów niestacjonarnych I stopnia w roku akademickim 2016/2017 na kierunku [...] na Wydziale [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 z późn. zm., zwanej dalej: "ustawa"), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 267 z późn. zm., w skrócie: "k.p.a.") oraz § 3 Regulaminu studiów w A w G., przyjętego przez Senat A w G. uchwałą z dnia 30 marca 2015 r. nr XXVII/219/14/15 (dalej: "Regulamin studiów"). W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że w dniu 11 maja 2016 r. wnioskodawca został skreślony z listy studentów z powodu niepodpisania umowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, pomimo poinformowania o konieczności jej podpisania i skutkach ewentualnego niepodpisania. Następnie wskazał, że zgodnie z § 10 ust. 2 Regulaminu studiów wznowienie studiów następuje na zasadach obowiązujących w chwili podjęcia decyzji przez dziekana. Natomiast wydając decyzję wziął pod uwagę dotychczasowe postępowanie skarżącego jako studenta, a w szczególności nieprzestrzeganie przepisów obowiązujących na A w G. oraz zachowanie nie licujące z godnością studenta. W dniu 11 maja 2016 r. skarżący ukarany został przez Komisję Dyscyplinarną ds. Studentów A w G. prawomocną karą nagany, w związku z uznaniem za winnego złożenia w sposób nieuprawniony podpisu świadczącego o obecności na zajęciach, mimo braku dopuszczenia do tych zajęć przez prowadzącego. Organ stwierdził, że w tym stanie rzeczy zgodnie z § 10 ust.1 Regulaminu studiów powstała podstawa do niewyrażenia zgody na wznowienie studiów w semestrze szóstym. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zakwestionował powołanie się przez organ na fakt niepodpisania umowy w latach 2015/2016. Podniósł, że zawarcie umowy cywilnoprawnej jest dobrowolne, a jej niepodpisanie powoduje jedynie skutek skreślenia z listy studentów, na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 3 ustawy. W jego ocenie okoliczność ta nie może być podstawą do "uzasadnienia faktycznego w zakresie odmówienia wyrażenia zgody na wznowienie studiów". Jednocześnie zakwestionował powołanie przez organ § 10 ust. 2 Regulaminu studiów w odniesieniu do kary nagany. Wskazał, że Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów A w G. wymierzyła mu karę nagany oraz przywróciła w prawach studenta. W jego ocenie, kary nagany nie można porównywać do kary np. dyscyplinarnego wydalenia ze studiów bądź innej kary tymczasowego ograniczenia praw uniemożliwiającej wznawianie studiów i dlatego jej wymierzenie nie może być podstawą do uzasadnienia odmowy wyrażenia zgody na wznowienia studiów. Takie uzasadnienie "tworzy nadużycie w postaci możliwości dożywotniego powoływania się na karę nagany w odmowie wznawiania studiów". Ponadto, zdaniem skarżącego w świetle regulacji § 10 ust. 2 Regulaminu studiów Dziekan nie jest uprawniony do oceny jego postępowania, gdyż uprawnionym do tego jest zgodnie z Regulaminem studiów - Komisja Dyscyplinarna, która w żaden sposób nie ograniczyła jego praw. Na tej podstawie wywiódł, że § 10 Regulaminu nie może być podstawą do uzasadnienia prawnego w zakresie odmowy wyrażenia zgody na wznowienie studiów. Rektor A w G., po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że organ I instancji miał na względzie dotychczasowe postępowanie skarżącego, w szczególności nieprzestrzeganie przez niego obowiązujących studenta przepisów i zachowanie nieprzystające studentowi. Stwierdził, że decyzja organu I instancji została podjęta zgodnie z § 10 Regulaminu studiów, który dokładnie precyzuje uprawnienia organów uczelni i wskazuje na uznaniowość podejmowanych decyzji. Przywołane w odwołaniu fakty niepodpisania umowy o warunkach odpłatności za studia w roku akademickim 2015/2016 oraz postępowania toczącego się przed Komisją Dyscyplinarną ds. Studentów, nie mają związku ze sprawą wznowienia studiów przez skarżącego. Niepodpisanie umowy stanowiło podstawę wszczęcia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o skreśleniu z listy studentów, od której, zgodnie z pouczeniem skarżący miał prawo się odwołać. Z kolei postępowanie prowadzone przez Komisję Dyscyplinarną zakończyło się wydaniem prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary nagany. Obydwa zakończone postępowania są odrębne w stosunku do toczącego się obecnie postępowania w sprawie wznowienia studiów przez skarżącego i nie mają bezpośredniego wpływu na podjętą w tej sprawie decyzję. W wyniku skargi złożonej przez skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 26 lipca 2017 r. o sygn. IV SA/Gl 183/17 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej: "CBOS"), uchylił decyzję Rektora A w G. z dnia [...]r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że narusza ona art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz zasady ogólne postępowania administracyjnego, określone w art. 7, art. 11 i art. 15 k.p.a. Poza tym, organ nie wskazał, jakiego rodzaju dotychczasowe postępowanie skarżącego oraz zachowanie nie przystające studentowi uznał za tego rodzaju, które uniemożliwia wznowienie przez niego studiów, a w rezultacie, dlaczego zastosował § 10 Regulaminu studiów. Organ I instancji opierał się na postępowaniu skarżącego jako studenta, polegającym na niepodpisaniu przez niego umowy i popełnieniu deliktu dyscyplinarnego. Tymczasem organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji stwierdził, że powyższe okoliczności nie miały znaczenia przy rozpatrywaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym. Oceniając zatem poczynione w sprawie ustalenia faktyczne Sąd uznał, że organ odwoławczy nie dokonał analizy sprawy, nie wskazał przyczyn i argumentów przemawiających za podjętym rozstrzygnięciem, w sytuacji, gdy jego obowiązkiem było wszechstronne i dogłębne rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych, oraz w należyty sposób wyważenie interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego. Rektor A w G. decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] z dnia [...]r. W jej uzasadnieniu podał, iż skarżący rozpoczął studia niestacjonarne I stopnia na kierunku [...] w roku akademickim 2012/2013. Na podstawie danych zgromadzonych w systemach informatycznych Uczelni, a także w oparciu o protokoły przeprowadzonych zaliczeń i egzaminów, jak również posiadane listy obecności na zajęciach prowadzonych w A ustalono, że skarżący rozpoczął studia na Wydziale [...] w roku akademickim 2012/2013 od dnia 01-10-2012 r. uzyskując łączną średnią 3,73 za semestry od I do V. Dnia 1 października 2012 roku została z nim zawarta umowa o warunkach odpłatności na studiach niestacjonarnych, w której była zdefiniowana odpłatność za pierwszy i drugi semestr studiów. W kolejnych latach akademickich skarżący nie podpisał aneksów do umowy, określających wysokość należnych opłat za kolejne semestry. Opłatności dotyczyły w roku akademickim 2013/2014 - trzeciego i czwartego semestru, a w roku akademickim 2014/2015 - piątego i szóstego. Brak złożenia podpisów pod wymienionym aneksami do umów stanowił podstawę do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W następstwie tych czynności dnia 3 lipca 2015 roku skarżący podpisał aneks określający wysokość odpłatności za semestry siódmy i ósmy w roku akademickim 2015/2016. Niezależnie od powyższego analiza akt doprowadziła do wniosku, że skarżący był już dwukrotnie skreślany z listy studentów, albowiem uchylał się od terminowego wnoszenia opłat za usługi edukacyjne. Nadto, ciążącego na nim obowiązku nie wypełniał nawet po podpisaniu aneksu do umowy, określającego odpłatność za siódmy i ósmy semestr. Skarżący w dniu 30 września 2015 r. został skreślony z listy studentów w związku z nieuzyskaniem w terminie zaliczenia szóstego semestru, zgodnie z Regulaminem studiów i zarządzeniem Rektora A o organizacji roku akademickiego 2014/2015. Nie uzyskał też zgody na wpis warunkowy i nie wniósł odwołania od decyzji o skreśleniu z listy studentów, tym samym decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna. W dniu 8 lutego 2016 roku skarżący wniósł do Dziekana Wydziału [...] podanie o wznowienie studiów na szóstym semestrze w roku akademickim 2015/2016. Wówczas organ I instancji przychylił się do wniosku i w dniu 11 lutego 2016 roku wydał decyzję o wyrażeniu zgody na wznowienie przez niego studiów. Wobec wznowienia studiów sporządzono umowę o warunkach odpłatności na studiach niestacjonarnych, którą przedstawiono skarżącemu do podpisu, który jej nie podpisał w wyznaczonym terminie, co zgodnie z art. 190 ust. 2 pkt. 4 ustawy stanowiło podstawę do jego skreślenia z listy studentów na podstawie decyzji z dnia [...]r. Ponadto, w okresie od 14 października 2015 roku do 9 czerwca 2016 roku przeciwko skarżącemu było prowadzone postępowanie dyscyplinarne w sprawie złożenia przez niego w sposób nieuprawniony podpisu świadczącego o obecności na zajęciach, mimo braku dopuszczenia go do tych zajęć przez prowadzącego. Orzeczeniem Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów A z dnia [...] roku orzeczono wobec skarżącego karę nagany. Orzeczenie to jest prawomocne i zgodnie z art. 222 ust. 1 ustawy ulega zatarciu z upływem 3 lat od jego uprawomocnienia. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazał treść obowiązujących przepisów prawa, zwłaszcza art. 207 ust. 1 ustawy oraz kompetencje organów A w G. wynikające z przepisów wewnętrznych. Zgodnie z § 49 ust. 5 pkt 8 Statutu A w G. dziekan kieruje działalnością wydziału i reprezentuje go na zewnątrz, w następującym zakresie: podejmuje decyzje dotyczące studentów i doktorantów. Z kolei, w myśl § 47 ust. 7 i 8 Statutu, Rektor jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów A. Szczegółowe kompetencje rektora określa ustawa i Statut. Regulamin studiów A (przyjęty uchwałą Senatu A z dnia 30 marca 2015 r. o nr XXVII/219/14/15 - załącznik do pisma okólnego nr 27/14/15 Rektora A z dnia 30 marca 2015r.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji w § 3 ust. 3 pkt 4 Regulaminu wskazuje, że to dziekan podejmuje decyzję w indywidualnych sprawach studenckich, a w szczególności w przedmiocie wznowienia studiów po skreśleniu z listy studentów. Od decyzji dziekana studentowi służy odwołanie do rektora za pośrednictwem dziekana, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania decyzji (§ 3 ust. 5 Regulaminu). Zgodnie z § 10 ust. 2 Regulaminu studiów student, który po zaliczeniu pierwszego semestru z wymaganą liczbą punktów ECTS przerwał studia lub został skreślony z listy studentów może ubiegać się o wznowienie studiów. Wznowienie studiów następuje na zasadach obowiązujących w chwili podjęcia decyzji przez dziekana. Dziekan określa warunki, termin i sposób uzupełnienia zaległości wynikających z różnic w programach kształcenia studenta wznawiającego studia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w prawomocnym wyroku z dnia 26 lipca 2017 roku o sygn. IV SA/Gl 183/17 podkreślił, że podejmując decyzję w przedmiocie wyrażenia zgody studentowi na wznowienie studiów organy uczelni biorą pod uwagę całokształt pracy studenta wykazanej w dotychczasowym toku studiów, jak również jego postawę wobec obowiązków akademickich, w tym sposób postępowania w czasie kształcenia. Ocena wszystkich powołanych okoliczności pozwala zbudować prognozę co do postępowania studenta in spe i podejścia do ciążących na nim obowiązków z racji członkostwa w społeczności akademickiej. Innymi słowy ponowne przyjęcie studenta do Uczelni jest uzależnione od oceny możliwości wypełnienia przez niego obowiązków, jakie są nakładane na niego przez obowiązujące w Uczelni przepisy wewnętrzne, a w szczególności przez Statut i Regulamin Studiów. W rozpatrywanej sprawie Rektor A po dokonaniu oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, skarżący swoim dotychczasowym postępowaniem wobec Uczelni udowodnił, że nie jest godzien posiadać statusu studenta A. W toku dotychczasowego kształcenia na kierunku [...] na Wydziale [...] Odwołujący wielokrotnie nie dopełniał ciążących na nim obowiązków. Uchylał się od podpisania umów o świadczenie usług edukacyjnych i aneksów. Z tego powodu został też skreślony z listy studentów. Nie zaliczył semestru w terminie określonym w Regulaminie studiów oraz w zarządzeniu Rektora o organizacji roku akademickiego. Nie skorzystał także z danej mu szansy w dniu 11 lutego 2016 r. do kontynuowania studiów i kolejny raz został skreślony z listy studentów prawomocną decyzją. Następnie został prawomocnie skazany orzeczeniem Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów na karę nagany za czyn niegodny studenta. Czyn ten polegał na złożeniu w sposób nieuprawniony podpisu świadczącego o obecności na zajęciach, mimo braku dopuszczenia do tych zajęć przez prowadzącego. Nadto, przebieg jego studiów, w tym osiągnięcia w nauce, obrazują brak poważnego podejścia do obowiązków dydaktycznych i naukowych. Skarżący nie uczęszczał na zajęcia obowiązkowe, nie zaliczał wszystkich przedmiotów objętych programem studiów i wielokrotnie miał zaległości w zaliczeniu lat studiów. Otrzymywał też oceny niedostateczne z przedmiotów, których później nie poprawiał oraz uchylał się od obecności na egzaminach kończących naukę na danym przedmiocie. Jego średnia ocen oscylowała wokół 3,73. Swoim zachowaniem naruszył większość norm etycznych, jakimi powinien kierować się student. Nie przestrzegał też zapisów ślubowania, którego rotę podpisał własnoręcznie przy dokonaniu aktu immatrykulacji na studia. Zaprezentował również lekceważące podejście do ciążących na nim obowiązków, jako studenta i członka społeczności akademickiej. W tych okolicznościach nie można było przychylić się do odwołania wnioskującego o uchylenie decyzji organu I instancji. Niewątpliwie okoliczności faktyczne, takie jak niepodpisanie umowy o świadczeniu usług edukacyjnych, co w konsekwencji skutkowało skreśleniem z listy studentów, jak również ukaranie karą dyscyplinarną nagany za czyn niegodny studenta w sposób istotny wpływa na założenie nie pozytywnej prognozy wobec studenta. Nie można bowiem przyjąć, że po kolejnym wznowieniu studiów będzie on wypełniał ciążące na nim obowiązki, jako członka społeczności studenckiej i realizował sumiennie program studiów. Co do naruszenia §10 Regulaminu Studiów organ odwoławczy podziela w całości argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartą w wyroku z dnia 26 lipca 2017 roku o sygn. IV SA/Gl 183/17, w zakresie, którym decyzja o wyrażeniu zgody na wznowienie studiów jest decyzją uznaniową i nie każdy złożony przez studenta wniosek o wznowienie studiów implikuje obowiązek jego uwzględnienia. W tej sprawie podano jasno, wyczerpująco i przekonywująco argumenty, leżące u podstaw wydania decyzji o takiej a nie innej treści. Przeprowadzone przez organ II instancji postępowanie wyjaśniające, zgodnie z art. 15 k.p.a., w zakresie wskazanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w przywołanym wyroku doprowadziło do tych samych konkluzji, jakie zostały zawarte w rozstrzygnięciu Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] roku. Tym samym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i wyrażenia zgody na wznowienie studiów przez skarżącego w żądanym przez niego momencie, tj. na szóstym semestrze III roku studiów niestacjonarnych I stopnia. W skardze z dnia 15 lutego 2018 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i wyrażenie zgody na wznowienie studiów niestacjonarnych, zgodnie z wnioskiem z dnia 3 października 2016 r. Domagał się również ukarania A w G. za niewykonanie wyroku tut. Sądu z dnia 26 lipca 2017 r., co jego zdaniem potwierdza bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazły się powielone już wcześniej argumenty, takie jak: 1) niepodpisanie umowy w latach 2015/2016, gdzie, zdaniem skarżącego zawarcie umowy cywilnoprawnej, o której mowa jest dobrowolne, a jej niepodpisanie niesie jedynie skutek skreślenia studenta z listy studentów, zgodnie z treścią art. 190 ust. 2 pkt. 4 ustawy, tym samym nie może być podstawą do uzasadnienia faktycznego w zakresie odmówienia wyrażenia zgody na wznowienie studiów; 2) brak terminowej zapłaty lub brak zapłaty za siódmy i ósmy semestr, gdzie, zdaniem skarżącego: w zakresie stwierdzeń "siódmy i ósmy semestr", zawartych na stronie nr 3 zaskarżonej decyzji jest błędem i wskazuje na omyłkę pisarską, z uwagi na, to, że nigdy nie studiował na siódmy i ósmym semestrze na A, ale ubiegał się o wznowienie studiów na semestrze szóstym. Skarżący podniósł, że Dział Spraw Studenckich i Kształcenia decyzją o nr [...] z dnia [...]r., po wezwaniu do ponownego przeanalizowania wpłat, uznał, iż należy muzwrócić nadpłaconą kwotę w wysokości kosztów jednego semestru i dnia 25-04-2017 roku dokonał zwrotu nadpłaconej kwoty w wysokości 1 800,00 zł. brutto, co dowodzi, iż prawie rok po przerwaniu studiów skarżący dochodził swoich należności i chociażby z tego powodu nie mógł zalegać z płatnościami. Dodatkowo, A do dnia dzisiejszego nie uregulowała należnych mu odsetek ustawowych. Działanie organu II Instancji w tym zakresie stanowi ewidentne poświadczenie nieprawy i świadome zaniedbanie, zmierzające do działania na szkodę jego interesu prawnego. Zdaniem skarżącego udzielona kara nagany nie może być porównana do kary np. dyscyplinarnego wydalenia ze studiów bądź innej kary tymczasowego ograniczenia praw uniemożliwiającej wznawianie studiów, gdyż takie uzasadnienie tworzy nadużycie w postaci możliwości dożywotniego powoływania się na karę nagany w odmowie wznawiania studiów. Niezrozumiały i krzywdzący jest również fakt, że z jednej strony Komisja Dyscyplinarna po udzieleniu nagany, przywraca skarżącego w prawach studenta w dniu 11-05-2016 r., a w zaskarżonej decyzji na stronie 7, stwierdza się, iż swoim dotychczasowym postępowaniem wobec Uczelni udowodnił on, że nie jest godzien posiadać statusu studenta. Uzasadnienie to wprost zaprzecza decyzji Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...]r., która jest prawomocna. Organ II instancji w decyzji dodatkowo zawarł nowe przesłanki negatywne mającą przemawiać za podstawą do odmowy wyrażenia zgody na wznowienie przez skarżącego studiów, tym razem uznając, iż takim powodem jest: 1) średnia ocen, brak poważnego podejścia do obowiązków dydaktycznych i naukowych gdzie, zdaniem skarżącego na A oraz innych uczelniach wyższych, przyjęto, iż minimalną oceną pozwalającą na zaliczenie przedmiotu jest ocena 3.0, tym samym można przyjąć, że średnia ocen za semestr wynosząca 3.0 również jest średnią, co prawda minimalną ale jednak pozwalającą na ukończenie studiów z wynikiem pozytywnym. Rektor w swej decyzji na stronie 4 i 5 przedstawia oceny średnie, które są wyższe od średniej minimalnej (3,73), jak też na stronie 8 podaje, iż uzyskana średnia spełnia minimalne wymagania postawione przez Uczelnię, a z drugiej strony uznaje to za argument do odmowy wznowienia przez niego studiów. Działanie takie jest nieuprawnione, stanowi ono przyjmowanie innych wymagań w stosunku co do osoby skarżącego, niż ogólnie przyjętych. Pomimo wszystko, sam sobie zaprzeczenia na stronie 7 i 8, stwierdzając, iż przebieg jego studiów, w tym osiągnięcia w nauce, obrazują brak poważnego podejścia do obowiązków dydaktycznych i naukowych. Dlatego zdaniem skarżącego, organ świadomie dokonuje poświadczenia nieprawy zmierzającego do działania na jego szkodę, tworząc okoliczności za wszelką cenę uprawdopodobniające swoją tezę. Argumentacja zaskarżonej decyzji niezwiązana z faktami i dokumentami, jest zatem nacechowana emocjami, jak też nosi znamiona pewnego rodzaju uprzedzenia do osoby skarżącego. Trwający już od dwóch lat spór prawny powoduje, iż przyczynia się on do powstania szkody, również finansowej wynikającej z konieczności ponoszenia opłat za wszystkie poprzednie semestry w przypadku braku wznowienia studiów. Takie działanie jest szkodliwe i sprzeczne z podstawowym interesem szkolnictwa wyższego, jakim jest należyte kształcenie obywateli Państwa Polskiego oraz kształtowanie racjonalnych, etycznych i zaangażowanych postaw obywatelskich mających wpływ na osiąganie narodowych celów społecznych i gospodarczych, na budowę kapitału intelektualnego i społecznego kraju. Zaskarżona decyzja, zdaniem skarżącego narusza zasadę demokratycznego Państwa prawa, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej i słusznego jego interesu, a art. 7, art. 8, art. 11, art. 154 i art. 227 k.p.a. Jednocześnie organ II instancji do dnia wniesienia skargi nie udostępnił żądanej przez skarżącego informacji publicznej, pomimo wniosku z dnia 27.12. 2016 r., co zauważył we wcześniejszym wyroku z dnia 26 lipca 2017 r. tut. Sąd, gdyż na stronie 5 podkreślił, że nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, dając do zrozumienia, że organ również w tym zakresie winien odpowiedzieć. Natomiast zaskarżona decyzja została wydana dopiero po wezwaniu skarżącego do wykonania przywołanego wyroku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi uznał, że wykonanie przywołanego wyroku nie ma polegać na wyrażeniu zgody na wznowienie przez skarżącego studiów, a jedynie na dokonaniu ponownej i wnikliwej analizy całości sprawy ze szczególnym uwzględnieniem art. 7, art. 11, art. 15, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem w jego sentencji nie było zobowiązania do wydania w określonym terminie decyzji, jak też sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei z uzasadnienia wyroku wynika, że załatwienie sprawy Sąd pozostawił uznaniu organu. Wobec powyższego, po ustaleniu wszystkich okoliczności sprawy organ miał ponownie dokonać oceny, czy dowody zgromadzone w sprawie przekonują o wydaniu decyzji uchylającej decyzję Dziekana Wydziału [...] i wyrażeniu zgody na wznowienie studiów przez skarżącego. Przeprowadzona ocena okoliczności faktycznych ustalonych w postępowaniu doprowadziła do wniosku przeciwnego. Za takim rozstrzygnięciem przemawiała m.in. postawa skarżącego wobec ciążących na nim obowiązków uczelnianych, sposób realizacji przez niego programu studiów, jak również okoliczności związane ze wcześniejszymi skreśleniami z listy studentów i wznawianiem studiów. Ocena powyższych przesłanek doprowadziła do wniosku, że należało utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przeprowadzona subsumpcja, jak i ocena podejścia do obowiązków uczelnianych przez skarżącego została dokładnie opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlatego jest zbędne ponowne jej przytaczanie. Niezależnie od powyższego organ II instancji pokreślił, że wydana w sprawie decyzja organu I instancji, odmawiająca wznowienia studiów nie stała na przeszkodzie temu, aby skarżący złożył wniosek o przyjęcie na studia, a następnie - po pozytywnym zakończeniu postępowania rekrutacyjnego - wystąpił o zaliczenie dotychczasowego programu studiów. Zatem zaistniały stan rzeczy i trwające 2 lata postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne mogło zostać już dawno zakończone, a skarżący mógł być co najmniej od roku studentem A w G. Dodatkowo, niemożliwym jest naruszenie przez organy art. 154 i art. 227 k.p.a., albowiem postępowanie w sprawie nie było prowadzone ani w trybie nadzwyczajnym, ani w trybie skargowym. Oba powołane przepisy nie mają zatem zastosowania do niniejszej sprawy. Skarżący nie wykazał też, aby organ II instancji naruszył art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. W sprawie dochowano należytej staranności i podjęto wszelkie czynności przewidziane przepisami k.p.a., aby postępowanie odwoławcze spełniało postulaty wszystkich zasad wyrażonych w przepisach k.p.a. W tym celu, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ II instancji dokładnie zbadał dowody zawarte w teczce osobowej skarżącego i prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Następnie dokonał ich oceny, po myśli art. 7 i 80 k.p.a. a końcowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opisał swoją subsumpcję, zgodnie z zasadami wynikającym z art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Błędne jest też stanowisko skarżącego, że wydana w sprawie decyzja administracyjna nacechowana jest emocjami i wskazuje na jakiekolwiek okoliczności, mające świadczyć o uprzedzeniu do niego. Skarżący nie ma nałożonego żadnego zakazu ubiegania się o przyjęcie na studia w A w G. na zasadach ogólnych i tym samym wszystkie podniesione przez niego okoliczności, co do celów polskiego szkolnictwa wyższego i kształcenia obywateli, wskazujące na brak ich realizacji przez organy w tym postępowaniu są nietrafne. Skarżący w sposób wybiórczy potraktował okoliczności podniesione w zaskarżonej decyzji i dokonał ich oceny. Nie uwzględnił bowiem całokształtu ustaleń faktycznych odnosząc się wyłącznie do częściowo wybranych okoliczności, obejmujących: niepodpisanie umowy, karę dyscyplinarną, regulowanie opłat za studia, średnią ocen i zaległości w zaliczaniu lat studiów. Organ II instancji nie podziela argumentacji skarżącego co do wskazanych przez niego ustaleń faktycznych, albowiem odbiega ona od treści materiału dowodowego. Ponadto, zostały one odmiennie ocenione przez organ w ramach uznania administracyjnego. Przede wszystkim nie może być mowy o poświadczaniu nieprawdy, albowiem wyrażona w zaskarżonej decyzji argumentacja stanowi wyłącznie ocenę wynikającą z analizy dokumentów znajdujących się w zbiorach osobowych skarżącego i w rejestrach wewnętrznych. I tak, sposób zaliczania lat studiów, w tym średnia ocen i ilość uzyskanych punktów zostały ustalone w oparciu o dane będące w aktach osobowych i rejestrach. Organy mają prawo w ramach uznania administracyjnego samodzielnie oceniać okoliczności faktyczne i stwierdzać, czy postępy w nauce, jakie uzyskują ich byli studenci stanowią podstawę do wznowienia przez nich studiów. Rozstrzygając w tej sprawie organ II instancji mógł zatem we własnym zakresie dokonać oceny osiągnięć skarżącego. Należy przy tym wskazać, że ocena taka ma charakter indywidualny i tak jak całe postępowanie była dokonywana wyłącznie w sprawie skarżącego bez odnoszenia się do innych byłych lub aktualnych studentów A w G. Z kolei rozważania zaprezentowane w skardze co do powyższych okoliczności stanowią wyłącznie polemikę z dokonaną oceną. Niepodpisanie umowy może stanowić przesłankę do skreślenia z listy studentów, jednakże nie oznacza to, że taka okoliczność nie może być oceniania z punktu widzenia wywiązywania się przez niego z ciążących na nim obowiązków, które wynikają z Regulaminu studiów, statutu A w G. i ustawy. Nadto, postawa skarżącego jako studenta była oceniania również w oparciu o przypisane mu przewinienie dyscyplinarne, za które został ukarany karą nagany. Brano bowiem pod uwagę charakter popełnionego deliktu dyscyplinarnego, mając na uwadze jego postawę do obowiązków akademickich i realizowany przez niego programu studiów. Nie sposób bowiem pominąć, że przypisany mu czyn pozostawał w bezpośrednim związku z realizacją toku studiów i tym samym miał wpływ na ocenę jego postawy wobec obowiązków akademickich. Na marginesie podnieść należy, że zawieszenie w prawach studenta wynikało, zgodnie z art. 214 ust. 5 ustawy z uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez niego przestępstwa. Komisja dyscyplinarna po przeprowadzonym postępowaniu wydała orzeczenie orzekające karę nagany. Wydanie orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne skutkowało z mocy prawa uchyleniem zawieszenia w prawach studenta. Nie oznaczało to jednak depenalizacji deliktu dyscyplinarnego i orzeczonej na rzecz skarżącego kary. Okoliczność zawieszenia w prawach studenta nie miała żadnego wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Na ocenę postawy studenta wpłynęła natomiast okoliczność nie terminowego ponoszenia opłat za studia. Wprawdzie końcowe rozliczenia doprowadziły do powstania nadpłaty, która została zwrócona skarżącemu, nie oznacza to jednak, że w toku studiów systematyczne opłacał studia. Odnosząc się końcowo do terminu załatwienia sprawy organ II instancji nie podziela zarzutu bezczynności w sprawie. Dnia 10 stycznia 2018 r. skarżący wystosował wezwanie do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2017 r. o sygn. IV SA/Gl 183/17 wyznaczając termin do dnia 15 stycznia 2018 r. W terminie zakreślonym w tym piśmie organ wydał zaskarżoną decyzję, wypełniając tym samym w całości żądanie wniosku. Ponadto, akta sprawy wraz z wspomnianym prawomocnym wyrokiem zostały zwrócone A w miesiącu październiku 2017 r., zatem po rozpoczęciu roku akademickiego 2017/2018. Nawet gdyby w okresie miesiąca od dnia otrzymania akt sprawy została wydana pozytywna decyzja o wyrażeniu zgody na wznowienie przez skarżącego studiów, to mógłby on wznowić studia od początku nowego semestru. Nie jest jednak możliwe określenie w decyzji o wznowieniu studiów daty wstecznej np. z dniem 1 października 2017 r. Podjęcie decyzji o wznowieniu studiów w czasie trwania semestru uniemożliwiłoby studentowi jego zaliczenie, zwłaszcza tych zajęć, na których obecność jest obowiązkowa. Skarżący otrzymał rozstrzygnięcie w wystarczającym terminie przed rozpoczęciem kolejnego semestru, na którym miałby wznowić studia. Tym samym nie poniósł żadnej szkody z tego tytułu, że jego indywidualna sprawa została załatwiona w dniu [...]r., a nie w listopadzie 2017 r. Dodatkowo, załatwienie sprawy skarżącego w postępowaniu odwoławczym zbiegło się z dużą ilością innych indywidualnych spraw studentów A. W miesiącach październiku, listopadzie i grudniu 2017 r. organ rozpoznawał odwołania studentów od decyzji skreślających z listy studentów, w sprawach pomocy materialnej, wpisów warunkowych na kolejny semestr, a także w innych sprawach również doktorantów. Ilość tych spraw, a także konieczność wnikliwego przeanalizowania dokumentacji spowodowała, że zaskarżona decyzja została wydana dopiero w dniu [...]r. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, nie rozpatrując odwołania w terminie, jeżeli było to spowodowane spiętrzeniem spraw czekających na rozpoznanie przez organ odwoławczy (por.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2016 roku o sygn. III SAB/Gd 14/12, CBOS). Na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2018 r. pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Z tego powodu nie mógł, jak to wnioskowano w skardze wydać zgody na wznowienie przez skarżącego studiów. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie są przy tym związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (por. art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, Sąd jest obowiązany do badania jej zgodności z prawem w pełnym zakresie, nie ograniczając się do zarzutów i wniosków skargi. Z urzędu uwzględnia nawet takie naruszenia prawa, których nie podniosła strona wnosząca skargę, w tym przypadku skarżący. Skarga może być zatem uwzględniona niezależnie od zasadności podniesionych w niej zarzutów. Sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności. Ma więc obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Rektor A w G. utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] z dnia [...]r., odmawiającą skarżącemu wyrażenia zgody na wznowienie studiów na semestrze szóstym III roku studiów niestacjonarnych I stopnia, w roku akademickim 2016/2017, na kierunku [...]na Wydziale [...]. Podkreślenie to jest konieczne, bowiem zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją organ odwoławczy rozstrzygał wyłącznie sprawę wniosku skarżącego z dnia 3 października 2016 r. (k. 38 akt administracyjnych), stąd też kontrolując ją, Sąd nie mógł odnieść się do wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 27 grudnia 2016 r., złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1330), o którym mowa w zarzutach skargi. Nie ulega wątpliwości, że zarówno organ II instancji, jak również Sąd, na podstawie art. 153 p.ps.a., są związani treścią przywołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2017 r. o sygn. akt IV SA/Gl 183/17 (CBOS). Dokonana w uzasadnieniu wyroku ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą Sąd oraz zobowiązywały organ II instancji do szczegółowego uzasadnienia motywów, jakimi będzie się kierował przy ponownym rozstrzyganiu sprawy. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w pojęciu "ocena prawna" mieści się, przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona zatem dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. W przypadku rozpoznawania sprawy przez sąd oznacza ono z kolei, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania, to będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Odnotować też trzeba, że nawet w wypadku sporu, w zakresie stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z wyroku sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi natomiast prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu. Związanie oceną prawną powoduje, że ani organ administracji, ani sąd, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkować się mu w pełnym zakresie. Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, istotnej zmiany okoliczności faktycznych, bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie. Zatem dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy należało przede wszystkim udzielić odpowiedzi na pytanie czy wskazania co do dalszego postępowania w sprawie sformułowane w wydanym uprzednio wyroku zostały przez organy II instancji wykonane. Analiza zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego pozwala na udzielenie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie i stwierdzenie, że wskazania zostały zrealizowane. Zauważyć należy, że przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm., dalej tak jak dotychczas: "ustawa") nie zawierają żadnych regulacji odnoszących się do wznowienia studiów. Podstawa prawna, umożliwiająca wznowienie studiów, wynika wyłącznie z przepisów wewnętrznych uczelni, tj. regulaminu studiów. Stosownie bowiem do treści art. 160 ust. 1 i art. 161 ust. 1 ustawy organizację i tok studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów uchwalony przez senat uczelni. W niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy Regulaminu studiów A, przyjętego uchwałą Senatu A z dnia 30 marca 2015 r., nr XXVII/219/14/15, załącznik do pisma okólnego nr 27/14/15 Rektora A z dnia 30 marca 2015 r. Treść § 3 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 Regulaminu wskazuje, że to dziekan podejmuje decyzję w indywidualnych sprawach studenckich, a w szczególności w przedmiocie wznowienia studiów po skreśleniu z listy studentów. Od decyzji dziekana studentowi służy odwołanie do rektora za pośrednictwem dziekana, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania decyzji (§ 3 ust. 5). Zgodnie z § 10 ust. 2 Regulaminu studiów student, który po zaliczeniu pierwszego semestru z wymaganą liczbą punktów ECTS przerwał studia lub został skreślony z listy studentów może ubiegać się o wznowienie studiów, na zasadach obowiązujących w chwili podjęcia decyzji przez dziekana. Dziekan określa warunki, termin i sposób uzupełnienia zaległości wynikających z różnic w programach kształcenia studenta wznawiającego studia. Należy także zwrócić uwagę, że stosownie do treści art. 207 ust. 1 ustawy do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a., o którym mowa w przywołanym przepisie ustawy, polega na zachowaniu przez organy minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt I OSK 13-4/11, CBOS). Nakaz ten należy rozumieć tak, że wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie przepisów k.p.a., winny mieć zastosowanie także do adresata decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich, chyba że szczególne cechy sprawy to uniemożliwiają (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 347/11, CBOS). W zakresie tych właśnie spraw organy uczelni mają obowiązek stosowania przepisów procedury administracyjnej, w szczególności podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.), zasady przekonywania (art. 11), zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), oraz respektowania gwarancji procesowych stron postępowania. Decyzja w przedmiocie wznowienia studiów ma niewątpliwie charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, a sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona. Zakres uznania administracyjnego wyznaczony jest zawsze przepisem prawa, a jego ramy określają normy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego. Wydając decyzję o charakterze uznaniowym organ jest związany nie tylko przepisem prawa, ale i celem ustanowionego przepisu. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r. sygn. akt I SA 945/00, CBOS). Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, jakkolwiek ma ograniczony zakres, to jednak wymaga zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy oraz, czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd bada, czy w takim postępowaniu podjęto kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz czy organ uwzględnił słuszny interes strony. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną. Ocenie Sądu nie podlegają natomiast kryteria słuszności, czy celowości podjętego rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA: z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 130/10 i z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK1981/14, CBOS). Dokonana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena postawy skarżącego jako studenta wobec ciążących na nim z tego powodu obowiązków, dotychczasowy sposób realizacji programu studiów, jak również okoliczności związane z dwukrotnymi skreśleniami z listy studentów, w tym też po wznowieniu studiów doprowadziła do negatywnego rozpatrzenia jego wniosku. Podzielić należy stanowisko, że niepodpisanie umowy może stanowić przesłankę do skreślenia z listy studentów, jednakże nie oznacza to, że taka okoliczność nie może być oceniania z punktu widzenia wywiązywania się z ciążących na skarżącym obowiązków, które wynikają z ustawy, Regulaminu studiów i statutu A w G. Zaprezentowana przez skarżącego postawa była oceniania również w oparciu o przypisane mu przewinienie dyscyplinarne, za które został ukarany karą nagany, zwłaszcza z uwagi na jego charakter i postawę wobec podstawowego obowiązku każdego studenta, tj. realizowania programu studiów. Na rozstrzygnięcie miała również wpływ okoliczność nie terminowego ponoszenia opłat za studia, co doprowadziło do powstania nadpłaty, która potwierdza, że w toku studiów nie systematyczne uiszczał zobowiązania wobec A w G. Przechodząc do oceny zarzutów w zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego należy uznać, iż organy obu instancji nie naruszyły art. 154 i art. 227 k.p.a., albowiem postępowanie w sprawie wniosku skarżącego nie było prowadzone ani w trybie nadzwyczajnym ani w trybie skargowym. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawiera pogłębioną i przekonywującą argumentację przemawiającą za odmową wyrażenia zgody na wznowienie studiów przez skarżącego. W sprawie nie doszło także do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, określonych w przepisach k.p.a. i art. 153 p.p.s.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.