II OSK 3352/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1470/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1470/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w dniu 17 września 2014 r. pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (PINB) przeprowadzili kontrolę, która wykazała, że [...] w 2013 r. (inwestor) wybudowała dwa ciągi ekranów akustycznych o długości 40 m i 195 m oraz wysokości 5 m, bez zgłoszenia, na podstawie projektu wykonanego i uzgodnionego z Zarządem Dróg Miejskich. PINB uznał, że ekrany ze względu na funkcję stanowią ogrodzenie drogi w celu ochrony przed hałasem pojazdów. Sąd ten wskazał następnie, że postanowieniem z dnia 30 września 2014 r. organ powiatowy nałożył na inwestora obowiązek złożenia w terminie 30 dni dokumentów wymienionych w art. 49b ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 - uPb). Z uwagi na ich nie przedłożenie organ powiatowy decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...], nakazał [...] rozbiórkę samowolnie wybudowanego ogrodzenia – ekranów akustycznych (dz. nr ew. [...] obr. [...] i nr 1 obr. [...]) przy Al. [...]w [...]. W wyroku przytoczono dalej, że MWINB powołaną na wstępie decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 uPb po rozpatrzeniu odwołania [...] – uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie. W ocenie MWINB, decyzję organu powiatowego należało uchylić z uwagi na naruszenie art. 7 K.p.a. Zdaniem organu II instancji urządzenia bezpieczeństwa i organizacji ruchu (ekrany akustyczne) nie są obiektami ani urządzeniami budowlanymi, a ich wykonanie nie stanowi robót budowlanych. Ich realizacja nie wymagała zatem pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Zdaniem organu odwoławczego jeżeli ekrany akustyczne nie podlegają reglamentacji uPb, postępowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu przepisu art. 105 § 1 K.p.a. Skargę na powyższą decyzję MWINB złożyło [...] zarzucając jej szereg naruszeń przepisów prawa materialnego, tj. przepisów uPb, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260, ze zm., Udp), rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm., dalej rozp. MTiGM z 1999), rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 30 maja 2000 r. (Dz. U. Nr 63, poz. 735 ze zm., rozp. MTiGM z 2000), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181 ze zm. – rozp. MI z 2003), a także naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując, że organ odwoławczy odrzucił argumentację organu I stopnia, iż ekrany akustyczne są "elementem ogrodzenia drogi mającym na celu ochronę terenów położonych w sąsiedztwie drogi przed hałasem emitowanym przez poruszające się tą drogą pojazdy" i podjął się nieuprawnionego zdefiniowania, w sensie logicznym i faktycznym, pojęcia ogrodzenia, powołując się na wyrok, który jednak dotyczył budowy wybiegu dla zwierząt, a nie ekranów akustycznych. Strona skarżąca podkreślała, że MWINB odwołał się jedynie do rozp. MI z 2003, natomiast pominął akty prawne, mające kluczowe znaczenie w sprawie, tj. Udp oraz akty wykonawcze do tej ustawy – rozp. MTiGM z 1999 oraz rozp. MTiGM z 2000. W tych aktach prawnych jednoznacznie określono, czym są ekrany akustyczne/przeciwhałasowe i jak się je sytuuje. Stowarzyszenie wskazało, że w orzecznictwie dominuje pogląd, że ekran akustyczny jest obiektem budowlanym (budowlą) w rozumieniu uPb, a jego wykonanie nie jest wyłączone z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 uPb, taką zasadą kierować się ma GDDKiA, która zawsze występuje o wydanie pozwolenia na ich budowę. Organ odwoławczy nie uwzględnić miał orzecznictwa, w którym ekrany akustyczne prawidłowo były kwalifikowane jako obiekt budowlany, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę. Stowarzyszenie dalej zaznaczyło, że w orzecznictwie przyjmowano również, iż ekran jest ogrodzeniem/ parkanem, jednak nadal w przypadku ich budowy wymagane jest pozwolenie na budowę, a ten warunek nie został spełniony. Według Stowarzyszenia odmienna interpretacja organu odwoławczego prowadzi do anarchii budowlanej skutkującej stawianiem ekranów akustycznych w dowolnym miejscu. Zaznaczono, że inwestor w podobny sposób wybudował ekrany akustyczne wzdłuż [...], obok zjazdu z mostu [...]. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2016 r., VII SA/Wa 645/15, oddalił skargę na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - Ppsa) uznając, że Stowarzyszenie nie było uprawnione do złożenia skargi, z uwagi na brak przymiotu strony. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenia wyrokiem z dnia 24 maja 2018 r., II OSK 1621/16, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego orzeczenia wskazał, że organizacja społeczna była inicjatorem wszczęcia postępowania, bowiem z żądaniem takim wystąpiło Stowarzyszenie, postępowanie zaś zostało przez organ I instancji wszczęte z urzędu (pismo informujące o wszczęciu postępowania doręczono m. in. Stowarzyszeniu), a następnie organizacja ta brała w nim czynny udział, bowiem organy doręczały mu wydawane rozstrzygnięcia. Nie może być zatem kwestionowane, że Stowarzyszenie było traktowane jako podmiot na prawach strony. W takiej sytuacji uznanie żądania za uzasadnione i wszczęcie postępowania z urzędu oznaczało uzyskanie przez organizację społeczną legitymacji na podstawie art. 31 § 2 i § 3 K.p.a. do uczestniczenia w tym postępowaniu na prawach strony bez konieczności wydawania odrębnego postanowienia. Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2018 r. WSA w Warszawie uwzględnił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że zasadnie wskazało Stowarzyszenie w skardze, powołując się na utrwalone i przeważające orzecznictwo sądów administracyjnych, iż ekrany akustyczne należy zaliczyć do urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 uPb, jeżeli są objęte pozwoleniem na budowę danego obiektu. Natomiast jeżeli mają być sytuowane przy drodze i nie były objęte pozwoleniem na budowę obejmującym budowę drogi, to wymagają pozwolenia budowlanego, jako samodzielny obiekt budowlany. Nie zostały bowiem zwolnione z tego obowiązku w przepisach art. 29 uPb. W ocenie tegoż sądu postępowanie winno być prowadzone w trybie przepisów art. 48 uPb. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...], reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu w całości orzeczeniu strona na zasadzie art. 174 pkt 2 Ppsa (aktualnie: tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – strona w złożonej skardze kasacyjnej powołuje nieaktualny publikator ustawy) zarzuca naruszenie: 1. art. 141 § 4 Ppsa i art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 145 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieprawidłową ocenę sądu pierwszej instancji w zakresie stanu faktycznego, poprzez nie przeanalizowanie "zapisów" Regulaminu Stowarzyszenia, a co za tym idzie braku przeanalizowania w tym zakresie posiadania przez Stowarzyszenie przymiotu strony postępowania, spowodowaną niedokonaniem właściwej kontroli ustalenia okoliczności faktycznych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, skutkiem czego można również mówić o naruszaniu prawa obywatela do rzetelnego rozpoznania jego sprawy przez niezawisły sąd; 2. art. 134 § 1 Ppsa, przez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy, niewzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy wynikających z całości zebranego materiału dowodowego, brak wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przez sąd pierwszej instancji w zakresie zawarcia przez Spółkę umów z Miastem [...], protokołów odbioru podpisanych przez zarządcę drogi wykonania Inwestycji, o których była mowa w decyzji MWINB; 3. art. 141 § 4 Ppsa przez odniesienie się w uzasadnieniu wyroku w sposób lakoniczny, ogólnikowy, do pisma skarżącej kasacyjnie z dnia 9 sierpnia 2018 r., podczas gdy uzasadnienie odnosić się powinno konkretnie do okoliczności sprawy, a nadto winno w sposób pełny i wszechstronny wszelkie zarzuty rozważać, co miało istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa w zw. z art. 6, 7, 77 § 1, 80 K.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz błędne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, iż ww. decyzja MWINB została wydana z naruszeniem prawa, podczas gdy organ odwoławczy działał na podstawie i w granicach prawa, w szczególności podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; Na zasadzie art. 174 pkt. 1 Ppsa zaskarżonemu orzeczeniu strona zarzuca także naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 4 pkt 1 i 2 Udp poprzez błędne uznanie przez sąd pierwszej instancji, iż ekrany akustyczne wymagają pozwolenia na budowę jako samodzielny obiekt budowlany, błędnej interpretacji wyżej przywołanych przepisów skutkującej uznaniem, że stanowią one urządzenia budowlane, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z § 1, ust. 1, ust. 3 pkt 3d, § 2, § 174-180 rozp. MTiGM z 1999, jak również § 1, § 2 i § 180 pkt 11 rozp. MTiGM z 2000, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, błędnie przyjmując, iż przedmiotowe ekrany akustyczne są ekranami ochrony środowiska. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; ewentualnie, gdyby jednak Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że istota sprawy jest już dostatecznie wyjaśniona – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki błędne ustalenia dotyczące statutu (Regulaminu) Stowarzyszenia, opierające się na niepełnym i niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego, skutkowały nietrafnym przyznaniem mu przymiotu strony postępowania, uznaniu ekranów akustycznych za obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, a w konsekwencji wydaniem wyroku przez sąd pierwszej instancji z naruszeniem przepisów prawa. Podczas rozprawy pełnomocnik Stowarzyszenia wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyrok oddalający skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa). Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. A. Nie jest trafny zarzut naruszenia przepisów art. 141 § 4 i art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 145 ust. 1 Konstytucji RP odnośnie braku "przeanalizowania zapisów Regulaminu Stowarzyszenia", a co za tym idzie braku analizy w aspekcie posiadania przez skarżące Stowarzyszenie przymiotu strony postępowania. Z art. 190 Ppsa wynika, że "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". W granicach sprawy zapadł wyrok II OSK 1621/16, w którym zostało już przesądzone, że Stowarzyszenie zostało potraktowane jako podmiot na prawach strony. Zarzuty strony skarżącej kasacyjnie wyrok w sprawie VII SA/Wa 1470/18 w powyższym zatem zakresie stanowią podstawę sprzeczną z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przeto nie sposób ich uznać za uzasadnione. Zarzut naruszenia art. 145 ust. 1 Konstytucji RP nie został w żaden sposób uzasadniony w skardze kasacyjnej. Przepis ten stanowi, że "Prezydent Rzeczypospolitej za naruszenie Konstytucji, ustawy lub za popełnienie przestępstwa może być pociągnięty do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu". Sąd nie dopatruje się żadnego związku między treścią tego przepisu, a przedmiotem sprawy dotyczącej robót budowlanych związanych z wykonaniem ekranów akustycznych. B. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 134 § 1 Ppsa w aspekcie niewłaściwej oceny stanu faktycznego sprawy, poprzez brak uwzględnienia przez sąd pierwszej instancji istnienia umów między Spółką a Miastem [...] oraz umowy użyczenia terenu z zarządcą drogi, a w konsekwencji przyjęcie iż Spółka działała w ramach samowoli budowlanej. Kwestia istnienia oznaczonych umów Spółki z zarządcą drogi lub porozumień z podmiotami działającymi w imieniu Miasta [...] w odniesieniu do realizacji przedmiotowych ekranów akustycznych nie może mieć znaczenia dla oceny samowoli budowlanej związanej z przedmiotem sprawy. Niesporne jest, że w toku postępowania Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że przedmiotowe ekrany zrealizowała po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę, względnie zgłoszenia zamiaru ich realizacji, nie przedstawiła także dokumentów, które pozwoliłyby rozważyć organowi I instancji dopuszczalność legalizacji samowolnie wzniesionych ekranów akustycznych. Umowy, które zawierała Spółka chcąc uzyskać tytuł prawny do wykorzystania terenu na cele budowlane, względnie protokół odbioru przez zarządcę drogi wykonanych przez Spółkę ekranów, nie oznaczają automatyzmu, aby przyjmować iż oznaczają one zarazem przyzwolenia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Strona skarżąca kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa nie wykazała przy tym, aby pominięcie oceny przywoływanych umów czy protokołów miało istotny wpływ na wynik sprawy rozstrzygniętej przez sąd wojewódzki. C. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa w aspekcie lakonicznego odniesienia się do pisma procesowego Spółki. Zgodnie z art. 141 § 4 Ppsa, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Warto przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiwsa 2010, Nr 3, poz. 39 podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. Subiektywne przekonanie skarżącej kasacyjnie Spółki, że sąd wojewódzki niedostatecznie odniósł się do wywodów zawartych w piśmie procesowym tej strony, a dotyczących statusu skarżącego Stowarzyszenia w kontekście poprzednich uwag zawartych w pkt A niniejszego uzasadnienia, nie mogło mieć znaczenia dla wyniku sprawy. D. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6, 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 184 Ppsa, oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach, ale i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie, pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istota sprawy rozstrzyganej przez sąd pierwszej instancji sprowadzała się do kwalifikacji materialnoprawnej przedmiotowych robót – ekranów akustycznych. WSA w Warszawie – w przeciwieństwie do stanowiska prezentowanego w zaskarżonej decyzji – doszedł do przekonania, że wykonane przez Spółkę ekrany akustyczne stanowią urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 uPb, a skoro nie objęte były pozwoleniem na budowę drogi, zostały zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej, która powinna być rozwiązywana na gruncie art. 48 uPb. Sąd wojewódzki nie zarzucał przeto organowi II instancji naruszenia przepisów postępowania, z tego względu wadliwie w motywach kontrolowanego wyroku wskazano, iż skarga podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, podczas gdy należało powołać się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa – naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Skoro jednak nie ma to znaczenia dla wyniku postępowania, zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie można uznać za uzasadniony. E. Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 4 pkt 1 i 2 Udp. Przywołane przepisy prawa materialnego odnoszą się do definicji pasa drogowego i drogi, autor skargi kasacyjnej nie przywołał w jej uzasadnieniu, na czym miałoby i w jakiej formie (błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania) polegać naruszenie tych przepisów przez sąd wojewódzki. Sąd pierwszej instancji, jak to powyżej przywołano, kwalifikował przedmiotowe ekrany na gruncie przepisów uPb, zarzutów naruszenia tej ustawy w skardze kasacyjnej zaś nie sformułowano. F. Nie poddaje się kontroli zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z § 1 ust. 1, ust. 3 pkt 3d, § 2, § 174-180 rozp. MTiGM z 1999, jak również § 1, § 2 i § 180 pkt 11 rozp. MTiGM z 2000, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, błędnie przyjmując, iż przedmiotowe ekrany akustyczne są ekranami ochrony środowiska. Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu. Skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie nie zawiera – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa – uzasadnienia powyżej przytoczonej podstawy kasacyjnej. Nie jest przy tym obowiązkiem Sądu Naczelnego domyślanie się intencji strony skarżącej kasacyjnie. Wypadnie zauważyć, że kwalifikacja przedmiotowych ekranów akustycznych jako ekranów służących ochronie przed hałasem była zaprezentowana w zaskarżonej decyzji i takiej kwalifikacji sąd wojewódzki nie kwestionował. W judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane było stanowisko, wedle którego ekran akustyczny stanowi element ogrodzenia drogi mający na celu ochronę terenów położonych w sąsiedztwie drogi przed hałasem emitowanym przez poruszające się tą drogę pojazdy, stanowi jednocześnie urządzenie które należy traktować jako całość techniczno-użytkową, łącznie z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r., II OSK 1975/12, CBOSA.nsa.gov.pl). Pogląd ten podziela skład orzekający w przedmiotowej sprawie. G. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną.