II OSK 233/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2020r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 58/18 w sprawie ze skargi B.A. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 58/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B.A. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia z dnia [...] 2017 r., nr [...] Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej również "WINB") odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] 2014 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] 2013 r., znak: [...], nakazującą B.A. dokonanie rozbiórki zabudowy części tarasu przy lokalu mieszkalnym nr [...] (tzw. "ogrodu zimowego"), poprzez demontaż zadaszenia oraz ścian osłonowych z płyt poliwęglanowych w ramach z PCV, w budynku przy ul. [...] w Bydgoszczy. WINB wyjaśnił, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 26 czerwca 2017 r. i był dwukrotnie uzupełniany w zakresie daty, w której skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących postawę wznowienia. W piśmie z 17 lipca 2017 r. skarżący wskazał, że o podstawie wznowienia dowiedział się z pisma Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej również "GINB") nr [...] z dnia 31 maja 2017 r., doręczonego w dniu 12 czerwca 2017 r. Z kolei w piśmie z dnia 28 sierpnia 2017 r. wskazał, że o podstawie i okolicznościach wznowienia dowiedział się z decyzji GINB z dnia [...] lipca 2017 r., a nie jak omyłkowo wskazał z pisma z dnia 31 maja 2017 r. Zdaniem WINB skoro z wyjaśnień wnioskodawcy wynika, że wniosek o wznowienie postępowania złożył wcześniej (26 czerwca 2017 r.) aniżeli dowiedział się o okolicznościach, które wskazał w tym wniosku jako podstawa wznowienia postępowania, to zachodzi niedopuszczalność wznowienia przedmiotowego postępowania z przyczyn formalnych, bowiem nie został zachowany termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] 2017 r. nr [...] GINB, po rozpatrzeniu zażalenia B.A. utrzymał w mocy postanowienie WINB o odmowie wznowienia postępowania. GINB wyjaśnił, że w dniu 14 kwietnia 2017 r. wpłynęło do niego pismo skarżącego z dnia 11 kwietnia 2014 r. będące zarazem wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją WINB z [...] 2013 r. jak i wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Pismem z dnia 31 maja 2017 r. GINB poinformował wnioskodawcę, że organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania pozostaje WINB. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 czerwca 2017 r. W terminie określonym w art. 66 § 2 k.p.a. wnioskodawca złożył podanie o wznowienie postępowania do WINB. W ocenie GINB wnioskodawca nie wykazał, aby podanie o wznowienie postępowania wniósł w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania datowany jest na dzień 11 kwietnia 2017 r., a wskazane przez wnioskodawcę daty, w których miał się dowiedzieć o okolicznościach będących podstawą do wznowienia postępowania nastąpiły już po złożeniu tego wniosku. Wobec tego nie można uznać, że wniosek o wznowienie został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Zdaniem GINB podstawę odmowy wznowienia uzasadnia również fakt niewskazania przesłanek wznowienia postępowania, gdyż jako uzasadnienie wniosku wskazano zmianę ustawy Prawo budowlane (art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 48 oraz 49b ust. 4) oraz zły stan zdrowia wnioskodawcy (przebyty w czerwcu 2005 r. udar mózgu, zawał mięśnia sercowego - 2016 r., leczenie ambulatoryjne nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, zwyrodnienia stawów kręgosłupa i tętniaka aorty brzusznej). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B.A. zarzucił postanowieniu GINB naruszenie: - art. 6, 8, 9, 10 i 107 § 1 k.p.a. oraz art. 29, 48 i 49 Prawa budowlanego; - art. 7, 8, 107 § 3 i art. 125 § 3 k.p.a.; - art. 2, 7 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi wskazano, że GINB w odpowiedzi na pismo z dnia 11 kwietnia 2017 r. uznał się za organ niewłaściwy i pismem z dnia 31 maja 2017 r. wskazał, że WINB jest organem właściwym do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Podanie o wznowienie postępowania zostało więc złożone do WINB w dniu 26 czerwca 2017 r. Tym samym pismo z dnia 11 kwietnia 2017 r. skierowane do GINB przestało być aktualne. Oznacza to, że podanie o wznowienie zostało wniesione w dniu 26 czerwca 2017 r., a więc w terminie zakreślonym w art. 148 § 1 k.p.a., ponieważ o okolicznościach wznowienia skarżący powziął wiadomość z pisma GINB z dnia 31 maja 2017 r. doręczonego w dniu 12 czerwca 2017 r. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B.A.. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie wznowienia można wyróżnić: fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania; postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia; a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania takich jak np. zachowanie terminu czy wskazanie ustawowej podstawy wznowienia. Gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy uchybiono wymogom formalnym organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania składa się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak wskazał Sąd I instancji w dniu 14 kwietnia 2017 r. do GINB wpłynęło pismo skarżącego z dnia 11 kwietnia 2017 r. Kolejnym pismem skarżącego jest pismo z dnia 26 czerwca 2017 r. skierowane do WINB, a więc do organu właściwego do prowadzenia postępowania wznowieniowego zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. Sąd zaznaczył, że pismo z dnia 26 czerwca 2017 r. zostało złożone w efekcie pouczenia przez GINB w piśmie z dnia 31 maja 2017 r., że przedmiotem swojego rozpoznania GINB uczyni wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 kwietnia 2014 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] 2014 r. należy wnieść do WINB. Pismo z dnia 31 maja 2017 r. skarżący odebrał w dniu 12 czerwca 2017 r., a podanie o wznowienie postępowania złożył we właściwym organie w dniu 26 czerwca 2017 r., a więc z zachowaniem terminu o którym mowa w art. 66 k.p.a. Sąd zauważył również, że pismo z dnia 26 czerwca 2017 r. złożone w efekcie zawiadomienia organu z dnia 31 maja 2017 r. zawierało wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 11 kwietnia 2014 r., podobnie jak pismo z dnia 11 kwietnia 2017 r. Na tej podstawie Sąd I instancji jako trafną uznał ocenę WINB, iż wnioskiem o wznowienie postępowania jest pismo z dnia 11 kwietnia 2017 r. Twierdzenia skarżącego o nieaktualności pisma z dnia 11 kwietnia 2017 r. są bezzasadne. Sąd zauważył następnie, że powzięcie wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. dla skuteczności wszczęcia postępowania musi nastąpić nie wcześniej niż miesiąc przed datą złożenia wniosku. W niniejszej sprawie powinno nastąpić miesiąc przed datą złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Natomiast skarżący w piśmie z dnia 17 lipca 2017 r. podał, że o podstawie i okolicznościach wznowienia postępowania dowiedział się z pisma GINB z dnia 31 maja 2017 r., następnie w piśmie z dnia 28 sierpnia 2017 r. wskazał, że o okoliczności tej dowiedział się z decyzji GINB z dnia [...] 2017 r. Z kolei w zażaleniu ponownie wskazał na pismo GINB z dnia 31 maja 2017 r. Z powyższego wynika, że sam skarżący nie jest w stanie jednoznacznie określić jakie zdarzenie spowodowało u niego powzięcie wiadomości o podstawie i okolicznościach wznowienia postępowania, niemniej z uwagi na fakt wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w dniu 11 kwietnia 2017 r. nie ma potrzeby precyzyjnego ustalenia okoliczności, ponieważ istotne jest to, że każde ze zdarzeń wskazywanych przez skarżącego miało miejsce po dniu wystąpienia o wznowienie postępowania. Dlatego też w ocenie Sądu I instancji organy prawidłowo uznały, że skarżący nie dochował terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji WINB prawidłowo również ocenił, że argumentacja skarżącego dotycząca powodów wznowienia nie stanowi przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który to przepis skarżący wskazał jako podstawę swojego wniosku o wznowienie postępowania. Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B.A.. W skardze kasacyjnej B.A. zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie: - art. 63 § 2 k.p.a. przez uznanie, że pismo skarżącego z dnia 11 kwietnia 2017 r. skierowane do GINB, jest podaniem o wznowienie postępowania; - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przyjęcie w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego odmiennego od stanu rzeczywistego tj. nieuwzględnienie w zakresie stanu faktycznego wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. P 27/05 z 18 października 2006 r.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia w oparciu o niepełny materiał dowodowy dotyczący nowych okoliczności faktycznych dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego' - art. 148 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, iż podania o wznowienie postępowania nie złożono w ustawowym terminie. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że pismo z dnia 11 kwietnia 2017 r. skierowane do GINB dotyczy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją WINB z dnia 11 kwietnia 2014 r. Natomiast ponad wszelką wątpliwość nie zawiera wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji jak bezpodstawnie przyjął GINB w piśmie z dnia 31 maja 2017 r., stąd art. 66 k.p.a. nie miał zastosowania, albowiem na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. pismo z 11 kwietnia 2017 r., jako dotyczące wyłącznie jednej sprawy powinno zostać przekazane przez GINB do organu właściwego tj. WINB. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że pismo z 11 kwietnia 2017 r. jest podaniem zarówno o wznowienie postępowania jak i o stwierdzenie nieważności decyzji. Tym samym Sąd błędnie uznał, że pismo dotyczy kilku spraw i na podstawie art. 66 k.p.a. powinno zostać w zakresie wznowienia postępowania wniesione odrębne podanie do organu właściwego. O tym że pismo z dnia 11 kwietnia 2017 r. nie zawiera wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji świadczy brak jakiegokolwiek sformułowanego żądania w tym zakresie. W uzasadnieniu wyroku Sąd w ogóle nie wziął pod uwagę tej kwestii przyjmując bezzasadnie, że pismo z 11 kwietnia 2017 r. dotyczy kilku spraw, podczas gdy dotyczy ono jednej sprawy tj. wznowienia postępowania. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazano, że pismo z dnia 11 kwietnia 2017 r. nie jest podaniem złożonym na podstawie art. 148 k.p.a. bowiem nie zawiera oznaczenia rodzaju pisma (podanie) oraz opisu sprawy, której dotyczy. Natomiast pismo z dnia z 26 czerwca 2017 r. złożone na podstawie art. 148 § 1 k.p.a. WINB stanowi ewentualny impuls dla wznowienia postępowania. W piśmie z 17 lipca 2017 r. skierowanym do WINB w sposób jednoznaczny skarżący wskazał, iż o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedział się z pisma GINB z dnia 31 maja 2017 r. (doręczonego 12 czerwca 2017 r.), a nie z pisma z 11 kwietnia 2017 r. Tę informację skarżący powtórzył w zażaleniu z dnia 18 września 2017 r. złożonym do GINB. Dowolna ocena Sądu nie mająca oparcia w stanie faktycznym sprawy, a przede wszystkim stwierdzenie, iż skarżący nie jest w stanie określić jakie zdarzenie spowodowało powzięcie wiadomości o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia wskazuje na to, że orzeczenie nie jest obiektywne. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż skarżący dwukrotnie jednoznacznie wskazał, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia dowiedział się z pisma GINB z 31 maja 2017 r. Natomiast w piśmie z dnia 28 sierpnia 2017 r. skarżący w sposób niezamierzony, bo w wysokim stopniu zdenerwowania wywołanego zaskakującą sugestią wynikającą z pisma WINB z dnia 11 sierpnia 2017 r. omyłkowo wskazał 10 lipca 2017 r. jako datę powzięcia wiadomości o okolicznościach podstawy do wznowienia postępowania. Ten oczywisty błąd skarżący sprostował w zażaleniu z dnia 18 września 2017 r. złożonym do GINB. W tym stanie faktycznym stanowisko Sądu I instancji o niezachowaniu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z art. 148 § 1 k.p.a. jest wadliwe. Skarżący kasacyjnie podniósł ponadto, że w sprawie pominięty został wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. P 27/05 z 18 października 2006 r., w którym orzeczono o niezgodności art. 2 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. nr 93, poz. 888) z art. 32 Konstytucji RP w zakresie w jakim uchylał sankcję z art. 48 Prawa budowlanego w pierwotnym brzmieniu z 1994 r. w odniesieniu do budowli obiektów budowlanych zrealizowanych bez zezwolenia do dnia 10 lipca 2003 r. poprzez zapis w art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, iż nie można orzec nakazu rozbiórki z art. 48 Prawa budowlanego obiektu budowlanego jeżeli od dnia zakończenia budowy (bez zezwolenia) upłynęło 5 lat. Zdaniem autora skargi kasacyjnej nieuwzględnienie orzeczenia TK stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stanowi nową istotną okoliczność faktyczną będącą podstawą wznowienia postępowania z mocy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, Sąd rozpoznał kasację na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia. Przechodząc do rozpoznania złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, tzn. powinna zawierać oprócz innych wymogów m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może też domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2421/15; orzeczenia.nsa.gov.pl.). Autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego zastępowanie strony, czy też precyzowanie przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Odnosząc powyższe do skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzuty w niej podniesione nie zostały skonstruowane w sposób prawidłowy. Przede wszystkim autor skargi kasacyjnej powołując się na przepis art. 176 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na ich błędnej wykładni, powołując w ramach tych zarzutów przepisy prawa procesowego. Niemniej jednak gruntowna analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej, przy uwzględnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I OPS 10/09, skłoniła ostatecznie Sąd w tym składzie merytorycznego odniesienia się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 63 § 2 k.p.a. bowiem sądy administracyjne nie stosują wprost przepisów powołanej ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł naruszyć art. 63 § 2 k.p.a. Niemniej z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że intencją autora skargi kasacyjnej było zakwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji oceny pisma z dnia 11 kwietnia 2017 r. jako wniosku o wznowienie postępowania. Niemniej również w tym zakresie nie sposób podzielić argumentację autora skargi kasacyjnej bowiem już pobieżna analiza petitum wskazanego pisma, nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, iż stanowił ono wniosek o wznowienie postępowania. Świadczy o tym przede wszystkim przywołanie w nim przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących procedurę wznowienia postępowania, a także jednoznaczne sformułowanie żądania – "wznowienie postępowania w zakresie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy nr [...] z [...] 2014 r." Niezasadny jest również zarzut art. 141 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia wyroku. Z treści przepisu, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd I instancji wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można zatem kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną, a do tego zmierza zarzut podniesiony w niniejszej skardze kasacyjnej. Jej autor poprzez podniesienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. próbuje bowiem kwestionować pominięcie przez Sąd I instancji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku wydanego w rozpatrywanej sprawie spełnia ustawowe wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie mógł zostać również uwzględniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b. p.p.s.a. sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., należy zarzucić zaskarżonemu wyrokowi nie tylko naruszenie tego przepis, ale należy go powiązać z przepisem Kodeksu postępowania administracyjnego określającym przesłanki wznowienia postępowania. Skarżący kasacyjnie próbował powiązać naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., który statuuje przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym trybem postępowania nadzwyczajnego zmierzającego do podważenia decyzji ostatecznych. Jednocześnie uzasadniając tak skonstruowany zarzut w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor twierdzi, że w toku postępowania administracyjnego nie podjęto niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Taki sposób skonstruowania oraz uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu uniemożliwia jego rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie jest bowiem rolą sądu kasacyjnego domyślanie się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 148 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wyjaśnić jednak trzeba, że dopiero uzasadnienie skargi kasacyjnej pozwala stwierdzić, iż w rzeczywistości jej autor zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 148 § 1 k.p.a., a nie jak wskazano to w zarzutach skargi kasacyjnej – art. 148 p.p.s.a. Art. 148 § 1 k.p.a. określa termin w jakim dopuszczalne jest złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Złożenie wniosku z uchybieniem jednomiesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, powoduje konieczność wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. np. wyrok NSA z 30 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1333/18; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania z powołaniem się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. został złożony w dniu 11 kwietnia 2017 r. We wniosku tym skarżący kasacyjnie nie wskazał kiedy dowiedział się o podanych przez niego okolicznościach mających stanowić podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na wezwanie WINB w piśmie z dnia 17 lipca 2017 r. podał, iż o okolicznościach tych dowiedział się w dniu 31 maja 2017 r., a więc po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania. Natomiast w kolejnym piśmie wskazał, że o okolicznościach wznowienia dowiedział się w dniu 10 lipca 2017 r. Z kolei w zażaleniu od postanowienia PINB skarżący kasacyjnie ponownie wskazał datę 31 maja 2017 r. W pełni uprawnione było zatem stanowisko Sądu I instancji, iż skarżący kasacyjnie nie spełnił ciążącego na nim obowiązku wykazania, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Pomimo dwukrotnego wzywania przez WINB do wykazania tej daty, skarżący kasacyjnie za każdym razem wskazywał, że o okolicznościach tych dowiedział się już po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania. Sąd I instancji dokonał zatem prawidłowej kontroli postanowienia GINB uznając, że wniosek o wznowienia postępowania nie został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o wystąpieniu przesłanki do wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.