II FSK 3601/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Marek Olejnik, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 3176/17 w sprawie ze skargi P. [...] S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 maja 2017 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.27.2017.1.MG w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3176/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi P. [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "Skarżący", "Bank") na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 maja 2017 r. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, uchylił zaskarżoną interpretację. Wyrok jest dostępny, podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Pełnomocnik Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wywiódł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 173 § 1 i art. 177 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") zaskarżył ten wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparto na następujących zarzutach: 1. Naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w postaci art. 14b § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej również jako "O.p.") w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez przekształcenie przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że w warunkach niniejszej sprawy – Sąd przyjął, że Bank świadczy "usługi szeroko pojętej działalności maklerskiej w zakresie przeniesienia papierów wartościowych z rachunku zbywcy na rachunek nabywcy, tj. czynności pośredniczące przy transakcjach sprzedaży papierów wartościowych dokonywanych przez ich zbywcę (osobę fizyczną) w drodze umowy cywilnoprawnej", podczas gdy wnioskodawca w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jednoznacznie wskazał, że przedmiotowa umowa zostanie zawarta bez udziału wnioskodawcy oraz, że wnioskodawca w żaden sposób nie kojarzy stron transakcji, a jego zadania sprowadzają się jedynie do "technicznego przeniesienia papierów wartościowych z rachunku zbywcy na rachunek nabywcy", co – w konsekwencji – spowodowało, iż Sąd orzekał na podstawie innego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego niż to, które było przedstawione przez wnioskodawcę organowi uprawnionemu we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, gdyż – jak wynika to z wniosku – Bank nie wykonywał – wbrew twierdzeniom Sądu – żadnych czynności pośredniczących. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 200 ze zm., dalej jako u.p.d.o.f.) poprzez uznanie przez Sąd, że – w warunkach niniejszej sprawy – Bank winien wystawić osobie fizycznej PIT-8C, gdy tymczasem obowiązek taki w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie wystąpi, albowiem wnioskodawca dokonuje w sprawie jedynie czynności technicznych, zaś faktyczna transakcja papierami wartościowymi dokonuje się pomiędzy osobami fizycznymi poza jego udziałem. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik Banku nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. Odnosząc się do sformułowanej w niej argumentacji powiązanej z zarzutami naruszenia jedynego w istocie przepisu prawa, a mianowicie art. 39 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy zauważyć, że zdaje się ona zupełnie abstrahować od racji wyłożonych przez Sąd administracyjny pierwszej instancji w uzasadnieniu zakwestionowanego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny całkowicie podziela stanowisko wyrażone w tym orzeczeniu. Przystaje ono bowiem w pełni do konstrukcji prawnej ukształtowanej przepisem art. 39 ust. 3 u.p.d.o.f. Trudno nie zgodzić się z twierdzeniem, że z unormowania art. 39 ust. 3 cyt. ustawy jednoznacznie wynika, że podmioty dysponujące pełną wiedzą o dochodach podatnika z tytułu odpłatnego zbycia akcji – obarczone są obowiązkiem informacyjnym. W pisemnych motywach zapadłego wyroku ujęto tę tezę powołując się nie tylko na wykładnię gramatyczną (językową), ale także "wykładnią systemową, funkcjonalną, logiczną, a wreszcie – jeżeli nie przede wszystkim – celowościową, która w odniesieniu do indywidualnych spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych uznana jest za najodpowiedniejszą i najlepiej prowadzącą do rozszyfrowania intencji i celów ustawodawcy" (s. 4). Trzeba przy tym pamiętać, że wnioski, do których doszedł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi znajdują mocne wsparcie w treści art. 39 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stanowi on wyraźnie, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej są obowiązane przesłać imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 30b ust. 2 u.p.d.o.f." (s. 4). Nie bardzo wiadomo, jak z tymi wskazaniami pogodzić racje podniesione w skardze kasacyjnej. Nie sposób wreszcie pominąć i tę okoliczność, że w rozpatrywanym stanie faktycznym, wystąpienie o interpretację dotyczyło banku, a nie podmiotu posiadającego "jakąkolwiek wiedzę o fakcie uzyskania przez osobę fizyczną dochodu, o którym mowa w art. 30b" – co sugeruje autor skargi kasacyjnej (na str. 5). Nie wytrzymuje zatem próby krytyki teza autora skargi kasacyjnej, że wskazana przez wnioskodawcę okoliczność, iż nie kojarzy stron transakcji jest wystarczająca dla przyjęcia, że "Bank nie wykonywał żadnych czynności pośredniczących" (tak na s. 2). Przeciwnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylenie zaskarżonej interpretacji, w której stwierdzono, że "Bank nie jest i nie będzie zobowiązany do sporządzenia informacji PIT-8C uwzględniający przychody (dochody), o których mowa w art. 30b u.p.d.o.f." – było rezultatem prawidłowej wykładni przepisów odnoszących się pisemnych interpretacji prawa podatkowego (a w tym wskazanego w skardze art. 14b § 3 O.p ) oraz zrozumienia spoczywających na Banku funkcji informacyjnych dla organów podatkowych. Opowiedzenie się za odmiennym poglądem prowadziłoby do rezultatów sprzecznych z intencjami ustawodawcy, czego świadomość miał – jak można przypuszczać – Sąd administracyjny pierwszej instancji, gdyż jasno wynika z treści uzasadnienia wyroku sporządzonego – wbrew twierdzeniu Kasatora – zgodnie z wymogami art. 141 § 4 P.p.s.a. Niezależnie od tego wypada podkreślić, że powołanie się w skardze kasacyjnej na podstawę kasacyjną w postaci art. 133 § 1 P.p.s.a. (z zarzutem niewłaściwego przyjęcia, iż Bank świadczy usługi szeroko pojętej działalności maklerskiej w zakresie przeniesienia papierów wartościowych), bez ukazania jego relacji z treścią art. 39 § 3 u.p.d.o.f., odsłania bezzasadność zawartych w niej uwag i stwierdzeń. Ocenę tę zdaje się potwierdzać sam zwrot: "jego zadania sprowadzają się do technicznego przeniesienia papierów wartościowych z rachunku zbywcy na rachunek nabywcy" i nielogiczne wnioskowanie, że Bank nie wykonywał żadnych czynności pośredniczących. Taka argumentacja pełnomocnika organu podatkowego jest zupełnie niezrozumiała, a na pewno nie uwzględnia interesu fiskusa, chcącego posiadać pełną wiedzę w zakresie podmiotów i przedmiotów podlegających opodatkowaniu (w tym ze zbycia papierów wartościowych). W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.