IV SA/Po 357/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze sprzeciwu Z. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania po wznowieniu postępowania oddala sprzeciw Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2018r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. M. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] umarzającej w całości postępowanie wznowione w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Z. W. pozwolenia na budowę 54 wiat inwentarskich do hodowli norek z płytą obornikową i zbiornikiem na gnojowicę dla 55,08 DJP na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb O., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 - dalej k.p.a.) w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Opisując stan faktyczny organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowe postępowanie prowadzone jest na podstawie wniosku R. M. o wznowienie postępowania administracyjnego, w którym jako podstawę wskazano art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Rozpoznając powyższy wniosek Starosta K. postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. wznowił postępowanie a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] umorzył wznowione postępowanie. W wyniku odwołania złożonego przez R. M. Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], uchylił decyzję Starosty [...] w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Starosta K. ponownie rozpoznając sprawę w dniu [...] września 2017r. wydał postanowienie nr [...] odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] oraz odmawiające wstrzymania wykonania w/w decyzji. Wojewoda w wyniku zażalenia wniesionego przez R. M. postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] uchylił postanowienie Starosty [...] w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż Starosta K. wydał w jednej sprawie dwa sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia. Wojewoda stwierdził ponadto, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji także nie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Starosta K. decyzją z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., art. 147, art. 148 oraz art. 150 § 1 k.p.a. umorzył w całości postępowanie wznowione w dniu [...] maja 2016r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu Starosta stwierdził, iż wnioskodawca nie dochował miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego przyjęto, iż wnioskodawca posiadał wiedzę o decyzji o pozwoleniu na budowę co najmniej od dnia 18 marca 2016 r. tj. od dnia pokwitowania przez jego żonę A. M. przyjęcia kwoty [...]zł za zniszczone uprawy w związku z budową fermy norek. Z kolei wniosek o wznowienie postępowania pochodzi z dnia 21 kwietnia 2016 r. Od ww. decyzji odwołał się R. M. zarzucając organowi I instancji prowadzenie postępowania w sposób stronniczy, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezebranie i nierozpatrzenie wszystkich dowodów i w konsekwencji błędne uznanie, iż wnioskodawca nie zachował miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W odwołaniu R. M. wskazał, że powziął informację w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę fermy norek w dniu 14 kwietnia 2016 r. i jednocześnie zaprzeczył, by dowiedział się o tych okolicznościach dnia 18 marca 2016 r. Wnoszący odwołanie podkreślił, iż już we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 21 kwietnia 2016 r. wskazał, iż dnia 14 kwietnia 2016r., podczas zebrania wiejskiego w O. , mieszkańcy lokalnej społeczności zostali poinformowani o budowie fermy norek na nieruchomości Z. W.. Zgodnie z oświadczeniem wnoszącego odwołanie nie był on obecny na zebraniu, lecz w zebraniu brała udział jego żona oraz syn zaś przed datą zebrania wiejskiego nie miał on wiedzy ani w przedmiocie planowanej inwestycji, ani wydanego w tej sprawie pozwolenia na budowę. Wojewoda w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji przytoczył treść art. 147, art. 148 §1 i 2 oraz art. 149 §1 i 3 k.p.a. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w piśmie, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 13 maja 2016 r., wnioskodawca podał, iż w dniu 14 kwietnia 2016 r. odbyło się otwarte spotkanie mieszkańców w sprawie planowanej budowy fermy norek amerykańskich. W zebraniu uczestniczyła jego żona oraz syn. W godzinach wieczornych w dniu 14 kwietnia 2016 r. żona przekazała wnioskodawcy informację, że na sąsiadujących z ich gruntem działkach będzie budowana ferma norek. P. R. M. zapoznał się z informacjami na temat inwestycji na stronie radia oraz prasy lokalnej. Dalej Wojewoda wskazał, iż w dniu 3 czerwca 2016 r. wpłynęło do Starosty [...] pismo Z. W., w którym podał, iż w dniu 18 marca 2016 r. spotkał się z żoną R. M. w przedmiocie szkód, jakie wyrządził wykonawca przyłącza wodociągowego do fermy norek - Pan P. . W tym czasie R. M. przebywał w sanatorium i w rozmowie telefonicznej z wykonawcą przyłącza zażądał kwoty [...]zł. Ostateczna kwota za zniszczenia wyniosła [...] zł, której odbiór pokwitowała A. M. w dniu 18 marca 2016 r. W załączeniu przedłożono notarialnie poświadczoną kopię ww. pokwitowania. Wcześniej podobne pismo w tej sprawie złożył pełnomocnik inwestora. Mając powyższe na uwadze w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda podniósł, iż już w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. stwierdził, iż kwestia wypłaty odszkodowania za szkody związane z realizacją inwestycji ma w rozpatrywanej sprawie drugorzędne znaczenie. Na pokwitowaniu, która ma stanowić kluczowy dowód w sprawie, brak jest bowiem jakiejkolwiek informacji o rozstrzygnięciu organu administracji. Wojewoda powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2449/15. Przy uwzględnieniu oświadczenia wnioskodawcy, iż uzyskał stosowną informację w przedmiocie inwestycji od żony w dniu 14 kwietnia 2016 r. w ocenie organu odwoławczego, nie został ujawniony inny, wiarygodny dowód, na podstawie którego możliwe byłoby przyjęcie, iż o decyzji Starosty [...] z dnia 4 lutego 2014 r. wnioskodawca dowiedział się w innej dacie. Wojewoda podkreślił, iż nadal kwestiami spornymi są, czy podpis widniejący pod załączonym do akt oświadczeniem przedstawionym przez inwestora należy do A. M. i jaka była jego faktyczna treść. Komenda Powiatowa Policji w K. prowadzi bowiem postępowanie przygotowawcze w sprawie sfałszowania oświadczenia dotyczącego potwierdzenia przyjęcia odszkodowania od Z. W., posłużenia się tym oświadczeniem poprzez przedłożenie w Starostwie Powiatowym do akt postępowania administracyjnego, a także składania fałszywych zeznań w postępowaniu administracyjnym. Podkreślono przy tym, iż ww. oświadczenie dotyczy A. M. a nie bezpośrednio samego wnioskodawcy - P. R. M. . Dalej Wojewoda wskazał, iż wydanej w sprawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. zwrócono uwagę, iż wnioskodawca powołał się także na przesłankę wznowienia z art. 145 §1 pkt 1 k.p.a. We wniosku podniesiono, iż decyzja została wydana na podstawie projektu, który zawiera nieprawdziwe i sfałszowane dane techniczne inwestycji. W przypadku tej przesłanki termin jednego miesiąca liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Starosta K. ponownie nie zbadał kwestii zachowania terminu do złożenia podania o wznowienia postępowania z tej przyczyny. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art.80 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uzasadnione jest zatem uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. Wojewoda wskazał również, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Starosta K. winien uwzględnić okoliczność zachowania przez wnioskodawcę terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz zbadać zachowanie ww. terminu w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Z. W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika kwestionując powyższą decyzję wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu sprzeciwu Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 §2 k.p.a., gdyż wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2. Z orzecznictwa sadów administracyjnych jednoznacznie wynika, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Innymi słowy decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego, tak jak w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącego Wojewoda nie wyjaśnił na czym miałyby polegać naruszenie wskazanych w uzasadnieniu decyzji przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie skarżącego sprawa została dokładnie wyjaśniona, w sposób wyczerpujący zebrany został cały materiał dowodowy. Jedyna kwestią sporną jest w istocie ocena materiału dowodowego (art. 80 kpa), ale ta kwestia, nie uprawnia do wydania decyzji na podstawie art, 138 § 2 k.p.a. Dalej odnosząc się do zaskarżonej decyzji podkreślono, że Wojewoda wskazał, iż "Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Starosta K. winien uwzględnić okoliczność zachowania przez wnioskodawcę terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, oraz konieczność zbadania ww. terminu w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kp.a." A zatem dla Wojewody sprawa została w sposób dokładny i wyczerpujący wyjaśniona, a Starosta K. winien uwzględnić, w jego ocenie, jedynie fakt zachowania terminu do wniesienia podania do wznowienia postępowania. Z powyższego zdaniem skarżącego wynika, że powodem wydania decyzji kasatoryjnej nie były braki materiału dowodowego (i kwestia wyjaśnienia sprawy), a jego ocena, co absolutnie nie uprawniało do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W takiej sytuacji Wojewoda winien bowiem wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W skardze zarzucono również, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie wskazuje na żadne naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania (poza inną oceną) oraz aby konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie, które uzasadniałoby zastosowanie dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. A zatem w przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącego brak przesłanek do wydania decyzji, o której mowa jest w art. 138 § 2 k.p.a. jest oczywisty. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że przedmiotem sprzeciwu jest decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 §2 k.p.a. uchylająca decyzję organu I instancji umarzającą na podstawie art. 105 §1 k.p.a. postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] i przekazująca sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 64 e ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. – dalej P.p.s.a.) sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151 a § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151 a § 2 p.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest zatem ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Należy podkreślić, iż dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Oznacza to, iż poza zakres niniejszej sprawy wykracza wskazywanie organom orzekającym w sprawie zasadności wydania jednego z rozstrzygnięć o jakich mowa w art. 151 k.p.a. Zakresem niniejszej sprawy objęta jest bowiem wyłącznie zasadność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 §2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1386/15 - CBOSA). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, publ. CBOSA). Wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a. ustanawiającym, obok innych wymogów decyzji, obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe obowiązki ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą zatem te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zatem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wydając decyzję na podstawie art. 138 §2 k.p.a. uznał, iż decyzja organu I instancji umarzająca postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Z. W. pozwolenia na budowę 54 wiat inwentarskich do hodowli norek z płytą obornikową i zbiornikiem na gnojowicę dla 55,08 DJP na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb O. została oparta na błędnym ustaleniu tego organu poczynionym w toku postępowania prowadzonego w trybie wznowienia, iż wniosek wszczynający to postępowanie został złożony z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 148 §2 k.p.a. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie należy zgodzić się z organem II instancji, iż R. M. dochował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego R. M. składając w dniu 22 kwietnia 2016r. wniosek o wznowienie postępowania zachował termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania o jakim mowa w art. 148 §1 i 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Użyty w przytoczonym przepisie zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt II OSK 674/13, Lex nr 1664450). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja".( wyrok z 6 sierpnia 2014r. II UK 525/13, Lex nr 1541052). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że okolicznością bezsporną jest, iż w dniu 14 kwietnia 2016 r. odbyło się otwarte spotkanie mieszkańców w sprawie planowanej budowy fermy norek amerykańskich, w którym uczestniczyła żona wnioskodawcy A. M. oraz syn P. M. (okoliczność ustalona na podstawie kopii listy obecności na otwartym zebraniu mieszkańców gminy K. w sprawie planowanej budowy fermy norek amerykańskich w miejscowości O.-Z. z dnia 14 kwietnia 2016r. stanowiącej załącznik do pisma złożonego w Starostwie powiatowym w dniu 13 maja 2016r. – k. 7 akt). Informacja na temat inwestycji podana została również na stronach internetowych prasy lokalnej relacjonujących powyższe spotkanie jak i w Kurierze lokalnym Powiatu K. z dnia 12 kwietnia 2016r. (vide załączniki do pisma – k. 7 akt). Przyjmując zatem nawet datę 12 kwietnia 2016r. jako najwcześniejszą datę podania do publicznej wiadomości informacji o planowanej inwestycji brak jest podstaw do uznania wniosku R. M. z dnia 22 kwietnia 2016r. jako złożonego po terminie. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy brak jest bowiem podstaw do oceny zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie pokwitowania wypłaty odszkodowania za szkody związane z realizacją inwestycji, w którym brak jest jakiejkolwiek informacji o rozstrzygnięciu organu administracji. O zachowaniu lub uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie może również świadczyć stwierdzenie na podstawie zeznań świadków powszechnej wiadomości o planowanej decyzji wśród mieszkańców miejscowości sąsiadujących z inwestycją, której dotyczy decyzja objęta wnioskiem o wznowienie postępowania. Istotne jest bowiem ustalenie momentu pozyskania informacji o wydanej decyzji przez stronę wnioskującą o wznowienie postępowania. Powyższe oznacza, iż stanowisko organu odwoławczego, iż zamiast wydania decyzji o umorzeniu postępowania organ I instancji winien rozważyć wydanie jednego z rozstrzygnięć o jakich mowa w art. 151 k.p.a. Przy takich ustaleniach w ocenie Sądu organ odwoławczy był władny do wydania decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Niewątpliwie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości jest niezbędne w sytuacji gdyby wydanie decyzji merytorycznej naruszyło zasadę dwuinstancyjności np. ze względu na konieczność zastosowania innego trybu postępowania, innej podstawy prawnej, wyznaczenia innego kręgu stron postępowania. W przedmiotowej sprawie ocenie organu I instancji nie podlegało badanie merytorycznych przesłanek do wydania decyzji w trybie 151 w zw. z art. 146 §1 i 2 k.p.a. Postępowanie prowadzone przez organ I instancji swoim zakresem nie wykraczało bowiem poza ustalenia dotyczące uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W tej sytuacji wobec wykazanego wadliwego stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zasadnym było przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wydanie przez organ I instancji decyzji o umorzeniu postępowania naruszało bowiem art. 105 k.p.a. Zasadnie zatem Wojewoda wydał decyzję w oparciu o art. 138 §2 k.p.a., gdyż zakres postępowania wyjaśniającego, które należy przeprowadzić wykraczał poza ramy określone w art. 136 k.p.a. Końcowo wskazać należy, iż słusznie organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji wskazał, że organ I instancji w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu pominął oparcie wniosku o wznowienie również na podstawie art. 145 §1 pkt 1 k.p.a., który uzasadniony został wydaniem decyzji na podstawie projektu, który zawiera nieprawdziwe i sfałszowane dane techniczne inwestycji. Do zaistnienia podstawy z art. 145 §1 pkt 1 k.p.a. organ I instancji w ogóle się nie odniósł, co w ocenia Sądu stanowiło również podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, sprzeciw jako nieuzasadniony podlegał oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 64d § 1 P.p.s.a. Na podstawie art. 64d § 1 P.p.s.a. Sąd rozpoznał sprzeciw na posiedzeniu niejawnym.