II SA/Kr 930/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. W. wnioskiem z dnia 10 maja 2018 r. zwrócił się do Starosty [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie informacji publicznej poprzez umożliwienie wglądu i wykonania fotokopii projektu budowlanego przedłożonego do wniosku przez inwestora w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją administracyjną Starosty [...] z dnia 27 czerwca 2012 roku znak: [...] (inwestycja na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w B. przy ul. [...]). Po rozpatrzeniu ww. wniosku Starosta [...] decyzją z dnia 25 maja 2018 r. znak: [...] działając na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, ze zm., zwaną dalej: "u.d.i.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") odmówił A. W. udzielenia informacji polegającej na umożliwieniu wglądu i wykonania fotokopii projektu budowlanego przedłożonego do wniosku przez inwestora w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją administracyjną Starosty [...] nr [...] z dnia 27 czerwca 2012 r., znak: [...] W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że żądany projekt budowlany jest dokumentem wykonanym dla inwestora - osoby fizycznej niepełniącej funkcji publicznej na jego zlecenie i zamówienie, dlatego stanowi dokument prywatny. Natomiast art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej gwarantuje prywatność osoby fizycznej. Starosta [...] nie posiada oświadczenia inwestora o rezygnacji z przysługującego mu prawa do ochrony prywatności. Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. poprzez odmowę udzielenia dostępu do informacji publicznej poprzez wgląd w dokument urzędowy - projekt budowlany zatwierdzony ostateczną decyzją administracyjną; - art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. poprzez brak podania w uzasadnieniu decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa wart. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 2 u.d.i.p. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Następnie organ odwoławczy odniósł się do pojęcia prywatności osoby fizycznej. Powołując się na orzecznictwo sądowe, organ wskazał, że sięgając do treści art. 61 Konstytucji RP i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy dostrzec, iż każdorazowo organ, udostępniając informację publiczną, która w sposób bezpośredni lub pośredni dotyczy osoby fizycznej, zobligowany jest do wyważenia jej prawa do prywatności względem wartości publicznej w postaci dostępu do informacji publicznej. W ocenie organu, udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji w zakresie określonym w decyzji (dokumentacja projektowa budynku znajdującego się na działce sąsiedniej stanowiącej własność osoby prywatnej) wykraczałoby poza niezbędność wymaganą potrzebą transparentności życia publicznego w demokratycznym państwie prawnym. W ocenie organu odwoławczego udostępnienie dokumentacji projektowo-budowlanej prywatnego budynku mieszkalnego, naruszałoby prywatność zamieszkującej go osoby. Udostępnienie projektów budowlanych osobie postronnej byłoby ingerencją w sferę prywatności inwestora. Poznanie szczegółów projektu budowlanego konkretnego inwestora będącego osobą fizyczną przez osobę trzecią mogłoby godzić w bezpieczeństwo tegoż inwestora - właściciela budynku, ze względu na możliwość wykorzystania tych informacji w innych celach niż jemu przyświecających. Ponadto szczegółowe rozwiązania architektoniczno-budowlane, zawarte w projekcie budowlanym dotyczącym obiektu stanowiącego własność osób fizycznych (np. rozkład pomieszczeń w budynku), stanowią uprawnienia przysługujące jedynie inwestorowi i są opracowywane według jego zamysłów, koncepcji oraz możliwości finansowych i ze względu na prywatność osoby fizycznej podlegają ochronie. Niewątpliwie inwestor w razie udostępnienia jego projektu budowlanego osobom trzecim, mógłby odczuwać dyskomfort wynikający z poczucia utraty intymności. Sytuacja taka niewątpliwie zakłócałaby mir domowy (intymność zamieszkiwania, poczucie bezpieczeństwa), będący elementem szeroko pojętego prawa do prywatności, chronionego dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Prawodawca, ograniczając w przywołanym przepisie dostęp do informacji, czyni to w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień obywatela, gdy ograniczenie prawa do informacji publicznej podyktowane jest prawem jednostki do ochrony jej prywatnych interesów. Odmowa udostępnienia informacji publicznej - orzekana w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - może nastąpić jedynie w przypadku, gdy istnieje konieczność ochrony konstytucyjnych wartości i dóbr, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jeśli zatem przez wzgląd na ochronę prywatności informacja publiczna nie może zostać udostępniona, zasadne jest wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. organ odwoławczy podkreślił, że projekt budowlany przedłożony przez inwestora do wniosku w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia 27 czerwca 2012r., znak: [...], a dotyczący inwestycji zrealizowanej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] przy ulicy [...] w B. dotyczy budynku osoby prywatnej, nie zaś realizacji określonego zadania publicznego, bądź na zlecenie organu administracji publicznej. Stąd wydane w sprawie rozstrzygnięcie Starosty [...] odmawiające z powołaniem się na ochronę prywatności inwestora, udostępnienia żądanej informacji publicznej pomimo lakonicznego uzasadnienia, uznać należy za odpowiadające prawu. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. praz art. 16 u.d.i.p. organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja zawiera wymagane przepisem art. 16 ust. 2 ustawy oznaczenia osób które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Z decyzji tej wynika bowiem, że projekt decyzji sporządzony został przez Inspektora w Wydziale Infrastruktury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...] mgr inż. Z. K., sama zaś decyzja wydana została przez Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Budownictwa mgr inż. arch. J. L.. W zaskarżonej decyzji zawarto również oznaczenie podmiotów, ze wzglądu na których dobra o których mowa w art. 5 ust. 2 wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W tym wypadku ustawa wymaga jedynie oznaczenia podmiotów, czyli ich ogólnego wskazania bez określania cech pozwalających na indywidualizację i identyfikację z uwagi na chronione dobra tych podmiotów. Zdaniem organu odwoławczego nie było więc podstaw do wymieniania w zaskarżonej decyzji inwestora zrealizowanej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] przy ulicy [...] w B. inwestycji z imienia i nazwiska. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. W. – dalej skarżący reprezentowany przez pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na ograniczeniu przez organ odwoławczy gwarantowanego konstytucyjnie prawa do informacji poprzez odmowę wnioskującemu o udzielenie informacji publicznej dostępu do dokumentów w postaci zatwierdzonego projektu budowlanego, stanowiącego część decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę, dołączonego do wniosku przez inwestora w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej, podczas gdy w sprawie objętej wnioskiem nie wystąpiły przesłanki warunkujące odmowę udzielenia informacji wymienione w odrębnych ustawach - ze względu na ochronę wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji); - art. 2 ust. 1 w zw. z art. 6 u.i.p. polegające na przyjęciu przez organ odwoławczy za własny zapatrywania organu l instancji co do tego, iż w sprawie objętej wnioskiem zachodzi okoliczność umożliwiająca ograniczenie dostępu do informacji ze względu na prawo inwestora do prywatności (vide strona 6 zaskarżonej decyzji), podczas gdy dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, projekt budowlany, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację, - art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez błędną analizę materiału dowodowego w sprawie będącej przedmiotem wniosku A. W., a w konsekwencji przyjęcie, że sama tylko okoliczność, iż zatwierdzony projekt budowlany w sprawie zakończonej wydaniem decyzji administracyjnej jest informacją publiczną - nie jest jedyną, konieczną i wystarczającą, przesłanką do jego udostępnienia w trybie u.d.i.p.; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez doręczenie części sprawozdawczej decyzji (jej uzasadnienia) w stanie niekompletnym, tj. ponumerowanych stron: 1, 2, 3, 6, 7, tak że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wykazuje ciągłości treściowej i w sposób oczywisty nie poddaje się instancyjnej kontroli merytorycznej. Mając powyższe zarzuty na uwadze, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodatkowo wyjaśnił, że przesłany skarżącemu egzemplarz decyzji był wprawdzie niekompletny(brakowało kartki zawierającej stronę 4 i 5 uzasadnienia), jednak uchybienie to zostało konwalidowane, gdyż w dniu 10 lipca 2018r. przesłano skarżącemu kompletną decyzję, a więc zawierającą również brakującą kartkę uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna. Rozpocząć należy od stwierdzenia, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie. Wedle zaś art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej", a nadto, od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W istocie rzeczy art. 5 zawiera ograniczenie prawa do informacji publicznej. W szczególności, zgodnie z art. 5 ust. 2, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W kontrolowanej sprawie organy odmówiły skarżącemu dostępu (poprzez umożliwienie wglądu i wykonanie fotokopii) do projektu budowlanego będącego częścią decyzji administracyjnej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia 27 czerwca 2012 roku znak: [...] (inwestycja na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w B. przy ul. [...]), w powołaniu się na ten przepis. Organ I instancji nie uzasadnił bliżej swego rozstrzygnięcia, natomiast organ II instancji powołał się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 lutego 2018 r. II SA/Łd 973/17, LEX nr 2446952. Organ przytoczył treść uzasadnienia wspomnianego wyroku i wskazał, że: "Przede wszystkim sięgając do treści art. 61 Konstytucji RP i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy dostrzec, iż każdorazowo organ, udostępniając informację publiczną, która w sposób bezpośredni lub pośredni dotyczy osoby fizycznej, zobligowany jest do wyważenie jej prawa do prywatności względem wartości publicznej w postaci dostępu do informacji publicznej. W ocenie Sądu, udostępnienie żądanej przez skarżącą informacji w zakresie określonym w decyzji (dokumentacja projektowa budynku znajdującego się na działce sąsiedniej stanowiącej własność osoby prywatnej) wykraczałoby poza niezbędność wymaganą potrzebą transparentności życia publicznego w demokratycznym Państwie prawnym, jak to słusznie zauważyły organ obu instancji. Udostępnienie dokumentacji projektowo-budowlanej prywatnego budynku mieszkalnego, naruszałoby - w ocenie sądu - prywatność zamieszkującej go osoby. Udostępnienie projektów budowlanych osobie postronnej byłoby ingerencją w sferę prywatności inwestora. Poznanie szczegółów projektu budowlanego konkretnego inwestora będącego osobą fizyczną przez osobę trzecią mogłoby godzić w bezpieczeństwo tegoż inwestora - właściciela budynku, ze względu na możliwość wykorzystania tych informacji w innych celach niż jemu przyświecających. Ponadto szczegółowe rozwiązania architektoniczno-budowlane, zawarte w projekcie budowlanym dotyczącym obiektu stanowiącego własność osób fizycznych (np. rozkład pomieszczeń w budynku), stanowią uprawnienia przysługujące jedynie inwestorowi i są opracowywane według jego zamysłów, koncepcji oraz możliwości finansowych i ze względu na prywatność osoby fizycznej podlegają ochronie. Niewątpliwie inwestor w razie udostępnienia jego projektu budowlanego osobom trzecim, mógłby odczuwać dyskomfort wynikający z poczucia utraty intymności. Sytuacja taka niewątpliwie - jak słusznie podkreślił organ drugiej instancji - zakłócałaby mir domowy (intymność zamieszkiwania, poczucie bezpieczeństwa), będący elementem szeroko pojętego prawa do prywatności, chronionego dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Prawodawca, ograniczając w przywołanym przepisie dostęp do informacji, czyni to w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień obywatela, gdy ograniczenie prawa do informacji publicznej podyktowane jest prawem jednostki do ochrony jej prywatnych interesów". W efekcie przyjęcia zaprezentowanego poglądu, SKO w [...] stanęło na stanowisku, że będący przedmiotem wniosku projekt budowlany, jako że dotyczy budynku osoby prywatnej, nie może być udostępniony, z uwagi na konieczność ochrony konstytucyjnych wartości i dóbr w postaci prawa do prywatności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, prezentowane stanowisko zostało wyrażone co najmniej przedwcześnie, bez odniesienia się do realiów konkretnej sprawy administracyjnej. Przede wszystkim przypomnieć należy, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Trafnie zatem przyjęło SKO, że informacja, której udostępnienia domagał się skarżący, tj. informacja w zakresie projektu budowlanego znajdującego się w posiadaniu organu, miała charakter informacji publicznej. Stanowisko sądów administracyjnych zaliczające projekt budowlany do informacji publicznej jest bowiem ugruntowane i potwierdzone w licznych orzeczeniach (por. wyroki NSA: z dnia 18 września 2008 r., I OSK 315/08, z dnia 6 marca 2013 r., I OSK 3073/12, z dnia 5 września 2013 r., I OSK 865/13, z dnia 5 września 2013 r., I OSK 953/13, z dnia 21 listopada 2013 r., I OSK 1566/13, z dnia 5 listopada 2015 r., I OSK 2143/14, z dnia 12 kwietnia 2017 r., I OSK 1856/15, z dnia 10 stycznia 2018r. I OSK 204/16, a także wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 29 listopada 2007 r., IV SA/Po 656/07, WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 r., II SAB/Rz 48/12, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 listopada 2012 r., II SAB/Go 41/12, WSA w Olsztynie z dnia 11 czerwca 2013 r., II SA/Ol 319/13 oraz WSA w Krakowie z dnia 8 stycznia 2013 r., II SA/Kr 1393/12). Stanowisko to opiera się na trafnym ustaleniu, że projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 t.j., dalej "p.b.") będąc przedmiotem sprawdzenia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Jego treść kształtuje zatem treść dokumentu urzędowego, jakim jest decyzja administracyjna, stanowiąc integralną część tejże decyzji administracyjnej. Skoro bowiem decyzje administracyjne w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę wydane przez Starostę w ramach wykonywanych przez niego zadań władzy publicznej jako akty administracyjne stanowią informację publiczną, to za taką - w myśl przywołanych regulacji - należy również uznać treść dokumentów, które jakkolwiek nie zostały przez organ wytworzone, to jednak służyły czy też umożliwiły realizację przewidzianych prawem zadań z zakresu administracji architektoniczno - budowalnej. Do takich niewątpliwie należą dokumenty zawarte w projektach budowlanych, które w zakresie określonym ustawą podlegają sprawdzeniu przez Starostę będącego organem administracji architektoniczno - budowalnej w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, co też wynika z art. 35 ust. 1 p.b.. Zgodnie z jego brzmieniem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno - budowalnej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.; 5/ spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (DZ.U.poz.1529 i 2161 oraz z 2018r. poz.756) – w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o których mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Sprawdzeniu, o którym mowa w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. podlega cały projekt budowlany, tj. projekt zagospodarowania działki lub terenu i projekt architektoniczno – budowlany. Natomiast w art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, zostało przez ustawodawcę ograniczone w zasadzie tylko do projektu zagospodarowania działki lub terenu, co nie wyklucza sprawdzenia z tego punktu widzenia także pozostałych rozwiązań w sytuacjach szczególnych. Przy ustalonym stanowisku w zakresie tego, że projekt architektoniczno-budowlany będący elementem decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi informację publiczną, w orzecznictwie zwrócono uwagę na istotne kwestie, jakie przemawiają przeciwko udostępnianiu projektu budowlanego prywatnego inwestora w trybie przepisów u.d.i.p. Nie można bowiem generalnie wykluczyć, iż w konkretnym stanie faktycznym pewne części projektu budowlanego nie będą podlegały udostępnieniu np. ze względu na prywatność osób fizycznych. W takiej sytuacji w momencie stwierdzenia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, iż żądane informacje nie mogą być udostępnione ze względu na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 u.d.i.p. lub we wskazanych w tym przepisie ustawach szczególnych, podmiot zobowiązany prowadzi postępowanie w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. W ocenie Sądu, zastrzeżenia związane z ochroną prywatności w konkretnej sprawie mogą okazać się w pełni uzasadnione. Udostępnianie projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego prowadzić bowiem może do naruszenia prawa do prywatności właściciela obiektu budowlanego. W orzecznictwie wskazuje się, że bezkrytyczne udostępnienie w trybie u.d.i.p. projektu budowlanego oznaczałoby zgodę na poznanie przez dowolne osoby trzecie dokładnego rozkładu pomieszczeń, przebiegu instalacji, itp., znajdujących się w budynku, w tym ich przeznaczenia, np. na pokoje mieszkalne, sanitariaty, etc. Mieszkańcy budynku mogliby tym samym zostać wystawieni na nieuzasadnione zainteresowanie obcym im osób, przez co mogliby odczuwać dyskomfort wynikający z poczucia utraty intymności. Sytuacja taka godziłaby zatem w mir domowy (intymność zamieszkiwania, poczucie bezpieczeństwa), będący elementem szeroko pojętego prawa do prywatności, chronionego dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli przez wzgląd na ochronę prywatności informacja publiczna nie może zostać udostępniona, zasadne jest wydanie na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie jej udostępnienia. Przypomnieć zatem należy po raz kolejny, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., "prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". Jednakże przepis powyższy nie może być interpretowany jako zwalniający określone w nim kategorie informacji z przymiotu informacji publicznej. Przepis ten jest podstawą do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, gdy organ - po wyważeniu kolidujących ze sobą praw podmiotowych, jakimi są prawo do informacji publicznej wnioskodawcy i prawo do prywatności - uznałby priorytet prawa do prywatności ( tak wyrok NSA z dnia 16 lutego 2018 r. I OSK 1366/16, LEX nr 2491617). Istotne jest tu jednak owo wyważenie kolidujących praw podmiotowych. Nie może być bowiem tak, że z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. organ odmawia dostępu do informacji publicznej generalnie, bez przedstawienia w tym względzie konkretnie, dlaczego uważa, że informacja w całości lub w części nie może być udzielona w rozpatrywanej sprawie. Brak rezygnacji osoby fizycznej lub przedsiębiorcy z przysługującego im prawa, które należy określić jako prawo do prywatności lub ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, obliguje podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej do ustalenia wpływu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej na prywatność osoby fizycznej (lub tajemnicę przedsiębiorcy), bo tylko wzgląd na te wartości daje podstawy do ograniczenia dostępu do informacji publicznej. Skoro bowiem wzgląd na te wartości nie wyklucza prawa do informacji publicznej, a jedynie je ogranicza, to zadaniem podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej jest ustalenie w konkretnej sprawie zasięgu tego ograniczenia. Nie ma podstaw do przyjęcia, że stwierdzenie wystąpienia elementu prywatności osoby fizycznej automatycznie przesądza odmowę udostępnienia informacji publicznej, jeżeli osoba fizyczna nie rezygnuje z przysługującego jej prawa. Rezygnacja ta wyklucza ograniczenie i pozwala na pełne udostępnienie informacji publicznej, natomiast brak rezygnacji determinuje konieczność ustalenia w konkretnej sprawie granic, w jakich może być zrealizowane prawo dostępu do informacji publicznej ( por. wyrok NSA z dnia 29 września 2017 r., I OSK 3046/15, LEX nr 2377674). Wszystko to oznacza, że skoro organy administracji uznały w niniejszej sprawie, że zachodzi konieczność odmowy udostepnienia projektu budowlanego z uwagi na konieczność ochrony prywatności osoby fizycznej, to należało określić konkretnie granice, w jakich zachodzi konieczność tejże ochrony kosztem prawa dostępu do informacji publicznej. Odmowa udostępnienia projektu budowlanego w całości nastąpiła, jak czytamy w decyzji SKO, z uwagi na to, że mogłaby godzić w bezpieczeństwo inwestora – właściciela budynku, a nadto szczegółowe rozwiązania architektoniczno – budowlane, np. rozkład pomieszczeń w budynku stanowią efekt uprawnień inwestora, są opracowywane według jego zamysłów i w razie ich udostepnienia osobom trzecim inwestor mógłby odczuwać dyskomfort wynikający z utraty intymności. Z powyższymi argumentami oczywiście można się zgodzić, ale pod warunkiem, że odnosiłyby się do konkretów (np. konkretnych części projektu budowlanego). Bowiem bez stosownych argumentów wywiedzionych na tle badanego stanu faktycznego sprawy – nie sposób stwierdzić generalnie że np. projekt zagospodarowania terenu zawiera informacje, których udostępnienie może godzić w bezpieczeństwo inwestora. Oczywistym jest nadto, że udostępnienie projektu zagospodarowania terenu wraz z opisem technicznym dotyczącym podstawowych danym projektowanej inwestycji ( powierzchnia zabudowy, kubatura, wysokość, itp.) jako części projektu budowlanego, nie jest związane z poznaniem przez osoby trzecie rozkładu pomieszczeń w budynku czy innych szczegółowych rozwiązań architektoniczno – budowlanych, prowadzącym do naruszenia intymności. Wobec tego należy skonkludować, że o ile co do zasady odmowa udostępnienia projektu budowlanego w całości lub w części jest możliwa z uwagi na poszanowanie prywatności osoby fizycznej nie będącej osobą publiczną (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), o tyle organ ograniczający w ten sposób prawo do informacji publicznej musi to odpowiednio uzasadnić odnosząc się do realiów konkretnej sprawy. Im większy zaś zakres odmowy, tym bardziej istotne staje się wspomniane uzasadnienie. Wyklucza to, rzecz jasna, jego formułowanie na wysokim stopniu abstrakcji, zwłaszcza w sytuacji wspomnianej całkowitej odmowy udostępnienia. Innymi słowy, im większy zakres odmowy, tym bardziej dogłębnie trzeba ją uzasadnić. Jak już naprowadzono, organy w niniejszej sprawie nie sprostały temu wymogowi. W konsekwencji naruszono przepis art. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. , a nadto art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnia to uchylenie decyzji organów w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji rozważy ponownie, w jakim zakresie ( w całości czy w części) projekt budowlany nie podlega udostępnieniu w ramach wniosku o udzielenie informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej i w sytuacji odmowy udostępnienia w całości lub w części przedstawi stosowne do tego uzasadnienie oparte o okoliczności konkretnej rozpoznawanej sprawy. Z wymienionych przyczyn orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.